Is dat geen romantisch verhaal? Een oude man die z’n uiterste best doet om een deel van zijn verleden te reconstrueren omdat hij zo terugverlangt naar zijn allerliefste. Maar stel je nu eens het volgende voor: een geliefde die hartstochtelijke liefdesbrieven ontvangt en deze eerst in kleine stukjes scheurt om ze daarna gefragmenteerd en verspreid door de tijd te gaan lezen. Dat lijkt nogal dom en dat is het ook. Toch gaan wij vaak op zo’n merkwaardige manier om met de liefdesbrieven die God ons in de bijbel heeft laten bezorgen. We nemen zo af en toe een snipper tekst tot ons en denken er even ernstig over na. We horen preken over gedeelten uit deze liefdesbrieven en als we ijverige toehoorders zijn, dan maken we daar wat aantekeningen bij. Is het ooit bij je opgekomen dat het zinvol zou zijn om die brieven gewoon eens te gaan lezen zoals ze bedoeld zijn: als een geheel, van voor naar achteren?

[Geschreven voor Preek door de week van de Meerkerk, Hoofddorp]

Šodien kārtējo reizi nonācu pie secinājuma, ka, lai būšanu tualetē padarītu interesantāku, uz tualetes papīra varētu drukāt anekdotes.. Jums tāda ideja patiktu? :D Tas būtu fantastiski - pārvari aizcietējumus ar smiekliem.. :D Nosūtīju vēstuli Serlas tualetes papīra ražotājiem un ceru, ka šāds tualetes papīrs drīz būs veikalu plauktos. :) :D:D:D Ja tā būs, tad es kaila apskriešu 2 apļus ap skolu 1. septembrī. :) :D:D:D:D:D (varbūt nē :D)

• Op een van mijn eerste dagen als stagiair zie ik een jongeman van flinke omvang de dagopvang binnen wandelen, enigszins onrustig. Ik loop met hem mee, hij moet immers zijn spullen bij de ingang laten. (ivm veiligheid) Maar hij loopt meteen door naar een tafel waar wat mannen zitten, maakt zich druk en voor dat ik het weet verschijnt er aan mijn linkerkant een vuist, die op hoge snelheid op mij afkomt, langs mijn heen schiet en vervolgens de persoon die rechts van me staat vol raakt. Ik wist niet wat me overkwam, en terwijl ik dit dacht, zag ik de medewerkers allemaal kijken naar het geheel, waar ik middenin stond. Dat was geen heerlijk gevoel! De vechtpartij eindigde toen een Libanon vetereen zich in de strijd mengde, dat moest bekopen met wat klappen en door de ruit worden gegooid. Toen liep de jongeman rustig weg, en kijkt in mijn ogen en zegt welgemeend: "sorry Jefta..." 
• Op een andere dag heeft meneer A een conflict met meneer B. Dit gaat even door, maar er is niet direct sprake van dreiging of escalatie, dus ik laat de boel voor wat het is en ga aan de administratie werken, in de ruimte ernaast, de uitgang. Niet veel later hoor ik veel kabaal, en loop snel richting de zaal, als de deur open vliegt, meneer B langs me heen rent en schreeuwt dat meneer A een mes heeft! Meneer B volgt met een woeste kop (zonder wapen of mes) en rent B achterna! Ik wil actie ondernemen, maar ik heb een probleem! ik ben net voor het eerst in mijn leven aan teenslippers aan het wennen, van de H&M nog wel. Ik zet het dus ook op het lopen, achter de kemphanen na, maar dat wil natuurlijk voor geen meter! Les voor deze keer: nooit teenslippers dragen op plekken waar je misschien moet rennen!
• Weer een andere dag praat ik met meneer R. Meneer R vroeg mij toen hij mij voor het eerst zag, wat het betekende wanneer mensen zeiden "Ik heb het licht gezien." Ik heb hem verteld dat er verschillende betekenissen aan vast kunnen zitten, maar dat het voor mij toch vooral betekent dat je Jezus hebt gezien. Maar ik heb weer een gesprek met meneer R, en vertel de boodschap van Jezus. Terwijl ik dit doe, komt ineens out-of-nowhere meneer J, haalt zijn kruis van zijn nek en hangt deze om de nek van meneer R, en loopt weer weg. Verbazing en verwondering alom...

Zo zijn er nog vele verhalen die ik kan vertellen over mijn tijd daar. Ik heb nog nooit zo vaak politie gezien in al mijn jaren vergeleken afgelopen tijd. Ik heb iemand pols zien openliggen in een poging om zich van het leven te benemen. Ik heb mensen gezien die alles op alles zetten om hun leven opnieuw starten en falen, maar ook slagen. ik heb tijden gehad van leren, volhouden, genieten, ervaring opdoen, plezier hebben, lachen, (bijna) huilen en bidden. Een tijd waar ik met leerpunten en ambities op terug kan kijken, maar met ook nog tevredenheid en trots.

En nu dan dus een nieuw hoofdstuk. Nieuwe tijden, landen en mensen. Ik ben benieuwd. Ik ben werkloos, maar niet ongewenst...

A: а когда ты диплом писала, ты была более общительна! ((

B: ы ну дык то был всем известный феномен написания диплома. - Во время написания диплома у студентов обычно до блеска вычищена комната, постираны все вещи, протерта клавиатура, монитор, мышка, рабочий стол, приготовлен ужин на всю семью, выучена третья вариация вивальди на скрипке, собран сложнейший оригами - все кладется на альтарь, лишь бы диплом не писать)

kā parasti, no http://bash.org.ru

Nu zag ik Project86 op donderdag 14 augustus, op het flevofestival, niet op Liempde maar nu eens op Bussloo. Mooie locatie! Vervlogen waren mijn flevo-herinneringen: iets nieuws speelde zich af. Maargoed, Project86 aan de slag, en wisten me vanaf het eerste moment te boeien. De uit california-afkomstige rockband is een mooi voorbeeld van een combinatie van musici en artiesten. Daar waar de muzikanten ook daadwerkelijk de muziek verzorgden, is de zanger echter een ander verhaal: Andrew Schwab. In mijn ogen werkelijk een artiest, die met zijn rauwe stem en bijna-dans bewegingen mij van het begin tot eind wist te boeien. Ik keek af en toe ook naar de andere bandleden, omdat ik dit mezelf cultureel verschuldigd ben. Het draait immers toch niet alleen om hem?

Even iets anders: De hydrogen Bomb werd in begin jaren vijftig ontwikkeld door het duo Teller-Ulam, met daarom heen natuurlijk een team geleerden en weet ik wie nog meer. Na lang werken werd deze bom ("Ivy Mike") succesvol getest. En Ivy Mike zorgde voor naast veel destructie ook voor vermaak. Als een doorgewinterde vuurwerkliefhebber houd ik wel van een knalletje, ookal betwijfel ik dat als je deze Ivy Mike in je handen laat ontploffen niet alleen je vingers kwijt bent. Deze Hydrogen Bomb test zie je hier. Als je het hebt gezien zul je wellicht vermaakt worden door het zien van deze ongelooflijke kracht die dit projectiel voortbrengt, maar je denkt niet aan Teller en Ulam, en de mensen om hen heen.

Zo ook met Andrew Schwab en zijn maten. Andrew heeft zo'n uitstraling, charisma en contact met het publiek, dat hij alle aandacht naar zich toetrekt. Het zijn vooral de 'intieme' momenten wanneer Andrew in het publiek staat, die voor de meeste beroering zorgen bij de meeste. Het is een artiest die communicatie zoekt met het publiek. De bandleden zorgen voor de soundtrack, maar het ging om wat hij deed. De Amerikaanse Mr. Schwab steelt de show met zijn charisma als een hydrogen bomb! Híj is de bomb. Het is de Schwab Bomb.

Onderweg naar Tivoli kwamen we ook interessante mensen tegen, van de subcultuur "gothics". Wat een feest. Sommige kleden zich zó apart dat je met verwondering blijft kijken, maar naar mijn mening behoorde het gros van deze mensen tot de groep mensen die ik zie, bekijk en daar snel spijt van krijg. Het mooie van dit hele gothic gebeuren was dat er blijkbaar een festival in utrecht was, en het epicentrum zich bevond in -jawel- Tivoli. Dus eenmaal in Tivoli, kwamen we af en toe nog een "remnent" tegen van wat eerst een goed gevulde gothic-vloer had moeten zijn. Maar wij, grotendeels gestoken in skinnyjeans en goed gedesigde shirts geimporteerd uit de US of A, brachten een nieuwe flavor op de vloer. Als toetje had ik nog speciaal voor deze gelegenheid mijn bandana om mijn hoofd gebonden. Niet geheel onbelangrijk.

De muziek was aan, de geluiden waren goed te doen. Niet de beste, maar dat komt ook omdat het laatste feest bij Justice was. Te gek. Aan te raden. Maar nu dus in tivoli op de dansvloer, tijd voor some magic. Begon goed, maar pas toen Remko en Pieter er zich bij voegden was het pas echt begonnen. Vooral Pieter zorgde voor de "thunder". En in deze gekte, kwam er opeens een meisje naar me toe: "Mag ik je haarband lenen?" Verwarring, verbazing, verwondering ging door me heen. Waarom zou iemand mijn "haarband" willen gebruiken. Het was niet eens een haarband, maar een bandana. Gedragen door een voor haar wildvreemd iemand, met vieze bezwete haren.

"???"

Dus mijn antwoord was: "Nee! En het is geen haarband!"
Grote ogen en verwondering bij Djim. Hij vroeg zich af hoe ik zo snel wildvreemde meisjes aantrok. En ja hoor, even later meisje nummer twee: "mag ik je hoofddoek lenen? Mijn verbazing, verwondering en verwarring herhaalde zich. Antwoord was echter hetzelfde. "Nee! en het is geen hoofddoek!" Ook dit meisje druipt af na dit onomstotelijke argument. Ik ging verder met wat een mens doet op een dansvloer, maar met de gedachte... wat moeten deze mensen?
Nog niet uitgedacht, of mevrouw nummer drie kwam zich melden. Met een licht triomfantelijke intonatie en trotse mimiek vroeg ze me: "Mag ik je BANDANA lenen?" Deze dame wist waar ze het over had. Maar ik wist niet waar ik het moest zoeken. En daarbij kwam dat ik nog niet uitgedacht was, wat ze wel niet met mijn bandana konden doen! Dus weer, mijn antwoord kort en krachtig: "Nee!"
Na deze derde keer waren Djim's ogen nog groter geworden. Hij had zelfs al halsoverkop zijn schoenen uitgedaan, geurende rechtersok gepakt en om zijn hoofd gebonden om daarmee een bandana te imiteren. Het resultaat bleef echter uit. Er kwamen geen dansende meisjes op hem af. Er waren wel opeens drie overgebleven gothic-homeboys (of homegirls, je weet het nooit deze dagen), compleet met roze haar, latexbroekjes, gaasjestruitjes en halsbanden om de nek achter hem, meedeinend met elke dansbeweging die hij maakte.

Ik weet het niet mensen. Ik vind bandana's geweldig. Leon ook, en dan noem ik nog niet eens Jack Sparrow, Lebron James ... Ook dezen prediken de nieuwste boodschap: de chickmagnet van 2008: de Bandana.

P.S. // Ik ga over een paar weken naar Canada, dus ik heb wat engelse woorden gebruikt in deze blog. Om jullie niet in het ongewisse te laten over de betekenis van deze woorden, hierbij de uitleg:
self-proclaimed: zelf uitgeroepen
remnent: overblijfsel
Distortion: vervorming (als in, vervormd geluid)
partysquad: feest team
Gothics: http://nl.wikipedia.org/wiki/Gothic_(subcultuur)
Flavor: smaak
some magic: wat magie
Thunder: nog geen vertaling

Een Angolees reist in eerste klasse.

Would you like some caviar, sir?

De Angolees weet niet wat dat is, caviar.

They’re fish eggs, sir.

De Angolees wil dat wel eens proberen. I’ll have them sunny side up, please.

Maar het lot wou dat ik voorzeker mijn trein zou missen, dus moest wachten. En dit kan ik toch wel zo slecht! Helemaal voor openbaar vervoer! Dus toen heb ik om-maar-niet-naar-de-BK-te-gaan een tijdschrift gekocht. Ik houd wel van internationale politiek, dus mijn keuze was tussen de TIME en NEWSWEEK. Time had ik al een keer gekocht, was oke, dus nu maar kiezen voor de NEWSWEEK. Dit was een zeer plesante leeservaring, goede opmaak en te vette fotografie. Zo goed dat ik een week later meteen weer de nieuwste heb gekocht, waarin deze toch wel erg leuke cartoon stond! geniet:

En ja, ik ben toch naar de burgerking gegaan... TWISTER FRIES EN (oh jaaa) SPARE RIBS.
trok het goed...

Wat niet zo positief is, zijn de geuren die sommigen met zich meedragen. Sommigen lopen rond in dezelfde kleren, zolang, dat ik niet meer kan herinneren hoe lang ze deze al aan hebben! Daarbij komt dan dat deze mensen zowel overdag als ’s nachts aan, en douchen zich ook niet. Het is moeilijk je deze geur voor te stellen, maar het is fijner om een net gebruikte en niet-doorgespoelde toilet te bezoeken.

Iets anders: onlangs is het rookverbod ingegaan. Dit zeer te prijzen initiatief van de overheid juich ik toe, en zo met mij de meerderheid van Nederland. Ik had verwacht dat als ik nu een uitgaansgelegenheid zou binnenwandelen, omver zou slaan van de bier en zweetlucht. Dit is echter niet het geval: ieder die uitgaat heeft natuurlijk een hoeveelheid parfum/audecologne/deodorant/aftershave/manderijntjes op zich aangebracht, waarmee je een astronomisch aantal muggen naar het hiernamaals zou kunnen sturen. Aangezien deze muggen het bier en zweet wel overleven, lijkt me het duidelijk dat nu een uitgaansgelegenheid instappen helemaal zo gek nog niet is.

Maar natuurlijk is het gros van de dag- en nachtopvang bezoekers trouwe klant van elke slijterij en goedkope supermarkt, en niet van de etos. Dit zorgt er dus voor dat deze muggen theoretisch gezien zich prima thuis zouden moeten voelen bij sommige van deze mensen. Maar slecht nieuws voor de muggen; de geuren die sommigen mannen voortbrengen zouden verantwoordelijk kunnen zijn voor het uitsterven van het algehele muggensoort.

Dus ik ga woensdagavond vrolijk aan het werk, en doe mijn ding. Totdat client X komt binnenwandelen. Eerst is alles nog leuk en aardig, maar als meneer X vlakbij me komt merkt 1 van mijn zintuigen wat op! STANK! werkelijk niet te doen! Zelfs Pieter had niet zijn nu bijna iconische "ik trek het slecht!" kunnen uiten voordat hij dood zou neervallen! Ik nam na deze X bedient te hebben snel mijn toevlucht naar de meest dichtbij zijnde buitendeur, om die open te zetten, voor zover dat toegestaan is van de gemeente Zwolle waar deze nachtopvang zich bevindt. Dit werd een zware avond. Steeds als ik in de buurt van meneer X kwam moest ik gewoon mijn adem inhouden, en dan altijd nog weer extra om er zeker van te zijn dat ik niet deze geur zou moeten opnemen. Op een goed moment was ik even weg uit de ruimte waar meneer X zijn sporen na liet, en kwam terug, mijn longen in de aanslag om weer even op stand-by te gaan. Maar nee! ik rook iets! iets anders! Ik snelde naarbinnen en wat rook mijn neus?

Tabak! En aangezien we op de nachtopvang te maken hebben met die-hard kettingrokers, waren mijn geurenzorgen over!

prijs de Heer voor tabak...

White Fang:

"коллега задумал ремонт в ванной, присмотрел три вида кафельной плитки разных цветов и решил самолично разработать дизайн-проект.

И все вроде бы ничего, но развертка стен ванной комнаты выполненная в Excel, где каждая клеточка смаштабирована соответствующим образом и изображает собой плитку того или иного цвета."

Bez jokiem - Excel ir viena no jaudīgākajām ikdienā lietojamām programmām. Piemēram: "Microsoft Excel: Revolutionary 3D Game Engine?"

Citāts iz bash.org.ru.

Сплю, снится сон, звонит будильник. В этот момент картинка во сне отдаляется и я вижу монитор, на мониторе как раз картинка сна. Картинка сменяется надписью "Завершение работы. Сохранение параметров". Открываю глаза.

iz bash.org.ru

Den_iS: Сейчас студенты писали контрольную по Операционным системам.

Студент на вопрос: "Перечислите отличия между процессом демоном и зомби процессом", - выдал, цитирую (орфография и пунктуация сохранены):

- Процесс зомби при контактах с другими процессами заражает их, и они тоже становятся зомби. Процесс демоне убивает другие процессы, испепиляет их душу (сегменты данных).

iz http://bash.org.ru/
 

In mijn jonge jaren ging ik in de zomervakanties geregeld zeilen met mijn grootvader zaliger. Zijn boot was niet overdreven groot of luxueus maar wel bestand tegen weer en wind. Hij had het vaartuig in een opwelling gekocht en was er met het vorderen van de jaren ontzettend van gaan houden. Mijn grootmoeder durfde daarentegen het water niet op. Ze had te kampen met een onoverkomelijke fobie en was zelfs bang in een zwembad: overal zag ze slijmerige - maar ingebeelde - kwallen. De eerste tijd was mijn grootvaders beste vriend Peter nog meegegaan, tot die in een verkeersongeval zijn rechterbeen verloor en het te riskant vond om opnieuw het ruime sop te kiezen. Het zich alleen op zee wagen is niet verstandig en dus mocht, bij gebrek aan beter, kleine Rudy mee.

We bleven altijd een paar dagen weg wanneer we erop uittrokken. Voldoende drank en aardappelen vulden onze voorraadkast en vis vingen we zelf. Mijn grootvader hanteerde het roer terwijl ik er lustig op los hengelde. Na het binnenhalen van de nodige haringen en kabeljauwen bereidde ik aan de hand van Ons Kookboek eenvoudige maar heerlijke maaltijden. Al was ik op het vasteland geen visfanaat, aan boord van De Pladijs, zoals grootvader zijn boot had gedoopt, smulde ik ervan. Thuis durfde ik niet te koken na het lamsboutincident, hier was het de vanzelfsprekendheid zelve. Voor alles is nu eenmaal een plaats, tenslotte neem je ook geen douche in de woonkamer en kegel je geen lege flessen in de badkuip.

Tijdens de eerste vaartochten werd ik nog onwel door de hevige golven. Ik kotste talloze metalen emmertjes vol, die nadien werden geledigd in de zee. Soms kwam er een meeuw van mijn uitgebraakte brokken smullen, wat ik dermate walgelijk vond dat ik grootvaders luchtbuks nam en op de smikkelende zeeduif vuurde. In deze tijden zou er meteen een storm van protest opsteken als kinderen een onschuldige vogel neerknalden, maar toen kon mijn grootvader er alleen maar mee lachen. Zolang ik de getroffen meeuw maar opviste, van veren ontdeed en het taaie vlees bakte op het gasvuurtje in de kombuis, mocht ik mijn moorddadige activiteiten voortzetten. Ikzelf at er niet van, maar hij hield van het verse gevogelte, zeker na enkele dagen uitsluitend op vis te hebben geleefd.

Met het opdoen van de nodige maritieme ervaring begon de zeeziekte weg te ebben, en kon ik zelfs al liggend op bed het wilde wiegen van de boot verdragen. Mijn maag raakte alleen even in de knoop wanneer ik weer voet aan land zette. De roerloze aarde en statische kasseien waren bevreemdend, de starre ondergrond bracht me aan het wankelen. Het voelde onnatuurlijk. En saai. Het perpetuele deinen van de zee gaf me een gevoel van vrijheid. Niet alleen mijn lichaam was bezig met de niet-aflatende zoektocht naar evenwicht, ook mijn geest kende geen rust. Er waren geen dode momenten. Ik was nooit alleen met mijn gedachten. Naar de zin van het leven was je al varend nooit op zoek. Aan literatuur of poëzie was geen behoefte. Je vaarde, punt. Die zekerheid, die eenvoud, vind ik alleen op zee terug.

Nu nog denk ik met weemoed terug aan de tijden op die puike schuit. Het leven ontdaan van zijn franjes en onzekerheden: ik vis, dus ik ben.

Het was al heel vroeg mijn ambitie om een degelijke keukenchef te worden. In feite liep het echter al vrij snel mis. Zeven volle jaren was ik net oud toen ik mijn moeder koste wat het kost wilde bijstaan in de keuken. We wensten mijn vader te verrassen met een lekkere lamsbout als avondmaal. Moeder had de goede lap vlees al twee weken op voorhand gekocht en meteen ingevroren in onze bejaarde diepvriezer. Nu waren die apparaten destijds niet van zo'n uitmuntende kwaliteit als de huidige exemplaren. Zo kreeg twee weken later niet mijn vader maar ikzelf een verrassing 'voorgeschoteld'. Wanneer ik op de bewuste vlezige verrassingsdag dolenthousiast in de diepte tastte, viste ik tegen mijn stoutste verwachtingen geen granieten vleesklomp, maar een malse substantie van vlees en bloed op. De ontbindende massa stootte een misselijkmakende geur uit, het deed me denken aan de weeë zweetgeur van ongeschoren ooien in de brandende middagzon. Alsof het lam alle penetrante ouderlijke walmen als het ware congenitaal had opgeslagen om ze op deze weinig heuglijke dag mijn geur- en smaakzin te laten verdoven. Of moet ik verlammen zeggen?

Mijn lichamelijke reactie liet niet lang op zich wachten. Na wat schokkend kokhalzen, volgden enkele krachtige contracties van de maagwand. Luidruchtig braakte ik op de vermaledijde lamsbout die ik inmiddels weer in de diepvriezer had geworpen. Na een 20 seconden was ik bekomen en voelde ik, ondanks de nog weerzinwekkendere stank van maagzuur en ooienzweet, geen enkele afkeer meer. Toch was ik nog in paniek, omdat ik me schaamde voor wat er mij was overkomen. Plots hoorde ik een zoemend geluid. Waarachtig, de diepvriezer was weer aangesprongen! Wellicht had mijn wild gebeuk met vuisten en knieën tijdens het overgeven dit technische wonder bewerkstelligd. Snel sloot ik het apparaat om vervolgens met een bang gemoed de keuken te betreden. Daar wachtte mijn moeder met wat eigenlijk slecht nieuws geweest was. Mijn vader zou vanavond door een ongepland oponthoud in Frankrijk niet thuis kunnen eten. Het feestmaal zou voor een andere keer zijn, maar dat gaf niets omdat het vlees toch ingevroren was. Wat prees ik me op dat moment gelukkig! Maar u kan zich inbeelden, beste lezer, dat ik mijn verdiende portie billenkoek enkele luttele dagen later toch nog gekregen heb, nadat moeder de lamsbout alsnog wilde bereiden en dus, zich van geen kwaad bewust, de diepvriezer had geopend. De herinnering aan het daarop volgende afgrijselijke gekrijs bezorgt me nog steeds rillingen van kop tot teen!

Het duurde jaren voor ik dit trauma te boven gekomen ben. Pas tijdens mijn studentenjaren waagde ik me weer achter het fornuis. Tot op vandaag tracht ik in de mate van het mogelijke enkel verse producten te kopen. Een diepvriezer bezit ik niet. Toch kan ik vandaag fier en zonder vrees zeggen: ik ben kok, koste wat het kotst!

De van dale is er duidelijk over: een dochter is van het vrouwlijke geslacht. Geheel niet van mij op toepassing dus. Toch was er een persoon die een woord van de HEER voor mij meende te hebben, en daarbij de perceptie had dat ik een vrouw was. Laat ik deze situatie voor jullie uit de doeken doen, want naast dat het jullie leesplezier hopelijk te goed zal doen, zit er ook nog een les in! Alvorens ik begin, moet ik wel vermelden dat ik tijdens mijn verhaal nogal kan afdwalen. Wat overigens geheel niet ongewoon is voor mij, zoals de mensen die mij kennen wellicht wel weten.

Maar goed, er moet een begin zijn, dus waarom niet meteen hier?
Er was (en is) een tijd, die met enige regelmaat terugkomt, wanneer mijn haar zich tot fenomenale lengtes laat groeien. Dit heeft naast mijn luiheid (tegenover ijdelheid natuurlijk) ook te maken met mijn portemonnee, aangezien die altijd wat leger is na een bezoekje Hair Today, en deze uitjes dus graag beperk. Meestal wacht ik met naar de kapper gaan totdat ik over mijn persoonlijke lengtegrens heen zit. Dit was voor mij enkele weken geleden het geval en naast deze letters vind je ook het "voor" en "na" resultaat. Val alsjeblieft niet over de bril en haardracht, deze was enkel en alleen om te tonen hoelang mijn haar was. Ik wil ernaast wel vermelden dat de 2e foto, de "na" foto, genomen is in Stockholm, een stad waard om eens te bezoeken! (Ik dacht, laat ik dat maar wel eens vermelden op mijn blog)

Dus! Mijn haar is nu al een poosje netjes geknipt en dus geen reden what so ever om mij als vrouw aan te zien. Dit wou eerder nog weleens gebeuren, en dat ik werd nagefloten en "lekker ding!" naar me werd geschreeuwd! Oke, dit is niet helemaal waar, maar als jongeman van 14 jaar heb ik menig grapje van uitgaande (dronken) jeugd op de zaterdagavond in het dorpse Nunspeet moeten ondergaan. Ook hier overdrijf ik misschien weer, ik denk dat ik deze incidenten op 3 handen kan tellen. Het punt wat ik probeer te maken is dat vroeger er weleens een lichte vorm van enig begrip was als men mij aanzag voor het andere geslacht. Maar nu ik een enorme torso heb, armen als staaldraad en schouders zo breed als de russische toendra kan deze verwarring natuurlijk niet meer voorkomen. Lang haar of niet. Daarbij zal mijn masculine kaaklijn mij zelfs bij een weelderige krullenbos haar elke gedachte over vrouwelijkheid uit de wereld helpen.

Dit alles hield echter iemand toch niet tegen om mij als "dochter" te bestempelen.

Ik zal even de desbetreffende situatie voorleggen. Op een mooie zaterdagmiddag bevond ik mij in de Ahoy, waar H.O.E. plaatsvond. Nu zeg je natuurlijk; "HOE?". "Ha!" zeg ik dan; "Dat staat voor "Heaven On Earth"." Zie hoe (haha) elke eerste letter van elk woord de afkorting vormen. Snap je em? Ik was daar dus, en er was een samenkomt in zaal 1, een celebration met een grote band en koor, plus spreekster Heidi Baker. Naast dat dit koor een bekoorlijk (haha) geluid wist te produceren, waren de woorden van Heidi Baker ook niet gek, laat staan haar magnefieke zwaardvecht techniek. "Waarom zou ik stil zitten als ik bid?" moet mama Heidi hebben gedacht, toen we gingen bidden dat de hoofden van de slangen (geestelijke beeldspraak, wees niet bang) er af gehakt zouden worden. Wat ik ook behoorlijk briljant vond was dat gebedskrijgster Angela Greenig vrijwel meteen ook op het podium te vinden was, headbangend en snel ook met het zwaard in de hand. Geen vierkante centimeter Co2 was veilig die avond. Wat ik deze 2 pittige dames moet nageven is dat ze ten eerste "behoorlijk pittig" zijn, om de woorden van nieuwe vriend David maar te gebruiken, maar ook omdat ze wel zichzelf behoorlijk voor schut durven te zetten. Ik bedoel dit uit de grond van mijn hart op de meeste serieuze en respectvolle manier. Elk mens wat niet zichzelf maar de God op nummer 1 zet en er ook naar handelt, ookal kijken 7000 mensen naar je, heb ik respect voor. Ik dacht dat zoiets heet 'GEEN vrees voor mensen'. Iets waar we niet altijd goed mee om kunnen gaan als mensen. We willen leuke dingen zien en horen maar het moet niet te gek worden, ookal is het de waarheid. Het doet me een beetje denken aan de discipelen die spraken over de opgestane Jezus, terwijl de geestelijke bobo's van hun tijd dit hen verboden hadden, op straffe van stokslagen.

Terwijl ik me dus in deze entourage aan interessante mensen bevond lag ik vredig op de vloer te genieten van de bekoorlijke geluiden van het koor en hun band. Ik stond/lag bijna voorin, vlakbij het podium, geen gekke plek dacht ik zo. Het toeval wou dat ik me ongeveer in het epicentrum van alle Heilige Geest junkies bevond. Dit klinkt misschien denigrerend, maar zo is het niet bedoeld. Zoals iemand een Love Junkie kan zijn, of een muziek Junkie, kan iemand zich ook steeds uitstrekken naar een 'fix' van de Heilige Geest. Deze jongens om mij heen hadden het behoorlijk te pakken dus het was wel een grappig gezicht en hier en daar ook geluid. Om de haverklap vielen ze weer op de grond, om daar even te blijven liggen. Als jullie tot zover hebben gelezen weten jullie natuurlijk dat ik ook op de grond lag, ookal was dit wel een gecontroleerde decentie. Dus, terwijl ik daar vredig lag op mijn rug, was er een knakker achter me die vroeg of hij voor me mocht bidden. Mijn devies voor zo'n vraag is altijd hetzelfde: doen! Laat nooit een moment om gezegend te worden onbenut. Als je een koekje wordt aangeboden is mijn devies trouwens hetzelfde. Wees niet nep-beleefd, zeg wat je wil. Als mensen je iets aanbieden moet dit ook uit echtheid zijn dus willen ze je wat geven. En het is waar wat ze zeggen: geven is beter dan ontvangen, dus ontneem niet iemands kans om iets te geven uit blijdschap.
Maar deze gast dus voor mij bidden. Ik verstond er niks van, want het koor opereerde op ongeveer 145Decibel, wat ongeveer alle andere geluiden wel elimineert. Misschien had dit ook te maken dat ik met 3 meter van enorme boxen bevond, ik weet het niet. In elk geval, ik lag nog steeds rustig op mijn rug, de hand van de knakker lag op mijn linkerschouder en ik was werkelijk God dankbaar dat een broeder voor me wou bidden. Echt, dat waardeer ik enorm. Vredig lag ik daar, toen mijn sjaaltje ineens werd verwijderd van mijn mond. Dit sjaaltje zat ZEER comfortabel om mijn mond en wangen heen, heerlijk warm. Fijn als je verkouden bent. Maar ik werd dus wreed gescheiden van deze luxe en er begon een (jonge?)dame voor me te bidden, onaangekondigd. Omdat het geluid zo hard was en deze dame wel verstaanbaar wou bidden, boog ze naar me toe, om met haar mond vlakbij mijn oor te zijn om zo verstaanbaar te praten. Begrijpelijk. Wat minder was, was dat deze vrouw in tegenstelling tot mij wel lang haar had, en dit om een of andere reden om mijn gezicht liet rusten. geen onprettige, maar ook geen prettige ervaring. Ze begon te bidden en wat te profeteren, en begon met: "Ja, mijn dochter...!" Ik dacht, dit is of heel erg grappig of ik heb het verkeerd verstaan. Maar nee, enkele tientallen seconden later viel het woord dochter weer!
Ik moest hierom wel lachen en des te meer bij de gedachte dat zij zou kunnen denken dat ik manifesteerde op haar gebed door te lachten. Dit was wel een gedachten-cyclus waar ik even in bleef, om vervolgens te herinneren wat ze ookal weer had gezegd. Verbazingwekend genoeg was dit allemaal behoorlijk raak gebeden! Ze had een woord over wat God met me wou doen, en dit klopte wel! Zelfs nu ik het schrijf wordt ik hierdoor opgebouwd. Ik bedenk me wat ze bad en denk "oh ja, dat moet ik gewoon doen! God heeft dit vaker zo tot me gesproken!" Dus zelfs door alle ongewenste sjaal-van-mijn-mond, haar-op-mijn-gezicht en de misperceptie van mijn geslacht, kan God blijkbaar toch door haar heen spreken. Ik vind dat eigenlijk een erg gerustellende gedachte. Ik hoef niet te werken of wachten tot ik perfect ben, ik hoef niet alles goed te doen, totdat God door mij heen kan werken of spreken. Dat geld dus ook voor mensen om mij heen. Ookal begrijp ik ze niet altijd, ja zelfs als ze dingen fout doen, nog steeds kan er goeds doorheen komen en kan ik gezegend worden!
Een les die ik eerder had geleerd maar een herhaling is altijd welkom...

En de misperceptie van mij als zijnde dochter... Ik dacht aan mijn korte haar, ik dacht aan mijn armen van staaldraad, ik dacht aan mijn kaaklijn, ik dacht zelfs aan mijn schouders breed als de toendra van de sovjet unie. Ik dacht en ik dacht en ik dacht. En ik denk nog steeds.

Waarom!

Waarom?

Konkelen, streken uithalen en samenzweren zijn in een organisatie een alledaagse bezigheid. Wie spant met wie samen? Wie zijn er 'twee handen op één buik'? Wie manipuleert wie, waartoe en hoe? Mensen die vertrouwen op de formele verhoudingen, op het 'nette' spel, komen bedrogen uit. Beslissingen komen niet alleen tot stand door rationele afwegingen van voor- en tegenargumenten. Nee, het andere spel, het ondergrondse politieke machtsspel, is minstens even belangrijk.
In dit boek geeft de auteur inzicht in het politieke gedoe in bedrijven. Hij beschrijft op ironische en zeer toegankelijke wijze de meest voorkomende gore streken. Hij spoort de lezer aan om 'politieker' te worden. Welke belangen streven mensen na? Over welke machtsbronnen kun je eenvoudig beschikken? Wat is je eigen niveau van 'rattigheid'? Hoe vind je de psychologische zwakheden van je tegenstrevers? Hoe speel je hoog spel? Op dit soort praktische vragen gaat de auteur in deze negatieve deugdenleer uitvoerig in. Ook opponeert hij tegen de verbraving in organisaties. Veel medewerkers worden met managementtheorieën om de oren geslagen en aangespoord tot ontwikkeling, synergie, meesterschap en bezieling, terwijl hun ervaring daar haaks op staat: de ervaring van graaien, naaien en piepelen.
Hoe word ik een rat? is een uitzonderlijk boek, niet alleen door de stellingnamen, de anekdotes, het schaamteloze maar vooral ook door zijn stijl.
Dr. Joep P.M. Schrijvers werkt voor De Baak Management Centrum VNO-NCW. Hij put uit een twintigjarige praktijkervaring als adviseur-manager en wetenschapper op het gebied van organisatieverandering en leerprocessen in profit- en nonprofitorganisaties. Hij houdt zich bezig met kwaadaardige, irrationele en toevallige processen in organisaties. Hij schrijft essays en is spraakmakend columnist bij het HRD-Magazine.

Natuurlijk vraag je je af wat ik bedoel. Ik begrijp deze gedachte en zal daarom ook de komende blog gaan vertellen wat er is gebeurd.

Op een zonnige vrijdagmiddag vertrok ik samen met Jesse en Anne Esther naar Zwolle, om ons bij Matthijs te voegen en dan door naar het noorden van het land te reizen. Naast het feit dat daar een bruiloft was waar we kort bij aanwezig waren, was er een familieweekend georganiseerd door mijn ouders en neef en nicht met hun gezin. Dit weekend vond plaats in de provincie Drenthe, in het plaatsje Schoonloo. Hier hadden wij voor een weekend een comfortabel huis gehuurd. Hier kan geen tent, caravan of zelfs chalet tegenop. Naast dat we hier verbleven deden we wat activiteiten met elkaar. 1 van deze activiteiten was het wandelen op een pad door de bomen. Mijn fantasie slaat dan natuurlijk helemaal op hol. Hoe verschrikkelijk mooi moet dat welniet zijn, een looppad door de bomen. Ik zag bruggetjes gemaakt van lianen, boomschors en gelijmd door dat spul wat uit de bomen komt en zo plakt! Ik had nog niet mijn indianenpakje aan gedaan, maar ik had er zin in! Toen we eenmaal daar waren bleek dit pad door de bomen een flinke bummer te zijn. Een blauwe ijzeren constructie op 10 tot 20 meter hoogte was ongeveer even interessant als surfen op een snijplank. Ook mag er geconstateerd worden dat de veluwse bossen rondom mijn woonplaats aanzienlijk mooier zijn dan de verzameling bomen in Drenthe.

Des avonds hadden we een andere activiteit, namelijk in het plaatselijke dorpje een biertje pakken. Jeroen Marcus, die ook mee was sinds hij en mijn zus een relatie hebben, kwam met dit voorstel. Zo gezegd zo gedaan, we gingen in de auto en trapten em aan!
Dit was samen met mijn zus Anne Esther, Jesse mijn tweelingbroer, Hanneke mijn achternichtje met haar vriend Nelson, mijn achterneefje Joost en een vriend van hem genaamd Vincent. We verkasten ons met zijn allen allereerst naar de pinautomaat, om onze weg te vervolgen naar een tent waar wat muziek vandaan kwam en gezien de lichten een discobal draaide. Aangezien ik niet vies ben van een flink potje dansen dacht ik: “dat is onze tent voor vanavond.” En daar gingen we, met zijn allen naar het cafe/restaurant De Oude Reus. Deze tent draagt deze naam vanwege de wereldberoemde legende van de 2 reuzen Ellert en Brammert. Dit duo terroriseerde elke voorbijganger die bij hen in de buurt kwam en beroofde hen van hun bezittingen al dan niet hun leven. Maar op een dag ontvoerden ze de mooie Marieke. “Het arme meisje werd meegesleept naar het hol en moest daar zeven jaar lang het huiswerk verrichten. Een nadeel van een vrouw in huis voor de rovers was, dat ze nooit meer samen op pad konden gaan. Steeds moest een van beiden Marieke bewaken. Eens toen vader Ellert alleen met Marieke in het hol was, gaf hij haar de opdracht om hem te scheren. Marieke rook haar kans en sneed tijdens het scheren hem met het vlijmscherpe scheermes de strot af. “ Kijk, dat is nog eens een keer bloederige folklore van de eerste plank. Sweeney Todd eat your strot out! Het cafe waar we dus kwamen was dus vernoemd naar 1 van deze 2 reuzen. Je kan wel begrijpen dat ze in dat dorp geen vrouwelijke kappers hebben. En op deze rustige zaterdagavond kwamen wij in Schoonloo, naar het cafe. Achterneefje Joost en maat Vincent kregen koude voeten: deze twee die-hard hiphoppers compleet met petjes en wijde broeken waren natuurlijk niet een veel geziene verschijning in het dorp en eigenlijk gold hetzelfde voor iedereen die mee was. Ieder van ons kleed zich niet in een erg dorpse look. Maargoed, we hadden dorst dus Jeroen deed de deur open en we wandelden naar binnen.Tot mijn grote verbazing zag ik iedereen maar dan ook iedereen in het cafe zich omdraaien om ons ongegeneerd ongelovig aan te staren. De muziek viel nog net niet weg. Dit duurde een enkele momenten, toen ging men weer bezig met wat men aan het doen was. We vonden ons plekje aan een tafeltje, en genoten van geluiden als: “BIER!” en “BOEREN!”. Nog iets wat ook wel memorabel was, waren de mullets. Zowel mannen als vrouwen liepen met deze bijzondere haardracht rond. Ik waande mij terug in de jaren 80 en 90. Ook de muziek was van deze tijd. Bij binnenkomst kreeg ik een woord: Eye of the Tiger. Geen 10 minuten later schalde dit nummer door de boxen! Nelson, de vriend van mijn achternichtje Hanneke, vermaakte zich het best van allemaal. Het mooie is dat hij als enige afrikaan in de club was, als zijnde Angolees. Als je zijn en mijn verlangen naar dansen in centimeters zou moeten uitdrukken, zou ik op 80 centimeter zitten tegenover zijn 145 centimeter! Hij was dan ook de eerste die de dansvloer op was, mij verbouwereerd achterlatend. Ik zag het echter als een mooie anekdote om te kunnen zeggen dat ik heb gedanst in een sjonnie tent, dus ik met Jeroen, Hanneke en Anne Esther de dansvloer op. Na enkele minuten attendeerde Hanneke mij erop dat een hele groep jongeren naar mij zaten te kijken, waarschijnlijk waren ze weggeblazen door mijn bizarre dansbewegingen. Ik moet zeggen dat die gedachte mijn ego wel streelde.

En zo waren de ogen van de Oude Reus op ons gericht deze avond, maar kan daarbij vermelden dat wij onze ogen ook wel hebben uitgekeken!

Но когда пришедший ко мне в гости друг-фотограф на мою просьбу "снять куртку" в прихожей, взял и сфотографировал ее(!),- все сразу же встало на свои места...

boek

Bas Rutten

Nu kwam het moment dat ik kon gaan genieten van alle voordelen die deze camera biedt, ik moest namelijk weet terug! Vanwege mijn forse vertraging van eerder op de middag/avond was ik wat later en moest nu ook echt weet terug om er zeker van te zijn dat ik de laatste trein kon halen. De verkoper was zo aardig mij een stukje opweg te helpen, vanaf Helmond begon mijn glorieuze terugkomst! Deze begon wel geheel in NS stijl, kom net aanlopen rijd de trein weg. De volgende trein kon mij echter niet ontwijken en daar zat ik dan, blij. Eenmaal aangekomen in Eindhoven nam ik de intercity naar Utrecht. Tenminste, dat was de bedoeling. Een zeer vriendelijke vrouwestem nam Eindhoven Centraal over door iedereen te laten horen dat MIJN trein niet naar Utrecht ging vanwege een kapotte bovenleiding! En er werd mij geadviseerd om via Rotterdam te reizen. Zoals me eerder als Remi voelde, waren het nu Pacha en Cuzco naar wie mijn gedachten uitgingen, toen hun enige ophangbrug naar het paleis van Cuzco de afgrond ging verkennen, en ze dus weer door Nikki's rivers deep en mountains high moesten gaan om hun doel te bereiken.

Звездолёт летит со скоростью 0.5с. Капитан — заядлый фотограф. Он замечает впереди красивый космический булыжник, быстро достаёт свой верный кэнон и фотографирует его (со вспышкой). Вопрос знатокам — какой баланс белого будет на снимке? :-)

 Af en toe werd ik ook begeleid en niet zelden door Hendrik, een erg populaire kerel uit mijn buurt. Hendrik stak met kop en schouders boven zijn leeftijdsgenoten uit, op zijn bonkige borst kon je bij wijze van spreken je omvangrijke boekencollectie kwijt. Ook op andere gebieden was hij iedereen een stapje voor. Zo rookte hij al vanaf zijn vijftiende, iets wat door de jongens en meisjes in de wijk als erg stoer werd aanzien. Het was een hele eer om door deze lokale halfgod begeleid te worden. U zal nu waarschijnlijk verwachten dat deze potige reus de ietwat onsportieve jonge jurist in spe al na een halve kilometer uit de wielen knalde. Integendeel echter, zo zal u nu te weten komen.

 Hendrik kreeg over het algemeen na een tiental kilometer last van de voorbodes der rokerslong. Kortademig begon ie dan naar levensadem te happen, zijn omwentelingen begonnen spaak te lopen en uiteindelijk noodde hij me dan ook tot een korte pauze. Hendrik hield ervan om onder een brug of in een tunnel te pauzeren. Deze voorkeur deelde ik geenszins. Maar diplomatisch als ik toen al was, willigde ik zijn verzoek meestal in. Gauw zag ik hem dan zijn pak roltabak uit zijn zak vissen en twee minuten later stond hij gemoedelijk te roken. In de tussentijd zat ik niet stil. Totaal onvermoeid controleerde ik de bandendruk van onze vehikels of overpeinsde ik het verdere verloop van onze route. Nadat Hendrik zijn sigarettenpeuk op de veelal met onkruid overwoekerde aardelaag tegen de wand van de tunnel had gegooid, placht hij meestal een voor mij erg irritante en allesbehalve schikkelijke gewoonte te begaan. Geen zorg, hij had een sterke blaas, dat was niet het probleem.

De kloeke beer begon echter ongegeneerd te brullen. Of dit een hypochondrische neiging was om de slagkracht van longen en stembanden op de proef te stellen nadat ze door een ranzige rookwolk werden geteisterd, of slechts een pure uitbarsting van testosteron weet ik zelfs vandaag nog niet. In ieder geval begon Hendrik een voor hem amusant, maar voor mij bodemloos beschamend rollenspel met de echo.  Hij begon altijd voorzichtig met uitroepen als "wie is de president van Nieuw-Zeeland?" ("Eland-Eland-Eland" weergalmde het gewelf dan), maar werd snel agressiever. "Wat eten de inwoners van Portugal?" ("gal-gal-gal"), "waar vond de astronoom Uranus?"(...) en talloze andere ongepaste spreuken passeerden de revue. De gelukkig sporadische passanten reageerden afwisselend verbaasd, verontwaardigd en geschokt. Sommigen brachten begrip op voor het pubertaire gebral, maar de meesten verwierpen het kordaat. Net als ik.

 Nu moet u niet denken dat ik niet tegen wat humor kan, dat ik een oersaaie potplant ben. Toegegeven, nog vandaag moet ik erg lachen om deze spreuken. Dat betekent echter niet dat ik ze op openbare plekken zou schreeuwen en mijn geloofwaardigheid daardoor geheel zou discrediteren. Een grol tussen pot en pint met goede vrienden of collega's volstaat mij en dat was in mijn jeugd niet anders. Bovendien moet gezegd worden dat de waarden en normen evolueerden. Wat destijds als schofferend werd ervaren, is na de normverschuiving van de laatste 30 jaren niet meer dan een pietluttige aanfluiting. Zo zij het, toen was het echter 'not done', zoals het vandaag 'not done' is om een nietsvermoedende voorbijganger de huid vol te schelden met verwijten die zijn of haar intiemste pudiciteit aantasten.

  Ik had een hekel aan de publieke schaamte die ik op deze momenten ervaren moest, en eigenlijk nog meer aan de publieke plaatsvervangende schaamte die het in essentie was. Toch berispte ik Hendrik nooit, ik hoop dat hij me tot op de dag van vandaag dankbaar is voor mijn verdraagzame aanpak. Immers wist hij wel van mijn afkeuring, maar niet van ophouden!

Столкнулись в нашей базе с наименованием должности "библиотекарь-программист". Решили, что это человек, который пишет DLL.

iz http://bash.org.ru/