Gilles vertraagt, past zijn tempo aan aan dat van mij, neemt me op zoals hij dat al zo vaak gedaan heeft de afgelopen jaren: "Beste, beste, juffrouw met de blauwe broek, beste, charmante verschijning, ze kijkt me niet aan, dat hoeft ook niet, beste..." Ik stap door. Hij maakt me bang, zijn spraakwaterval, hoe dicht hij bij me komt. Hij loopt mee. Gilles heeft geen bestemming. "Juffrouw met de bruine haren en de zwarte handtas, ik ben blij voor u dat u een handtas heeft, en dus ook sleutels. Momenteel heb ik zelf geen sleutels, maar ik hoop dat daar binnenkort verandering in komt. Gelukkig heeft de charmante beste juffrouw sleutels, daar ben ik blij om." Ik negeer mijn angst en kijk hem een seconde aan, verwonderd om die laatste woorden, meer dan een observatie. Hij glimlacht, waarbij zijn linkeroog vanzelf knipoogt. "Een blik, een prachtige blik van de beste juffrouw, ik heb geen sleutels, maar wel geld, ik zal u een glas betalen op café, beste, beste." Ik heb al spijt. Hoe slecht is het van me om niet te reageren, om strak voor me uit te staren en te hopen dat hij verdwijnt? Hij misdoet me niks, Gilles. Hij praat alleen maar.

Gilles kan gedachten lezen. "Dan zal ik maar rechtsomkeer maken, dat lijkt me het beste, beste, beste, de juffrouw met de mooie ogen en de zwarte handtas." De rest hoor ik niet meer.

Soms blijven mijn ogen aan iets hangen en weet ik niet of ik zou klikken. Dat heb ik de laatste tijd met het prentje van Eikebah. Een mooi prentje vind ik het. Sober en anders dan de rest. Maar ik vraag me nu al een hele poos af of ik het eens ben met wat erop staat:

We hurt people
and then We
get hurt

Ik heb geklikt. En nu weet ik wat het is dat wringt. Niet omdat ik geklikt heb. Gewoon. Omdat ik het nu weet.

Het is de volgorde.
Mag ik zo vrij zijn die te veranderen?

We hurt ourselves
and then We learn
to hurt others

Louise P., altijd op zoek naar brokjes schoonheid in het bestaan, gaat deze zomer niet op reis. Ze heeft zichzelf uitgedaagd om elke dag een mini-tripje uit haar herinnering op te diepen. En dat deelt ze met ons, op www.louiseinwonderland.blogspot.com

Alleen de titel al... Ergens te velde dat trouwe beest met zijn pakketje. En ergens anders, ver weg of dichtbij, hij weet het gewoon niet meer, het dak van de nieuwe thuis van zijn vracht. Mensen wachten. Hij vliegt, zoekt. Hij is moe, zij zijn moe.

Het is niet mijn dagelijkse realiteit, die van vruchtbaarheidsbehandelingen, telkens weer de teleurstelling als 'het' niet gebeurt, de angst, het wachten... Daarom las ik het. Ik wou het begrijpen. (Ok, ja, en ook omdat Isabelle Rossaert gewoon goed schrijft, wat ze ook schrijft, daarom ook.) 

En ik beken: eigenlijk ben ik geschrokken. Ik kan het moeilijk uitleggen, net zoals de mannen en vrouwen wiens verhaal Rossaert vertelt, niet kunnen uitleggen waarom ze zo graag dat kind willen dat maar niet komt.
Het is gewoon zo.

meer: www.deverdwaaldeooievaar.be

"Word vader, blijf vent" (en dan een foto van een immens grote Dodge Journey)

Ik vond het best denigrerend, want op mij kwam het over alsof mannen met kinderen geen echte mannen (meer) zijn. Vond ik zielig voor die papa's. En onterecht. Maar goed. Tenzij ze zo'n Dodge aanschaffen. Dat beperkt de imagoschade. Maar dat bedoelen ze dus helemaal niet! 

"Word vader, blijf vent"

is een oproep om baby's te maken op de achterbank van de Dodge Journey. Slik. Maar wacht, het wordt nog erger. Mannen moeten hun mevrouw meenemen naar de Dodge Baby on Board Days op 14 en 15 juni, bij Dodge, en daar, ter plekke, in de nieuwe Dodge, die baby gaan maken. Nu ja, dat moet niet, maar als ze dat doen, en de baby wordt op 8 maart 2009 geboren, dan winnen ze dus zo'n Dodge Journey. Kunnen ze meteen een tweede spruit maken op de achterbank. Op een, hopelijk voor hen, vérse achterbank.

Wie interesse heeft, surft naar (let vooral op de prachtige url) www.babymadeonboard.be.

Maar ramp, oh ramp, wat een vraag, joh! Ik weet helemaal niet wat ik moet antwoorden op “Wat is uw opperste moment van glorie geweest in het leven dat u nu leidt?” Ik ben 'glorie' gaan opzoeken in Van Dale. Roem en eer, pracht en praal. Naja, ik vind het woord 'glorie' wel fijn klinken, maar die betekenissen niet. Ik wil helemaal niet in de schijnwerpers, die schijnen maar in mijn ogen, waardoor ik niks meer zie. 

Mag ik dus het stokje een beetje kneuzen, en er mijn 'glorie, glorie, halleluja'-moment van maken? Alhoewel, daarmee maak ik het mezelf niet echt makkelijker, want ik heb vaak van die wiiieh-momenten, en eentje kiezen is zoals kiezen tussen kinderchocolade en cinemasnoep.

Een hallelujamoment, dan, dat heb ik wel, halleluja. Of nee... (sorry, Greet, voor het verpesten van je stokje!), eigenlijk was het een hosannamoment. Is dat ook goed? 

Mijn hosannamoment dus:

Familiemoment vlak na één van de herdenkingsmissen van Lilimoens grootvader, een paar maanden geleden. Een sfeer van gemis, maar ook een hecht gevoel, verbonden juist door de afwezigheid van die man met pretogen. Stiltes en grappige herinneringen wisselden elkaar af. En die nieuwe traditie van zes opeenvolgende zaterdagen naar de mis. Halleluja. Een inhaalbeweging om u tegen te zeggen. Gezongen missen, met een echt parochiekoor van buurmannen, oma's en hosanna's. Die laatste bleven hangen, vooral in mijn hoofd. Ik geraakte er niet meer vanaf, weken niet. Hosanna in de hoooooooge!
Maar dat familiemoment dus. Tussen foto's uit de oude doos, ballekes in tomatensaus en appeltaart in, floepte het uit mijn mond, keihard:

"Heilig, heilig, heilig de Heer, de God der hemelse machten
Vol zijn hemel en aarde van Uw heerlijkheid
En nu allemaal!"

En toen zong die hele familie gierend van het lachen:

"Hosanna in de hoooooge"

Ik heb me nog nooit zo aanvaard gevoeld in een groep mensen als toen.

---

Oh ja, en nu mag ik dat stokje dus ook doorzwieperen, he. Awel, ik gooi het naar Johan en naar Oker. *zzzzf*

Jammer dat ik niet in de sector van de kittens of de babyteentjes werk. Dan zouden de dingen nog vaker toeppetie zijn...

Ik smolt. 

uit: Groot woordenboek der Florialese taal, ed. 2008, uitg. Fleempaard

Before you leave me now 
Tell me where the hell I am

*zucht*

Het was de schuld van Yuri Maanzand dat ik gisteravond in mijn bed lag te grinniken. Of beter: de schuld van zijn eenzame vriend. In slaap vallen was een beetje moeilijk. Maar dat is niet erg, want nagrinniken is nog lekkerder dan slapen.

Gisteren kreeg ik een brief van de mutualiteit
'bereiken van de leeftijdsgrens voor het voorhuwelijkssparen':
(...) Nu u 30 jaar werd kunnen wij het spaargeld uitbetalen. 30 jaar is immers de leeftijdsgrens van het voorhuwelijkssparen. (...) Wanneer u in de loop van dit jaar nog zou huwen, kan u wachten tot na het huwelijk om ontslag te nemen uit het voorhuwelijkssparen. Bij een ontslag wegens huwelijk ontvangt u immers een hoger bedrag. (...)

Lees:
(...) Nu u 30 jaar werd geven wij de hoop werkelijk op. 30 jaar is immers de leeftijdsgrens waarop het aantal huwelijksaanzoeken exponentieel afneemt. (...) Wanneer u in de loop van het jaar toch nog een slachtoffer zou vinden dat met u wil huwen, kan u wachten tot hij/zij het huwelijkscontract effectief heeft getekend om ontslag te nemen uit het voorhuwelijkssparen. In dat geval verhogen wij uw spaarbedrag omdat u vast meer tule nodig zal hebben voor uw jurk omdat u ongetwijfeld uw ranke figuur in de loop der spaarjaren verloren bent. (...)

Iemand? ;)

This week's secrets vind ik bijzonder eerlijk: http://postsecret.blogspot.com/

Moest iemand heel toevallig Ani DiFranco tegen het lijf lopen, kan u haar dan eens vragen of ze alsjeblieft nog eens wil optreden in Europa?

Moest iemand heel toevallig Damien Rice aan de lijn hebben, kan u hem dan zeggen dat ik met ongeduld wacht op zijn nieuwe cd?

Moest iemand heel toevallig Jeroens HappySad willen uitgeven, kan u hem dan zeggen dat dat gegarandeerd een succes zou worden?

Een mens kan maar hopen, hè...

p.s.: Ik was er even niet. Hard gewerkt, dertig geworden, vervolgens op vakantie en ziek. Voor wie het zich afvroeg.

Hoe heb ik überhaupt zo lang met zó levensgroot gat in mijn cultuur kunnen rondlopen? En waarom heeft niemand er mij op gewezen? Dat vraag ik u.

Maar geen man overboord, een kakelverse kans is op mijn pad gekomen, in de vorm van een Britneystrooiblaadje van dansschool De Smet - Camby:

Exclusief! Nu de originele choreografie
leer ze in je starmoves dansschool
GRATIS WORKSHOP
zaterdag 22 maart
van 15.30u tot 18.00u

Nu zaterdag al! En gratis!! Wie gaat mee?

Wat is het verschil? Dumbo vloog.

Casimir, mijn iPod, mag het niet begeven tussen 24 mei 2008, 17u en 25 mei 18u.
Hij bevat een magische veer: mijn playlist ‘Lopen'.

Het zijn deze nummers die ervoor gaan zorgen dat ik de 20 kilometer door Brussel ga uitlopen.
Het zijn deze nummers die me vleugels geven.

• Someday I'll Be Saturday Night - Bon Jovi
  en al de rest van The best of Bon Jovi (de jaren '80 hangen in de klerenwinkels, dus mogen ze ook in mijn oren)
• Toxic - Britney Spears
  zeg wat je wilt, maar dit is een sexy nummer
• Freak - LFO
  om mijn grijns te begrijpen: naar de videotheek, Hard candy huren (niet voor gevoelige mannenzielen)
• Die Another Day - Madonna
  "Bond. James Bond."
• Love Is Strange - Mickey & Sylvia
  de Mickey and Sylvia scène in Dirty dancing
• The World's Greatest - R Kelly
  instant ego-boost van het beste soort
• Dancin' In The Moonlight - Toploader
  de wereld is mooooooi!

Geen paniek, niets is onder controle.

"Klik met uw muis op uw gelukskoekje hieronder en lees uw boodschap die er in zit voor vandaag."

En dan staat er dus een foto van een Chinees gelukskoekje, waar u op mag klikken.
En dan komt uw hoogst persoonlijke spreuk.  Instant geluk! :)

Maar pas op...

"Kies maar 1 koekje per dag, anders nemen de koekjes u niet serieus!"

dat spreekt voor zich.

"Het ziet er niet slecht uit", aldus zowel minister van Financiën Didier Reynders als het kabinet van de premier.

Er moet nog 3,1 miljard euro gevonden worden.

(bron: www.destandaard.be)

Nu ja, als ze nog lang buigen, is 2008 halverwege. Straks maken we nog winst!

Vanavond gaat het lukken. Ik ga bij de voorstelling van de nieuwe cd van Milow zijn, al moet ik naar Het Depot kruipen.

Hij's goed, die nieuwe. Coming of age. Perfecte pendelmuziek. Helemaal van de wereld tussen Leuven en Brussel.

Besides
if each shot of happy
comes with only two shots of sad
then coming of age
is not so bad

Doe ik stoer.
Of ik kijk de kat uit de boom.
Ik lach vaak.
Ik ben zelden onvriendelijk.
Ik lijk rustig.
"Flora heeft veel geduld", zeggen ze.
Ik werk altijd ijverig mee.
Loyaal, is ze.
En creatief.
"Staat klaar voor haar collega's", schrijven ze.
Lijk altijd goedgezind.
Een beetje aarzelend ook, misschien.
"Maar wel aardig."
En enthousiast.
"Très enthousiaste."
Die Flora.

Want niemand hoeft te weten
hoe kwetsbaar en hoe klein
hoe angstig en verlegen
ik af en toe kan zijn

(uit: Maskers af, Marco Borsato)

uit: Coming of age, Milow

The well of loneliness (Radclyffe Hall, 1928)
*spoiler* het paard sterft. Te triestig voor woorden. Niet lezen in het openbaar.

The Pianist (Roman Polanski, 2002) en La vita è bella (Roberto Benigni, 1997)
oorlogsfilms waarin weinig geschoten wordt raken mij harder dan bloedbaden.

Duet met valse noten (Bart Moeyaert, 1983)
Op mijn elfde ontdekte ik dat niet alle boeken goed aflopen.

American history X (Tony Kaye, 1998)
de scène met het hoofd en de stoeprand. Voelbaar tot in mijn ruggenmerg.

De geheime brieven van Marta (Pauline J. Van Munster, 2001)
dagen niet goed van geweest.

U bent gewaarschuwd. Te goed kan pijn doen.

uit: Must I paint you a picture? - Billy Bragg