Daar mag wel eens verandering in komen, denk ik dan.

Wat al die recensies volgens mij missen, is beeld. Terwijl de hedendaagse kranten en tijdschriften elk artikel tegenwoordig vergezellen van pakkende fotografische meesterwerkjes, die de lezer onmiddellijk meesleuren in de stemming van de journalist, zijn recensies schijnbaar blijven steken in de jaren stilletjes. Op zijn best staat er naast elk stuk een prentje van de respectievelijke cd, wat de lezer zou moeten helpen om  het schijfje in de platenwinkel te herkennen. Terwijl er zo veel meer mee kan gedaan worden! Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Plak een foto van een huilende Bert Anciaux naast de recensie van de laatste Madonna-cd: iedereen zal onmiddellijk beseffen dat dit schijfje hoogstens geschikt is om varkensdarmen mee uit te kuisen.

Uiterst doeltreffend, en zodoende de ideale manier om de nieuwste cd van Kings Of Leon te bespreken.

Niet waar, Bert?

...

De laatste van Kings Of Leon dus.

Na hun vorige cd, 'Because Of The Times' had deze band reusachtige verwachtingen in te lossen. Dat was namelijk een waar meesterwerkje gebleken, waar werkelijk alle songs het niveau tussen 'goed' en 'meesterlijk' moeiteloos overschreden. Erg verrassend eigenlijk, aangezien de band op zijn platen daarvoor nooit echt helemaal wist te overtuigen.

En nu is er dus 'Only By the Night', hun langverwachte opvolger. En in vergelijking met hun vorige, wel...

... had het toch dat ietsje beter gekund.

Neen jongens, het kan niet altijd goed zijn. En na een meesterwerk nóg een meesterwerk produceren is bepaald een moeilijke taak. Maar dit cd'tje doet echt onrecht aan het niveau dat een groep als deze normaal gezien zou moeten kunnen halen. Er zijn uitschieters, daar niet van. De single 'Sex On Fire' wordt niet voor niets grijsgedraaid op verschillende populaire radiostations. Eén meesterwerkje maakt echter geen goede cd, en het grootste deel van de overige songs komt nauwelijks tot aan de tenen van de single. Laten we hopen dat dit creatieve dipje vervolgens resulteert in een nieuw meesterwerk. De mannen van Kings Of Leon verdienen het, en ik zou er als trouwe fan meer dan blij mee zijn. In afwachting zullen we 'Sex On Fire' maar een tijdje op repeat moeten beluisteren.

Ook geen slechte zaak natuurlijk.

Het gaat al een uitdaging op zich worden om die cd volledig te beluisteren…But the challenge is on!

Boy, was I right! Het heeft mij 4 pogingen gekost om hem 1 keer volledig uit te luisteren. Poging 1 eindigde samen met het vierde liedje, poging 2 en 3 eindigden nog voor song 5 gedaan was (en dan ben ik nog begonnen bij dat nummer omdat ik vreesde dat ik weer niet voorbij nummer 4 ging geraken...) en de 4de keer ging dus alweer van het vijfde liedje tot het einde!

Dat is geen goed teken, al zeg ik het zelf... er zijn namelijk maar twee redenen waarom ik een cd zou uitzetten.

a) er is iets dat mij heel erg stoort
of
b) na een half nummer blijkt dat ik toch liever zin had in iets anders

Het eerste gebeurt uiterst zelden (hey, ik heb ooit zelfs eens een cd van Udo uitgezeten.... puur uit nieuwsgierigheid!) maar The Number 12 Looks Like You is er toch in geslaagd. Angels & Airwaves (dat accent! *krijgt er spontaan weer kotsneigingen van* ) zullen blij zijn dat ze gezelschap krijgen.

Wat stoort er mij dan hoor ik u vragen? De zang of datgene wat er voor door zou moeten gaan. Ik heb uit nieuwsgierigheid de lyrics (donkere teksten trouwens!) opgezocht op internet zodat ik misschien toch nog een beetje kon volgen maar helaas... het is mij alleen maar gelukt bij "Jay Walking Backwards" en dat was dan alleen nog maar de eerste strofe en de laatste twee zinnen. Omdat er in de eerste 2 minuten geen woord te horen is valt dat nummer zelfs nog mee.  Ook de laatste minuut van het volgende nummer, "Grandfather" (te zien op het filmke dat Tom gepost heeft), vind ik nog plezant omdat de gitaar helemaal loos gaat. Dat zijn 3 minuten op een cd die tegen de 40 minuten aanleunt. Het zal u wel duidelijk zijn dat ik deze cd niet met plezier ga opleggen! Bij gevolg heb ik een frisbee bij denk ik.

The Number 12 Looks Like You en Bram, het gaan nooit goeie vrienden tenzij er iemand het geniale idee krijgt om die zanger schreeuwer om zeep te helpen (of men hem desnoods gewoon uit de groep te smijt) en de rest van de groep uit respect besluit om alleen maar instrumentale muziek besluit meer te maken.

Bon, dat gezegd zijnde heb ik nu recht op een cd-bespreking nietwaar?  Na er de volle 5 minuten over nagedacht te hebben vind ik dat Mika - Life In Cartoon Motion wel een bespreking verdient! Have fun with it. *evil laugh*

Nog een songske van de week? George Baker Selection - Little Green Bag is geschreven door een Hollander maar is toch een wereldnummer! Quentin Tarantino gebruikte het zelfs op de soundtrack van Reservoir Dogs

En het is zo wáár. Is dit niet weer gewoon eens een godverdomse dag op een godverdomse bol? Verdomme, ik wil er zelfs gif op innemen. Op dergelijke godverdomse dagen is een mens bijna blíj als hij de volgende aankondiging ziet hangen aan de kassa van de St. Denijse Carrefour.

De Dashverkopers, ze mogen gelukkig zijn, nu hun godverdomse pakken Dash eindelijk een eigen soundtrack hebben gekregen. Van Sam Gooris dan nog wel, een BV die er verdomme op wonderbaarlijke wijze steeds in slaagt zijn eigen eenvoudige zelf te blijven, zelfs op nationale televisie. Allen daarheen!

Niet verkrijgbaar bij de pakken Dash, en maar goed ook: de godverdomse teringherrie van The number twelve looks like you. Slacht een varken met een heel bot mes, na het bewerkt te hebben met een roodgloeiend, in prikkeldraad gewikkeld strijkijzer: het zal kreten tevoorschijn toveren die danig in de buurt moeten komen van wat onze vrienden van 'The Number Twelve...' op hun cd 'Mongrel' bijeen hebben weten te krijsen.

Geen slechte muziek nochtans. Eens de oren gewend zijn geraakt aan het vrij monotone keelgeschraap van de vermoedelijke 'zanger', valt toch op dat de muziek zelf vaak uiterst geraffineerd in mekaar zit. Er gaat een donkere, mysterieuze sfeer van uit, die regelmatig omslaat in hersenloze agressie of wanhoop. Muziek verbeeldt emotie, dit is emotie in zijn puurste vorm.

Niet alle nummers kunnen zo echter op mijn uiteindelijke goedkeuring rekenen. Sommige, zoals 'Allright, I Admit It,... It Was a Whorehouse' en 'Paper Weight Pigs' missen de subtiliteit die de agressie in nummers als 'Jay Walking Backwards' en 'Grandfather' enigzins tempert, en een plaats geeft in het muzikaal geheel. Dat soort songs is breinloos, rechtlijnig, weinig inventief en erg schadelijk voor het trommelvlies.

Aangezien een groot deel van deze cd gevuld is met dat soort creaties, kan ik hier uiteindelijk geen oprecht lovend oordeel over vellen. Iets minder gekrijs, iets meer inhoud, en het kan nochtans nog helemaal goedkomen met die mannen van The number twelve looks like you. Wie op zoek is naar een zachtere en naar mijn mening betere (zonder gekrijs, mét lyrics) versie van dit soort muziek, raad ik van ganser harte het schitterende debuut van The Germans aan, dat ik hier eerder al besprak.

En aangezien mijn medeblogger Tom zo vriendelijk was om mij op dergelijke aangename luistermuziek te vergasten, bied ik hem met veel plezier iets gelijkaardigs aan: de laatste worp van onze grote Dashliefhebber Sam Gooris.

Toy toy toy!

CD-recensie: Marco Borsato - Wit licht

Afgelopen vrijdag kwam dan eindelijk het nieuwe album van Marco Borsato uit. Dat werd hoog tijd. Neerlands populairste zanger bracht in 2004 voor het laatst een schijfje uit.

De cd "Wit licht" is onderdeel van het gelijknamige drieluik; een album, concertreeks en film. Vanzelfsprekend speelt Marco in alledrie de hoofdrol van dit megaproject. De eerste van de drie ligt nu in de winkels. Is het weer een topper of slaat Marco de plank mis?

Tranentrekkers
Het album bestaat uit elf nummers, waarvan "Wit licht" en "Stop de tijd" al grote hits in de Nederlandse hitlijsten werden. Beide singles bereikten de hoogste positie. "Wit licht" begint met de ballad "Was mij". Een uitstekende opener, die je meteen het album intrekt. Op deze single is duidelijk de invloed van de film te horen, hoewel het album geen soundtrack is. De tweede single "Dochters" is een echte tranentrekker. Hierin zingt Borsato over zijn dochter die veel te snel opgroeit. Wat mij betreft één van zijn beste singles van dit schijfje.

Beukende ritmes en klassieke Borsato-ballades
Borsato pakt flink uit in het derde nummer. "Stilte voor de storm" is een fantastische single, met beukende ritmes en gillende gitaren. De rust keert terug bij "Voor één lach". De single lijkt een normale ballade, maar krijgt iets bijzonders als een Afrikaans koor opduikt met de bijbehorende Afrikaanse ritmes. "Doe wat je altijd deed" en "Dans" zijn klassieke Borsato-ballades. Iets wat we echt gewend zijn van de Alkmaarse zanger. Klasse. "Wit licht", de titelsong van het album, blijft een apart nummer. De bombastische #1-hitsingle heeft wel wat, maar grijpt me niet en is zeker niet mijn favoriet.

Ook "Liefde wint" is een ballad. Echter geen geslaagde. Borsato zingt iets te geforceerd, waardoor het soms wat schreeuwerig wordt. "Nu of nooit" is een typisch albumnummer. Lekker nummer, maar te zwak om op plaat uit te brengen. De #1-hit "Stop de tijd" is nog altijd een wonderschoon nummer. Een single vol emotie en liefde, die me raakt tot diep in m'n ziel. Één van de beste Borsato-songs allertijden. "Wit licht" sluit af met het nummer "Ik hoor bij jou". Een eenvoudige liefdesballad die het album prima beëindigt.

Voor de echte fans zijn er bonustracks met onder andere de #1-hits "Rood" en "Everytime I think of you" (beiden uit 2006), een akoustische versie van "Wit licht" en een demo-opname van "Het is er nog". Bonusmateriaal om je vingers bij af te likken.

Conclusie
Het is knap hoe Borsato me toch elke keer weer weet te raken. Het lijkt wel of alles wat de zanger maakt in goud veranderd. Borsato is niet voor niets al bijna 15 jaar de beste zanger van Nederland. En dat bewijst hij maar weer eens met zijn nieuwe schijfje. Met dank aan zijn vaste tekstschrijver en producer John Ewbank. "Wit licht" is absoluut de moeite waard. Hulde.

Vals alarm

Zoals ik enkele weken geleden al berichtte zwerfde er sinds april al een "gelekte versie" van Narrow Stairs over het internet, die helaas een grap bleek te zijn. Na wat zoekwerk vond ik uiteindelijk de echte plaat en guess what, die vervalsing bleek een goede voorbode te zijn van wat komen moest. Met Narrow Stairs grijpt DCFC inderdaad terug naar hun iets oudere, somberdere werk.

Dus wie zijn Death Cab for Cutie eigenlijk? De band werd opgericht in 1997 door zanger/songwriter Ben Gibbard. Wat volgde was een klassiek verhaal: de plaat brengt een 3-tal platen uit op independant labels, bouwt een schare hondstrouwe fans op, waarna schiet in 2004 ineens raak. Het album Transatlanticism vindt zijn weg naar de hitlijsten en groep wordt gepromoveerd naar een Major label (Altantic Records). Een jaar later komt Plans uit. Het album scoort vrij goed, en vooral de single "Soul Meets Body" ziet erg veel airplay.

Een Grammy-nominatie volgt. Het moet echter gezegd, het album is niet eens hun beste plaat en laat een stukken vrolijker beeld zien dat wat de band de jaren voordien getoond had. Waren onze helden gezwicht voor de commercie?

Back to the future

Wel, beginnen doet Narrow Stairs alvast op dezelfde wijze als Plans: met een trage opbouw en een verwijzing naar een plaatsnaam. "Brixbie Canyon Bridge" bouwt echter lekker steil op naar een heerlijke climax en zet meteen de toon voor de rest van het album, nl. heerlijke luistermuziek met de frêle stem van Gibbard erover, maar dan met voldoende angels erin om een blijvende indruk te laten. "I Will Possess Your Heart" accentueert dit volkomen, met een bijzonder lange intro die een verslavend baslijntje bevat dat zeker zal blijven plakken. Nadien volgen eerder klassieke DCFC-tracks, steeds vergezeld van slimme lyrics en catchy refreintjes. Zo klinkt "No Sunlight" opvallend vrolijk voor nummer dat gaat over het verliezen van je optimisme. Ook behandelt de groep dezelfde thema's als weleer, zoals bijvoorbeeld in de nieuwe single "Cath...", waarin Ben Gibbard verwijst naar een huwelijk met de verkeerde - een verhaal dat ook op voorgaande platen verteld werd. Echter, de pure pracht van het nummer laat toe dit met de mantel der liefde te bedekken.

Na dit nummer enkele valse noten helaas, met 2 tracks (Talking Bird, You Can Do Better Than Me) die ze voor mijn part net zo goed voor zichzelf hadden mogen houden. Vulmateriaal, je vindt het op zoveel platen en ook DCFC slaagt er blijkbaar ditmaal niet in om 11 goede nummer naeen te schrijven. Het zij zo! Maar gelukkig is er beterschap. Na even door te skippen komt immers "Grapevine Fires" ter mijne oren, wat mij betreft het sterkste nummer van de plaat en meteen één van de beste Death Cab nummers totnogtoe. Een sluimerend tempo, slimme lyrics en een melodie die dagen in je hoofd blijft sluipen. Loving it! "Your Twin Sized Bed" kan niet toppen aan dit stukje kleinkunst maar krijgt alsnog hoge punten als voorbeeldig pop-trackje. Eenvoudig, maar leuk. Groot contrast met "Long Division", dat dan weer getuigt van een aardig staaltje song-structuur-knutselen. "Pity and Fear" boeit weinig en faalt waar Brixbie Canyon Bridge slaagde: een trage opbouw naar een uitbundig einde. Besluiten doet de groep op zijn somberst, met het enkel op gitaar begeleide "The Ice is Getting Thinner". Aangrijpende lyrics en nog een laatste maal de zeemzoete stem van Ben Gibbard laten ons verweesd achter na een kleine drie kwartier luistergenot.

Mission accomplished?

Met Narrow Stairs kiest Death Cab for Cutie terug voor zijn oude recepten van weemoed en melancholie met toch steeds dat sprankeltje hoop aan de horizon. Het plaatje is een heel pak duisterder dan wat we te horen krijgen op "Plans", maar zeker een plaats in uw living waard. Oude fans krijgen een iets vertrouwdere DCFC te zien en kunnen dit enkel met gejuich onthalen, terwijl de mensen die pas bij "Plans" ingeschakelden te zien krijgen waar de band werkelijk toe in staat is. Ik ben alvast weer gerustgesteld voor een tijdje.

- The Ice Is Getting Thinner (3:45)

01. Bixby Canyon Bridge
02. DI Will Possess Your Heart
03. No Sunlight
04. Cath...
05. Talking Bird
06. You Can Do Better Than Me
07. Grapevine Fires
08. Your New Twin Sized Bed
09. Long Division
10. Pity And Fear
11. The Ice is Getting Thinner

Band: Death Cab for Cutie
Album: Narrow Stairs
Label: Atlantic Records
Genre: Indie, slowcore
Beste track: Grapevine Fires
Score: 8/10

Tot volgende week!

(TDD)

Bonus: nog een fijne clip: No Sunlight

Bedriegers!

Enkele weken terug beloofde ik u een cd-recensie van de nieuwste van Death Cab For Cutie. Het album "Narrow Stairs" stond dan net op mijn harde schijf (dankuwel BitTorrent) en inmiddels heb ik dat album een dertigtal keren beluisterd. En het klonk goed verdorie. De zeemzoete stem van zanger Ben Gibbard over een subtiel samenspel van gitaren, drum en hier en daar een vleugje piano. Wat opviel was dat het album een heel pak donkerder klonk dan hun vorige, en tevens uiterst succesvolle, "Plans". Hier en daar kon je zelf een vleugje Radiohead erkennen. Het album klonk anders dan wat we van hen gewoon waren. Tot ik op een dag enkele lyrics wou opzoeken en ineens over volgend nieuwsbericht struikelde...

http://www.mtvasia.com/News/200804/04015648.html

Attention Death Cab for Cutie fans and savage Internet pirates: You might wanna stop downloading that version of Narrow Stairs you stumbled across on Torrent Finder or Mininova. And not just because illegal downloading is morally reprehensible and - gasp! - a violation of copyright law.

No, you should knock it off because despite what you may have heard, the version of Stairs that's floating around on file-sharing sites isn't legit - it's not even by Death Cab for Cutie, for that matter. Basically, what you're downloading is an April Fools' Day joke that quickly spiraled out of control.

How do we know? Well, for starters, we actually heard Narrow Stairs last month, and the "leaked" version ain't it. Also, we spoke to the guys on the album floating around right now, and they're not Death Cab. They're a German band called Velveteen - though they're flattered by the comparisons (and the confusion).

Ja, lap.

Wat nu?

Inmiddels zijn we al enkele weken verder, en natuurlijk heb ik ondertussen het echte album binnengehaald (jaja, downloaden is diefstal en ik ga naar de hel, I know). En het klinkt best goed. Een stuk vertrouwder dan de "vervalsing". Maar weet u wat? Die aprilgrap is eigenlijk ook geen mis plaatje. Dus waarom zou dat album, waarin het Duitse Velveteen waarschijnlijk bloed, zweet en tranen gestoken heeft, geen review verdienen?

...

Juist, ook ik kan mij geen enkele goede reden bedenken. Dus op naar die review, verdomme!

Home Waters

Een klein beetje googlen heeft mij de originele tracklist en titels van het album "Home Waters" opgeleverd en dankzij mijn goede vriend "tha internetz" was het een koud kunstje om de cd integraal binnen te halen. Home Waters is het debuut van Velveteen en mede dankzij bovengenoemde aprilgrap belooft het een schot in de roos te worden. Dat de groep angstaanjagend veel op Death Cab For Cutie lijkt is een feit, maar voor wie fan is van dit soort indie/slowcore mag dat enkel een verrijking betekenen, want er staan enkele bijzonder sterke songs op dit album.

(Voor wie wil meeluisteren met de review: de cd is integraal te beluisteren op de homepage van de band, d.m.v. de applet rechtsonderaan).

Openen doet de groep met de minitrack Plastic Cups, een techniek die overigens de vergelijkingen met DCFC enkel versterkt aangezien ook zij in het verleden (nl. de track Steadier Footing op het album The Photo Album) dit soort openers gebruikten. Meteen valt nog een punt van vergelijking op, nl. de gelijkaardige lyrics: enerzijds "slim", anderzijds gevoellig en lichtjes aan de melancholische kant. "Here is where it all ends...". Nee, hier begint het eigenlijk. Hoewel, het volgende nummer (After the K.M. Tapes) boeit mij wat minder - hoewel het einde wel best mooi is. Het nummer vormt een overgang naar het stukken interessantere The Drummer Goes Berserk, met een elektronisch piano-stukje dat onmiddelijk wat doet denken aan Radiohead, of misschien eerder het solo-werk van Thom Yorke. Gewaagde vergelijkingen, maar de track is dan ook heel erg mooi en vormt het hoogtepunt van wat als "het eerste deel van het album" beschouwd mag worden. The Getaway is een leuk liedje maar had ietsje meer variatie kunnen gebruiken; Come 'round Here No More houdt het midden tussen een echte song en een wat chaotisch interludum. Een warrig samenspel van bassen en piano vormen een soort gedreun dat het album doormidden splijt - misschien wat bruusk en op z'n minst verschietachtig bij een eerste luisterbeurt, maar laat het u vooral niet afschrikken want hierna komt het prachtige 3 Kids Home - toch wel één van mijn favoriete nummers van de plaat. Opnieuw zijn er de sombere doch bijzonder mooie lyrics, gecombineerd met de mierzoete stem van frontman Carsten Scheauff. Als Ben Gibbard's vader tijdens WOII in Duitsland gezeten heeft dan heeft hij volgens toch op meer dan enkel droog zaad gezeten, want Carsten zou net zo goed Ben's evil twin kunnen zijn, qua stem dan toch. Na 3 Kids Home is er een kort interludum (een echt deze keer), genaamd The Dj Affair, waarna de band op Drink Up Girls verder balanceert tussen ingetogen melancholie en uitbundig "loss gehn". Vooral het gitaarwerk is ronduit uitstekend op dit nummer en de groep volgt het op met een nog betere song: Summer of '88. Als ik één trademark-nummer mocht kiezen van de plaat dan was dit het wel. De zang, de gitaren, het elektrisch piano'tje op de achtergrond...het past allemaal perfect in elkaar. Zoals ik Come 'round Here No More als het einde van het "eerste deel" beschouwde, zo ligt hier de grens met de finale van het album. Firework Special zet dit in met een trage opbouw die uitmondt in een mooie track met een lang uitgesponnen einde. Dit gaat dan over in The Big Layoff, dat naast een aardig staaltje drumkunst een zekere dramatiek bevat, waarin de luisteraar meegesleept wordt naar een explosief einde - the layoff. Klokken luiden An All Over Night in , een nummer dat drama en melancholie ruilt in voor een zekere stilte en zweverigheid. Tenslotte is er de epiloog Night Swimming, die doet denken aan het geluid van een radio die wegdeemstert, een signaal dat vervaagt. Over en uit.

Conclusies

Ja, Velveteen is een rip-off van Death Cab For Cutie. De gelijkenissen met de band zijn overweldigend en de band doet dan ook geen enkele moeite om te verbergen vanwaar het zijn mosterd gehaald heeft. Geen wonder dat de aprilgrap zo goed gelukt is, want zelfs een doorwinterde fan als mij hadden ze goed "bij zijn pietje". Maar weet u wat? WHO GIVES A FUCK. Home Waters staat als album perfect op zichzelf en bevat enkele ijzersterke tracks. Het is een prachtige ontdekking en eentje die nog veel de weg tot mijn afspeellijsten zal vinden. En hopelijk ook tot de uwe.

01. Prologue: Plastic Cups
02. After The K.M. Tapes
03. The Drummer Goes Berserk
04. The Getaway
05. Come 'round Here No More
06. 3 Kids Home
07. Interlude: The Dj Affair
08. Drink Up Girls
09. Summer Of '88
10. Firework Special
11. The Big Layoff
12. An All Over Night
13. Epilogue: Night Swimming

Band: Velveteen
Album: Home Waters
Label: Kuddly Koala Records
Genre: Indie, Slowcore
Beste Track: 3 Kids Home, Summer of '88
Score: 8,5/10

Het Stokje?

Volgende week zal ik het stokje overnemen van mij mede-bloggers. Een review van het echte Narrow Stairs, de nieuwste plaat van Death Cab For Cutie, zal dan één van de komende weken volgen. In de tussentijd al een teaser, namelijk de videoclip van de eerste single "I Will Possess Your Heart". Het is er één van meer dan acht minuten, voornamelijk omwille van het basakkoord dat ze steeds opnieuw herhalen, u weze bij deze gewaarschuwd.

Zeg nu zelf, de gelijkenis met Velveteen is toch sprekend?

(TDD)

Vorige week haalde ik het reeds aan: gratis digitale muziek aanbieden is de hype van de dag aan het worden. Steeds meer bands lijken te beseffen dat dit soort acties fantastisch promomateriaal kunnen vormen voor henzelf en hun cd’s. Het komt uitermate sympathiek over, en zet mensen aan tot het beluisteren van cd’s die ze anders misschien links hadden laten liggen, met een mogelijke materiële aankoop tot gevolg.

Ook deze week kwamen verschillende bands met het nieuws dat ze hun digitale nummers goedkoper zouden gaan verspreiden.

Ten eerste was er opnieuw Coldplay, die aankondigde dat bovenop alle andere acties ook de helft van hun nieuwe cd (‘Viva la vida or death and all his friends’) gratis op Itunes te verkrijgen zou zijn, bij de aanschaf van de andere helft. Vijftig procent korting dus.

Ten tweede was er Nine Inch Nails, die in navolging van Radiohead hun volledige nieuwe cd gratis te downloaden zetten op hun site (www.nin.com). Ik heb de muziek nog niet kunnen beluisteren, wegens een beperkte downloadlimiet, dus jullie zullen zelf moeten uitvissen hoe geslaagd hun nieuwste worp eigenlijk is.

Ten derde deed The Offspring deze week een Coldplay’tje. ‘Hammerhead’, een nummer van The Offspring’s toekomstige nieuwe cd, valt namelijk momenteel gratis te downloaden op hun site (http://www.offspring.com). Grappig detail: de nieuwe van The Offspring (‘Rise and fall, rage and grace’) zal ook nog eens op exact hetzelfde moment als die van Coldplay (16 juni) in de winkel liggen.

2. Geen baas van stubru

Op donderdag 8 mei begaven Bram (u welbekend van deze blog) en ik ons naar de stubru-stand voor de KBC aan de Gentse kouter, om deel te nemen aan de preselecties van ‘wie wordt de baas van stubru?’. We moesten en zouden ons hier onderscheiden van de andere kandidaten, al was het maar om het rockniveau van Studio Brussel hoogstpersoonlijk weer een beetje op te krikken. Bij onze aankomst troffen we het volgende aan:

Ik had het eerlijk gezegd groter verwacht. Ook het aantal kandidaten bleek uiteindelijk vrij klein te zijn. Ik schatte ze op een 30tal mensen. Geen probleem voor ons natuurlijk, zo hadden we minder concurrentie bij het behalen van de gegeerde finaleplaats.

En jawel hoor, hoewel we maar met 30 waren, en er een dikke tien mensen getrokken werden, waren Bram en ik daar niet bij. Een gemiste kans voor Studio Brussel, dat zeker.

3. Steengoede debuutcd’s

Mensen die klagen dat de huidige jonge generatie muzikanten niet te vergelijken valt met de generaties ervoor, we zouden er grijs haar van krijgen. Gelukkig kregen ze deze en vorige maand nog eens twee schitterende tegenargumenten geserveerd: zowel The Germans als The Last Shadow Puppets brachten niet minder dan fantastische debuutcd’s uit.

Vrouwe justitia gaat loos

The Germans draaien al een tijdje mee. Vier jaar geleden beproefden ze hun geluk in Humo’s Rock Rally, met een halve finaleplaats tot gevolg. Ook dit jaar waagden ze een poging, maar raakten ze niet eens voorbij de preselecties. Er is al veel over gezegd en geschreven, maar het blijft een feit: met dit soort muziek hadden ze Humo’s Rock Rally 2008 moeten winnen.

The Germans zijn het beste bewijs dat het met deze maatschappij nog niet zo slecht gesteld is. Minstens één van de bandleden is immers advocaat. Nooit geweten dat advocaten zo hard konden rocken. Aan een rechtssysteem dat dergelijke muzikale talenten op hun loonlijst heeft staan, geef ik graag mijn belastingsgeld uit.

‘Elf shot lame witch’ heeft alles wat je van een cd maar kan verlangen. Eén derde schitterende teksten, één derde uitstekende (samen)zang, één derde melodieuze, gelaagde rock. Honderd procent geslaagd dus. Hun muziek draagt duidelijk hun eigen stempel, maar is toch ontzettend gevarieerd. De nummers deden afwisselend denken aan Millionaire, The Van Jets en Admiral Freebee. Ze zijn harder en gewaagder dan de eerste, delen de explosiviteit en uitstekende samenzang met de tweede, en het songschrijftalent met de derde. Het beste van het Belgische muzieklandschap dus, alleen anders, en vaak beter.

Het hoeft niet altijd hard te zijn: in ‘Bones’, ‘Carolife Daisy’, ‘Dog’ en ‘1000 years’ bewijzen ze dat ze ook met verve vrij rustige poprock aankunnen. Een beetje jammer dat de verslavende eindsong ‘Pornographic blue’ verborgen zit achter tien minuten stilte, maar dat is gelukkig niets dat de fast forward-knop op mijn stereo-installatie niet kon verhelpen. Mijn superlatieven beginnen op te raken, dus ik ga mijn pleidooi hier besluiten. Knoop het in jullie oren: één van dé Belgische platen van het jaar.

Tarantino’s droomsoundtrack

Wie dacht dat de debuutplaat van The Last Shadow Puppets Arctic Monkey-cd nummer drie zou worden, zat er volledig naast. De samenwerking tussen Alex Turner (Arctic monkeys) en Miles Kane (The Rascals) heeft iets volledig anders opgeleverd, dat volgens mij nog het best te omschrijven valt als ‘de ideale soundtrack voor een spaghettiwestern geregisseerd door Quentin Tarantino’. Een verzameling epische, melancholische songs die teruggrijpen naar vervlogen tijden, toen het less is more-principe nog mainstream moest worden. De twee artiesten laten zich hier volledig gaan, met een wijd assortiment aan strijkers, blazers en -uiteraard- gitaarriffs.

Net zoals het debuut van The Germans, herinnert deze cd mij eraan hoezeer ik goede samenzang weet te appreciëren. Alex en Miles zingen door elkaar, met elkaar, en wisselen elkaar regelmatig af als leadzanger, zodat je op den duur niet meer weet wie er nu eigenlijk aan het zingen is. Goeie muziek dus, al ben ik wel zeer benieuwd hoe ze dit ooit live gaan kunnen brengen. Het gemiddelde podium is volgens mij te klein voor een volledig orkest.

Op http://www.thegermans.be/ valt ‘Elf Shot Lame Witch’ integraal gratis te beluisteren.

Een blik achter de schermen bij het opnameproces van ‘The age of the understatement’ kan je werpen op http://www.theageoftheunderstatement.com/ .

Porcupine Tree is een Engelse band die vrij onbekend is bij het grote publiek maar die toch een redelijk grote aanhang kent over de hele wereld. Sommige mensen beschouwen Porcupine Tree als de spirituele opvolgers van Pink Floyd, alhoewel Steven Wilson dat niet graag hoort, en zoals uit mijn vorige post opgemaakt kan worden zorgt dat ervoor dat ondergetekende Porcupine Tree redelijk geniaal vindt.

De cd die ik ga bespreken is Lightbulb Sun, het 6de album van Porcupine Tree dat oorspronkelijk in 2000 uitkwam maar dat dit jaar opnieuw in een opgepoetste versie met bonus audio dvd uitgebracht werd.

De eerste song is meteen ook de titeltrack en gaat over een klein jongetje die een migraine-aanval heeft. Vreemd onderwerp inderdaad. Wilson doet dat wel vaker, zo staat op hun allernieuwste een song over de manisch depressiviteit dus in principe is er niets aan de hand. (tenzij dat Steven biografische teksten zou schrijven, in dat geval is er iets serieus mis met dienen mens zoals je straks wel zult merken) Vrolijke onderwerpen moet je inderdaad niet komen zoeken bij Porcupine Tree! Maar terug naar "Lightbulb Sun". Het begint rustig maar na het eerste refrein barst het gitaargeweld los. Het volgende nummer "How is Your Life Today?" is dan weer raar op een totaal andere manier. Het bestaat enkel uit een pianomelodietje met engelachtig gezang van Wilson en de rest van de band waar op het einde een kermisachtig orgeltje bijgevoegd wordt.

"Four Chords That Made a Million" is een afrekening met beroemdere bands die het met 4 akkoorden doen maar ook een bittere vaststelling van Wilson dat hij niet zo beroemd is terwijl hij muziek maakt die toch wel iets meer dan 4 akkoorden bevat. Laat het een waarschuwing zijn voor diegenen die het willen maken! "Shesmovedon" is waarschijnlijk het meest poppy nummer van de plaat (*krijgt nu een banvloek van Gloomy naar zich gesmeten waarschijnlijk maar ik ga niet constant cd schrijven, dat steekt ook tegen om te lezen en te schrijven!* ) en mocht het iets korter zijn dan zou het misschien zelfs nog op de radio gedraaid worden. Met zijn 5 minuten en 13 seconden is het helaas iets te lang.

"Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled" krijgt de prijs voor meest weirde titel op deze cd. Dit liedje bestaat eigenlijk uit twee delen "Winding Shot" waarop Steven zelf zingt en "Last Chance to Evacuate Planet Earth Before It Is Recycled" dat als tekst sampletjes heeft die komen uit de videoboodschap die de sekteleider van de Heaven's Gate - sekte ( u misschien bekend van Lewis Black... ) alvorens ze collectief zelfmoord pleegden. (Jup, 't is weer gezellig!)

"The Rest Will Flow" is het enige liedje dat op de nieuwe versie anders is dan op de 2000-versie. Op de originele versie ging het iets sneller vooruit omdat het dan "radiovriendelijker" zou geweest zijn. Misschien dat het in het buitenland wel gelukt is maar ik heb het alvast nooit gehoord op Belgische radio. "The Rest Will Flow" heeft een lichte melancholische ondertoon en toont aan dat Porcupine Tree zelfs geen strijkers schuwt!

Het volgende liedje is één van mijn hoogtepunten van de cd. "Hatesong" begint met een dreigend baslijntje dat algauw ondersteunt wordt door gitaar en drums. "This is a hate song just ment for you, I tought I'd write it down while I still could, I hope when you hear this you'll want to sue" Ik zou bij God niet weten wie er op de tenen getrapt heeft van Steven Wilson maar het heeft wel een verschrikkelijk lekker nummer opgeleverd. Maar zoals ik al eerder zei hoop ik dus dat zijn teksten niet helemaal biografisch zijn want verder in het liedje horen we "Yes I'm hearing voices too ...". Meneer Wilson zou dus last hebben van migraine, hoort bovendien stemmen in zijn hoofd en heeft misschien ook last van manisch depressiviteit, dat is een combinatie die velen in het plaatselijke gesticht doen belanden.

"Where We Would Be" begint met vogeltjes die vrolijk fluiten en gaat over in een rustig liedje over de mogelijkheden die de toekomst zou kunnen brengen, waarna de vogeltjes het liedje ook weer uit mogen fluiten. Daarna volgt het epische nummer (want 13 min en nen kluts lang) "Russia On Ice" over iemand die zich bezat nadat het slecht afgelopen is met zijn lief. Yup, een episch nummer. Daarover. Het strijkersorkest komt overigens weer eens langs en doet wat het moet doen. Op naar het laatste nummer dan maar! "Feel So Low" beschrijft perfect, zowel tekstueel als muzikaal, hoe iemand zich zou voelen als hij/zij iemand gekwetst heeft en het weer probeert goed te maken achteraf maar geen gehoor bij de gekwetste krijgt. Niet op te zetten in een depressieve bui dus!

De bonus audio dvd bevat de voledige cd maar dan in 5.1 audio gemixt, ( Ondergetekende heeft echter geen home cinema of surround soundsystem dus ik zou niet weten of dat een echte meerwaarde is maar 't is altijd leuk natuurlijk!) de volledige versie die in 2000 uitkwam (met de snellere versie van The Rest Will Flow dus) en nog een paar bonusnummers. Eigenlijk krijg je dus 3 keer dezelfde plaat (ongeveer dan toch) voor de prijs van 1! Een koopje! ^^

Conclusie: Lightbulb Sun is aan te raden voor fans van progressive rock of mensen die van lichtelijk gestoorde teksten houden. Het is niet de hardste Porcupine Tree cd die er te vinden is maar er wordt toch nog stevig op gerockt wat het de ideale plaat maakt om eens kennis te maken met Porcupine Tree.

Ik vind dat ik jullie lang genoeg bezig gehouden heb dus helaas (of misschien ook niet?) geen song van de week! Maar om het goed te maken volgende week 2 songs van de week... Hoera!

Een gepaste inleiding vinden voor een cd recensie is nooit gemakkelijk en deze zuigt al helemaal als je het mij vraagt. Maar ja, wat ga je eraan doen.

De drang om nog iets te schrijven werd te groot, zeker als je weet dat de keuze was: ofwel verder schrijven aan een verslag voor school of dit. Veel leesplezier, en als je dat niet hebt…pech.

Wat heb ik deze keer in petto voor jullie?

Weer geen nieuwe cd, nee. Het betreft hier de cd “the idiots are winning” van James Holden.

James Holden? Que? Als je hem niet kent, is hier een klein biografietje (ik zal het minimaal houden). Als je hem wel kent, ga maar direct naar de bespreking.

James Holden, actief sinds 1999, is een Brits DJ. Zijn eerste succes kwam op 19 jarige leeftijd met zijn nummer, Horizons. Dit is een naar trance neigend nummer. Maar ik ging het niet te lang maken, want als je meer informatie wilt, op het superuitgebreide internet, gecreëerd door God himself, zal ongetwijfeld nog meer te vinden zijn over Jameske, als het je zou interesseren (allemaal in koor: yeah whatever).

De cd duurt ongeveer 44 minuten en begint met het nummer Lump. Het is een rustig nummer met akelige synthesizer. Een goede omschrijving zou zijn, een elektronisch griezelnummer. Daarna komt Quiet drumming interlude, dit is een kort tussenstukje waar je klokachtige dingen hoort tikken. What the fuck was mijn eerste reactie, maar later snap je waar dit alles heen gaat. Na die 20 what the fuck seconden, komt 10101. Alweer een redelijk rustig nummer, met veel melodie en een naar mijn mening trance-achtige synthesizer in verwerkt. Het 4^de nummer, Corduroy, nijgt iets meer naar zwaardere techno, ook al is het nog relatief rustig en fris. Ook het gehalte aan clicks en bleeps ligt vrij hoog in dit nummers, which is often nice. Flute, het nummer dat normalerwijs het 4^de nummer opvolgt, tenzij er iets verkeerd zou zijn met je cd, breekt met het rustige effect dat het begin van de plaat typeerde. Hier gebruikt Holden het tussenstukje dat nummer 2 was, namelijk Quiet drumming interlude, en zet er een lekker melodietje over dat men in de categorie ambient kan plaatsen. Als je ambient niet kent, dit is een soort zweverige rustige minimal techno. Over naar nummer 6! En dit is Idiot. De overgang van Flute naar Idiot is zeer fijn gekozen. Het iets rustigere van Flute en dan direct het contrast met Idiot dat stevig begint met een zware, toch wat trage, drumkick. Daarover wordt een melodieuze synthesizer (ja, alweer die synthesizer) gedresseerd. Dit is, volgens mij toch, het beste nummer van de cd. Het volgende nummer, Lumpette, is een gestripte versie van Lump. Die griezelige synthesizer in een a capella versie, brr, maar niet slecht. En dan…de totale stilte. De cd afgelopen? Nu al? Het was toch 44 minuten? What the hell. Een 2^de what the fuck moment overwelmt mij. Nee, er is noch iets mis met mijn cd noch met de cdspeler. Het is simpelweg nummer 8, Intentionally left blank. 2 minuten doodse stilte, zucht. Verder wacht nog Idiot clapsolo. Dit is een gerecycleerde versie van idiot. Als laatste nummer blijft Quiet drumming over. Alweer wordt Quiet drumming interlude gebruikt en alweer wordt er verder opgebouwd. Het nummer is echter zeer minimal gehouden, maar dit is geen afbreuk te noemen.

Mijn algemene indruk van de plaat. Je zou kunnen zeggen, hij recycleert continu zijn geluiden en bouwt er gewoon op verder, maar dit is net het geniale aan deze cd. Het hele plaatje klopt, alles past in elkaar en alles klinkt ook goed. Met zijn melodieën kan hij complexe effecten creëren en verschillende gemoedstoestanden oproepen. De meeste nummers zijn rustig, maar soms, en dan vooral bij Idiot, komt die energieke bass naar voren en kan je niet stilzitten.

Dit is een cd waarbij je eerst afwachtend naar luistert, waarna het what-the-fuckgehalte stijgt, maar dit gevoel al snel verdwijnt en je de genialiteit van deze cd inziet (als je voor dit genre bent). Ik zou zo zeggen, probeer er eens naar te luisteren en oordeel zelf. Ik heb er alleszins geen spijt van dat deze cd tot mijn cd-collectie behoort.

Mag ik u voorstellen: The Fall of Troy. De band werd opgericht in 2002 in Mukilteo (Washinton, USA) uit de restanten van het weinig succesvolle screamo-outfit “30 Years War”.

“The Fall of Troy is everything you wish your band could be - younger, faster, louder, and well... better looking. These are the facts, but don't let it get you down. You're a snowflake, unique in your own way.” 

De sleutelwoorden uit deze quote:
- Jong: De bandleden waren slechts 16 toen ze The Fall of Troy oprichtten.
- Snel: Razendsnelle en totaal onvoorspelbare gitaarriffs zijn het handelsmerk van de band.
- Luid: Dreunende gitaren, diepe grunts en screams die door merg en been gaan: dit is hardcore. Maar zoals u ze nooit eerder hoorde.

Hun eerste langspeler, “The Fall of Troy”, verschijnt in 2003. Door hun jonge leeftijd heeft de band het moeilijk om de plaat voldoende live-support te kunnen geven maar ze weten toch de aandacht te trekken van het platenlabel Equal Vision, dat hen in 2005 in de rangen sluit. Dat zelfde jaar nog komt “Döppelganger” uit, een samenraapsel van heropgenomen nummers uit hun debuutalbum en voorgaande EP’s en nieuw werk. En het was goed. Héél erg goed zelfs. Zo goed dat één van de nummers in het videogame “Guitar Hero 3” werd opgenomen. Dat nummer was F.C.P.R.E.M.I.X., en het betekende de doorbraak voor TFoT.

Na het verschijnen van “Döppelganger” volgde een periode van intensief touren tot midden 2006, wanneer frontman Thomas Erak plots op het podium verklaarde “This is the last song the Fall of Troy will ever play together”. Zover kwam het echter niet en eind 2007 trok TFoT de studio in om de opvolger van “Döppelganger” op te nemen. “Manipulator” kwam enkele maanden later ter wereld. En het is verdorie een prachtige baby geworden!

Al van bij de eerste noot wordt de duidelijk dat de band geen compromissen gesloten heeft. De voorliefde voor vreemde songtitels (“Cut Down All the Threes and Name the Streets After Them”, wtf?) blijft aanwezig en deze openingstrack gaat meteen alle kanten uit. Tempowisselingen, hoge zangstemmetjes afgewisseld met screams, onnavolgbare drums, … de luisteraar wordt meteen meegesleurd in een intrigerend klankenspel. De registers worden volledig opengetrokken in het daaropvolgende “The Dark Trail”, dat snoeiharde strofen afwisseld met bijna poppy-aandoende refreinen. Vooral in deze track illustreert zanger Thomas Erak zijn gigantische stembereik met piephoge kirretjes en zware grunts die beiden tot in de perfectie uitgevoerd worden. Al dat lekkers wordt afgewerkt met een slot dat doet denken aan het oudere werk van And You Will Know Us By The trail of Dead. Heer-lijk. Nadien wordt het tempo naar beneden gehaald met “Quarter Past”. Een postrock-opening wordt gecombineerd met orgelspel en blues-invloeden, tot de band helemaal loos gaat met een goddelijk refrein dat blijft nazinderen. The Mars Volta ten voeten uit. Wat woorden niet beschrijven kunnen kan een stream des te beter, daarom: Quarter Past.

De band vervolgt met een interludium, “Problem!?”zodat u nog even de tijd krijgt om na te genieten van al het lekkers dat uw oren inmiddels voorgeschoteld kregen. Nadien keert TFoT terug naar zijn karakteristieke sound met het betere gitaarwerk op “Semi Friction” en ronduit vreemde songstructuren in “Oh, The Casino!”. Het toepasselijk getitelde “Sledgehammer” toont de band op zijn hardst en mag als een ware aanslag op uw trommelvliezen beschouwd worden. Slechts medelijden is op zijn plaats voor de arme stervelingen die ooit in een moshpit terechtkomen met deze moker als soundtrack. Op “Seattlantis”, “Ex-Creations” en “Shhh! If You’re Quiet I’ll Show You a Dinosaur”, zoekt TFoT opnieuw de chaos op met talloze tempowisselingen, en vooral op die laatste een zondvloed aan screams en breakdowns. Opnieuw toont zanger Thomas Erak de buitengewone diversiteit van zijn stem, met hoge screams die afgewisseld worden met diepe grunts. Nadien volgt het mierzoete “Caught Up”, een track die in geen groter contrast kon zijn met de rest van de plaat. Erak ontpopt zich als ware singer-songwriter en uit zijn onbegrip voor de wereld – of is het de wereld die hem niet begrijpt? Besluiten doet de band met “A Man. A Plan. A Canal. Panama.”, een nummer dat bulkt van de gitaareffecten en waarop de band een laatste maal zijn meesterschap over zijn instrumenten tentoon spreidt. Een waardig einde van een dolle rit vol avontuur, spanning en verrassingen.

The Fall of Troy is een allesbehalve conventionele band met een eigen geluid waarin een waslijst van invloeden verborgen zitten. Waar de band op “Döppelganger” zijn eigen geluid uitdiepte en ontwikkelde, toont “Manipulator” een breder beeld van waar de band allemaal toe in staat is. Het laatste hersenspinsel van TFoT mag als niets minder dan een meesterwerk beschouwd worden en leverde de band al heel wat faam op, onder andere als voorprogramma van de Deftones op hun Amerikaanse tournee. Hou deze jongens in de gaten, want in de loop van 2008 wordt hun volgend album “Phantom on the Horizon” uitgebracht. Wanneer die uit is mag u zeker en vast een recensie verwachten van mijnentwege. En wat een plezier zal ik daaraan beleven!

01. Cut Down All the Trees and Name the Streets After Them
02. The Dark Trail
03. Quarter Past
04. Problem!?
05. Semi-Fiction
06. Oh, the Casino!
07. Sledgehammer
08. Seattlantis
09. Ex-Creations
10. SHHHHH!!!! If You're Quiet I'll Show You a Dinosaur
11. Caught Up
12. A Man. a Plan. a Canal. Panama.

Band: The Fall of Troy
Album: Manipulator
Label: Equal Vision
Genre: Post-Hardcore, Experimental Hardcore
Beste Track: Quarter Past
Score: 9/10

(TDD)

...

Had ik maar Louis niet beloofd een iet of wat kleine recensie te schrijven voor zijn muziekblog, was de eerste gedachte die in mij opkwam toen ik aan dit stukje onbenul begon te schrijven. Maar bon, beloofd is beloofd en belofte maakt schuld, zoals men zegt in de volksmond. Hopelijk zal het schrijven vlotten en wie weet beleef ik er nog plezier aan. Dit zul je wel zien en hopelijk lezen, als er eventueel nog wat uit mijn pen (lees: word) vloeit.

De cd die ik eens ga bespreken is niet bepaald een nieuwe cd, dus als je hier een exclusieve review wilt lezen, sorry, maar daarvoor moet je niet bij mij zijn! Neen, ik ga namelijk eens “Human race” van Bolz Bolz onder loep nemen, een cd van 2001 (een explosief jaar).

Nu zal je zeggen (of niet zeggen als je hem al kent), wie is Bolz Bolz nu weer? Een terechte vraag me dunkt. Ik ga hier geen hele biografie geven, maar Bolz Bolz, of Andreas Bolz zoals zijn echte naam luidt, is een Duitse dj. Hij debuteerde in 1991 met zijn techno/house/electro muziek en sinds 1997 heeft hij ook een label, namelijk het World Electric Label, gevestigd in Keulen.

Over naar de plaat zelf!

Ik leg de cd in mijn cd-speler, ik druk op play en……knallen maar. Het eerste nummer Human Race geeft er meteen een lap op met een sweet groovy beat. Als ook het 2^de nummer, Out the door, me een adrenalinestoot bezorgt met zijn een beetje trashy en opzwepende basslijn, ben ik benieuwd naar wat nog komen moet! Het nummer dat volgt, Ballooning, is een rustiger nummer. Je zou het kunnen beschouwen als Bolz bolz zijn antwoord op loungemuziek. Hier heb ik echter het gevoel alsof de geluidjes in zijn computer op waren en maar iets al te repetitief in elkaar heeft geflanst. Gelukkig is daar nummer 4 al, La chucaracha. Of dat dacht ik toch. Na weer een opzwepende melodie, begin ik toch te merken dat het allemaal net iets te lang duurt, want ook de volgende nummers Scandal coming daily, Wake up, met een old skool house element erin, Soul en Stratos, waar een duisteren zware bass in gemixt is, zijn allemaal net te lang, waardoor je toch een beetje op je honger blijft zitten. Maar dan komt nummer 9 eraan, Take a walk. Alweer boxen voluit zetten en gewoon je laten voortbewegen op de melodie van het nummer. Het mag dan het langste nummer zijn met zijn 7 minuten, maar dit is er niet aan te merken. Dan finaal nog het nummer Short waves, maar die waves mochten hier ook iets shorter zijn.

De eindbalans:

Wat mij betreft is dit een party-all-the-way-sister-cd met een paar a-minute-too-long-songs op, maar ik moet er wel bijzeggen dat Bolz Bolz met weinig klanken en een eenvoudige melodie toch een lekker beluisterbare en vooral zeer dansbare cd’tje kan maken. Shake that ass!

Als u de cd zou willen kopen…good luck, ik geloof dat de dichtstbijzijnde plaats waar hij in de winkel ligt Parijs is. Ik heb hem met de nodige portie geluk gevonden in een vergeten bak van de nu ter ziele gegaan zijnde Music Mania aan de Vooruit en dat voor maar slechts €2! (wegens uitverkoop)

 Een vrolijke dinsdag gewenst!

Aangezien ik mijn vorige blogpost nogal droog en véél te lang vond, heb ik besloten hier een soort ‘Het Laatste Nieuws’ -blog van te maken. Ongefundeerde roddels en boeiende relatieweetjes zullen vanaf heden uw deel zijn!

Britney heeft naar het schijnt haar gat laten amputeren. For real! Het zal worden verdeeld over verschillende VN-voedselpakketten, die gedropt zullen worden boven Burkina Faso. De Burkinafese premier liet zich reeds ontvallen dat dit “een schitterend initiatief” was. In ruil voor Britney’s kont zal de V.S. een paar kubieke kilometers olie uit de Burkinafeese bodem komen zuigen. “It was a deal we couldn’t refuse” sprak premier Mbogo, vlak voor hij een VN-voedselpakket op zijn dikke kop kreeg.

Meer luchtig vertier bij Monza. De band is namelijk net op circustour getrokken. Stijn Meuris is van plan een hele circustent te vullen met zijn imposante aanwezigheid.

Vorige week donderdag passeerden ze in Gent. Ik had er graag willen bij zijn, maar vond geen gezelschap om mij naar het optreden te vergezellen. Erg jammer, want Monza is live ontzettend te pruimen. Ze duiken meestal gratis op tijdens de Gentse Feesten. Ga ze echt eens gaan bekijken. Ze zijn de moeite.

Hun laatste cd ‘ATTICA!’ is dat echter niet. Net zoals op de vorige Monza-cd heeft Stijn Meuris weer een hoop lyrics bijeen geschreven die zo ergerlijk zijn dat ze de mooie muziek volledig teniet doen. Wat te denken van (bijvoorbeeld): al ons geld staat safe in Zwitserland/ op een rekening met vet veel winst/ we hebben hoegenaamd geen onderpand/ wel ons eigen jacht en niet van’t minst/ maar we tanken wel in Luxemburg/ als we tanken is het in Luxemburg.

Erg Erger Ergerlijk. Al zou het ook kunnen liggen aan de ongelooflijke pathos die Meuris in zijn zanglijnen legt. De tekst is echt niet diepzinnig genoeg om daar mee weg te kunnen komen.

Er staan wel een paar goeie nummers op de plaat, daar niet van ( ‘Wie Danst er Nog’ bijvoorbeeld), maar als ik maar een paar goeie nummers had gewild had ik wel de single gekocht. No Offence Monza, maar ik heb echt heimwee naar Noordkaap.

Het cd-hoesje is trouwens minstens even irritant. Het kartonnen omhulsel kapotscheuren is de enige manier om de cd er min of meer eenvoudig uitgekoterd te krijgen.

Ook zou ik nog even willen vermelden dat ‘Accelerate’ van R.E.M. en ‘What Grabs Ya’ van Triggerfinger wél uiterst genietbare plaatjes zijn.

Accelerate- R.E.M. klinkt vrolijk, hard en snedig. Ik was vroeger geen grote R.E.M.-fan (‘losing my religion’ kon mij gestolen worden), maar dit schijfje heeft mij toch minstens gedeeltelijk bekeerd. Hervindt ook úw religie op http://www.myspace.com/rem . Er valt op hun myspace helaas maar 1 nummer van de nieuwe plaat te beluisteren. De rest van de plaat is echter van hetzelfde niveau.

What Grabs Ya- Triggerfinger is gewoon verdomd sexy. Triggerfinger geeft zich voor de volle honderd procent, en creëert een heerlijk duister rockplaatje met een unieke atmosfeer (http://www.myspace.com/triggerfingertheshooters). Live zijn deze mannen trouwens ook niet minder dan fantastisch.

Geruchten gaan dat zanger Ruben van Triggerfinger een relatie zou hebben met Rani De Coninck. Een onthullend duo-interview volgt volgende week. Tot dan!

De nieuwe cd van Monza is voor 5 € te verkrijgen te Rasphuisstraat 49, 9000 Gent, of te bestellen via louis punt de punt geest at gmail punt kom. Info over hun circustour is te vinden op http://www.monza.be/ . De nieuwe van R.E.M. ligt voor 15 € in de fnac. Triggerfinger’s laatste worp kost momenteel nog stukken van mensen (19 €), tenzij je hem na een optreden koopt (13 €). Voor een extra 5 € laat ik hem voor jou signeren door Rani De Coninck. Rrraw.

Eerst een beetje geschiedenis voor wie de band nog niet zou kennen. Story of the Year (SotY) ontstond midden de jaren ’90 in St. Louis, Missouri, onder de naam “Big Blue Monkey”. Oorspronkelijk brachten ze een Deftones-achtige sound maar enkele wissels in de line-up brachten hier verandering in. In 2002 veranderde de groep zijn naam in “Story of the Year” en vond de groep zijn huidige bezetting. Inmiddels had de band ook een ander geluid gevonden in de toen gestaag groeiende emocore-scene. Via producer John Feldmann (Goldfinger) kreeg de band een platencontract bij Maverick Records en kort nadien kwam hun debuutalbum “Page Avenue” uit. Het album werd goed ontvangen en de single “Until the Day I Die” scoorde hoog in verschillende alternatieve hitlijsten. Hun tweede single “And the Hero Will Drown” kwam op de soundtrack van het videogame “Need For Speed Undergound” terecht, wat hun definitieve doorbraak betekende. De groep combineert hardcore-elementen en screams met catchy refreinen en eenvoudige riffs, wat leidt tot stevige emocore met hier en daar een scherp kantje (denk Thrice, The Used). Hun tweede studio-album, “In the Wake of Determination”, toont SotY van zijn harde kant, met een minder gepolijste sound dan zijn voorganger. De plaat kreeg gemengde kritieken maar toonde dat SotY zichzelf kon vernieuwen en, in tegenstelling tot vele van zijn genregenoten, niet vast bleef zitten aan dezelfde formules. Het mag dan ook niet verbazen dat iedereen benieuwd was naar wat het volgende album in petto zou hebben. Zal hun sound verder evolueren richting hardcore, keren ze terug naar hun meer gestroomlijnde sound van "Page Avenue", of zouden ze ons verrassen met alweer een nieuw geluid?

Het antwoord ligt ergens tussenin. SotY deed voor "The Black Swan" opnieuw beroep op John Feldmann, wat doet vermoeden dat ze de vereffende paden van Page Avenue wouden herbewandelen. Dit is echter slechts gedeeltelijk waar. Zo gaat de band razend tekeer op de openingstrack (Choose Your Fate), met een overvloed aan screams en korte beatdowns. Nadien volgt het meer traditionele “Wake Up”, waarin SotY duidelijk teruggrijpt naar de elementen die hen in 2002 snel succes brachten. “You don’t know what you’ve got, until it’s gone” zingt Dan Marsala, en de band hoopt duidelijk dat het emo-volkje deze tekst woord voor woord gaat meebrullen. Al bij al een van de sterkere songs op de plaat, dus er is een goede kans dat ze nog in hun opzet zullen slagen. Het meebrul-gehalte wordt verder op de plaat nog verder verhoogd op nummers als “Tell Me (PAC)”, de titeltrack “The Black Swan” en het toepasselijk getitelde “Message to the World”. Helaas laten die nummers ook één van de zwaktes van SotY zien, namelijk het compleet inhoudloze karakter van de lyrics. “Please kill me, please do it slowly, send a message to the World”, veel emo-er kan een mens niet gaan. De band doet erg zijn best om van elk nummer een emo-anthem te maken, maar halverwege de plaat worden de nummers onderling verwisselbaar. Variatie komt er pas met de obligatoire balad “Terrified”, maar tegen die tijd is de plaat al bijna afgelopen en een deel van het publiek wellicht reeds gevlucht. Het is echter de moeite om nog even door te bijten, want de groep weet toch in schoonheid te eindigen, met het loeiharde “Welcome to Our New War”.

Met “The Black Swan” zoekt SotY verder naar het evenwicht tussen de gepolijste stijl die hen in 2002 in de belangstelling bracht en het harde werk. Het gevolg is een plaat die minder geforceerd klinkt dan Page Avenue doch beter songs bevat dan het, al bij al teleurstellende, In the Wake of Determination. Jammer is dat de sterkere tracks echter nooit het niveau van de eerdere succesnummers kunnen overstijgen, met uitzondering van misschien “Wake Up” en ”The Black Swan”. Ook slaagt de band er helaas niet in zich echt te onderscheiden van de horde emobands die tegenwoordig de kop opsteken. “The Black Swan” toont een SotY die stilaan zijn draai begint te vinden, maar het blijft wachten op een plaat die een blijvende indruk kan maken.

01. Choose Your Fate
02. Wake Up
03. The Antidote
04. Tell Me
05. Angel In The Swamp
06. The Black Swan
07. Message To The World
08. Apathy Is A Deathwish
09. We're Not Gonna Make It
10. Cannonball
11. Terrified
12. Carl Sagan Interlude
13. Welcome To Our New War

Band: Story of the Year
Album: The Black Swan
Label: Epitaph Records
Genre: Emocore
Beste Track: Wake Up
Score: 6/10
Beluisteren: http://www.muchmusic.com/music/firstspin/storyoftheyear/

(TDD)

Welkom op mijn eerste officiële wmggs-blogpost! Ik ga hier de komende weken regelmatig cd en –concertrecensietjes posten, doorspekt met muzikale nieuwtjes. Als deze site het trekt tot in juli, zal ik hier zelfs een heus Werchterverslag kunnen neerschrijven. Vandaag ga ik eens een poging wagen om de nieuwste van dEUS te recenseren. Maar aangezien dit mijn eerste post is zal ik mij eerst even (kort!) voorstellen.

Naam: Louis De Geest

Hobby’s: gitaar spelen

Favoriete bands: dEUS, Daan, Kings of Leon, Pixies, Radiohead

Voila, daar zijn we ook weer van af. Terug naar dEUS.

Het recenseren van een dEUS-cd is voor mij een stuk moeilijker dan het recenseren van de meeste andere cd’s. Ik ben namelijk een extreem grote dEUSfan. Niet dat ik die band hier ga beginnen voortrekken, integendeel. Ik ben juist extra kritisch tegenover elke nieuwe song, en daar zit hem het probleem. dEUS had al voor ik deze cd oplegde torenhoge verwachtingen in te lossen. De vorige plaat (‘Pocket Revolution’) was daar al niet meer in geslaagd. Het was best een fijn cd’tje, daar niet van. Van dEUS verwacht ik echter klassiekers, geen ‘fijne cd’tjes’.

Voor ik van wal steek met de recensie, nog een korte opmerking. Ik heb de laatste weken echt veel te veel jong gespuis dEUS horen afbreken. De meeste klachten gingen in de trant van: “ok, ik ken dEUS niet zo goed, maar hun laatste plaat stond mij niet echt aan”. Blijkbaar vindt de jongere generatie dEUS maar niets. Zelfs de zoon van (de grooote… *ahem*) Jo Van Deurzen vond het nodig om exact dezelfde repliek in HUMO te laten noteren. Wel, beste tienersletjes. Jullie-zijn-verkeerd. Akkoord, over smaken valt niet te twisten, maar als jullie ook maar één keer naar In a bar under the sea ( 1996 ) of The ideal crash ( 1999 ) hadden geluisterd, denk ik dat jullie mening op zijn minst toch al een stúk genuanceerder zou zijn geweest. Bijna alle echte monsterhits die de band tot nu toe produceerde staan op die platen. Little Arithmetics, For The Roses, Via, Sister Dew, The Ideal Crash, Instant Street,… Luister daar eens naar, en kom dan nog eens uw mening geven. Iemand die zonder die songs te kennen een mening geeft over dEUS, heeft geen recht van spreken.

Over naar de recensie.

dEUS- Vantage point

Het is zover! De nieuwste van dEUS ligt na 3 jaar stilte eindelijk in de rekken. Ineengeknutseld door dezelfde bezetting die eerder al ‘pocket revolution’ bijeen speelde, en als je het mij vraagt ook meteen een heel stuk straffer.

Die mening had ik nochtans niet toen ik de plaat voor de eerste keer beluisterde. Ze klonk eigenlijk nogal magertjes. Deze plaat is dan ook als een beginnend gitarist: ze wordt beter met elke speelbeurt. Het is een groeiplaat. Het heeft verdorie acht luisterbeurten geduurd voor ik er echt met volle plezier naar kon luisteren. Nu zou ik hem kunnen blíjven opleggen.

Opener ‘When She Comes Down’ zet meteen goed de toon. Een duistere, meeslepende song met een zweverig melodietje, iets wat nog wel meer song op deze plaat met zich meedragen ( ‘Is A Robot’, ‘Favourite Game’). Het is echter song nr. 2, ‘Oh Your God’, die de plaat echt in gang trapt. Ruig, snel en hard, en een tikkeltje wispelturig. Allemaal zaken die ik toch wat miste op ‘Pocket Revolution’. Ook de twee radiohits, ‘Slow’ en ‘The Architect’ vallen in deze categorie. ‘The Architect’ werd door een HUMO-journalist al tot single van het jaar uitgeroepen, maar er staan naar mijn mening nog veel betere songs op deze plaat. ‘Slow’ is er daar één van.

Tussen al dat geweld zitten er ook een aantal rustiger songs verstopt. ‘Eternal Woman’ doet sterk denken aan vroegere dEUSballads als ‘Serpentine’, en had dan ook niet misstaan op één van die vroegere platen. Maar de laatste drie songs (‘Smokers Reflect’, ‘The Vanishing Of Maria Schneider’, ‘Popular culture’) zijn mijn favoriete deel van de plaat. De machtige samenzang in de refreinen (dat kinderkoor!) en het epische dat van deze songs afstraalt zorgen voor de ideale afsluiter van een al meer dan behoorlijke plaat.

Vier sterren in De Morgen. 15 € in de fnac. Waarop nog wachten?

De plaat valt gratis te beluisteren op http://www.last.fm/music/dEUS/Vantage+Point+(with+comments+from+the+band) . Op http://stubru.be/ kan je rechtstreeks doorklikken naar een live uitvoering ervan.

De oudere dEUS-platen liggen aan 8 of 10 € per stuk in de platenbakken van de Bilbo. Kopen die handel!