Ontwikkelingssamenwerking… heeft zijn voor- en nadelen. Enerzijds kan het ervoor zorgen dat corrupte regimes langer aan de macht kunnen blijven door hen een blanco cheque uit te schrijven of door hen geld te geven zonder controle, beide zijn zaken die nu maar al te vaak voorkomen. Maar anderzijds kan het ook een grote rem op de huidige massamigratie betekenen. Politici die zeggen dat ontwikkelingssamenwerking een onnodige uitgave is, vergeten daarbij te zien dat zonder die stroom van geld er nog een pak meer migratie zouden zijn. Ze zijn echter juist wanneer zij de huidige effectiviteit ervan in twijfel trekken. Zoals hierboven gezegd, is een blanco cheque uitschrijven voor corrupte regimes absoluut geen garantie op een verbetering, integendeel. Solidariteit is altijd gekoppeld aan voorwaarden, wanneer men geen voorwaarden stelt bij de overdracht van grote bedragen zet men de deur wagewijd open voor misbruiken.

Vaak zit er echter ook een probleem in de weinige voorwaarden die men stelt aan de ontwikkelingssamenwerking. Die houden immers vaak in dat westerse bedrijven een onbeperkte toegang krijgen tot de markt, China probeert nu trouwens dezelfde strategie uit, waardoor de levensomstandigheden helemaal niet verbeteren, maar enkel de financiële toestand van die bedrijven. Echte onafhankelijkheid houdt ook in dat de markt grotendeels in handen is van het eigen volk met zo weinig mogelijk buitenlandse interventie. Indien dat niet zo het geval is, is men een slachtoffer van kolonialisme waarbij de economie in handen is van een buitenlandse mogendheid. Wat moet primeren is dus de ontwikkeling van een eigen economie. Iets waarbij de huidige opgeleide migranten hier een grote rol in kunnen spelen. Zij beseffen immers niet dat zij in hun landen van herkomst een elite kunnen vormen die de speerpunt vormt van modernisering en welzijnsverhoging. Hopelijk vergeten ze hun lessen uit het Westen niet en kiezen zij, in tegenstelling tot ons, voor een economische groei zonder aantasting van eeuwenoude tradities.

Economische migratie… is een voorstel van bepaalde rechtse partijen dat ik in deel 1 reeds aanhaalde. Het is vanuit een volksnationalistisch en solidaristisch standpunt compleet verwerpelijk. De mens wordt teruggebracht naar een economisch cijfer, de waarde van een mensenleven wordt enkel nog uitgedrukt in een economische kosten-/batenanalyse. Ook zorgt het ervoor dat de opgeleide laag van andere landen wegtrekt, waardoor de kansen van die landen om uit het economische slop te kruipen sterk afnemen. Het zijn net de hooggeschoolde buitenlanders die we zoveel mogelijk zouden moeten weren zodat zij in hun eigen land mee het voortouw kunnen nemen voor de opbouw ervan.

Anti-migratie als plat populisme… wordt helaas veel te vaak gebruikt door rechtse partijen. Zij klagen de gevolgen aan van een bepaald beleid, gesteund en uitgetekend door de twee lobby’s uit deel 1, namelijk de aanwezigheid en toevloed van migranten. Maar op geen enkel moment vallen zij de echte oorzaak aan hiervan en dat is de wil van de elite van het grootkapitaal. Wanneer ik het in het vorige deel had over de egalitaire en de liberale lobby’s, dan mag men niet vergeten dat de eerste slechts een reactieve is. De egalitairen gebruiken de toevloed van migranten voor hun doeleinden, het is de liberale lobby, de lobby van het grootkapitaal, die verantwoordelijk is voor de toevloed van de migranten. Strijden tegen massamigratie moet dan ook kaderen in een algemene volksnationalistische strijd tegen het globaal grootkapitaal, dat enkel uit is op de vernietiging van culturen door ze zoveel mogelijk met elkaar te laten vermengen tot men enkel nog een grote grijze massa heeft. Als iedereen veramerikaniseerd is, is het immers veel makkelijker om Amerikaanse rommel op een globale schaal te slijten en iedereen in loonslavernij te laten werken voor Amerikaanse multinationals.

Volksnationalisme en anti-migratie zijn een pleidooi voor een sociaal beleid, de huidige generatie marxisten à la LSP tonen met hun halfzacht betoog over egalitarisme e.d. enkel aan dat zij niets snappen van de macht van het grootkapitaal. Laat staan dat zij inzien hoe massamigratie net een kapitalistisch streven is, terwijl het verzet daartegen net een bevrijdende strijd is.

Waar is de radikaal-rechtse oppositie? Ik vraag het mij dikwijls af. Er is geen bevlogenheid meer onder de parlementairen, niet langer wordt er gespot met het systeem vanop het spreekgestoelte, er zit geen passie meer in de debatten. Enkel, en dat toont de kracht van ervan, over volksnationalistische thema’s durven politici zich nog te laten gaan aangezien dat verbonden is met de eigenheid van de mens; een gevoel van verbinding met andere in zijn groep/volk. Maar parlementairen die vragen stellen bij het huidige systeem waarbij het grootkapitaal de wereld op zijn manier probeert te globaliseren, parlementairen die het burgerlijke parlementaire representatieve systeem in vraag trekken (zoals socialisten ooit deden), die bestaan niet meer. Er is gewoon geen oppositie meer, iedereen draait zonder vragen mee in het systeem, wat leidt tot beroepspolitici die niet langer uit overtuiging aan politiek doen, maar uit puur financieel gewin. Ideologische bevlieging is verworden tot een handicap en iets waarmee politici zich liever niet bezighouden wegens “saai” of “iets waarmee we eventueel kiezers kunnen verliezen”.

Het probleem voor ons solidaristen, maar dat vormt tegelijkertijd onze grootste sterkte, is dat er geen solidaristische partij is. Geen parlementair zal zich nog solidaristisch durven noemen, liever noemen ze zich “conservatief” of “rechts-nationalistisch” of, gruwel, “rechts-liberaal”. De strijd tegen massamigratie moet gezien worden in een breed kader van strijd tegen het grootkapitaal, tegen de uitwassen van het kapitalisme en tegen de idee van de ganse kapitalistische maatschappij, waar enkel winst, het individu en materialisme telt. Wie dit een links pleidooi vindt, toont dat hij of zij nog steeds puur in simplistische termen als links en rechts denkt. Termen die in dit postmoderne tijdperk al lang enige waarde zijn verloren.  Hoe noemt men immers iemand die voor een sterke controle van de staat op de economie is, maar geen afbreuk wil aan eeuwenoude tradities. Iemand die dus sociaal-economisch naar de linkerkant helt, maar maatschappelijk meer conservatief is? Die is niet links, die is niet rechts, die is solidarist.

De egalitaire lobby… wordt genoeg aangevallen door de rechterkant, en terecht ook. Zij gaan uit van een internationalistische visie waarbij culturen niet langer tellen en slechts inwisselbare elementen zien. Het hoeft ook niet te verbazen dat deze lobby ook bestaat uit mensen waarvoor religie een hinder is en die onze eigen cultuur ronduit verachten in een rare vrees voor hun eigen schaduw. Iedereen die tegen hen is, is volgens hen onverdraagzaam en deze lobby zal ook direct met termen als nazisme en fascisme beginnen smijten, hoe ongepast die ook mogen zijn. Zij begrijpen niets van de sociologische processen die achter de vorming en evolutie van culturen zit. Combineer dit met hun lineaire visie op de geschiedenis, waarbij alles volgens hen eindigt in een aards paradijs waarbij iedereen met iedereen overeenkomt in een superdemocratie, en je komt uit bij een lobby die hopeloos vastzit in hun denken en niet kan begrijpen dat mensen niet willen meestappen in hun visie.

De progressieve partijen, die nu teren op de ruïnes van de ooit revolutionaire massapartijen van de sociaal-democratie, hebben deze egalitaire lobby met open armen verwelkomd. In een wereld waarbij de arbeider niet meer op een 19de-eeuwe manier wordt uitgebuit en waarbij de sociaal-democratie hun ideologie heeft opgeofferd om aan de macht te kunnen deelnemen, zijn vele van hun kiezers naar de rechterkant overgestapt. Sociaal-democraten, en vele radikaal-linksen met hen, hebben hun revolutionair socialisme laten vallen en hun denkbeelden omgedraaid. Tegenover de strijd van de arbeider tegen het vijandige grootkapitaal plaatsen zij nu een egalitaire visie waarbij de zelfverklaarde democratische verdraagzamen vechten tegen de nazifascistische onverdraagzamen. Het is een verminkte moderne versie van de klassenstrijd waarbij de klassenverschillen zijn vervangen door een verschil in visie op migratie. Van de scheppende arbeider die meer waard was dan de intellectueel in de ivoren toren hebben zij een domme laaggeschoolde knoeier gemaakt. In de ogen van de erfgenamen van de sociaal-democraten die ooit pleitten voor volksopvoeding is de arbeider zonder diploma een dom iemand, een marginaal die geholpen moet worden als een klein kind.

Toen bleek dat die arbeider overliep naar de rechterkant hadden de progressieve partijen een nieuw kiespubliek nodig. Liefst één dat ze konden bespelen met een ideologie van simplistisch denken. Zoals hierboven gezegd, verminkten zij de theorie van de klassenstrijd door de eeuwen heen en vormden zij het om naar een denken tussen verdraagzamen en onverdraagzamen. De verworpenen der Aarde werden de nieuwe migranten en de reactie werden de onverdraagzamen. Het is dan ook enkel op die manier dat de progressieve partijen hun aanhang konden bewaren en het verklaart ook waarom er tussen het Vlaams Belang en de voormalige SP een exodus van kiezers is geweest.

De liberale lobby… is de lobby van het grootkapitaal, van de grote bedrijven en, in het geval van België, de lobby van de verfransing. Zij draaien hun kar naarmate de bedrijven het willen of naar mate zij denken dat het zal aanslaan bij de bevolking. Niet dat zij de kern van hun ideologie veranderen, ze veranderen enkel de accenten en de manier waarop zij het brengen. Het grootkapitaal had in de naoorlogse jaren van grote economische groei nood aan een stroom van arbeiders. Niet enkel omdat de economie zo explosief groeide, maar ook omdat organisaties zoals de vakbond eindelijk helemaal erkend en aanvaard werden door de maatschappij. De tijden van Daens waarin bedrijfsleiders ongestoord hun arbeiders konden uitmelken voor een hongerloon zijn voorbij. Ook zij hadden nodig aan een nieuw publiek, een nieuw arbeiderspubliek. En liefst één zonder syndicalistische achtergrond, één dat in armoede leefde en één dat geen aansluiting had bij de West-Europese visie op bevrijding, emancipatie en democratie. In andere woorden: één dat hard zou werken voor weinig geld en geen syndicale organisatie zou oprichten.

Voor hen zijn de massamigratiestromen slechts een aanvoer van arbeidersvee. De slechtbetaalde banen gaan naar hen en de Europeaan, zich wentelend in de luxe van materialisme en individualisme en zich niet langer liet inspireren door gedachten als “arbeid adelt”, liet maar begaan. Hun huidige pleidooi voor een systeem van “greencards” is trouwens al even verwerpelijk als hun voorgaande daden. Het houdt immers in dat de waarde van een mensenleven kan gemeten worden in economisch nut. De mens verwordt tot een economisch cijfer. Niet langer een scheppend wezen, maar een producerend en consumerend wezen. Verworden tot een kosten/baten-analyse.

Maar, in tegenstelling tot de egalitaire lobby, wordt deze lobby nooit aangevallen. Sterker nog, deze lobby wordt vaak opgevreeën door dingen als het intrekken van het stakingsrecht te eisen of het in vraag stellen van het bestaan van de sociale zekerheid. Het is echter deze lobby die het gevaarlijkste van de twee is. De egalitaire lobby werkt in het openbaar via “marsen voor verdraagzaamheid” en initiatieven in die richting. De liberale lobby werkt echter via achterkamers en heeft ook geen probleem om met hun geweld bepaalde initiatieven te steunen. Kijk maar naar Dedecker die graag opschept met zijn bedrijfsconnecties die zijn partij financieel zouden ondersteunen. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat LDD pleit voor greencards en voor economische migratie.

Deze twee groepen… zijn de grote steungroepen pro-massamigratie in Europa. Morgen de vraag hoe de rechterkant hierop antwoordt of hier net niet op antwoordt.

Probleem: de jonge nieuwe Nederlanders (Turken, Marokkanen, Chinezen, Surinamers...) kijken geen Vlaamse TV meer! Anders dan de vorige generaties die maar keuze hadden uit een handjevol zenders en willens-nillens wel eens bij VRT of de voorganger BRT(N) moesten passeren, verdrinken ze nu in een aanbod van Nederlandse bodem én van land van ouders of grootouders.

Vlamingen hebben ze nog nooit gehoord of gezien... en dus denken ze bij een Vlaams accent... "Goh, weer zo'n buitenlander!".

(Het ligt dus echt niet aan jou, Mich!)