In de aanloop naar het North Sea Jazz festival van 11, 12 en 13 juli a.s. lijkt het me wel leuk om elke week 1 of 2 artiesten die daar komen spelen uit te lichten.
Vandaag de eer aan Sergio Mendes. De van origine braziliaanse pianist timmert al zo`n 40 jaar aan de "bossa nova" weg. Bekend geworden begin jaren `70 met "Mas Que Nada" en andere covers als o.a. Bacharachs "Look of Love" kwam hij 2 jaar geleden terug met de cd "Timeless"in samenwerking met artiesten als Will.i.am van de Black Eyed Peas.
Deze cd stond vol met verhiphopte klassiekers uit de bossa nova en werd een grote hit.
Niet zo lang geleden is Sergio Mendes weer met een nieuwe cd uitgekomen, "Encanto".
Deze cd is wederom in samenwerking met hedendaagse artiesten als Fergie, Will.i.am, Juanes en ook Zap Mama.Dit keer ligt de nadruk op de Braziliaanse swingende klanken. Lekker zomers en het optreden op North Sea Jazz 11 juli beloofd een hete avond te worden.

Luister hier wat nummers van de cd.

Bij wijze van regendans voor de lente heb ik afgelopen weekend een nieuwe mix gemaakt. Directe aanleiding was het feit dat Deluca van Royal Groove de trotse vader is geworden van een prachtige dochter, en dat ik het hem van harte gun om zoveel mogelijk tijd met zijn spruitje door te brengen. Ik ben echter zó tevreden over het resultaat dat ik hem vandaag ook met mijn eigen luisteraars deel. Tracklist en achtergronden:

01. dark city sisters - rose - star time volume 1 lp
Meerstemmige Zuid-Afrikaanse heerlijkheden fkomstig van hun "star time volume 1" lp die ik een tijdje terug postte.

02. george cromarty - flight - wayfaring strangers: guitar soli 2lp
Afkomstig van de recente Numero-verzamelaar Wayfaring Strangers: Guitar Soli, waarop de crème de la crème van het "eenzame mannen met een akoestische gitaar"-genre verzamelt wordt. Numero: nog steeds een garantie voor kwaliteit.

03. birigwa - okusosola mukuleke - birigwa lp
Afrikaanse folky fusion met een Stark Reality connectie. Tot vorig jaar moeilijk te krijgen voor de normale muziekliefhebber, maar sinds kort heruitgebracht op cd door Porter Records. Dit nummer komt van de lp en die is net zo mooi als dit "okusosola mukuleke" doet vermoeden.

04. aretha franklin - one step ahead - columbia 45
Hebbes! Het duurde even, maar nu ben ik eindelijk in het bezit van dit pareltje uit Aretha's pre-Atlantic periode (lees: voordat ze hits had). En ja, dat nummer kan inderdaad bekend klinken.

05. the ethiopians - life is a funny thing - lee scratch perry: born in the sky 2lp
Vocale reggaeharmonieën uit de studio van Lee "Scratch" Perry, en al een paar weken naast de draaitafel

06. zelia barbosa - carcara - sertao & favelas lp
Braziliaanse song of protest van de "sertao & favelas" lp die eerder dit jaar op mijn blog stond. Love it.

07. the jimi hendrix experience - little wing - axis: bold as love lp
Misschien wel het mooiste Hendrixnummer, en naar verluidt is de intro de aanleiding geweest voor de melodie van "under the bridge" van de Red Hot Chili Peppers.

08. lloyd miller - gol-e gandom - oriental jazz lp
Oh my. Nóg een reden om de "spiritual jazz" compilatie op het Jazzman label te kopen.

09. lee stone - what is life - breakout 45
De enige mp3 van het stel - ik krijg dit nummer gvd maar niet gevonden! Hypnotiserende soul met levensvragen... delicious.

10. jack wilkins - red clay - windows lp
Sampleklassieker ("sucka nigga" van A Tribe Called Quest), maar vooral een aangenaam dubby stukje gitaarjazz met dikke drums.

11. them - it's all over now, baby blue - decca 45
Of: waarom Van Morisson als bijnaam "The Man" heeft. Killer Dylan-cover

12. barney willen - zombizar - moshi 2lp
**watch this space: binnenkort het hele album + achtergrondverhaal**

13. paul simon - everything put together falls apart - paul simon lp
Van zijn behoorlijk ondergewaardeerde solodebuut. Je wist waarschijnlijk niet dat Simon zo down kon zijn...

14. sunny & the sunliners - should i take you home - rpr 45
Hebbes 2.0: na er eerder dit jaar in louter superlatieven over te hebben geschreven heb ik eindelijk het begeerde plaatje in plaats van de cd!

15. dave & ansel collins - stone in love - in the ghetto lp
Atypische falsetto reggaecover van een nummer van Tim Buckley. Verraderlijk aanstekelijk!

16. pharoah sanders - upper & lower egypt - tauhid lp
Eindelijk. Het heeft verdomd lang geduurd voordat ik een keer een geschikt plekje vond voor één van mijn persoonlijkste favorieten. Dit is wat ik 's avonds op zet als ik even helemaal los wil kunnen laten cq het verleden en de toekomst wil laten varen om hier en nu te zijn. Het is dan ook de titel van de lp waar dit nummer op staat die deze mix zijn naam geeft. "Tauhid" is een grondbeginsel van de Islam, en komt vrij vertaald neer op het samenbrengen van alle krachten en iedereen accepteren voor wie hij is. Daar sta ik helemaal achter.

Laat je me weten wat je van de mix vindt?

Een band die deze week met een nieuwe cd komt is Zuco103. Zij bestaan uit zangeres Lilian Vieira, drummer Stafan Kruger en toetsenist Stefan Schmid. De nieuwe cd heet After de Carnaval. Deze cd heb ik nog niet gehoord, maar we gaan gewoon weer uit van een lekker vet swingende latin/salsa-achtige elektronisch getinte Braziliaanse sound zoals alleen Zuco103 dat kan.

Wij stelden ze alvast onze 3 vragen en Stefan Schmid, de toetsenist van Zuco103 was zo vriendelijk om ze, ondanks het strakke tourschema, te beantwoorden.

Drie vragen aan Zuco 103

1. Hoe zou je zelf de nieuwe cd "After The Carnaval" omschrijven?

Fris, Nieuw, Vet, Diep, Anders Maar Toch  Zuco103 en het beste wat wij ooit gemaakt hebben.

2. Welk (legendarisch) album zou jij gemaakt willen hebben?

Pink Floyd - Dark Side Of The Moon, maar dan met wat meer Synthesizers.

3. Als je in een cd winkel zou werken, welke cd zou je ons aanraden?

Voor een relaxte zondagochtend raad ik aan: Fat Freddy's Drop - Based on A True Story.

Stefan en de rest van Zuco103 bedankt voor het beantwoorden en succes.

Hier een stukje tijdens het opnemen van de nieuwe cd in Brazilie.

16 mei staat Zuco103 in P60 in Amstelveen

De Amerikaanse muzikant / producer Spencer Doran en zijn vriendin zijn grote liefhebbers van Braziliaanse muziek, en om 25 van hun favoriete nummers te delen hebben zij eind vorig jaar deze mix samengesteld. Ik kreeg hem via via in handen, en heb hem meteen gemaild met de vraag of ik hem ook met jullie mocht delen - zijn antwoord daarop was gelukkig "graag!"

Hierboven een zorgvuldige opgebouwde mix met zowel bekende (Caetano Veloso, Milton Nascimento, Jorge Ben) als meer obscure (Joao Nogueria, Alceu Valenca, Ronnie Von) Braziliaanse muzikanten. Doran gaat kopje onder in weelderige arrangementen, ingetogen akoestische gitaren en psychedelische fuzz; laat die lente maar komen!

Het prachtige het-lijkt-wel-lente weer van de afgelopen dagen zorgde ervoor dat de ramen en deuren hier open stonden (al ben ik wél oud-Hollands verkouden) en mijn muzikale honger richting Zuid-Amerika ging. Vandaag daarom niet één, maar twee albums uit Brazilië omdat ik ze niet los van elkaar kan zien.

Zoals sommigen van jullie al weten zijn de meeste Braziliaanse albums uit de late jaren zestig niet los te zien van de politiek-culturele context van het land in die periode: een tijd van onrust, protesten en creativiteit. De LP van Caetano Veloso die je hierboven kan luisteren is zo'n product van deze omstandigheden. In 1969 was Veloso al een aantal keer opgepakt en hardhandig verhoord vanwege zijn rol in de Tropicalia-beweging; Zijn "witte album" (ja, dat is symbolisch bedoeld) was dan ook zijn laatste Braziliaanse album voordat hij een periode naar Engeland vluchtte.

Muzikaal is het business as usual: Veloso schrijft melodieuze en pakkende nummers die als LSD-bubbels uiteenspatten dankzij de arrangementen van Rogério Duprat en de hulp van Gilberto Gil, Lanny en Wilson das Neves. De teksten zijn echter vaak een aanval op het heersende regime: zo gaat "Irene" over een vrouwelijk machinegeweer dat hij graag kogels zou zien afvuren op bepaalde mensen. "My Empty Boat" zou een analogie zijn voor het morele bankroet van de regering - etcetera. De combinatie van de muziek met de kennis dat Veloso hem als politiek voertuig gebruikte zorgt bij mij voor een bijzondere luisterervaring (sorry, kan er geen ander woord voor vinden).

Zelia Barbosa pakt het een stuk directer aan: begeleidt door een akoestische gitaar, een staande bas en traditionele percussie blaast zij in een klein half uur door 12 protestnummers van onder andere Chico Buarque de Holanda, Edu Lobo en Vinicius de Moraes. Haar zang en het algemene gevoel van de nummers is trots en opstandig - dit album is dan ook nooit in Brazilië uitgekomen, maar kwam pas begin jaren zeventig uit op het Franse "Le Chant du Monde"-label. Over het album van Zelia Barbosa is weinig tot geen informatie te vinden, dus je mag er zonder verdere introductie induiken - veel luisterplezier!

Deze Braziliaanse reclame laat weinig aan de verbeelding over. Hopelijk zijn jullie niet te afgeleid om de ware boodschap te onthouden.

Met dank aan Taco

Xixarro

Vandaag bossa not bossa: dit album is een stuk donkerder en spookier dan de wat je normaal gesproken met Braziliaanse bossa nova associeert. Stel je in plaats van een strand met mooie meisjes een donkere avond aan de rand van het amazonewoud voor en je begint in de buurt te komen.

Het verhaal gaat dat Vinicius de Moraes een jonge Baden Powell op een avond hoorde spelen in de band van Antonio Carlos Jobim, en zo onder de indruk was van de jonge gitarist dat hij erop stond de volgende ochtend wat af te spreken. De jonge Powell was echter doodsbang voor de beroemde De Moraes, en kwam niet opdagen. Nadat hij er door vrienden van was overtuigd dat de ervaren componist geen kwaad in de zin had meldde hij zich bij zijn huis, waarop de twee in korte tijd 25 inmiddels klassieke nummers schreven (oa "Berimbau" en "Consolacao").

Rond dezelfde tijd kreeg De Moraes de plaat "Sambas de roda e candombles de bahia" in handen (die vreemd genoeg niet in google terug te vinden is los van deze anekdote), waarop veldopnames van traditionele religieuze sambas stonden. Baden Powell kwam tijdens een bezoek aan aan Candomble- tempels in aanraking met precies dezelfde nummers, waarop de twee zich vol inspiratie opsloten in het huis van De Moraes.

Volgens de overlevering lieten de twee muzikanten zich de daarop volgende weken niet zien, en werd de deur alleen open gedaan om nieuwe dozen Haig Whisky in ontvangst te nemen. Het resultaat van een dieet van whisky, Candomble-gezang, weinig slaap en gitaar spelen was een stapel van meer dan 50(!) nummers. Deze nummers vormden de basis van de populaire MBP-stroming in de Braziliaanse muziek - maar daar was het de heren niet om te doen.

Ze kozen uit de geschreven nummers de 8 die het sterkst beïnvloedt waren door de Afrikaanse wortels van het Candomble-geloof, en gingen met Quarteto Em Cy en een groep bevriende muzikanten ("een verzameling amateurs" volgens De Moraes) de studio in. Het resultaat is hierboven te beluisteren.

NB: mijn dank gaat uit naar de Braziliaanse Edson alias Moogman, die zo vriendelijk was om voor mij de Portugese informatie over de achtergrond van het album in het Engels te vertalen - Obrigado!

- Hoe heet het aparaat waarmee je koffie kan zetten?
- De Senseo! - antwoord met een glimlach het Braziliaanse meisje.

De leraar schaamt zich dood en legt geduldig uit:

- Ja, dat kan! Maar ik bedoelde het koffiezetapparaat!

De Herfst is definitely here:Het is ineens een stuk kouder en het is donker als ik opsta en thuiskom. Dit heeft ook zijn invloed op wat er 's avonds op de draaitafel ligt, dus tussen nu en volgende week een herfstkwartet van 4 albums die goed klinken bij de centrale verwarming.

First up het tot een maand geleden enige album van de Braziliaanse gitarist / componist /arrangeur Arthur Verocai. Hoewel hij in de jaren zestig en zeventig bij een respectabel aantal albums betrokken was, is zijn eerste solo-album lange tijd onopgemerkt gebleven - totdat het Luv N Haight label het in 2003 voor een breder publiek beschikbaar maakte.

Het album duurt nog geen half uur, maar bevat alles van intieme Shuggie Otis-achtige muzikale overpeinzingen tot bijna ontsporende jazz in de vijfde versnelling à la Soil & Pimp Sessions. Het duurde een paar luisterbeurten voordat ik echt wat "kreeg" met het album, en ik vermoed dat het bij een aantal van jullie ook wel eens in goede aarde zou kunnen vallen.