Ik heb al wel beslist wat ik volgende zondag ga aandoen -onverantwoord veel- en heb al een oplossing gevonden om méér in mijn handbage te krijgen. Misschien dit weekend al eens een test doen voor de grote koffer dan. Zo kan ik desnoods nog héél de week nadenken over een rampenplan.

"One property in Bankstown, bought for $500,000 in August 2005 sold in February for $215,000 - a loss of $285,00". One property in Oyster Bay, bought for $1.09 million in December 2001, sold in March for $680,000, while a Caringbah apartment bought for $339,000 in June 2004 was sold for a loss of $104,000 last October."

The data - complied exclusively for The Daily Telegraph - showed that even the more affluent suburbs are now beginning to suffer. Several homes in Waverley, Coogee and Paddington were sold for losses of more than 25 per cent. The worst hit was the Waverley house bought in July 2003 for $725,000 and sold for $465,000 in March. And experts predict that the losses will get worse as the year goes on."

Source : The Daily Telegraph, Sydney properties halve in price

 Q1. Comment s'appelle les 2 amies qui partent faire le tour de l'Australie en 90 jours ?!
R1 : Orianne et Elodie

Q2. Avec quelle compagnie de bus voyagerons-nous principalement?
R2 : Greyhound

Q3. Quelle était la blague du 1er avril (poisson d'avril) ?
R3 : Une escapade à dos de kangourou, ah ah ah!!

Q4. Quel sera notre vol intérieur ?
R4 : Perth - Cairns

Q5. Quelle ville de notre itinéraire est bordée de bananeraies?
R5 : Coffs Harbour

Et les gagnants du "concours" que nous avions lancés il y a une quinzaine de jours sont:

-Cati

-Vivi

-Debougui

-Ginou

-Aurélie

-Hervé

-Hélène, alias Gafette

Merci à eux pour leur réactivité, et leur enthousiame à suivre nos aventures! Vous allez donc être récompensés par une jolie carte postale que nous vous enverrons du pays des kangourous!

Pour les autres, d'ici quelques temps nous offrirons une deuxième chance, nous referrons à nouveau un quizz avec d'autres questions ... Cela sera votre dernière chance si vous souhaitez recevoir une carte postale de notre part

A bientôt pour de nouveaux posts ...

Elodie & Orianne

Plus que 100 jours pour ... obtenir le permis international, réserver auberges de jeunesse et autres, réserver le bus, se renseigner sur les locations de voiture, acheter sac de couchage et sac à dos, acheter appareil photo, regarder Crocodile Dundee ... et j'en passe!

Bref, continuez à suivre nos aventures avant départ, nous avons encore beaucoup de choses à vous dire!!

Terugkijkend op mijn laatste berichtje merk ik op dat ik al een ruime twee weken niets heb geschreven. Op 27 april liet ik jullie voor het laatst wat van mij horen: ik was net in Bondi Beach aangekomen en was volkomen op het surfen gericht. Ik ben maarliefst acht nachten gebleven in Bondi en heb inderdaad erg veel gesurfd! Zoveel zelfs dat mijn linker 'onder' rib nog steeds een vreemde diep blauwe kleur vertoont... Althans: van binnen waarschijnlijk dan, want ik zie niets, maar als ik er op druk doet ie nog steeds pijn. Tja, dat is het lot van degene die elke dag op een board ligt in een zee die je bespeelt als een piano. Heen een weer word je geklotst, onder water gedrukt, over het zand geschuurd... Het is het allemaal waard geweest, want surfen lukte uiteindelijk prima! Eerst onder de golven doorduiken om op de juiste plaats te komen en dan wachten op de juiste surf... Daar komt ie! Peddelen, peddelen en nog meer peddelen om vaart te krijgen, vervolgens het board in bedwang houden: de punt van het board niet te hoog houden want dan rolt de golf onder je door, maar ook weer niet te laag, want dan duik je voor de golf het water in en word je zo heen en weer gerold en geschud dat je uiteindelijk niet meer weet wat boven is. Je beide handen laten rusten op het board en je voeten naar de juiste positie slepen... en hup! Je staat op de golf en surft met een lekker zonnetje in je gezicht richting het strand. Prachtig.

Ik ben Nina en Jeroen (Nina is een goede vriendin van mijn zus) trouwens ook weer tegengekomen! Niet helemaal toevallig, want zij hebben hier de afgelopen zes maanden in Bondi Junction gezeten en ik was ze de eerste keer in Sydney ook al tegengekomen. De moeder en het zusje van Nina waren er dit keer echter ook en zo zijn we met z'n vijfen tweemaal uiteten geweest en zelfs cocktails gedronken in de Summit Bar! Het uiteten was echt heel erg lekker (waarvoor dank), maar de Summit Bar was toch wel het toppunt! Cocktails drinken op de 47ste verdieping, maar alsof dat nog niet genoeg was draait de hele bar rond zodat je echt heel Sydney krijgt te zien! En dat allemaal dus onder het genot van een 'Confusion'. Ik praat de laatste tijd trouwens sowieso erg veel Nederlands, want in mijn laatste paar dagen in Bondi is Sam bij me gevoegd! Erg leuk om elkaar na zo'n lange tijd weer te zien en te spreken. Wat was dat trouwens schrikken zeg: die jongen heeft een baard van hier tot Tokyo...

Koninginnedag is trouwens alles behalve onopgemerkt voorbij gegaan! In mijn Backpacker in Bondi waren Sam en ik de enige Nederlanders en ondanks al mijn inspanningen kwam het feestje niet echt op gang. Maar goed, dat was in de Backpackers en ik had altijd nog een feestje achter de rug: een studentenhuis tot de nok gevuld met Nederlanders! Dat had ik natuurlijk nooit geweten als Nina mij niet uitgenodigd had. Wat is het toch een heerlijke combi: Nederlanders en Koninginnedag! Kroketten, frikandellen, oranje punch... Maar vooral: al die Nederlanders die al hun remmen losgooien! Linda, Roos en Jessica liepen rond in hun reincarnatie van drie grote Nederlandse gozers, de polonaise werd tot vervelens toe gelopen en iedereen was net iets te aangeschoten om normaal te kunnen dansen. Een echt feest dus! Ik voelde me helemaal thuis en samen met Sam heb ik een hele leuke avond gehad.

Allemaal leuk en aardig, maar kom maar weer eens uit Sydney weg! Het is een hele leuke stad, maar uit een plaats zo groot als de provincie Utrecht kom je niet zomaar... Eerst maar even mijn bankpasje bij Jill (voor de onwetenden: Jill is vriendin van mijn moeder en ik heb de eerste keer in Sydney bij hun gelogeerd), waar Sam en ik een heerlijke maaltijd voorgeschoteld hebben gekregen! 's Avonds volledig verzadigd weer terug gegaan naar ons hostel in KingsCross. Weg komen uit Sydney stond bovenaan onze lijst (lees: wegkomen zonder dat het je gelijk een fortuin kost). Vlak voordat wij het hostel in Bondi hadden verlaten werd ons echter het principe van 'ridesharing' verteld en werd ons de site gumtree.com.au gegeven. Al onze pijlen waren sindsdien hier opgericht. In KingsCross vonden we uiteindelijk (inderdaad op gumtree) iemand die zijn auto beschikbaar stelde voor passagiers naar Brisbane in ruil voor het delen van de benzinekosten. Ik belde hem op en we spraken af om met hem tot Byron Bay te rijden. Wij zouden hem nog een mailtje sturen met onze details. Hij zou 8 mei uit Sydney vertrekken. Op 7 mei hadden we echter nog niets van hem vernomen en na een extra mailtje, kregen we terug - elf uur 's avonds - dat de plaatsen helaas al bezet waren: hij had namelijk helemaal geen mail van ons ontvangen! Wanhopig besloten Sam en ik terplekke dan toch maar voor de bus te gaan, als we Sydney maar uit kwamen. We stonden op het moment van betallen toen onze receptionist onderbroken werd door een telefoontje: tot mijn grote verrassing schreef hij tijdens het telefoneren 'Quirijn' op het blaadje naast hem en dat terwijl niemand mij hier zo kent! Toen ik de mate achter de toonbank hiernaar vroeg vertelde hij mij dat er een jongen opgebeld had die mij een rit naar Byron kon geven; tegelijkertijd sloeg ie zich voor zijn kop, want onze busticket deals gingen helaas niet meer door.

Na vier dagen in KingsCross absoluut niets gedaan te hebben, dat wil zeggen: we hebben veel ge-X-boxt en veel films gekeken, hadden we eindelijk een weg uit Sydney gevonden. Tom de Duitser en Tom de Brit voorin en wij achter in. Het kostte ons maarliefst twee dagen om in Byron te komen: de afstanden zijn ongelooflijk. Maar de rit was leuk! Veel beter dan met de bus (veel goedkoper ook trouwens) en erg gezellig. De roadtrip duurde ongelooflijk lang, maar was ook zo weer voorbij. Feit is dat Sam en ik nu in het hele relaxte Byron Bay zitten.

Byron Bay is een plaatsje om verliefd op te worden: lekker klein dorpje, maar wel met alle voorzieningen en zo ongelooflijk dicht aan het strand dat je het haast niet zou geloven. De eerste echte dag hier heb ik Sam de basis principes van het snorkelen uitegelegd en hebben we vervolgens uren lang in het water gelegen en visjes bekeken. Ik had al behoorlijk wat keren gesnorkeld in het zwembad (Julia had het me trouwens afgelopen zomervakantie geleerd!), maar dit was mijn eerste keer dat ik ook echt vissen onder me zag zwemmen! We zagen roggen, (kleine) haaien, erg grote scholen vis en af en toe een erg mooi gekleurde (ik geloof dat ik de doktersvis uit Nemo heb gezien). Ongelooflijk dat er zoveel vissen zwemmen, zo dicht bij de kust. Er schijnt ook ergens een gezonken boot te liggen waar je zoveel mooie vissen kan zien dat het echt het snorkelen waard is! Die moeten we dus nog maar een keertje vinden.

Het leven hier is dus erg strand georienteerd en ik moet zeggen dat ik daar totaal geen moeite mee heb. Gister na het zwemmen lekker gevoetbald op het strand met mede backpackers. T-shirts tegen blote bovenlichamen. Natuurlijk stond het team van Sam en mij op winnen toen het gebeurde: mijn kleine teen besloot in een vreemde hoek te gaan staan. Hoe het precies gebeurde weet ik niet meer, hoewel Sam het erg grappig vind om te zeggen dat het gebeurde in een duel met een meisje. Ach, het was een erg leuk meisje, dus daar heb ik opzich geen problemen mee. Vreemd was het wel, ook omdat hij helemaal niet zoveel pijn deed. Misschien uit de kom ofzo? Hier op Byron Beach schijnen er echter geen Lifeguards te zijn en uiteindelijk was ik op het ziekenhuis aangewezen om er achter te komen wat die teen nou precies in gedachte had. Gebroken zou toch niet kunnen? Zoveel pijn deed ie namelijk niet. Na uren in de wachtkamer gezeten bleek mijn teen dus wel gebroken. Volgens genot Sam er net iets meer van dan ik toen de dokter er twee naalden instak om hem te verdoven en daarna ongelooflijk geweld op los liet om hem in de juiste plaats te zetten. Mijn kleine teen is nu aan zijn buurman teen vast getaped die dus gebruikt wordt als spalk. Wat trouwens erg mooi was: Nederland schijnt een overeenkomst met Australie te hebben over ziektekosten: mijn teen heeft me dus niets gekost! Zou er nog eens bij komen: kost het breken van een teen nog geld ook... Ik kan er nog steeds niet bij. Ik heb gewoon mijn teen gebroken! Vreemd hoe ontzettend makkelijk dat is gegaan (best eng eigenlijk). De dokter drukte me op mijn hart even wat pijnstillers te kopen bij de apotheek, omdat ie waarschijnlijk pijn zou gaan doen. Pijnstillers kosten echter geld en wij hebben hier wijn, erg veel goedkope wijn. Gisteravond was ik dus van de erg veel goedkope wijn erg behoorlijk aangeschoten. Sam deed lekker mee kan ik me nog herinneren. Pluspunt is natuurlijk wel dat alle meisjes medelijden met me hebben en me erg goed verzorgen. Maar dat moet dan nog komen. Denk ik. Hoop ik.

We blijven in ieder geval nog een paar dagen in Byron Bay, mede ook omdat we hopen hier Jaap te treffen (Jaap, wo bist du?). Mijn teen kan volgens de dokter gewoon zwemmen, dus dat moet ook nog wel allemaal lukken. Gaat allemaal wel goed komen!

Avion (avec vol intérieur): 1300€

Circuits: 2100€

Bus (Greyhound): 650€

Hébergement (auberges de jeunesse): 800€

Nourriture: 800€

Assurances: 150€

Location voiture: 200€

TOTAL = 6 000€

N'hésitez pas à revenir vers nous pour tous commentaires!

Een dagje rondlopen, fotonemen en hup naar de volgende plek dus. Het leek deze ochtend een zware planning, maar de dag is toch nog zeer rustig gebleven. Gestart met een wandeling over Bourke Street, de winkelstraat, waar ik nu wéér géén foto genomen heb, de tram op naar Fitzroy, mijn lievelingswijk. Bij pip gepasseerd, want ik had hier nog een foto nodig. Cam stond op de straat, dus ben ik er weer een half uurtje blijven plakken, tetteren. Hij had iets nieuws gecreëerd voor in de winkel, hele mooie vogelbroches. Na een half uur getetter en weer heel wat plekjes die ik blijkbaar nog moet doen rijker, ging ik verder naar de Umago -in dezelfde straat- waar ik al enkele keren ben gaan eten. Goedkoop, lekker én Italiaans. Hmmm. Ligt nu ook op foto vast. Via Moor street naar Nicholsonstreet gegaan. Moor street is helemaal niet speciaal, een gewone woonwijk, maar deze straat nam ik vaak toen ik in deze buurt logeerde. En hier staan schattige huisjes met oude auto's voor de deur. In Nicholsonstreet tram 96 op, naar St-Kilda. Want hoe vaak ik het Lunapark al wel niet gepasseerd ben, ik had er nog steeds geen foto van. Nu dus wel, en nog een goede ook. Dan maar meteen Ackland street op de foto gezet, de edgewater tower en het strand, de pier en de beestjes.
Ik heb een héééééle mooie zeester gezien, paars. En ontdekt dat je op st kilda 's avonds ook de pinguins kan zien, helemaal gratis. Voor volgende week dus.
Dus wie nu op mijn flickr-pagina kijkt, ziet een hele resem foto's waarvan je misschien denkt, bah, wat is dat, maar dat is dus gewoon gewoon. Dingen waar ik nogal vaak voorbij kom en die op een of andere manier speciaal zijn voor mij... Tja

Directe aanleiding was de arrestatie van de Australisch Vanuataanse zakenman Robert Agius, die naar verluid meer dan 400 vermogende Australiërs heeft geholpen bij het ontduiken van belastingen via het eilandenrijk. Woordvoerder Andrews van het Vanuatu Financial Services Center deelde mede dat Vanuatu wijzigingen gaat doorvoeren die 'oprecht investeerders moet aantrekken en zwendelaars moet weren'. Verwacht wordt dat hiermee een einde komt aan sectie 125 van Vanuatu's International Comapanies Act, die financiële instellingen verhinderde informatie over bedrijven of bankrekeningen te verschaffen aan derden, zonder toestemming van de client of een bevel van een locale rechtbank.

Belasting paradijzen staan geregeld onder druk vanwege de vrijheden die zij bieden. Regeringen wereldwijd lopen inkomsten mis door het bestaan van offshore bankrekeningen, vanwaar deze gelden geïnvesteerd worden in de economie, in plaats van dat het uitgegeven wordt aan overheidsprojecten. Eerder dit jaar lag Liechtenstein onder vuur nadat de Duitse belastingdienst gestolen bankgegevens had gekocht en op basis hiervan vele arrestaties verrichtte. Bondskanselier Merkel stelde dat Liechtensteins' bankgeheim oorzaak was van belastingontduiking door vermogende Duitsers. Liechtenstein sloeg terug, pareerde deze drogredenatie en hield wel voet bij stuk.

Hoeveel extra ontwikkelingshulp Vanuatu dit gaat opleveren was bij het verschijnen van dit artikel nog niet bekend

Autre campagne radicalement différente vue sur le site australien de Surfrider. Un clic ici pour voir la vidéo.

A ce jour 193 comments & 41 posts

Merci à tous pour votre fidélité et vos commentaires :)

Nous en avons regardé quelques unes, et nous nous sommes finalement arrêtées sur l'assurance de voyages proposée par ISIC: ISIC ASSUR

Le + de cette assurance: Sur place, un correspondant ISIC ASSUR vous prend en charge et vous oriente sur les lieux de soins (médecins, hôpital ...). Toutes les dépenses sont réglées à 100% directement par ISIC ASSUR. Il n'y a donc rien à faire, rien à régler!

Les tarifs: ils dépendent de la formule choisie et de la durée du séjour. Dans notre cas, pour 3 mois, et parce qu'on a la carte ISIC (cf. ancien post), l'assurance "médicale" coûte 89€ et l'assurance "tous risques" 113€. L'assurance "tous risques" permet d'avoir un plafond de remboursement plus élevé ainsi qu'une responsabilité civile dommages aux personnes et dommages aux biens couverte.

Toevallig was ik vandaag met Iet op Fed. Square, de plek waar de cakes werden uitgedeeld, en raad eens!, ik mocht er geen gaan halen...
interview en hup, de trein weer op, zonder cakeje... snifsnif

Cnet affirme avoir reçu des informations, concernat le lancement de l'iPhone en Australie. Ce pays recevrait l'iPhone fin Juin et une annonce serait faîtes quelques jours avant la WWDC. Il n'y aurait pas d'exclusivité pour cet opérateur.

Via: Cnet

Nous nous sommes donc arrêtées sur 8 tours organisés que nous allons prendre avec Adventure Tours Australia (pour 7 d'entre eux) et Oz Experience. A droite, nous vous avons mis les logos cliquables afin que vous puissiez directement accéder à leurs sites web (pour ceux qui sont intéressés comme nous de partir!)

Vous allez donc retrouver toutes les semaines dans la rubrique "Nos circuits" , une mini description de chacun des circuits.

RDV dès à présent, vous pouvez découvrir notre 1er circuit qui va de Alice Springs à Darwin.

Bien évidemment, une fois sur place, on vous les fera vivre en photos, vidéos et autres commentaires afin que vous en ayez une meilleure vision :)

Na de Great Ocean Road heb ik dit weekend dus ook de Great Alpine Road gedaan. De 'Alpen' zijn hier niet zo hoog als bij ons, nog eens niet boven de 2000 meter, maar het was wel mooi.
De bomen in Australië verliezen hun blaadjes niet en verkleuren dus ook niet, maar hier staan heel wat wijnranken die wel voor wat kleur zorgen. Er is hier ook een dorp met een aangeplante laan vol loofbomen, die dus helemaal oranje is en een trekpleister voor de toeristen -want je wil toch wel eens een gekleurde boom zien zeker-

Zoals dus al aangekondigd; ging ik hier vliegen. Wonderbaarlijk genoeg had ik helemaal geen schrik in dat ding. Hoewel ik op 6000 feet hing onder een simpel zeiltje, had ik het gevoel dat ik binnen zat, in een pretparkattractie. Komt waarschijnlijk door die helm, je hebt dan het gevoel dat er een raam voor je staat. Oorspronkelijk ging mijn vlucht niet door, zouden we maar tot op 3000 feet gaan en een minitochtje, want op 6000 feet was het maar 1 graad. Maar ik heb die mensen verzekerd dat ik daar wel tegen kan. Wat denken die wel niet? Kouschijters.
Op 6000 feet zette Greg de moter af en zweefden we naar beneden. Hij vroeg of ik zin had om zelf te sturen en natuurlijk heb ik dat gedaan. Vrij simpel, gewoon wat links en rechts trekken. Niet te hard, want dan hang je te scheef en daal je ook te snel en is de pret te vlug over.

Op het einde heb ik ook een diploma gekregen van mijn eerste vliegles. Nog 3 te gaan en ik mag alleen vliegen. Cool hé.

L'aventure a commencé par la rencontre entre Momo et Azmarino, tous les deux réfugiés d'Afrique de l'Est en Australie, avec DJ Wax Vandal et le résultat est un cocktail bien inspiré de Hip Hop teinté de Soul, de Funk et de Reggae pour notre plus grand plaisir !

Leur premier Album "In Tha Place" (Barefoot Records) a fait du bruit dans l'underground Ozzie et il leur a permis d'accrocher de belles scènes à leur parcours tel que le festival "Big Day Out" et les titres accrocheurs tels que "Hold On", "In Tha Place", African Affair" et "2 Many MCs" sont là pour justifier d'une réelle attente d'un prochain album...

Plus d'infos:
www.diafrix.com
www.myspace.com/diafrix

Ik probeerde de verschillende functies uit, maar gewoon kijken is ook de moeite (voor even). De man doet alles behalve werken. Fitnessen, Half Life 2 spelen, Facebook bezoeken en tegen zichzelf spreken.

Technisch gezien zit het goed in elkaar. Het duurt een tijdje voor je daadwerkelijk ziet dat de beelden een loop zijn. Je lijkt als surfer echt de controle te hebben over wat de Minister te doen krijgt.

Wanneer je via e-mail een suggestie maakt, zie je de man een antwoord typen. Nu dacht ik in mijn mailbox iets terug te vinden, maar dat bleek niet het geval. Erg jammer, je moet thans je e-mailadres ingeven vooraleer je hem kan mailen. Of de mail laat gewoon lang op zich wachten, dat kan ook.

Toch bijzonder leuk gemaakt en een nieuwe toevoeging aan de "In an Absolut world" reeks.

Nu, waarom vertel ik dit. Het grappige was dat hij net had gesolliciteerd bij Air Aroma, een bedrijf van een Nederlander hier. Die Nederlander dacht: Ah, een meneer Jansens, leuk, weer een Nederlander voor ons bedrijf -er werken er behoorlijk wat-. Schrok ie wel even toen hij een chinees voor zich kreeg. Het grootste deel van ons geprekje toen, ging dus over Nederlanders en luchtverfrissers -best interessant hoor, voor zij die nu aan iets saai denken-

Vandaag moest ik een interview gaan doen bij Air Aroma en halfweg mocht ik even meedoen aan The Big Morning tea, dat is cake en thee waarvan de opbrengst naar het kankerfonds gaat. En toen ik het hoekje omkwam, wie stond daar: De chinees van St-Arnaud! Hij was aangenomen en al meteen bezig aan een geheim project -dat nu niet meer zo heel geheim is, want ik weet het nu ook-
Dus tijdens mijn thee en cake-pauze, heb ik weer gezellig kunnen kletsen. Best grappig om hem daar terug te zien.

Het interview was trouwens ook heel goed. Air Aroma is alles behalve een stomme airwick en van die rommel. Het maakt luchtjes die mensen doen overgaan tot kopen of sporten. Sommige geuren zorgen er blijkbaar voor, dat je zin hebt om te gaan lopen, of BBB'en en andere om chocolade te kopen. Dat soort dingen maken zij dus. Ook luchtjes voor in de auto, die de mensen kalmer zouden maken waardoor er minder ongelukken gebeuren -zijn al studies over gedaan-
Ik  heb ook zo een geurtje gekregen, binnen 26 dagen kan ik het thuis uittesten. Ik zal het in mijn handbagage stoppen.

Aja, nog één ding: ik heb zonet mijn vliegen geboekt, het is dus officieel nu, ik ga de lucht in, zaterdag om half 3. Dat is half zeven bij jullie. Waarschijnlijk slapen jullie dan nog allemaal en denkt er dus niemand aan mij. Maar het is jullie vergeven. Slaap maar lekker.