Ze spreken over de moeilijke en lange revalidatie, over fantoompijn, maar ook over een meer rooskleurige toekomst.

Verliefde Dana en Annelotte vechten voor nieuw leven na amputatie, Werner Rommers, Het Nieuwsblad, 04.08.2008.
Volgend jaar stappen ze samen op het vliegtuig. 'Naar Griekenland op vakantie. We zijn nog nooit samen op reis geweest. En daar vraag ik Annelotte ten huwelijk', zegt Dana met fonkelende ogen. 'Ze heeft trouwens al ja gezegd.'

"Nu we samen zijn, voelen we de pijn veel minder", Bénédicte Van Paeschen, Gazet van Antwerpen, 04.08.2008.
Twee maanden na het vreselijke ongeval, durven de vriendinnen voorzichtig weer naar de toekomst kijken. Voor Annelotte is een voorspelling nog te vroeg, maar Dana mag waarschijnlijk rond nieuwjaar naar huis. "Dat is nog lang, ja", zegt Dana. "Maar we moeten dan ook opnieuw leren stappen. De revalidatie valt niet altijd mee. Het is best pijnlijk, soms. Maar elke keer als ik weer naar de ergotherapie moet, zeg ik bij mezelf: komaan Dana, het is weer een stapje dichter bij de toekomst."

"Weer een terrasje kunnen doen, een cinema'ke", mijmert Annelotte. "Het zijn simpele dingen, maar daar kijken we zó naar uit."

Beelden van vroeger

Waar Annelotte en Dana het moeilijkst mee hebben, zijn foto's en video's van vroeger. Beelden waarop de meisjes dansen, plezier maken. "Wanneer we foto's zien van onszelf met twee benen, bijvoorbeeld", vertelt Annelotte in GvA. "Of filmpjes, die zijn nog het moeilijkst van al. Omdat we ons daarop zien bewegen. Het leek allemaal zo vanzelfsprekend, toen."

«Eindelijk samen», Annick Grobben, Het Laatste Nieuws, 02.08.2008.
«Naar deze dag hebben we heel lang uitgekeken», aldus een dolgelukkige Dana, terwijl een al even gelukkige Annelotte met rode kaakjes in een bed naast het hare ligt. «Vanaf nu kunnen Annelotte en ik samen naar de kinesist, samen eten in de refter, samen in de rolstoel naar buiten, 's avonds samen tv-kijken... We hebben nog een lange weg af te leggen, maar we zijn tenminste bij elkaar nu. En dat zal het allemaal veel draaglijker maken. We zijn echt superblij!»

De meisjes verloren elk een been na een bromfietsongeval op de Bredabaan in Merksem. De voorbije weken en maanden volgen de kranten de lotgevallen van het koppel op de voet.

De trouwlustige meisjes kregen immers de eerste zorgen in een verschillend ziekenhuis. Dana in het AZ Stuivenberg, Annelotte in het AZ Jan Palfijn. De meisjes konden elkaar zelden zien, want een 'taxirit' met de ambulance kost al gauw 80 euro, niet terugbetaalbaar.

Gelukkig is die situatie niet permanent. Hun verdere revalidatie zal immers in AZ Middelheim verlopen en zo kunnen de meisjes op één kamer liggen… Dana verhuisde volgens Het Laatste Nieuws al vrijdag, en Annelotte zou volgende week misschien kunnen volgen.

Sponsoring

Het verhaal van Dana en Annelotte blijkt heel wat harten te breken. Zo hebben de spelers van KRC Genk een t-shirt geschonken om te veilen, en steunen vele anderen de meisjes financieel.

Donderdag zagen de meisjes elkaar voor het eerst sinds het ongeluk. Annelotte ligt nog in de afdeling intensieve zorgen van het AZ Jan Palfijn, maar Dana kwam speciaal over van het AZ Stuivenberg om haar te zien.

«Zo verliefd dat we willen trouwen!», Annick Grobben, Het Laatste Nieuws, 12.08.2008.
«Het was precies alsof we elkaar écht voor het eerst zagen, terwijl we toch al zeven maanden een stel zijn», zegt Dana. «Alsof het om ons eerste afspraakje ging. Die verlegenheid heeft een kwartier geduurd. Tot aan onze eerste kus. Ik weet het, we mochten elkaar niet kussen want ik moest zo'n hygiënisch doekje dragen voor m'n mond. Maar ik ben stout geweest en heb haar toch gekust. En dat was voor ons allebei een over-wel-di-gend gevoel! Die kus, die benam mij letterlijk de adem. Daar waren de vlinderkes opnieuw en we voelden ons verliefder dan we ooit zijn geweest.»

«Ik ben vanuit mijn bed half op Annelottes bed gaan liggen en toen ze haar armen om me heen sloeg, voelde ik mij onoverwinnelijk», vertelt Dana. «Ik werd er zo slaperig en ontspannen van, alle zorgen leken... wég. Ik zei: 'Het kan niet anders dan dat het goed komt!' En toen flapte ik eruit: 'Volgend jaar, als onze revalidatie achter de rug is, vraag ik je in Griekenland ten huwelijk!' Annelotte zei: 'Gij zijt echt een zotte mus!' En 's avonds, toen ik alweer op mijn kamer lag, stuurde ze een sms: 'Schatje, ik ben zeker dat ik met u wil trouwen.' Schoon, hé...»

Beide meisjes zijn elk een been kwijt en de revalidatie zal zowel lichamelijk als psychologisqch moeilijk verlopen. Maar het koppel gelooft erin.

Een zwaar dodehoekongeval. 2 juni, 3 juni, 5 mei… de berichten spreken mekaar tegen. Dana en Annelotte zijn al 7 maanden dolverliefd op elkaar. Ze woonden sinds kort samen in Schoten.

Dana blijft combattief. Ze ziet al een toekomst ná de revalidatie: een toekomst van autorijden, dansen en zwemmen. Met of zonder been, het maakt niet uit.

"Met of zonder benen, ik blijf van haar houden", Annick Grobben, Het Laatste Nieuws, 11.06.2008.
«Want ik voel gewoon dat het met Annelotte en mij allemaal goed komt», besluit Dana hoopvol. «Al wat ik het liefste deed - bij Annelotte zijn - zal ik straks kunnen blijven doen. Daar geloof ik in. Ik wéét dat Annelotte straks misschien zonder benen door het leven moet. Maar of ze nu twee benen heeft, geen benen of één been: dat zal niks afdoen aan de liefde die ik voor haar voel. Annelotte is mijn vrouwke, zij is het meisje van mijn dromen. Met haar wil ik trouwen en kinderen krijgen. Ik ben niet gevallen voor haar benen, ik ben gevallen voor haar warme persoonlijkheid. Nu ik hier zo lig, besef ik eens te meer hoe superbelangrijk ze voor me is.»

Het AZ Jan Palfijn werd begin 2007 als enige ziekenhuis in Oost-Vlaanderen geselecteerd als kandidaat voor het behalen van het kwaliteitscerfiticaat 'Babyvriendelijk Ziekenhuis' (zie ook eerder bericht op deze blog). Een titel die kadert binnen het programma van de Wereldgezondheidsorganisatie en UNICEF en waarbij het ziekenhuis aan zeer strenge normen moet voldoen die garanderen dat de gezondheid van een kind vanaf de geboorte centraal staat.

Sinds vandaag vind je in de kleine wachtruimte aan de onthaalbalie in het ziekenhuis het certificaat hangen.

Alle betrokken personeelsleden kregen hiervoor van de Raad van Bestuur een receptie aangeboden. O.a. de voorzitter, de bestuurder-directeur, de hoofdgeneesheer, het hoofd van de verpleegkundigen en ikzelf als raadslid was aanwezig om o.a. de gynaecologen, kinderartsen, vroedvrouwen, vezorgers, schoonmaakpersoneel, ... te feliciteren met het schitterend behaald resultaat. We zijn uiteraard fier op ons personeel.

12 mei 1820 is de geboortedag van de bekendste verpleegster ooit, Florence Nightingale. Deze datum werd uitgeroepen tot internationale Dag van de Verpleegkunde. Op deze dag toont men op een symbolische wijze waardering voor de zware job van verpleegkundigen. Ook in het Jan Palfijnziekenhuis krijgen de verpleegkundigen dan door het bestuur terecht extra aandacht naar aanleiding van de Dag van de Verpleegkunde. Aangezien 12 mei dit jaar op een feestdag valt, plant het bestuur en de directie van het ziekenhuis al op 9 mei 2008 een dankactie.

Dit jaar worden de verpleegkundigen door bestuur en directie letterlijk in de bloemetjes gezet. Elke afdeling wordt voor deze gelegenheid opgefleurd met een bloemstuk. Daarnaast krijgen de zeshonderd verpleegkundigen en verzorgenden die in het ziekenhuis werkzaam zijn -naar goeie gewoonte- persoonlijk een kleine attentie. Deze keer geeft het ziekenhuis elke verpleegkundige een balpen met lichtje. Het idee werd geopperd door het verpleegkundig departement en zal in de praktijk gebruikt worden om pupilreflexen bij patiënten te testen en om tijdens de nachtrondes te kunnen bijlichten in de kamers zonder alle patiënten te wekken.

Als blijk van waardering voor de bijdrage van de verpleegkundigen in het brengen van 'zorg op mensenmaat' (de slogan van het ziekenhuis) zal de voorzitter van het AZ Jan Palfijn Gent en enkele bestuursleden -waaronder ikzelf- op 9 mei om 13.30 uur bloemen brengen op de verpleegposten van het ziekenhuis. Ook de eerste balpen wordt dan door Geert Versnick aan een hoofdverpleegkundige overhandigd. 

Staan de verpleegkundigen van het OCMW in de kou? Uiteraard niet! In oktober van dit jaar voorziet het OCMW Gent voor de 2de keer een feest voor de verzorgenden waarop o.a. de verpleegkundigen van de OCMW rust- en verzorgingstehuizen zijn op uitgenodigd. Het wordt weer een gratis feest met lekkers en veel dansplezier.

Bedankt verpleegkundigen (uit heel Gent) voor jullie dagelijkse zorgen!

bron: dienst communciatie AZ Jan Palfijn

Jan Palfijn Gent ontvangt veel Amerikaanse patiënten. Dit komt voornamelijk door dr. Koen De Smet, een heupchirurg, die bijzonder gekend is voor zijn schitterend werk in de States. Meestal de dag na de operatie kunnen de patiënten al weer een beetje stappen.

Ik weet waar het beroemde koppel verblijft, maar om het herstel van mevrouw Reed verder positief te laten verlopen en de fans en nieuwsgierigen op afstand te houden, kan ik dit uiteraard niet verklappen.

Ik weet dat actrice Meryl Streep ooit incognito door de straten van het Gentse stadscentrum liep; dit is een gelijkaardig verhaal.

Als één van de bestuurders van het ziekenhuis hebben wij gekozen voor o.a. de permanente uitbouw van het medisch profiel en in de continue actualisatie van ons medisch aanbod. Deze aankoop past volledig in dit kader.

Deze robot biedt heel wat voordelen:

- een verfijning van de kijkoperaties;

- 3D-beelden in high definition die het werk van de chirurgen makkelijker en duidelijker maken;

- educatieve voorstellingen en voordrachten kunnen worden gegeven;

- operaties van op afstand (bv. vanuit Amerika) kunnen in Gent worden uitgevoerd (wat een vooruitgang!);

- ...

De robot zal voornamelijk gebruikt worden in de gynaecologie, de urologie en de oncologische heelkunde; om bv. baarmoeder en prostaat weg te halen. Ook in de strijd tegen kanker kan met deze robot veel fijner werk worden uitgevoerd.

De operatietijd zal misschien niet meteen korter worden, want er kruipt veel tijd in het installeren van het toestel in het lichaam van de patiënt. De herstelperiode en het lidteken daarentegen wordt veel kleiner want de operaties worden uitgevoerd in een gesloten buik. Er zal ook minder bloedverslies optreden. Specifiek bij prostaatoperaties is er minder last van incontinentie en impotentie. En uiteraard is het economisch ook veel beter, bv. voor de ziekenfondsen.

Vanzelfsprekend hangt aan de Da Vinci robot een mooi prijskaartje, namelijk 1,75 miljoen euro. Deze kost wordt gedragen door het medisch korps. Een unieke situatie in ons ziekenhuis is dat alle dokters bijdragen. Ook specialisten die het toestel niet direct zullen gebruiken, omdat iedereen er van overtuigd is dat deze Da Vinci voor heel het ziekenhuis beter is. Ons beleid heeft er ook voor gekozen om de techniek open te zetten voor andere ziekenhuizen in de regio Gent.

Hopelijk moet dit toestel je niet direct helpen, maar indien het zo is, ben je in het AZ Jan Palfijn in goede (robot-)handen en dat vanaf het najaar 2007.