<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>angola &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/angola/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "angola"</description>
	<pubDate>Wed, 15 Oct 2008 20:52:59 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Shortlist for Africa’s best player out]]></title>
<link>http://africaheadlines.wordpress.com/?p=323</link>
<pubDate>Wed, 15 Oct 2008 11:44:49 +0000</pubDate>
<dc:creator>travelhouseuk</dc:creator>
<guid>http://africaheadlines.nl.wordpress.com/2008/10/15/shortlist-for-africa%e2%80%99s-best-player-out/</guid>
<description><![CDATA[The Confederation of Africa Football has unveiled the shortlists for the Glo-CAF Awards 2008. CAF Di]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><strong>The Confederation of <a title="Flights To Africa" href="http://www.travelhouseuk.co.uk/flights/africa/" target="_blank">Africa</a> Football has unveiled the shortlists for the Glo-CAF Awards 2008. CAF Director of Communications, Sulemana Habuba also announced innovations in the event with the aim of making it prestigious. The Media and Technical Committees nominated the shortlists for the two awards.</strong>The innovation Habuba said had led to the creation of the Glo-CAF Best Player on the Continent and the Glo-CAF Best Player across the World, according to cafonline.</p>
<p><!--more-->The continental award will be decided by votes from coaches of the group phase clubs of the CAF-MTN Champions League whilst the coaches of the 53-National associations affiliated to CAF, voting for the best player across the world.The shortlist for the Glo-CAF Best Player on the continent are Mohamed Aboutreika (Al- Ahly, Egypt), Ahmed Hassan (Al-Ahly, Egypt), Flavio Amado (Al-Ahly, Angola), Tresor Mputu Mabi (T.P. Mazembe, DR Congo) and Stephen Worgu (Enyimba, Nigeria).</p>
<p>Mohamed Aboutreika (Al-Ahly, Egypt), Emmanuel Adebayor (Arsenal, Togo), Amr Zaki (Wigan Athletic, Egypt), Didier Drogba (Chelsea, Cote d’Ivoire) and Michael Essien (Chelsea, Ghana) make up the shortlist for the Glo-CAF Best Player across the world.The final three of the two categories will be named before the Awards Gala fixed for Cotonou, Benin in December 2008.Ms. Gladys Telavi, Executive Director of Legal Services of Globacom assured of her outfit’s commitment to the development of football on the continent by making the event memorable.This is the fourth time the Nigeria-based cellular giants will be sponsoring the annual event since 2008.Mali’s Frederic Kanoute won the flagship award held in Togo last year.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[MINARS apoia crianças portadoras do VIH/Sida]]></title>
<link>http://criasnoticias.wordpress.com/?p=1216</link>
<pubDate>Wed, 15 Oct 2008 07:28:57 +0000</pubDate>
<dc:creator>ethelfeldman</dc:creator>
<guid>http://criasnoticias.nl.wordpress.com/2008/10/15/minars-apoia-criancas-portadoras-do-vihsida/</guid>
<description><![CDATA[Trezentas e 50 crianças de zero aos dois anos de idade portadoras do VIH/Sida, na província do Cun]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Trezentas e 50 crianças de zero aos dois anos de idade portadoras do VIH/Sida, na província do Cunene, estão a receber apoio alimentar da direcção local do Ministério da Assistência e Reinserção Social (MINARS), de forma a terem uma dieta adequada em conformidade com o seu estado de saúde, soube a Angop de fonte do sector.<br />
O facto foi avançado pelo chefe do departamento de Prevenção de Infância e Adolescência daquela direcção, Mateus Nduulipoupyo, referindo que os petizes contraíram o vírus da Sida através das próprias mães no acto do parto.<br />
“Este é o número de crianças controladas pelo MINARS na região que recebem regulamente leite de acordo com as idades, bem como alguma dotação alimentar entregue aos familiares próximos dos pequenos”, sublinhou o responsável.<br />
Frisou que as crianças necessitam de um bom acompanhamento desde a sua dieta alimentar e a saúde, por tal facto o Governo angolano intervém, prestando a atenção necessária, para que cresçam saudáveis, apesar do estado serológico.<br />
Mateus Nduulipoupyo disse que, actualmente, regista-se uma rotura no stock do armazém, como a falta de leite e outros bens alimentares, uma vez que este apoio é proveniente da direcção central em Luanda e, até momento ,aguarda-se pela resposta do ministério de tutela.<br />
A par destes petizes, o MINARS no Cunene assiste cerca de quatro mil e 294 crianças órfãs, cujos pais morreram vítimas da Sida, e, num período de um a três meses recebem bens alimentares, desde arroz, açúcar, óleo, fuba e outros produtos de primeira necessidade, sublinhou Mateus Nduulipoupyo.</p>
<p>(Jornal de Angola - 14.10.2008)</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Ou Ryperd]]></title>
<link>http://bashinginnieboendoes.wordpress.com/?p=700</link>
<pubDate>Wed, 15 Oct 2008 07:16:52 +0000</pubDate>
<dc:creator>boendoe</dc:creator>
<guid>http://bashinginnieboendoes.nl.wordpress.com/2008/10/15/ou-ryperd/</guid>
<description><![CDATA[Nou ja, dis nou amptelik:  Fortyfour is ons &#8216;nuwe&#8217; ryding.  En &#8216;ons&#8217; is ei]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Nou ja, dis nou amptelik:  <a href="http://bashinginnieboendoes.wordpress.com/2008/02/06/vinnige-update/" target="_blank">Fortyfour</a> is ons 'nuwe' ryding.  En 'ons' is eintlik my man, maar siende dat ons een vlees is...  En eintlik deel hy Fortyfour met ou Jan, maar siende dat Jan nie eens village toe ry vir sigarette nie, is Fortyfour vir alle praktiese doeleindes, ONS S'N. </p>
<p>Fortyfour is een van die oudste bakkies op die kompleks.  Vir amper 3 jaar het 9 mans hom gedeel.  En deur hulle holle getrek.  So het iemand sy petrolcap afgery (moenie vra nie) en hy is verskeie van sy plastic goeters buite kwyt.  Toe ek laas daar was, het ek iemand se pienk milkshake/roomys van die agterste sitplek afgewas, met baie elbow-ghries.  Sonder om my man se beuel te blaas, hy was die enigste een wat na Fortyfour se skete en kwale gekyk het.  So, dalk verdien hy Fortyfour.  Die ou staatmaker het ons al oor baie twyfelagtige paadjies geneem en nog nooit in die steek gelaat nie.</p>
<p>Ek is lief vir Fortyfour.  Hy is nie juis meer iets vir die oog nie, maar ek sweer daar is 'n 'bond' tussen ons.  Die nag toe ons <a href="http://bashinginnieboendoes.wordpress.com/2008/03/12/op-die-draak-se-rug/" target="_blank">oor die draak se rug is</a>, het hy net vasgebyt en deurgedruk.  Al is hy nie regtig gemaak vir sulke ruwe terrein nie. </p>
<p>Nogtans voel ek redelik galbitter oor die feit dat ons Fortyfour gekry het.  Die ander manne kry nuwe bakkies wat glinster en blink, en die meeste gebruik dit net om Luanda toe te ry om floozies te gaan oplaai.  Ek en my geliefde, aan die ander kant, wil nog ver en onbekende paaie ry.  Plus, ons trek nie die bakkies deur ons agterente nie.  PLUS, my man is langer daar as enige van die ander.  (Behalwe Groot Joe, maar hy is 'n kokkedoor, en kan dus nie oor dieselfde kam geskeer word nie.)</p>
<p>Fortyfour gaan nou ingestuur word na Nissan sodat elke kletter-en kraakgeluid na gekyk kan word.  'n Nuwe paintjob.  Al sy verlore goedjies moet vervang word.  Ek wonder of dit op die ou einde nie meer gaan kos as 'n nuwe lorrie nie?  Solank iemand nie 'n stokkie daarvoor steek nie...  Ou Fortyfour verdien dit.  Ag, noudat ek daaroor dink, hy kon niemand anders s'n word as <em>ons </em>s'n nie!</p>
<p>Maar, ek kon nie help om te grinnik toe my man gisteraand vir my 'n sms stuur nie.  Daar is tog sweet justice in die wêreld!  Donovan en Craig het met hulle nuwe wa gaan rondry, en toe hulle terugkom, was dit met 'n groot geskal.  Die hooter blaas, die wipers vee, die water spuit, en hulle kan niks afsit nie.  Op die ou einde moes hulle die battery ontkoppel. </p>
<p>Iets wat Fortyfour nog nooit oorgekom het nie!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[FIDEL CASTRO DESCRIBE DETALLES DE LA GUERRA DE ANGOLA]]></title>
<link>http://rreloj.wordpress.com/?p=1019</link>
<pubDate>Wed, 15 Oct 2008 03:04:59 +0000</pubDate>
<dc:creator>rreloj</dc:creator>
<guid>http://rreloj.nl.wordpress.com/2008/10/15/fidel-castro-describe-detalles-de-la-guerra-de-angola/</guid>
<description><![CDATA[En el cierre de una serie de tres Reflexiones, el lider cubano Fidel Castro sigue develando detalles]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>En el cierre de una serie de tres Reflexiones, el lider cubano Fidel Castro sigue develando detalles de la operación desarrollada por fuerzas cubanas y angolanas en la llamada región de Camgamba, así como aspectos hasta ahora inéditos de las relaciones de Cuba y la Unión Soviética vinculadas a la situación militar en la República Popular de Angola.<br />
Con esta Reflexión, Fidel cierra este capítulo de la historia de los internacionalistas cubanos en tierras africanas.<br />
¡Verdades de Cuba! reproduce el texto completo tomado del sitio digital Cubadebate.</p>
<p><strong>LA VERDAD EN BATALLA Y EL LIBRO DE MARTÍN BLANDINO</strong></p>
<p><strong>Reflexiones del compañero Fidel:<br />
Tercera y última parte </strong></p>
<p><a href="http://rreloj.files.wordpress.com/2008/10/butaca4.jpg"><img src="http://rreloj.wordpress.com/files/2008/10/butaca4.jpg" alt="" title="butaca4" width="450" height="338" class="alignleft size-full wp-image-1020" /></a>A medida que se desarrollaban los dramáticos combates en Cangamba observamos que las intenciones enemigas iban mucho más allá de una acción aislada.  En primer lugar, había que salvar a los internacionalistas cubanos y a los hombres de la 32ª brigada de las FAPLA.<br />
En carta de mi puño y letra enviada a los sitiados el 7 de agosto, les prometimos que los rescataríamos costara lo que costara.<br />
La brigada de desembarco y asalto fue enviada por aire desde Cuba.  Los medios disponibles se emplearían todos, de ser imprescindible, por ello los exhortábamos a resistir, como lo hicieron.  Cumplida la misión de aplastar las fuerzas atacantes, debían adoptarse de inmediato las medidas para deshacer los planes estratégicos del enemigo.<br />
Blandino, en sus investigaciones históricas, va reconstruyendo las intenciones del enemigo con las pruebas y testimonios que fue recopilando:<br />
“No sólo Cangamba está bajo fuego del enemigo.  Simultáneamente este ataca con artillería y morteros a Munhango, Calapo, Tempué y Luena, poblaciones todas ubicadas al norte de la aldea, Cangumbe.  Sólo logra tomar Cangumbe, en el resto de los lugares es rechazado.  El objetivo estratégico del agresor es aislar la provincia de Moxico, impedir la llegada de refuerzos, para posteriormente apoderarse de Luena, ciudad que pretende proclamar capital de una llamada ‘república negra’ escindida de Angola, en busca de reconocimiento internacional.  Pero en lo inmediato su propósito es apoderarse de Cangamba y capturar o matar a los asesores cubanos que allí se encuentran.  Apuesta al impacto político, moral y psicológico de un golpe como ese.”</p>
<p><strong> “General de División Leopoldo Cintra Frías:</strong></p>
<p> “El plan de ellos es tomar aquello, hacer prisioneros a los ochenta y dos cubanos que hay allí y llevárselos para hacer el intento de obligar a Cuba a negociar directamente con la UNITA, sin la participación del gobierno angolano.”</p>
<p><strong>“General N’Dalu:</strong></p>
<p> “La UNITA, como sabe que hay cubanos allí, pone una gran fuerza, muchos hombres, para ver si puede capturarlos y presentarlos a la prensa internacional, por eso incrementan mucho el esfuerzo.  Nosotros estamos muy preocupados por eso, sería muy malo para todo, para la lucha que estamos llevando a cabo, que hubiera prisioneros cubanos presentados, y en segundo lugar también se encuentra la gente nuestra allí sufriendo.”</p>
<p><strong>“El coronel Wambu (fue Jefe de Inteligencia en la operación de Cangamba de las FALA, Fuerzas Armadas para la Liberación de Angola de UNITA;  su testimonio tiene un gran valor):</strong></p>
<p>“La participación de la aviación sudafricana está prevista, sobre todo, por la presencia cubana.  Puede considerarse como la primera confrontación entre las fuerzas coaligadas sudafricanas y de la UNITA, y las fuerzas del Estado angolano con los apoyos que también puede obtener.  La presencia cubana es de particular interés estratégico.”</p>
<p>En Cangamba, después de acercarse por el oeste y el sur, el enemigo asesta el golpe principal con las 12 y 13 brigadas semirregulares, dos de sus tres más importantes unidades.  También actúan otros dos batallones independientes y una compañía de destino especial.  Tres mil hombres.  La potente agrupación dispone de cincuenta a sesenta piezas de artillería y morteros, siete instalaciones antiaéreas múltiples de 14,5 milímetros, las conocidas cuatrobocas, y de cohetes antiaéreos portátiles.</p>
<p>El mencionado coronel de las FALA añade:</p>
<p> “Si vamos a hablar en términos clásicos, tenemos en el terreno una brigada en un dispositivo ampliado, ya que no son sólo los tres batallones de infantería, son efectivos ampliados considerablemente, porque aunque no hay tropas terrestres sudafricanas como tales, en el aspecto de infantería propiamente dicha, el componente de observadores y apuntadores para el fuego aéreo, así como de la logística, aparte de los choferes, etcétera, puede hablarse de efectivos de hasta un batallón.  Puede hablarse de una brigada convencional de tropas de las FALA, más dos batallones de comando y servicios, más un batallón combinado de hombres de apoyo a la logística, artillería, observación aérea, además de los oficiales de enlace de la parte sudafricana: oficiales de inteligencia, de la fuerza aérea y otras especialidades.”</p>
<p><strong>“El teniente coronel N’gongo (Jefe Adjunto del Estado Mayor de las Fuerzas Armadas para la Liberación de Angola del MPLA):</strong></p>
<p>“Ese mismo día la prensa occidental comienza a informar que Cangamba está cercada por nueve mil hombres, aproximadamente, por lo que, tarde o temprano, va a caer en manos de la UNITA.”</p>
<p>La columna blindada que partió de Huambo, añadimos nosotros, reforzó Luena con fuerzas suficientes para enfrentar cualquier ataque de Sudáfrica en esa dirección, lo cual constituyó un notable paso de avance.  Entre Luanda, capital de Angola, al Oeste, y Luena, capital de Moxico, era necesario transitar 1 100 kilómetros de carretera, una distancia similar a la que media entre la ciudad de La Habana y Santiago de Cuba.  Los puentes habían sido destruidos por las bandas de la UNITA.  Las caravanas de abastecimiento y los constructores de pasos provisionales para abastecer a las poblaciones avanzaban trabajosamente por la ruta; los puntos claves debían ser protegidos.<br />
La columna blindada de Menongue era fuertemente reforzada, y con ella el frente sur, con los nuevos batallones de tanques enviados desde Cuba que ya fueron mencionados.  Éramos más fuertes.  Pero hubo que esperar todavía otros cuatro años y soportar las consecuencias de las erráticas estrategias de Konstantín, que costaron muchas vidas angolanas.<br />
El asesor soviético había llegado a la República Popular de Angola a fines de 1982 como Jefe de la Misión Militar de su país.  Cumplida su misión regresó a la URSS en 1985, y volvió al país africano con mayor jerarquía militar en 1987.  Fue el estratega de las absurdas ofensivas hacia Jamba en el remoto sureste de Angola, donde se ubicaba el hipotético puesto de mando de Savimbi, mientras las bandas de la UNITA, apoyadas por Sudáfrica, operaban en municipios cercanos a Luanda, como ya he contado otras veces.  La última de esas ofensivas con resultados desastrosos siempre, dio lugar, sin embargo, a la batalla de Cuito Cuanavale, que marcó el principio del fin del apartheid, cuando las unidades angolanas, inútilmente golpeadas, retrocedían y el ejército de Sudáfrica chocó con la brigada de tanques, los BM-21 y las fuerzas cubanas enviadas a defender la antigua base aérea de la OTAN.<br />
En ese momento decisivo, el Presidente de Angola dio su apoyo total a nuestros puntos de vista. Más de 30 mil soldados angolanos y 40 mil combatientes internacionalistas cubanos, con sus oficiales y jefes, bien entrenados y curtidos en la lucha, apenas terminaron los últimos disparos en el distante baluarte, avanzaron por el suroeste de Angola hacia las líneas sudafricanas en la frontera de Namibia.  Gran número de los tanques, artillería coheteril antiaérea, otras armas y el personal correspondiente fueron enviados desde Cuba.<br />
Con un número relativamente pequeño de aviones MiG-23 y la audacia de nuestros pilotos, nos hicimos dueños del aire, pero eran pocos si se comparaban con las cifras de aviones de combate de Sudáfrica.  La URSS existía todavía.  Fue el país que más se solidarizó con Cuba.  Gorbachov había ascendido a la máxima dirección del Partido y el Estado. Le envié un mensaje personal solicitándole con urgencia 12 aviones de combate MiG-23 adicionales. Respondió positivamente.<br />
Habíamos construido en cuestión de semanas una pista adelantada al suroeste de Angola, a más de 200 kilómetros de la que había sido la más importante línea defensiva en esa dirección.  Nuestro problema principal era la escasez de tanques auxiliares de combustible para los MiGs.  Era casi imposible lograr que alguien nos suministrara algunos más.  Pero en cualquier circunstancia los cuarteles sudafricanos de la primera línea estaban a nuestro alcance y, excepto distantes aviones de combate, apenas poseían armas antiaéreas.  Los pocos tanques auxiliares disponibles nos permitían golpear a los racistas incluso en Windhoek, la capital de Namibia.<br />
Sudáfrica disponía sin embargo de siete armas nucleares que el gobierno de Reagan les suministró.  Adivinamos, por determinados elementos de juicio, que podían poseerlas;  colocamos cargas explosivas en la cortina de una importante presa dentro de Angola construida por los colonialistas portugueses casi en los límites de la frontera con Namibia, próxima a las posiciones principales del Ejército sudafricano en ese país.  Previendo que llegaran a emplear aquellas armas contra las tropas cubanas y angolanas, estas fueron convenientemente desplegadas para enfrentar un eventual ataque de ese tipo.  No existía nada capaz de superar el heroísmo desinteresado de los combatientes internacionalistas decididos a liquidar el apartheid.<br />
Sudáfrica no soportó el desafío y negoció, después que recibió los primeros golpes en esa dirección, todavía dentro de territorio angolano.  En la misma mesa se sentaron durante meses los yanquis, los racistas, los angolanos, los soviéticos y los cubanos.  Allí estaba, entre los que discutían en favor de nuestra causa, Konstantín.  Lo conocía ya, había tratado de evitar que se sintiera humillado por nuestra discrepancia y nuestros éxitos.  Tenía sin duda influencia en el mando militar del glorioso Ejército soviético.  Sus errores fueron la más importante contribución a la decisión adoptada por nuestro país de prohibirles a los racistas intervenir en Angola y de rectificar los errores políticos que había cometido la Dirección de la URSS en 1976.<br />
Generosos con el adversario en cuestiones estratégicas, decidimos otorgarle la Orden “Che Guevara”.  La recibió con aparente satisfacción.  Su peor falta no fue lo que hizo antes, sino después.  La URSS desapareció y Konstantín hizo declaraciones oportunistas calumniando a Cuba, que tan generosa se comportó con él.  El militar profesional de Cangamba, partidario de las absurdas iniciativas que propuso, e inventor de las estériles ofensivas hacia la remota Jamba, se había dejado conquistar por la ideología anticubana del enemigo.  No habrá muchos que lo defiendan en su patriótico pueblo.<br />
Konstantín fue su nombre de guerra.  El suyo propio, sin más apellido, lo mencioné un día;  era el que recordaba bien en ese momento.  No deseo reiterarlo.<br />
Savimbi siguió fiel a su espíritu aventurero y mercenario, primero, al servicio de los colonialistas portugueses; después, de los racistas sudafricanos; y finalmente, en forma directa, de los imperialistas yanquis.  Cuando el soporte del apartheid fue liquidado por el propio pueblo sudafricano y el golpe anonadante que recibió en Angola, los yanquis lo pusieron al amparo de Mobutu, que había reunido una fortuna de 40 mil millones de dólares saqueando a Zaire.  Europa con seguridad conoce bien esa historia.  Savimbi recogía diamantes en el Centro y el Norte de Angola para él y la UNITA.  Prosiguió así su brutal guerra contra los angolanos.  Ya los cubanos no estaban allí al cumplir rigurosamente su programa progresivo de retirada, esta vez cumplida cabalmente la misión.<br />
Las FAPLA, convertidas en fuerzas armadas experimentadas y aguerridas, pusieron al ejército pro yanqui de Savimbi, apoyado por Mobutu, fuera de combate.  A la UNITA no le quedó otra alternativa que abandonar la rebelión.  La nación angolana preservó la independencia y la integridad.<br />
Hace falta que jóvenes internacionalistas y revolucionarios, capaces de sentir y actuar, recojan para la historia las páginas que ha sido capaz de protagonizar el pueblo cubano.<br />
Las FAR constituyen para nuestro Partido un baluarte inexpugnable, un Ejército Mambí que esta vez no ha sido ni será jamás desarmado.</p>
<p>Fidel Castro Ruz<br />
Octubre 14 de 2008<br />
11 y 36 a.m.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Trine University?]]></title>
<link>http://etrine.wordpress.com/?p=1154</link>
<pubDate>Tue, 14 Oct 2008 17:33:34 +0000</pubDate>
<dc:creator>etrine</dc:creator>
<guid>http://etrine.com/2008/10/14/trine-university/</guid>
<description><![CDATA[
You&#8217;d think I&#8217;d have heard of this univesity before since it&#8217;s been around since ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><a href="http://etrine.files.wordpress.com/2008/10/toplogo.gif"><img class="aligncenter size-full wp-image-1155" title="toplogo" src="http://etrine.wordpress.com/files/2008/10/toplogo.gif" alt="" width="269" height="95" /></a></p>
<p>You'd think I'd have heard of this univesity before since it's been around since 1884.  Weird.  In Angola, Indiana.</p>
<p><a href="http://www.trine.edu/">HERE.</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Get up, stand up]]></title>
<link>http://sociallysocialist.wordpress.com/?p=127</link>
<pubDate>Tue, 14 Oct 2008 08:23:20 +0000</pubDate>
<dc:creator>Rufus</dc:creator>
<guid>http://sociallysocialist.nl.wordpress.com/2008/10/14/get-up-stand-up/</guid>
<description><![CDATA[In response to the events I detailed in my last post RE:John Key&#8217;s statements during the leade]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>In response to the events I detailed in my last post RE:John Key's statements during the leaders debate, I thought we could do with some inspiration. 6 years before the Springbok tour there was Fidel:</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/RYUj46Q6J4I'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/RYUj46Q6J4I&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/4tNF0YkRQjM'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/4tNF0YkRQjM&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p>Oh and guess what, he solved the illiteracy issue JK was so vocal about years ago.</p>
<p><a href="https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/print/cu.html">CIA fact file on Cuba</a></p>
<blockquote><p>Literacy: definition: age 15 and over can read and write; total population: 99.8% (2002 census)</p></blockquote>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[FIDEL CASTRO DETALLA NUEVOS ASPECTOS DE LA GUERRA DE ANGOLA]]></title>
<link>http://rreloj.wordpress.com/?p=1004</link>
<pubDate>Mon, 13 Oct 2008 03:31:17 +0000</pubDate>
<dc:creator>rreloj</dc:creator>
<guid>http://rreloj.nl.wordpress.com/2008/10/13/fidel-castro-detalle-nuevos-aspectos-de-la-guerra-de-angola/</guid>
<description><![CDATA[En una segunda Reflexión sobre la guerra de Angola, el lider de la Revolución Cubana, Fidel Castro]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>En una segunda Reflexión sobre la guerra de Angola, el lider de la Revolución Cubana, Fidel Castro retoma detalles sobre la batalla de Cangamba, donde devela nuevos aspectos de aquella contienda.<br />
¡Verdades de Cuba! reproduce la segunda parte de esta Reflexión de Fidel.</p>
<p><strong>LA VERDAD EN BATALLA Y EL LIBRO DE MARTÍN BLANDINO (Segunda Parte)</strong></p>
<p><strong>Reflexiones del compañero Fidel </strong><br />
<strong>Tomado de Cubadebate</strong></p>
<p><a href="http://rreloj.files.wordpress.com/2008/10/kangamba-pelicula2.jpg"><img src="http://rreloj.wordpress.com/files/2008/10/kangamba-pelicula2.jpg" alt="" title="kangamba-pelicula2" width="304" height="200" class="alignleft size-full wp-image-1005" /></a>La intensidad de las acciones del reducido grupo de pilotos de los MiG-21 la expresa así el autor:<br />
“Por mucha discreción que se exija a quienes integran los Estados Mayores y las dotaciones de los puestos de mando, siempre se filtra algo de una acción de guerra que ya dura más de ocho días y ha mantenido en máxima tensión a cientos de hombres y mujeres a ambos lados del océano”.<br />
“Cómo ocultar, por ejemplo, el ruido atronador de 239 despegues de aviones de combate a reacción e igual cifra de aterrizajes ―más de 50 diarios―, aunque tan alta cifra de misiones haya sido cumplida por solo nueve pilotos, que han permanecido en el aire un promedio de dos horas y media cada uno de los días de combate, incluido uno que ha cumplido casi cuatro  misiones diariamente, lo que significa haber volado durante 3 horas y 45 minutos en una tras otra de esas tensas jornadas.”<br />
“Qué método puede garantizar que permanezca oculto el desplazamiento de los miles de hombres que integran las columnas blindadas de refuerzo.  Cómo lograr que resulte invisible la marcha de los alrededor de 200 carros que componen cada una de ellas, incluidos tanques, artillería y transportadores blindados, a lo largo de cientos de kilómetros hacia Munhango, Tempué, Luena y otros lugares, desde Huambo, Menongue y otros puntos de la extensa geografía angolana.”<br />
La columna blindada de Huambo, que se dirigía a Cangamba, y recibió posteriormente, al cesar el cerco, instrucciones de girar hacia la izquierda en dirección a Luena, informa por radio al mando “que están sin combustible”.  Como el libro revela, “se le indica a esta y a la de Menongue que no se muevan del lugar donde se encuentran y tomen las medidas de seguridad hasta que sean reabastecidas.  Se adopta la decisión de que los helicópteros les lleven ese importante suministro.  Como siempre, se dificulta mucho localizar la columna.  Las naves llevan un buen rato volando sin encontrar el menor vestigio.  Por fin se ubica el lugar por medio de unas sábanas extendidas sobre los árboles.”<br />
El coronel Calvo comunica: “Salen 6 helicópteros de Luena hacia Munhango, unos 25 kilómetros al sur de Luena, a llevar 42 bidones de gasolina, más o menos unos 10 mil litros, para la columna de Sotomayor.  En el aterrizaje, se rompen las palas del H-08.  También posteriormente parten hacia la región de Tempué a localizar la columna de Suárez, llevarle documentos y sacar a tres heridos que tienen.”<br />
La columna blindada de Suárez, que había partido de Menongue hacia Cangamba, se encontraba a gran distancia de Luena, de donde salen los helicópteros que llevaban el combustible. Es un viaje largo, dada la extensión de Angola, cuya superficie compacta abarca aproximadamente casi once veces la de Cuba.  Era el territorio donde el asesor soviético, aconsejaba lanzar una ofensiva con la brigada de asalto cubana, dando lugar a la contradicción surgida.<br />
“Minutos después de la medianoche, cuando ya es sábado 13 de agosto en Luanda, se comunica a Cuba el cabal cumplimiento de la orden de evacuar hasta el último internacionalista cubano de Cangamba.  El alto mando de las FAR ratifica la decisión de que la columna de Huambo continúe su marcha hacia Luena, y que la de Menongue regrese a esa ciudad” (importante baluarte del Frente Sur).<br />
“Coronel Calvo:<br />
“También es mi cumpleaños y recibo temprano un beso que me envía mi familia ―por telepatía―.  En horas de la tarde, me regalan una botella de vino y otra de ron, festejamos el cumpleaños del Comandante (era el mismo día) y de paso el mío también”.<br />
El autor continúa explicando:<br />
“Pero para los pilotos y  los integrantes de las columnas blindadas, aún están lejos de concluir las acciones.  Dos helicópteros despegan cargados con 14 bidones de gasolina, unos 2 800 litros, destinados a la columna de Menongue, que ya inició la marcha de regreso a esa ciudad.  Una vez cumplido ese primer vuelo, ponen rumbo hacia el aeropuerto de Menongue para desde allí continuar abasteciendo de combustible.  También otros cuatro Mi-8 despegan de Luena con rumbo a Munhango, cargados con otros 5 600 litros de gasolina.  Su misión es reabastecer a la columna de Huambo, que ahora se dirige a reforzar a las tropas que defienden la ciudad de Luena.<br />
“Sobran razones para todas estas medidas, pues la inquietud sigue presente en el mando cubano.  Las autoridades angolanas, al parecer, han decidido, al menos por ahora, no evacuar a sus tropas de Cangamba, y el riesgo de que el enemigo ataque nuevamente sigue presente, tanto a la aldea como a las columnas que aún se desplazan por peligrosos itinerarios.”<br />
En la descripción detallada de los sucesos de Cangamba, partiendo de los testimonios y documentos, bajo el epígrafe “La apreciación se confirma”, el autor nos lleva a las horas más tensas de aquellos días:<br />
“Aún falta para la salida del sol en Angola. Es domingo 14 de agosto.  En Luanda el reloj marca las 04:45 horas, y los combatientes de guardia en el Centro de Comunicaciones de la jefatura de la Misión Militar cubana permanecen sumidos en el sopor que acompaña el amanecer de quienes han pasado la noche en vela.  La entrada de un mensaje procedente de La Habana, donde todavía son las 23:45 horas del día anterior, disipa rápidamente la modorra de los ocupantes del local atestado de medios técnicos.<br />
“Paulatinamente, el texto cifrado va haciéndose inteligible.  Su contenido está dirigido al general de división Leopoldo Cintra Frías y contiene precisas instrucciones del Comandante en Jefe: ‘Estar preparados para brindar apoyo aéreo a las FAPLA en Cangamba’.  Si los angolanos deciden por fin retirarse, ayudarlos con los helicópteros.  Fidel alerta que el enemigo sufrió grandes pérdidas, pero no hay que confiarse: ‘Hemos cumplido nuestro deber y actuado y aconsejado lo correcto’.”<br />
Al amanecer de ese domingo, 8 aviones de bombardeo sudafricanos hicieron caer sus mortíferas cargas sobre las posiciones que habían estado ocupando las fuerzas angolanas y cubanas en Cangamba.  De nuevo se producía la intervención directa del régimen del apartheid en Angola.  Los yanquis y sus aliados sudafricanos no se resignaban a la desastrosa derrota.  Los MiG‑21 y los radares más cercanos estaban a 400 kilómetros.<br />
“Coronel N’gongo (Jefe Adjunto del Estado Mayor de las FAPLA):<br />
“Una vez derrotados los fantoches, los sudafricanos se ven obligados a intervenir directamente en el combate.  Es así como las fuerzas racistas sudafricanas, con cuatro aviones tipo Canberra y cuatro aviones tipo Impala MK‑2 destruyen completamente la población de Cangamba.”<br />
“Teniente coronel Henry:<br />
“…nosotros ganamos la batalla en Cangamba, los pilotos teníamos previsto incluso hacer un desfile aéreo con todos los hierros, pasar con los aviones por allí, y Fidel dice: ‘…no quiero a nadie allí, ni cubanos ni FAPLA’.  Tengo que reconocer que cumplimos por disciplina, por confianza en el Comandante en Jefe, pero realmente en ese momento no entendíamos…”<br />
“Coronel Escalante:<br />
“…es verdad que el Comandante en Jefe, o es mago o tiene una bola de cristal…  Manda a evacuar Cangamba urgente y poco después una escuadrilla de Impalas y otra de Canberras ¡le han metido una clase de bombardeo a aquello!  Él prevé que los sudafricanos, precisamente teniendo en cuenta la derrota que ha sufrido la UNITA, van a bombardear allí.  Nosotros en la Misión decimos: ¡Coño, la verdad es que el Comandante en Jefe ha tomado una clase de decisión!”<br />
“General de división Leopoldo Cintra Frías:<br />
“A veces uno piensa que el Jefe es adivino.  Si llegan a estar los cubanos allí, nos hubiéramos enfrascado otra vez en un combate aún más prolongado y en peores condiciones para nosotros, porque el abastecimiento se hubiera hecho todavía más difícil.”<br />
Estas opiniones eran emitidas en un momento en que las tensiones se relajaban, tras los días inciertos y dramáticos de la batalla, pero ninguno de aquellos jefes dejó de cumplir con absoluta disciplina, eficiencia y seriedad, las instrucciones recibidas.  Es totalmente cierto que en los momentos difíciles, si no hay confianza en los que dirigen, nada marcha.<br />
Amels Escalante, que es también investigador sagaz y profundo, 20 años más tarde, describió con absoluto rigor la batalla del Jigüe, donde 45 años antes, en el mes de julio de 1958, alrededor de 120 hombres, casi todos reclutas de la escuela de Minas del Frío bajo el mando de diez o doce jefes veteranos de nuestra guerra en la Sierra Maestra, combatiendo durante diez días ocasionaron al ejército enemigo y sus refuerzos tres bajas por cada combatiente que participó en la acción y ocuparon cientos de armas.  Amels había logrado, con el mismo método de Jorge Martín Blandino, más detalles que yo del desarrollo de aquella batalla.<br />
En su libro Cangamba, Martín Blandino ilustra con detalles:<br />
“Entre el 18 y el 23 de agosto de 1983, tan solo unos días después de la evacuación de los asesores cubanos de Cangamba, parten hacia Angola desde los puertos de Santiago de Cuba, Matanzas y Mariel, los buques Donato Mármol, Ignacio Agramonte y Pepito Tey.  Se repite así, en otras circunstancias, la proeza de 1975.  En las bodegas de estas naves mercantes, ocultos a los medios de inteligencia del enemigo, viajan hacia el país africano tres batallones de tanques y uno de infantería motorizada.  A ese primer paso le siguen pronto muchos otros en el plano militar, político y diplomático, hasta situar a las FAPLA y al contingente internacionalista cubano en condiciones de derrotar la nueva escalada del agresor extranjero y sus aliados del patio.<br />
“Todo ello ocurre, además, en momentos en que Cuba enfrenta la posibilidad de una agresión militar directa en gran escala por parte de las fuerzas armadas de Estados Unidos, cuando el país está inmerso en el gigantesco esfuerzo que significa instrumentar la concepción de la guerra de todo el pueblo, ante las constantes amenazas de la administración norteamericana de Ronald Reagan…”<br />
¿Cómo se precipitaron los acontecimientos que expone el investigador?<br />
Desde Cuba vimos bastante rápidamente por elemental lógica las intenciones del enemigo, a medida que se desarrollaban los combates, e íbamos adoptando las medidas pertinentes de respuesta.  La primera de todas, cuando llegaron noticias del cerco a la 32 brigada y sus asesores, fue decidir el rápido regreso a Angola del Jefe de la Misión Militar, general de división Leopoldo Cintra Frías, veterano de la Sierra Maestra, consagrado simpatizante de las FAPLA, que había viajado a Cuba en ese momento. “Hay que rescatar a toda costa aquellas fuerzas”, fue la orden que recibió.<br />
La Brigada de Desembarco y Asalto (así se llamaba entonces) fue enviada por aire al país sistemáticamente agredido por Sudáfrica.<br />
Ya expresé que durante años habíamos estado sufriendo las consecuencias de la impunidad que gozaba el régimen fascista del apartheid, que había sido derrotado en su agresión a la República Popular de Angola.  Expliqué igualmente a la Dirección soviética las razones y los puntos de vista sostenidos por Cuba.  </p>
<p>Continúa mañana martes.</p>
<p> Fidel Castro Ruz<br />
Octubre 12 de 2008<br />
5 y 23 p.m.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Marula, olivo d'Africa]]></title>
<link>http://meristemi.wordpress.com/?p=688</link>
<pubDate>Sun, 12 Oct 2008 22:39:03 +0000</pubDate>
<dc:creator>Meristemi</dc:creator>
<guid>http://meristemi.nl.wordpress.com/2008/10/12/marula-olivo-dafrica/</guid>
<description><![CDATA[L&#8217;ultimo numero di Herbalgram, rivista ufficiale dell&#8217;American Botanical Council ospita ]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://meristemi.files.wordpress.com/2008/10/marula.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-689" title="marula" src="http://meristemi.wordpress.com/files/2008/10/marula.jpg" alt="" width="200" height="267" /></a>L'ultimo numero di <a href="http://abc.herbalgram.org/site/PageServer?pagename=Homepage" target="_blank">Herbalgram</a>, rivista ufficiale dell'American Botanical Council ospita una monografia sul Marula (<a href="http://www.plantzafrica.com/plantqrs/sclerobirr.htm" target="_blank"><em>Sclerocarya birrea</em></a>, Anacardiaceae). L'articolo è <a href="http://cms.herbalgram.org/herbalgram/index.html" target="_blank">consultabile gratuitamente</a> previa registrazione al sito. Seguendo le mollichine lasciate dall'articolo è possibile arrivare al sito della compagnia che più di altre sta <a href="http://www.phytotradeafrica.com/products/marula.htm" target="_blank">promuovendo la coltivazione di Marula</a> negli stati dell'Africa meridonale e l'utilizzo dei diversi derivati che se ne possono ottenere. Phytotrade Africa ha deciso di partire da una base fair-trade per quanto riguarda produzione e commercializzazione e di creare una sinergia forte con<a href="http://www.aldivia.com/us/" target="_blank"> Aldivia</a>, una grossa azienda francese nel settore degli ingredienti per cosmesi. Questa strategia rimarca ancora una volta come il commercio equo, finita l'epoca delle botteghe, possa e debba imparare a relazionarsi con altre realtà commerciali se vuole garantire un salto ai suoi partner in via di sviluppo. Sul sito di Phytotrade Africa si possono scaricare una serie di schede tecniche sull'olio di Marula, che sostanzialmente mimano il contenuto dell'articolo di Herbalgram. Una <a href="http://sanprota.com/downloads/news/Erboristeria-marula.pdf" target="_blank">bella e completa monografia</a> su <em>Sclerocarya birrea</em> è stata pubblicata da Erboristeria Domani nel 2004 ed anche in quel caso le informazioni riportate sono analoghe.</p>
<p>Il frutto della pianta, giallo-verde, profumato e delle dimensioni di una prugna, risulta abbastanza noto principalmente per le marmellate che se ne ricavano e per la <a href="http://news.nationalgeographic.com/news/2005/12/1219_051219_drunk_elephant_2.html" target="_blank">leggenda degli elefanti ubriachi</a>, mentre i semi, pur ricchi di olio (anche quasi il 60%) hanno sinora avuto un uso solo locale, principalmente per il loro elevato valore nutrizionale. L'olio ottenuto per spremitura dai semi non presenta caratteristiche uniche dal punto di vista chimico, è difatti molto simile all'olio d'oliva in termini di composizione trigliceridica, con una netta prevalenza di acido oleico. Come il suo omologo mediterraneo, l'olio di marula è un buon emolliente e risulta particolarmente stabile, il che ne facilita l'utilizzo in campo alimentare e soprattutto fitocosmetico. Dai dati riportati <a href="http://www.phytotradeafrica.com/downloads/Anti-oxidant_properties_of_marula_oil.pdf" target="_blank">in questa brochure</a> ed estratti da pubblicazioni non recentissime, l'olio di Sclerocarya avrebbe una stabilità all'ossidazione nettamente migliore di quella di quasi tutti i più comuni oli vegetali mentre le indicazioni raccolte nel citato articolo di Erboristeria Domani sembrano abbastanza lusinghiere anche in termini di idratazione ed eliminazione del rossore cutaneo.</p>
<p>Chiaramente poco competitivo sul mercato europeo, dove la concorrenza dell'olio d'oliva in termini di costo e di immagine restano a mio avviso invalicabili, l'olio di marula potrebbe comunque ritagliarsi un suo spazio grazie ad un marketing specifico o grazie ad un posizionamento in aree geografiche nelle quali l'olivo non cresce o non è economicamente competitivo. Dalla sua <em>Sclerocarya birrea</em> ha comunque il notevole vantaggio ecologico di crescere rapidamente ed in terreni aridi e dilavati come quelli delle zone centrali dell'Africa meridionale e di essere produttivo su più settori: alimentare coi frutti, cosmetico coi semi e come materiale da intaglio per il legname.  Fattori che rendono questo albero una buona opzione per produrre o diversificare il reddito di piccoli produttori in aree scarsamente fertili o semidesertiche. Anche per questo motivo c'è chi si adopera per promuoverne la coltivazione <a href="http://www.lightyearsip.net/scopingstudy/marula.html" target="_blank">grazie ad un incremento della profittabilità</a> dell'olio, anche attraverso una gestione specifica dei diritti di proprietà intellettuale. Principalmente per questa combinazione di utilità funzionale nella formulazione cosmetica e di leva ambientale, l'olio di marula è stato recentemente <a href="http://blog.thebodyshop.com.au/2008/02/marula-makes-make-up-fair.html" target="_blank">utilizzato da Body Shop</a> per una linea di <em>make-up</em>, analogamente a quanto <a href="http://meristemi.wordpress.com/2008/04/30/moringa-zeta/" target="_blank">già avvenuto per <em>Moringa oleifera</em></a> e diverse sono le <a href="http://www.marula.org.za/" target="_blank">aziende</a> nate per sfruttare commercialmente la pianta. Body Shop ha curato il video riportato di seguito.</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/jS-Y8JxZYmg'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/jS-Y8JxZYmg&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Lobito...]]></title>
<link>http://alexandreanderson.wordpress.com/?p=291</link>
<pubDate>Sat, 11 Oct 2008 10:01:14 +0000</pubDate>
<dc:creator>Alexandre Anderson</dc:creator>
<guid>http://alexandreanderson.nl.wordpress.com/2008/10/11/lobito/</guid>
<description><![CDATA[Muito maneira a cidade de Lobito, que é um município da província de Benguela.

		
			.gallery {
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Muito maneira a cidade de Lobito, que é um município da província de Benguela.</p>
[gallery]
<p>A beleza natural da cidade é um grande diferencial.</p>
<p>Tem uma rodovia que divide o que é oásis e praia do deserto...</p>
[gallery]
<p>Olha para um lado e parece Vietnã, do outro parece Bagdá.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[No harmony without inclusion]]></title>
<link>http://westerncapeantieviction.wordpress.com/?p=1105</link>
<pubDate>Sat, 11 Oct 2008 08:34:44 +0000</pubDate>
<dc:creator>antieviction</dc:creator>
<guid>http://antieviction.org.za/2008/10/11/no-harmony-without-inclusion/</guid>
<description><![CDATA[
The United Nation&#8217;s Special Rapporteur on the Right to Adequate Housing has written a powerfu]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<div class="content">
<p><em>The United Nation's Special Rapporteur on the Right to Adequate Housing has written a powerful statement, to coincide with World Habitat Day. </em></p>
<p><a href="http://www.unhchr.ch/huricane/huricane.nsf/view01/FBB3E8B469BA924DC12574DA0022EDFF?opendocument">No harmony without inclusion</a></p>
<p>6 October 2008</p></div>
<p>The following statement was issued in Geneva by the Special Rapporteur of the Human Rights Council on adequate housing, Raquel Rolnik, on the occasion of World Habitat Day .<!--more--></p>
<p>"Can we celebrate today World Habitat Day with joy and hope?"</p>
<p>This year's theme is "Harmonious Cities." Are the world cities heading towards harmony? One of every three city dwellers lives in a slum. The growth of slums in the last 15 years has been unprecedented. Today there are approximately 998 million slum dwellers in the world. UN-HABITAT estimates that if current trends continue. They will be 1.4 billion by 2020.</p>
<p>Living in slums means being deprived of access to adequate sanitation, education, and health care or to other services and opportunities. It also means being excluded from full participation in civic life and the exercise of citizen's rights, as slums are considered illegal, informal or transitory and in any case a non-permanent part of a city's political and economic fabric. Many urban and housing policies in developed as well as in developing countries, under democratic or authoritarian regimes, seek to bring "harmony" to the city by evicting the poor from the better-resourced urban areas.</p>
<p>Mass evictions from slums and squatter settlements in various cities in recent years suggest that security of tenure is becoming increasingly precarious. Evictions are often carried out to make room for large-scale infrastructure or city "beautification" programmes. Many of these evictions are carried out without legal notice or due process. They ignore the right to adequate housing of every human being. They fail to recognize that harmony without inclusiveness is deceptive and cannot be sustained.</p>
<p>The global observance of this year World Habitat Day is led from the Angolan capital, Luanda. Angola, like other countries, faces today a tremendous challenge. Sub-Saharan Africa is the region of the world where slums and urban growth rates are the highest in the world representing 4.53 per cent and 4.58 per cent per year respectively.</p>
<p>When it became independent in 1975, Luanda had a population of 500,000. During the civil war, 3.5 million displaced persons found refuge in slums around Luanda in precarious living conditions, without access to basic services. Today, very few of them want to return to their land, marked by the memory of hunger and the forced enrolment of their children by parties to the conflict.</p>
<p>Today Angola earns billion of dollars selling diamonds and oil. But for most of the population of the slums of Luanda, oil is only the liquid they use in their lamps, as most households do not have access to electricity. A master plan for the reconstruction of the country's infrastructure, completely destroyed by the conflict, is being implemented by the Government. Among various initiatives, a project of urban renewal for Luanda Bay tries to attract private investment.</p>
<p>Angola has gone through an electoral process to consolidate peace and democracy. An important task now is to include all slums inhabitants as full citizens, respecting their rights and desire to stay and improving their settlements towards adequate housing conditions. For Angola, Habitat Day and its celebration is an opportunity to affirm the commitment of the elected government to integrate and implement the right to adequate housing in national and local legislation and policies.</p>
<p>For the world, it is a day to reflect how much an exclusionary pattern of urban development negatively impacts harmony, peace and human rights for all.</p>
<p>Further information on the mandate and work of the Special Rapporteur on adequate housing can be found at http://www2.ohchr.org/english/issues/housing/index.htm</p>
<div>
<p><a></a></div>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O que a censura cortou]]></title>
<link>http://pdr21.wordpress.com/?p=283</link>
<pubDate>Fri, 10 Oct 2008 11:49:55 +0000</pubDate>
<dc:creator>David  Garcia</dc:creator>
<guid>http://pdr21.nl.wordpress.com/2008/10/10/o-que-a-censura-cortou/</guid>
<description><![CDATA[O que a censura cortou

Na véspera da campanha D. Duarte de Bragança é expulso de Angola
Da homen]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;"><strong><a href="http://pdr21.files.wordpress.com/2008/10/19716500_93bdb41.jpg"><img class="alignleft size-full wp-image-285" title="19716500_93bdb41" src="http://pdr21.wordpress.com/files/2008/10/19716500_93bdb41.jpg" alt="" width="272" height="253" /></a>O que a censura cortou<br />
</strong><br />
Na véspera da campanha D. Duarte de Bragança é expulso de Angola</p>
<p style="text-align:justify;">Da homenagem a Eusébio na Luz, ao funeral de Neruda no Chile, passando pela exposição de Balthus em Marselha.</p>
<p style="text-align:justify;"><a></a></p>
<p style="text-align:justify;">Olhando para trás, Dom Duarte compreende que a sua tese era mais «perigosa» para o regime do que a tese da «entrega sumária». Observava em 1995 que «para adaptar a sociedade africana a teorias estranhas à sua maneira de ser e sentir, destrói-se grande parte do tecido ancestral. Impôs-se uma cultura baseada em esquemas mecânicos de consulta (que, mesmo assim, raramente são aplicados com lealdade) e deu-se cabo da estrutura étnica que assegurava em África o governo e a administração da justiça»</p>
<p style="text-align:justify;">José Pedro Castanheira</p>
<p style="text-align:justify;">do <a href="http://aeiou.expresso.pt/gen.pl?p=stories&#38;op=view&#38;fokey=ex.stories/411555" target="_blank">EXPRESSO</a></p>
<p style="text-align:justify;">"Príncipe português expulso de Angola". A notícia começou por levar o carimbo de 'Demorado' mas viria a ser proibida.</p>
<p style="text-align:justify;">"D. Duarte de Bragança, príncipe da Beira, herdeiro do pretendente ao trono português, foi expulso de Angola, onde se tinha deslocado a fim de apoiar alguns candidatos oposicionistas às próximas eleições. A expulsão do príncipe, daquela província, onde durante dois anos (1969/70) prestara serviço militar, é considerado pelos monárquicos portugueses como um grave desrespeito para com a causa".</p>
<p style="text-align:justify;">Com a guerra a correr de feição, o PAIGC declarara a independência da Guiné. A notícia levou um golpe, mas o jornal nada publicou. A proclamação "assentava na certeza do seu reconhecimento por um maior ou menor número de países afro-asiáticos e do Leste europeu".</p>
<p style="text-align:justify;">A primeira página da edição de 29 de Setembro de 1973 trazia uma história sobre a pesca em Moçambique ("Pequenos armadores defendem-se da invasão dos grandes armadores"), golpeado sete vezes. Um dos grupos empresariais, a ARPEM, encontrava-se ligado ao almirante Henrique Tenreiro e ao Banco Borges &#38; Irmão - informação adiantado duas vezes e riscada outras tantas. Ainda de Moçambique vinha um estranho caso, a que os leitores só acederam parcialmente. "A falta de juízes provoca situações pouco curiais, como o facto de o juiz em exercício na comarca de Porto Amélia ter a 4ª classe da Instrução Primária (é funcionário do Sindicato do Comércio e Indústria)".</p>
<p style="text-align:justify;">Em tempo de eleições, (mais) um cartoon de Sam, alusivo à discussão do Ultramar, levou uma cruz azul. A segunda grande mesa-redonda do Expresso versou o tema Educação. Participaram Alberto Ralha, António Reis, Artur Portela, Emília Marques e Miller Guerra. Das cinco frases que não saíram, de reter a introdução do moderador, Pinto Balsemão: "Esta mesa-redonda, como sabem, insere-se num grupo de quatro que tencionamos publicar. Tínhamos planeado cinco, mas uma delas, a relativa à política social, teve de ser cancelada por o Ministério das Corporações e da Saúde não ter autorizado alguns funcionários a comparecer".</p>
<p style="text-align:justify;">A secção 'Gente' anunciava a publicação, para breve, da anterior mesa-redonda, sobre Economia. Suprimida a informação de que se trataria da 'versão integral'... Da mesma secção foi apagada uma divertida nota sobre os filmes exibidos à terça-feira pela RTP. "O último foi 'A Vizinha do Lado', filme de uma comicidade indesmentível. Eis uma das piadas respigadas pela 'Gente': " - Aquele rapaz anda mesmo doido. Primeiro foi uma inglesa, depois uma espanhola. E agora é uma francesa. - Por este andar, o que ele dá é um bom ministro dos Negócios Estrangeiros".</p>
<p style="text-align:justify;">Na secção de desporto, a festa de homenagem a Eusébio, no estádio da Luz, levou uma mancha azul: "Uma paz fictícia respirava-se e vivia-se nos lugarejos miserandos onde Eusébio e outros meninos brincavam descuidadamente". O texto do crítico de arte Rui Mário Gonçalves levou um corte. O mesmo sucedeu a um trabalho sobre uma exposição do pintor francês Balthus, no Museu Cantini, em Marselha.</p>
<p style="text-align:justify;">Antes de ler a reportagem de Augusto de Carvalho no Chile o censor afiou bem o lápis: 35 cortes! Começou logo pela manchete, 'O Chile transformado em cadeia' substituído por 'O Chile com a Junta Militar a tentar a despolitização'. "Ser acusado de 'allendista' é caminho para a cadeia. Tenta mesmo criar-se um clima de denúncia. A meu ver, o golpe militar foi de uma dureza inaudita", escrevia o enviado do Expresso, que viu a sua descrição do funeral de Pablo Neruda seriamente retalhada. "A multidão entoava canções de esperança, constantemente interrompida por gritos de "Pablo Neruda, presente, agora e sempre". O repórter desceu, acompanhado de um coronel, ao relvado do estádio-prisão de Santiago e interrogou: "Mas quantos terão sido fuzilados até agora?" Não obteve resposta.</p>
<p style="text-align:justify;">-----------------/--------------------</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Uma campanha em Angola</strong></p>
<p style="text-align:justify;">1973. Marcello Caetano e o regime estão em estado de choque; mas continuam marcadas para 28 de Outubro eleições que o Governo mais uma vez promete livres. Dom Duarte antevê uma oportunidade: criar uma lista independente de candidatos à Assembleia Nacional, por Angola, formada por «portugueses de palavra». O projecto é explicado a Pedro Feytor Pinto, chefe de gabinete de Marcello Caetano; este dá luz verde. Sem hesitações, mete-se num avião e desce em Luanda. Enceta um programa de intensos contactos com todas as forças de Angola, tanto da situação como da resistência. A todos transmite o projecto de autonomia. A lista de deputados reúne portugueses de várias raças e opiniões, na maioria africanos, favoráveis a uma evolução para a democracia e maior justiça social, sem questionar a nacionalidade portuguesa. O Daily Telegraph fala de uma terceira via entre a «situação» (ANP) e a «oposição» (CDU e CDE). A médio prazo propõe-se o estatuto federal para o conjunto dos territórios portugueses, admitindo uma capital em Nova Lisboa. É o reencontro de Paiva Couceiro e Norton de Matos.<br />
As autoridades militares de Angola afirmam-lhe que o projecto estava dentro da lei e que era positivo. Fala com o director da DGS no território, o inspector Alcarva, que achou a ideia boa, pois tirava o tapete debaixo dos pés dos que afirmavam que não existia liberdade política em Angola. Apenas insiste que não poderia constar das listas Alexandre Tati, antigo comandante das milícias de Cabinda. Mas conta com muitos outros. «Eu era apoiado por comerciantes e intelectuais, e por chefes tribais angolanos. Ajudaram-me muito o coronel Herculano Chorão de Carvalho e Joaquim Santos Silva, director da Rádio Voz de Angola, que era muito importante pois emitia nas línguas indígenas. Tive ainda contactos com responsáveis do MPLA e da UNITA. A UNITA, que na altura contava com grupos na Universidade e com militares nos postos baixos das Forças Armadas Portuguesas, mostrou-se favorável. O pastor protestante que a representava disse-me que a nossa lista seria apoiada discretamente. O MPLA tinha outra posição: queria a independência imediata de Angola, mas achava que o meu projecto poderia ser um passo para a democratização.»1<br />
Mas a II República não dorme. Ao regressar de S. Tomé, na noite de 31 de Agosto, é interceptado pelo director da DGS no aeroporto de Luanda, que lhe diz ter instruções para o fazer embarcar de imediato para Lisboa. «Pedi-lhe apenas para ir buscar uma bagagem mínima à residência onde estava hospedado, o que me foi concedido.» O Governo expulsara-o de Angola.<br />
Chegado a Lisboa, escreve uma carta ao presidente do Conselho, estranhando e repudiando a expulsão. A oposição com a Lista B constituída por «portugueses de palavra» seria a melhor prova de que o Governo aceitava o debate livre. «Marcello Caetano convocou-me em finais do ano a S. Julião da Barra. Aí me afirmou que eu fora retirado de Angola por razões de "segurança particular". Respondi-lhe, que, de acordo com a DGS, a minha segurança particular não estava em risco. Marcello Caetano evocou então razões de "segurança nacional". Tornei a responder que a própria DGS considerava interessante a minha actuação. Alterando-se um pouco, Caetano acabou por me dizer que as "forças vivas" achavam perigosa a minha presença em Angola.»<br />
A conversa com Marcello Caetano era de fim de regime. «Vim mais tarde a saber, através de Santos e Castro, que, além da posição explícita de manter Angola como parte integrante de Portugal, Marcello Caetano tinha «um plano B» de proclamar uma independência branca com a ajuda da Rodésia, da África do Sul e de grupos dos EUA. Nesse plano estavam interessados poderosos grupos económicos portugueses. Naturalmente que o 25 de Abril veio terminar com essas expectativas.»</p>
<p style="text-align:justify;"><strong>Retrospectiva</strong></p>
<p style="text-align:justify;">Olhando para trás, Dom Duarte compreende que a sua tese era mais «perigosa» para o regime do que a tese da «entrega sumária». Observava em 1995 que «para adaptar a sociedade africana a teorias estranhas à sua maneira de ser e sentir, destrói-se grande parte do tecido ancestral. Impôs-se uma cultura baseada em esquemas mecânicos de consulta (que, mesmo assim, raramente são aplicados com lealdade) e deu-se cabo da estrutura étnica que assegurava em África o governo e a administração da justiça».1<br />
Não receia que adulterem as suas palavras e explica: «Em África não se acredita no poder miraculoso das maiorias aritméticas, acredita-se no consenso. Nessa cultura genuína, baseada na fraternidade e na solidariedade, tem valor e respeito quem é mais sábio, não quem é mais rico. Basta ver que não há órfãos, no sentido europeu: quando os pais morrem, os filhos são adoptados por um familiar, por um amigo do morto. Olhe-se para este drama imenso que se vive no Ruanda: quiseram impor à força critérios estranhos, e o resultado é a anarquia, a guerra (alimentada pelas indústrias de armamentos dos países "bem pensantes") e a miséria. Nunca isto aconteceu enquanto o Ruanda viveu na sua monarquia tradicional. O que nós fizemos foi levar para lá as nossas doenças sociais, nós que estamos destribalizados, nós que estamos a perder a estrutura familiar alargada à comunidade, a estrutura espiritual que nos permitiria encontrar equilíbrio e felicidade, quebrar a angústia perante o desconhecido, perante a dor, a provação, a morte.»2<br />
A sua visão sobre a actual violência em África não se restringe aos países lusófonos. «Em toda a África uma das causas da destabilização africana foi a destruição das sociedades tradicionais e das monarquias. Vê-se isto no Ruanda, no Burundi, no Uganda, etc. No Uganda havia quatro reinos que os ingleses respeitaram. Depois da independência foi implantada a República e esses reinos foram extintos. A partir daí começaram as desordens, a guerra civil e os ditadores sanguinários como o Idi Amin. Agora parece que recomeçam a reconhecer a importância dos chefes tradicionais... A Suazilância preservou a sua Monarquia e é em África um país exemplar. Funciona bem. Não há corrupção nem miséria(...).»3<br />
Muitos destes problemas, anteriores às guerras, radicam em fenómenos de «quebra de valores». As descolonizações ampliaram os seus efeitos. Teria sido possível fazer diferente no caso português? «As Forças Armadas ficaram desmobilizadas. Se tivesse havido um mínimo de reacção, no terreno, teria sido possível. Alas não nos esqueçamos de que Portugal estava, virtualmente, sob ocupação; e a anestesia política aplicada durante tantos anos pela II República não ajudou nada. Ainda hoje essa anestesia faz sentir os seus efeitos: estamos a dissolver-nos na União Europeia e mal nos lembramos dos nossos compromissos históricos com os países lusófonos — por indiferença dos governos ou pelo domínio de um raciocínio imediatista.»</p>
<p style="text-align:justify;">fonte:<br />
"Dom Duarte e a Democracia", Mendo Castro Henriques</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
