Vers van de pers...

Is dit niet wat overdreven vroeg?!

Deze glimlachende dame is de Peruaanse zangeres Pilar de la Hoz. Peru is geen grootleverancier van jazz musici van internationaal formaat, maar wat deze dame doet vind ik van grote klasse.

Het is dan ook onbegrijpelijk dat zij buiten Peru-volgens mij- totaal onbekend is. Tijd voor de grote internationale doorbraak, wat mij betreft. De Music Meeting van 2009, misschien??? Kijk en oordeel zelf...

Sinds kort kan ik ook een website van haar vinden:

www.pilardelahoz.com

Wie ooit van haar gehoord heeft en deze site toevallig bezoekt; laat -please- een reactie achter. Ik ben namelijk zeer benieuwd...

En dus ook onze blog. Al de nieuwtjes en info over onze bibliotheek vind je vanaf nu op onze nieuwe blog: bibko.wordpress.com.

Onze bib heet nu officieel HUB Bibliotheek Campus Koningsstraat (BIBKO). Zij bevat (voornamelijk) de collectie Taal- en letterkunde van de HUB-bibliotheken.

En dus ook onze blog. Al de nieuwtjes en info over onze bibliotheek vind je vanaf nu op onze nieuwe blog: bibko.wordpress.com.

• Slachthuizen en hun praktijken, waar gaat de wereld naartoe?
• Mensen gaan dood, waar gaat de wereld naartoe?
• Fokkerijen, waar gaat de wereld naartoe?
• Euthanasie, waar gaat de wereld naartoe?
• ...

Toch is het antwoord op al deze vragen vrij simpel.

Het antwoord

Het antwoord is simpel, maar heeft meerdere luiken. Ten eerste: de wereld gaat nergens naartoe. De wereld heeft al altijd op deze manier bestaan.

• De wet van de sterkste geldt nog altijd
• De natuur is niet romantisch, maar keihard en bitter
• Het is eten of gegeten worden

Deze punten schrikken de moderne mens meestal af, omdat we te protectionistisch geworden zijn. Dat is het tweede luik van het antwoord. We hebben allerlei barricades opgeworpen tegen alles wat met dood en ziekte te maken heeft. We beschermen ons op een verkeerde manier tegen ziektes en emotionele schade. Enkele voorbeelden zijn hier op zijn plaats. Ik zal de punten in de inleiding erbij betrekken:

• Slachthuis (en fokkerijen): Alles gebeurt uit het zicht van de consument, waardoor deze niet meer weet hoe alles in zijn werk gaat. Uiteraard, voor je een omelet kan bakken, moet je eieren breken. Romantisch als onze samenleving geworden is, vol verdraagzaamheid en vredelievendheid, kan ons tere zieltje het niet meer verdragen als het leven van een levend wezen van vlees en bloed weggenomen wordt om er zelf beter van te worden.

  Dat komt omdat de mens van vandaag niet meer zo dicht bij het boerenleven staat als pakweg vijftig jaar geleden. Toen had iedereen wel een boer in zijn familie of in de buurt wonen. De meeste mensen hadden ook zelf wel een dier voor de slacht in zijn tuin zitten en kreeg vaak van kinds af aan de harde realiteit onder ogen te zien als het tijd was om een dier te slachten. Ze wisten vanaf dan hoe de vork in de steel zat en ze stelden zich geen vragen bij het hele proces: het is natuurlijk, het hoort erbij.
  Kort geschetst:

  Probleem: shock / emotionele schade door de dood
  Oorzaak: een te grote afstand tussen consument en producent

• Mensen gaan dood / (en euthanasie): Dit heeft niet veel uitleg nodig. Wij in het westen, zijn gewoon om onze gevoelens en emoties in bedwang te houden. Wij hebben blijkbaar een zeer "germaanse" attitude hierrond. Koud en kil blijven. Als iemand gestorven is, de tranen proberen op te houden om publiekelijk niemand met jouw verdriet lastig te vallen. Gevoelens opkroppen.

  De overleden persoon wordt natuurlijk ook zo snel mogelijk weggehaald door andere mensen. Ze steken hem dan in een doos. Daarna gaat de familie de doos begroeten en eventueel een foto erbij. De doos wordt vervolgens in de grond gestoken ofwel in de verbrandingsoven gesmeten. Ook weer allemaal zo obscuur mogelijk weggestoken, zodat niemand er al te veel last mee heeft.

  Als we even heel wat zuidelijker gaan, naar enkele stammen in Afrika, dan zien we een heel ander beeld. Daar is het gebruikelijk om met allerlei mensen samen te komen en de dood van een familielid uit te schreeuwen en gezamenlijk klaagliederen te zingen, te dansen terwijl ze tranen met tuiten huilen. Als er een baby gestorven is, gaan ze zelfs nog een stap verder tijdens hun rouwplechtigheid. Ze verkolen de baby, malen hem tot as en verwerken de assen dan in een soort primitieve soep. Van "de dood verwerken" gesproken... Sommige mensen daar nemen ook lichaamsdelen van de gestorvene mee om aan een ketting te hangen (bv. een hand, oor, tanden, etc...).

  Kort geschetst:

  Probleem: shock / emotionele schade door de dood, vaak langdurig
  Oorzaak: een verkeerd rouwproces. Te veel obscuriteit en te weinig geconfronteerd worden met de realiteit.

Dit kan ook op ons gedrag rond gezondheid geprojecteerd worden. We leven te hygiënisch en beschermen ons té veel tegen ziekte. Daardoor krijgen allerlei ziekteverwekkers vrij spel als onze maatregelen het laten afweten. We zijn niet meer immuun (op een natuurlijke wijze) door ons geregeld bloot te stellen aan ziekte of alles wat ook maar een beetje onhygiënisch lijkt.

Wat zit klagers dwars

Niemand schijnt te weten wat nu precies het probleem van de klager is, als hij de zin "waar gaat de wereld naartoe" gebruikt. Gelukkig ben ik er om licht in de duisternis te brengen. Ik probeer mijn visie hierover duidelijk te maken en ik weet dat er nog mensen zijn die na dit verhaal beseffen dat het eigenlijk nog zo slecht niet gesteld is met deze wereld of de mensheid.

De klagers zijn zelf het probleem. Klap eender welk boek open omtrent psychologie en je zult merken dat negativisme, kritiscisme en pessimisme zeer nefast kan zijn voor de emotionele toestand van de klagers en de mensen om hen heen. Vooral dat laatste vind ik jammer. Mensen stoken elkaar maar al te graag op met problemen die zij schijnen te hebben, hoewel er niet eens een probleem hoeft te zijn.

Wat wij tegenwoordig beter eens zouden doen, in plaats van ons van die zogenaamde problemen aan te trekken, is nadenken over het feit of er wel een probleem is. Alles leren relativeren, met een korreltje zout nemen, door een roze bril bekijken en positief in het leven staan. Als iedereen op deze manier zou leven, zou het duidelijk worden dat wij allemaal zeer gelukkig zijn.

Een belangrijke columnist van de Guardian, George Monbiot, beschreef naar aanleiding van de kredietcrisis hoe vaak de vermaledijde publieke sector de particuliere in de VS de laatste jaren te hulp is geschoten. Er is zeer frequent overheidsgeld in bedrijven gepompt omdat zakenlieden er een puinhoop van maakten en bedrijven weer eens de concurrentie niet aankonden. De particuliere sector is voortdurend uit de brand geholpen door politici waar ze in de particuliere sector schamper over deden. Robert Reich schreef onlangs een boek, Supercapitalism', waarin hij duidelijk maakte hoe de politiek intussen door het bedrijfsleven in de VS stelselmatig is kapot gelobbied.

Hetzelfde fenomeneen doet zich ook in Nederland voor, zij het in veel mindere mate. Ook hier is het doen en laten van de overheid minutieus onder de loep genomen en keer op keer is de overheid door critici als een plaag voor de bevolking beschreven. Op een gegeven moment gingen ze in de Tweede Kamer van arren moede maar meedoen aan het geklaag en kreeg je van die politici die wars van politiek waren –omdat dit nog de enige manier was om stemmen te trekken. De overheid kon geen enkel bewijs meer van goede dienstverlening afleggen. Hoe vaak is niet beweerd dat er in het bedrijfsleven geen bureaucratie was, dat daar niets fout ging, er geen verkwisting was en elke ondernemer verdiende wat hij verdiende? De overheid, zo beweerde bestuurskundige Paul Frissen, dat is totalitarisme! Die nivelleert alleen maar.

Het wordt tijd dat we eens gaan kijken welk bewijs van goede dienstverlening het bedrijfsleven aflegt. Laten we daar eens een WRR rapport over schrijven. Waarbij we niet alleen kijken naar wat het bedrijfsleven voor aandeelhouders of consumenten doet. Want dat is veel te makkelijk. Het zou bovendien volstrekt onzinnig zijn in het licht van de publieke functies en verantwoordelijkheden die ondernemers inmiddels zelf geclaimd hebben.

We weten intussen maar al te goed dat hetgeen goed is voor consumenten lang niet altijd goed voor burgers is. In tegenstelling tot consumenten zijn burgers bijvoorbeeld niet alleen in goedkopere producten geïnteresseerd, maar ook in hoe ons land er over vijftig jaar uit ziet. Zou je het optreden van bedrijven niet ook in dat licht moeten wegen?

Begrijp me goed. Ik zeg niet dat alles in de politiek koek en ei is. Verre van. Er wordt in de politiek al jaren met de zwarte piet geschoven. De overheid zegt dat ze niets met haar calculerende burgers kan en er geen beschaving meer is; de burgers beweren dat de overheid er met de pet naar gooit wat de publieke dienstverlening betreft; de ondernemers beweren dat de overheid onvoldoende aandacht heeft voor ondernemersbelangen; de Nederlandse Nederlanders willen dat de overheid de niet-Nederlandse Nederlanders harder aanpakt, enzovoort.

Als we nou eens iets meer waardering voor de publieke sector konden opbrengen en iets meer oog hadden voor de complexiteit van de beslissingen die in die sector genomen moeten worden? Dat geldt voor ons als burgers. Maar het geldt ook voor de leden van de Tweede Kamer. Want als er ergens meewarig over politiek wordt gedaan en de gekste discussies worden gevoerd, dan daar wel.

Tot en met 10 oktober kan de bibliotheek slechts een beperkte dienstverlening aanbieden : uitleen is nog quasi onmogelijk; de referentiecollectie (encyclopedieën en woordenboeken Toegepaste Taalkunde) kan wel reeds worden geraadpleegd evenals de lopende tijdschriften. Studenten en docenten kunnen ook reeds van de IBL-dienst gebruik maken. Momenteel kunnen wij slechts een beperkt aantal zitplaatsen aanbieden. Computerfacilteiten zijn er ook nog niet.

De uurregeling zoals vermeld op de website van de campusbibliotheken zal ingaan vanaf 13 oktober.