LUCULLISCHE OBSERVATIES (1)

Natuurlijk, velen prikken graag in een restaurant een al dan niet gedistingeerd vorkje, maar daarin zijn er vele typen te onderscheiden. We kennen ze allemaal, omdat we -dat spreekt vanzelf- geen van allen in een van deze archetypische categorieën in te delen zijn.

Allereerst is er de Snacker. Komt bijna nooit in restaurants, maar beperkt zich het liefst tot snackbar, MacDonald's, Burger King en aanverwanten. De snelle vette bek is hier hoofdzaak. Het blaadje sla op de hamburger verdwijnt met een van afschuw vertrokken gezicht in de Rentokil-emmer.

Van de Snacker is het een kleine stap naar de Bunkeraar. Veel en met veel vlees, geen gedoe met rare dingen als groenten en andere liflafjes. Biertje erbij. In het wild vooral waar te nemen in de vele standaard-Grieken en -Chinezen die Nederland rijk is. Bestelt de grootste mixed-grillschotel met extra knoflooksaus, of een babi panggang van het huis met alles erop en eraan, plus twee patat met kroket en appelmoes voor de kids. Haalt eigenlijk liever af dan dat hij in het restaurant plaats neemt, maar de vrouw wil nu eenmaal ook wel eens wat. Eet zich een slag in de rondte want alles is tenslotte betaald.

Dan is er de Budgettair gehandicapte, vooral in de vorm van de student of het chronisch-echte-minimagezin. Eet sporadisch buiten de deur, bij Van der Valk of de goedkoopste pizzeria van de stad, wegens structureel gebrek aan pegulanten. Het goedkoopste huiswijntje erbij, geen voor- of nagerecht. In het algemeen makkelijk tevreden te stellen, want niks gewend en dientengevolge ook weinig veeleisend. Let vooral op de sluiks getrokken en weer weggestopte portemonee om te kijken of er nog een drankje af kan.

De Patser. Dineert het liefst in groter gezelschap, uitsluitend in te dure net-niet-toprestaurants -die hij overigens steevast 'toko' noemt- en stuurt standaard de eerste aangeboden fles wijn terug met de mededeling 'ik bespeur een vleugje kurk', om indruk op het gezelschap te maken. Zoekt restaurants met status uit, met als enige reden het feit dat hij de volgende dag tegen buren en collega's kan vertellen dat hij er heeft gegeten.

Nauw verwant aan de Patser is de Snob. De nadruk ligt hier op het effect. Het maakt eigenlijk niet uit hoe het smaakt, zolang het maar duur is en de gerechten spectaculair of anderszins indrukwekkend ogen en vooral klinken. Zodat daarmee op de eerstvolgende verjaardag weer nonchalant, ja, bijna blasé gekoketteerd kan worden.

Nog een stapje voorbij de Patser en de Snob bevindt zich het Topinkomen. Doet het niet voor minder dan één Michelinster. Geld speelt geen rol. Frequenteert dit soort etablissementen niet om indruk te maken, maar gewoon omdat hij het kan betalen. Bovendien weekt het de uitgenodigde zakenrelaties voor. Het is deel van zijn dagelijks leven. Eten is bijzaak, netwerken is waarop het aankomt. Dit gezelschap is vooral te herkennen aan de obligate donkere stropdassen op lichte hemden, het met de alcoholspiegel exponentieel toenemende geproduceerde stemvolume en het daarmee omgekeerd evenredige niveau van het gespreksonderwerp.

Als laatste, natuurlijk, de ras-Lucullus. De echte smulpaap. Vindt men hem nog? Gewoon ongecompliceerd lekker eten, liefst in goed gezelschap, staat hoog in het vaandel van deze lekkerbek. Deze soort vinden we in alle lagen van de bevolking. Hij visiteert vooral de middenklasse restaurants. De onderklasse levert slechte waar en de topklasse wordt veelal als te opgeprikt beschouwd, met al te veel van de hoofdzaak afleidende etiquette en drie plankstijve pinguïns om hem heen die constant zijn glas weer willen vullen als hij er per ongeluk niet een bodempje in laat zitten. Staat open voor experimenten; geen Moldavisch, Soedanees of Kiribatisch restaurant wordt geschuwd als de menukaart dan ook maar enigszins salivatie stimulerende kwaliteiten doet vermoeden.

Ik zal uw intelligentie niet beledigen door te vragen bij welke categorieën u zichzelf schaart. Wat me wel interesseert is wat u verwacht van een avondje uit eten. Aangenaam verpozen? Geen tijd, zin of bekwaamheid zelf een maaltijd te produceren? Wilt u eten wat u zelf niet zou kunnen maken? Of is het gewoon prettig dat u een keer niet hoeft af te wassen? En zijn er meer categorieën dan de genoemde?

De lezersgroep hier inschattende moeten er veel doorgewinterde restaurantgangers tussen zitten.

Ik woon al vele jaren in het Vlaamse land en ik ben er van gaan houden. Ik voer dagelijks vele gesprekken met Vlamingen als coach en therapeut en dat bevalt me prima.

Bescheidenheid is een item waarmee ieder te maken heeft die zichzelf niet waardevol genoeg vindt om meer voor zichzelf op te eisen. Het woord bescheidenheid betekent letterlijk niet veeleisend en daarmee drukt het beter uit waar het feitelijk om draait. Je bent als mens bereid met minder genoegen te nemen.

Maar waarom neem je met minder genoegen? Waarom zou je niet meer voor jezelf mogen opeisen. Vind je dat jij het misschien niet waard bent? Of ben je misschien bang om te veel voor je zelf op te eisen en daarin door te schieten?

Dat is de crux van het verhaal. Als je niet voldoende zelfvertrouwen bezit, voel je je niet goed genoeg om verregaande eisen voor je zelf te stellen. In plaats van aan zelfvertrouwen te werken suggereren mensen dat bescheidenheid een deugd is, een eigenschap die je moet koesteren en zelfs in stand houden. Ik roep mensen niet op om de ander niets meer te gunnen en door te slaan in hun eisen. Nee, het enige dat ik verdedig is dat je GENOEG voor je zelf opeist, zodat je je bijvoorbeeld binnen een relatie beter voelt dan wanneer je te weinig opkomt voor je zelf.

Vandaar mijn betoog in de krant voor minder bescheidenheid en daardoor voor meer zelfvertrouwen. Je komt beter voor je zelf op als je beseft dat je het waard bent en dat een bescheiden opstelling je GEEN goed doet. De slogan doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg klopt van geen kant als je met 'gewoon' bescheidenheid bedoelt.

Dat is het gevoel waaraan ik iets wil veranderen met de School voor Zelfvertrouwen, zowel in Vlaanderen als in Nederland.

Veel succes en onbescheidenheid.

rob
info@schoolvoorzelfvertrouwen.be

Staatssecretaris Ank Bijleveld (Binnenlandse Zaken) stelt voor om de vingerafdrukken van iedereen die een identiteitsbewijs aanvraagt te verzamelen en toegankelijk te maken voor opsporing.

Een woordvoerder van het ministerie bevestigde vrijdagavond een bericht hierover van RTL Nieuws. De database mag alleen worden geraadpleegd op verzoek van de officier van justitie. De officier kan de vingerafdrukken gebruiken om de identiteit van een verdachte te bepalen als hij een concrete verdenking heeft.

Het voorstel om vanaf juni volgend jaar vingerafdrukken te nemen van aanvragers van een nieuw identiteitsbewijs was oorspronkelijk bedoeld om paspoortfraude tegen te gaan. Bijleveld wil de afdrukken onder voorwaarden nu ook verstrekken aan politie en justitie.

Het College Bescherming Persoonsgegevens is kritisch over het voorstel. Het college wees er eerder na een adviesaanvraag al op dat als zo'n register met persoonsgegevens al nodig is, dit alleen voor een strikt doelgebonden gebruik moet zijn. Als deze database ook het karakter krijgt van opsporingsregister voor bepaalde misdrijven, is dit een ernstige inbreuk op de persoonlijke levenssfeer, omdat ook de gegevens van niet verdachte personen erin zijn opgenomen.

Het CBP mist in het voorstel een uitleg waarom er een noodzaak zou zijn zo'n database in te voeren.

© Koningin der Decadentie

Werk in uitvoering. Pas op voor rondvliegende objecten.

Als je de golf in de ander ziet:
de golf van kwaadheid, verdriet, angst
Kun jij het strand zijn

Als je de golf in jezelf ziet:
de golf van reactie, beter weten, arrogantie
Kun jij het strand zijn

Als jij het strand bent
kunnen alle golven
van jou
van de ander
eindelijk
aan land komen

Florent en Luc zijn echte kilometervreters die samen regelmatig trainen. Vorige vrijdag maakten de magazijnier en de computerinstallateur een ritje vanuit Leuven via Heist-op-den-Berg over Mechelen terug naar huis. In de Nekkerspoelstraat werd ze op het fietspad gestopt door de politie. “Ze sneden ons de pas af in ware commandostijl”, zegt Florent verontwaardigd. “Toen ik hen hun gevaarlijk gedrag wees, lachten ze mijn protest weg. De agenten beweerden dat we een rood licht hadden genegeerd en ook niet op tijd op het fietspad gingen rijden. Dat ontkennen we ten stelligste. Meer nog, ze behandelden ons echt op een botte manier. Ze vroegen me mijn identiteitskaart. Als ze er mee klaar waren, smeten ze de kaart terug in mijn richting. Ze vroegen me mijn adres. Toen ik zegde dat die op mijn identiteitskaart stond - ik was vergeten dat dit met de nieuwe identiteitskaart niet meer het geval is – antwoordde de agent: 'niet met mijn voeten spelen eh!'. Als ik opperde dat we het koud kregen, zegde hij: 'Als je kou hebt moet je maar met de auto rijden.' Die uitdagende manieren, die uitdagende houding dat stoort me. Dat arrogante gedoe moet maar eens gedaan zijn. Stond ik niet recht in mijn schoenen, dan zou ik zo niet reageren”, besluit Florent, een vader van twee.
Bij de Mechelse politie klinkt een heel ander verhaal: “De twee fietsers staken de combi van de inspecteurs rechts voorbij, reden niet op het fietspad en reden door het rode licht. Bovendien gedroegen de twee zich arrogant tegenover onze inspecteurs.”

“We hebben de klachten inderdaad ontvangen”, reageert het secretariaat van voorzitter André Vandoren van het Comité P. “Binnen enkele dagen zal worden beslist of we de klacht zelf behandelen, ze doorspelen aan het intern toezich van de Mechelse politie of ze seponeren.”

Korpschef Rony Vandaele van de Mechelse politie wenst intussen niet te reageren op de klacht. “Ik heb alle vertrouwen in het feit dat het Comité P de klacht op een grondige manier zal behandelen”, zegt hij.
De Mechelse Lokale Politie lijkt de laatste tijd te lijden aan een imago-probleem. Zo riskeerde een 18-jarige jongen een fikse boete omwille van een te luide gsm en werden recent enkele minderjarige skaters opgepakt omdat ze voor overlast zouden hebben gezorgd.

Waarde lezers, vandaag een "flonkertopic" van de geachte Heer Ace Bucklebaum. Lees, huiver en reageer naar hartelust.

Lekkere wijven met dikke tieten (én bier, én snelle sportwagens)

De meeste vrouwen zijn thuis alleraardigst, schijnt. Als je ten minste niet te lui bent er eenmaal per week overheen te gaan. Jaja, de vrouwtjes, daar wil ik het met u over hebben.

Ze gunnen elkaar het licht in de ogen niet, de lieftallige schepsels. Ze liegen structureel over hun leeftijd, allemaal. Vrouwen zijn, waar ook ter wereld, schoenen, schoenen en nog eens schoenen. En je moet er altijd vijf kilo afliegen, als ze vragen hoe ze er uit zien, anders is het gsdmtr.
Als het uit is huilen vrouwen wekenlang aan één stuk en storten zij hun hart uit bij vriendinnen en schrijven gedichten getiteld "Alle mannen zijn schoften". Wij mannen bellen twee makkers, zuipen ons helemaal ongans en de volgende dag zijn we erover heen.
Wij mannen hebben steevast zes spullen in de badkamer – tandenborstel, tandpasta, scheerschuim, scheermesje, zeep, handdoek – de overige 457 items zijn van de vrouw.
Vrouwen kennen geen kameraderie. Als Mariska, Anna, Judith en Ester uit eten gaan noemen ze elkaar Mariska, Anna, Judith en Ester. Als Mark, Frits, Bob en Bram uit eten gaan noemen ze elkaar Pudding, Godzilla, Pinda en Knalpijp.
Als na het eten de rekening van 150 Euro komt, gooien Pudding, Godzilla, Pinda en Knalpijp ieder 50 Euro op tafel en vertrekken. Als bij Mariska, Anna, Judith en Ester de rekening van 150 Euro komt, worden er simultaan vier rekenmachientjes uit de tas getrokken.
Vrouwen vinden Richard Gere opwindend op een gevaarlijke manier. Wij vinden hem een irritante glijer omdat hij lijkt op die gladjakker van de tennisclub.

Ach, de vrouwtjes. Wat moet ik meer zeggen? Hoe komt het toch dat ik deze ornamenten, ofschoon ik dol op hen ben, niet wérkelijk serieus kan nemen.
Niettemin: een goede vrouw kookt iedere dag trouw het eten, en u weet: wiens brood men eet, diens woord men spreekt, nietwaar?
U ziet: ik ben zo doorzichtig als bewasemd glas. Vrouwen betalen uit in sex en in ruil daarvoor luisteren wij mannen de hele maand gedienstig naar dat slappe geoudehoer en laat je je van winkel naar winkel slepen ("Ja hoor schat, staat je echt héél leuk").

Om dit leed enigszins te verzachten heeft de Grote Scenarioschrijver van hierboven twee zaken in het leven geroepen die het leven van ons, mannen, dragelijk maakt: bier en snelle sportwagens.

Welnu, geen ingewikkelde theoriën die toch maar vervelen, gewoon even turven. Op welk moment is een biertje het lekkerst? Wat is het smerigste bier (Oranjeboom!)? Wat is het meeste bier dat u ooit op één avond op heeft? En wat is het domste dat u toen heeft gedaan?

Zoals bekend komen de allerlekkerste Gran Turismo's uit Italië (en niet Frankrijk, Oakie). Daarom gaan wij niet over auto's lullen: die zijn er om in te rijden. Beter is u zelf af te vragen welk moppie u naast u in uw scheurijzer zou willen hebben. Nou? En waar gaat u naar toe? En wat gaat u met haar doen?

Geeft u alstublieft vooral geen sociaal correcte antwoorden. Bescheidenheid ontsiert en dat op de zelfde wijze als waarop nederigheid verlaagt. Denkt u daar, geachte fans, maar eens over na.

Ace Bucklebaum

Duidingsdrang, hineininterpretieren. Je leest een tekst van iemand of je luistert naar een spreker en je denkt: ja, je zegt het allemaal prachtig maar volgens mij bedoel je wat anders dan ik in eerste instantie uit je woorden zou kunnen halen. Tussen de regels door lezen/luisteren, peuren in de lagen die de schrijver/spreker al dan niet in de tekst heeft verstopt.

Kun je een tekst "neutraal" tot je nemen? Is het niet zo dat alles wat je tot je neemt een vorm van interpretatie, of zo u wilt, constructie is? En is de interpretatie per definitie niet een hineininterpretieren omdat zowel de tekst als de lezer/luisteraar zelf een context hebben? De lezer/luisteraar heeft vooroordeel en voorkennis. Er wordt beweerd dat de enige manier om een tekst objectief te lezen, het niet lezen van de tekst is.

Ik ben zelf een hineininterpretierder. Ik proef woorden, zinsneden en ga er mee aan de slag. Technisch maar ook gevoelsmatig. Een combinatie van die twee. Soms is het pure projectie: ik leg mijn wensen, verlangens, indrukken of gedachten in de tekst van de ander. Ik lees wat ik wil lezen maar als ik me daarvan bewust ben is het een ongevaarlijke vorm van projectie. Andere keren probeer ik als een techneut de tekst in delen op te splitsen en te duiden.

Het is een vermoeiende bezigheid dat hineininterpretieren. Het is paranoia met tekst en het zegt ook wel iets over je mensbeeld. Steeds maar weer die vinger achter de uiterlijke schijn willen krijgen. Het moet lekker leven zijn als je alles voor face value kunt nemen. Onbekommerd en niet gehinderd door dubbele agenda's of achterliggende motieven. Je leest of hoort tekst en je neemt het (aan) zoals het komt. Iemand letterlijk geloven op het woord. Voor mij werkt dat maar zelden op die manier. Ik heb vaak die kritische twijfel die ik weg moet analyseren.

"Al twijfelende aan alles kan ik uiteindelijk niet twijfelen aan het feit dat ik aan het twijfelen ben en dus denkende en als denkend besta: dubito ergo cogito ergo sum; dat ik bewustzijn ben."

Zijn vrouwen grotere hineininterpretierders dan mannen? Bepaalde beroepsgroepen eerder geneigd zich met dit fenomeen in te laten? Graag uw visie op het geheel. En vooral elkaars comments kritisch bekijken!