De nieuwe club Watt, in feite de reïncarnatie van het oude Nighttown, pak flink uit in de eerste maanden van haar bestaan. Het begon al groots met de opening door Iggy Pop en naast een exclusieve show van Franz Ferdinand wist ze ook Klaxons te verleiden tot het enige optreden in West-Europa, in de basement , de kleinste zaal, nog wel. Die grote ambities zien we gelijk terug als we voor het eerst binnen komen in de club. Daar waar de entree van Nighttown bestond uit een krap, smal en vervallen gangetje, daar vind je nu een hoge en brede ontvangsthal. Een wereld van verschil dus.

Gelukkig voor de nostalgen onder ons is de basement amper veranderd sinds de Nighttowndagen. Sterker nog, als je niet beter wist zou je denken dat die nooit gesloten was. Dan betreden Klaxons het podium. In eerste instantie lijken er problemen met het geluid te zijn. Dat deert een klein groepje voor het podium niet, de rest van de zaal blijft echter vrij tam. En dat blijven ze ook het geluid in de loop van het optreden beter wordt. Dat is ook aan Klaxons te danken. Ze spelen af en toe slordig en lijken plichtmatig op het podium te staan. Het groepje publiek voor het podium schijnt daar geen moeite mee te hebben, die gaan van begin tot eind compleet uit hun dak. Het wat oudere publiek laat zich echter niet verleiden tot meer dan wat voorzichtige knikjes bij de bekende nummers. Omdat dit optreden deel is van een reeks try-outs voor het nieuwe album en de bijbehorende tour krijgt het publiek ook al een aantal voorproefjes te horen. De nieuwe nummers worden matig ontvangen, maar zijn zeker niet slecht, wat dat betreft hoeven de fans niet te vrezen voor een tegenvallend tweede album. Kortom Klaxons weten vanavond niet te overtuigen, maar kunnen ook zeker niet afgeschreven worden als een tijdelijke hype.

Voor de vroege opstaanders is er op de zaterdag een erg leuk en intiem optreden van Ane Brun. Wie nog wat langer is blijven liggen kan daarna aanschuiven bij de special ter ere van het 50 jarige bestaan van de Nederpop, waar artiesten van nu, nederpopklassiekers van toen spelen. Wat erg wisselvallige, maar ook erg gezellige optredens tot gevolg heeft. Verder biedt de zaterdag nog wat mindere optredens van Tunng (haperend en weinig interessant) en Iron & Wine (langdradig). Een vermakelijk, maar verder niet al te spannend Volbeat. En een waar spektakelstuk van N.E.R.D. wat helaas wel voorbij gaat aan de (muzikale) inhoud. Maar de ware winnaars van deze dag zijn twee dance-acts die laat in de avond optreden. Nieuwkomers Digitalism laten zien dat ze absoluut niet de mindere zijn van collega’s en eeuwig vergelijkingsmateriaal Justice. Om vervolgens toch hun meerdere te moeten erkennen in oudgedienden Underworld die zowel muzikaal als visueel fenomenaal zijn.

De zondagse vroege vogels worden verrast door twee jongelingen. Singer/songwriter Lucky Fonz III is niet alleen een aandoenlijke jongen, maar ook een begenadigd muzikant met leuke teksten. Zijn Zweedse collega Lykke Li doet niet voor hem onder en is één van de verrassingen dit weekend met haar strakke, maar een beetje vreemde set. De jonge honden van rockband Plain White T’s zakken daarentegen flink door het ijs, op hun hitje "Hey There Delilah" na, is het armoe troef. Waarmee ze gelijk de enige echte tegenvallers zijn van de laatste dag. Hoewel een tam MGMT en een onbegrepen Tricky waarschijnlijk ook wel betere dagen gehad hebben. Hercules & Love Affair heeft wel de vorm van de dag en geleidt door hun travestiete frontvrouw weten ze met hun disco de hele tent in beweging te krijgen. Iets wat zigeunerpunkers Gogol Bordello ook moeiteloos lukt op het hoofdpodium. En hoewel Jamie Lidell af en toe wat langdradig is weet hij samen met zijn geweldige band een goed optreden neer te zetten. En hoe beter het weekend af te sluiten dan met twee geweldige optredens? Simian Mobile Disco overtreft het optreden van genregenoten Digitalism op alle fronten. Superstrak en perfect ingespeeld op het publiek, met uiteraard als klapstuk het nummer “Hustler”. Elders op het terrein weet ook Sigur Rós het publiek voor zich te winnen met een optreden compleet met fanfare en strijkorkest. Als toetje zijn er dan nog the Roots die nog even laten zien dat hiphopacts met liveband meer kunnen zijn dan inhoudsloos spektakel als N.E.R.D.

Acht jaar geleden stond Doe Maar voor het laatst op het podium. Vanavond in Delft is het dus misschien een beetje wennen. Maar toch, al bij de eerste noten van “Doe maar net alsof” is de band weer helemaal terug. Natuurlijk wordt er soms een noot gemist en een regeltje tekst vergeten. Maar het publiek, sommige lijken zo uit de jaren ’80 te komen, zingt alles van A tot Z mee, dus dan kan dat.

En niet alleen het luid meezingende publiek is enthousiast vanavond, Doe Maar heeft er zelf ook veel zin in. Ze hebben zichtbaar veel lol in het optreden en houden het ook met gemak tweeëneenhalf uur vol op het warme podium van Speakers. Er wordt vooral veel materiaal gespeeld uit de begindagen, de recente nummers (ook al minstens 8 jaar oud inmiddels) worden met rust gelaten. Het publiek wordt dus getrakteerd op alternatieve knallers als “Pa” en “Rumasaya” en natuurlijk op de grote klappers als "Doris Day" en “Belle Helene”. Denk er dan nog een paar uitstekende gastmuzikanten bij, zoals Monique Lansdorp op viool en je kan niet anders concluderen dat Doe Maar weer helemaal terug is, op volle kracht.

Maar toch, een verdienstelijk debuutalbum is wat anders dan het beste album van 2008 of een tijdloze klassieker. En dat wordt nog wel eens vergeten in de internetgekte. Met als gevolg dat een band als Vampire Weekend dus al in de begindagen van hun carrière volop in de spotlights staat en concertzalen uitverkoopt. En dat is jammer, want Vampire Weekend speelt vanavond in de Melkweg nu al op de automatische piloot. De liedjes worden perfect van het album nagespeeld, maar spannend of speels wordt het nergens. Bovendien zingt de zanger met een enigszins geforceerde zangstem om maar net zo te klinken als op de plaat. Je vraagt je af of het voor een band als Vampire Weekend niet beter is om eerst een paar jaar in halfvolle zaaltjes of donkere hoekjes van festivals de echte kneepjes van het bestaan als live-band te leren en met die ervaring op zak te knallen met wel een echte klassieker als tweede album. Want dat zit er zeker in, het is alleen de vraag of het eruit gaat komen als een band als deze al in de opstartperiode alles zonder slag of stoot aangereikt krijgt: publiciteit, uitverkochte zalen, semi-sterrenstatus en (jonge) kritiekloze fans die snel tevreden zijn.

Foto afkomstig van Mojo

Tien jaar geleden traden ze voor het laatst op in ons land en hun meest recente studioalbum is al weer van 11 jaar geleden. Toch is Nederland Portishead nooit vergeten, hun optreden in Amsterdam is dan ook maanden van tevoren uitverkocht. En dat is niet voor niets, hun lome muziek met de unieke bezwerende stem van zangeres Beth Gibbons is voor veel mensen bepalend geweest voor de jaren ’90. Maar goed, dan rijst gelijk de vraag: wat is Portishead tegenwoordig, een decennium na hun uiteengaan, nog waard?

Het antwoord op die vraag is: Veel, heel veel, sowieso meer dan de prijs van de kaartjes voor hun optreden vanavond. Het publiek krijgt een concert in een sobere setting. Geen poespas. De band is simpel gekleed en blijft statisch. Op een groot scherm achter de band worden sfeerbeelden en live-beelden van de muzikanten geprojecteerd, ook heel sober, maar daardoor juist sfeerbepalend. Want die sfeer is er, niet op de laatste plaats omdat Beth Gibbons nog altijd gezegend is met een fantastische stem. Een stem als een engel, maar dan wel eentje die een nacht heeft doorgehaald in een rokerige kroeg. Kippenvel. Maar ook de rest van de band speelt zo strak dat je haast niet wil geloven dat je naar live-muziek luistert. Er wordt veel materiaal gespeeld van hun nieuwe album dat later deze maand zal verschijnen. En hoewel dat muzikaal een redelijke stap verwijderd is van hun oude werk, het is mechanischer, strakker, killer, bij vlagen zelfs pure industrial, past het moeiteloos tussen het oude materiaal. Maar toch, vooral dat oude werk zorgt voor rillingen, vaak al bij het aanslaan van het eerste akkoord of de eerste noot van een nummer. Perfectie bestaat en ze heten Portishead.

Het schijnt dat er bijna nooit over Fiction Plane geschreven wordt zonder dat er gemeld wordt dat het de band is van de zoon van Sting, je weet wel, die ene van the Police. Bij deze hebben we die formaliteit dus ook in dit stukje gehad. Fiction Plane kan het namelijk prima af met hun eigen kunnen. Zo ook vanavond tijdens hun “instore” optreden in VelvetMusic. (Gratis! En dan te bedenken dat ze de dagen erna zowel in een uitverkocht Tivoli als een uitverkocht Paradiso optreden.)

Een gebrek aan publiek is er in elk geval niet, in Velvet is het proppen vanavond. Vandaar dat er gevraagd wordt om allemaal op de grond te gaan zitten. Uiteraard zodat iedereen dan goed zicht heeft, maar het zorgt ook dat de intieme sfeer, die er toch al was omdat de band akoestisch optreed, versterkt wordt. Aanvankelijk zou de band drie nummers spelen, maar omdat ze er zichtbaar veel plezier in hebben worden dat er het dubbele. En gelukkig maar, want eigenlijk zou deze band altijd akoestisch moeten spelen. Daar waar hun liedjes op plaat en versterkt af en toe net iets te dertien in een dozijn zijn, daar hebben ze in hun puurste vorm net wel dat beetje meer.

(En ja, hij klinkt af en toe inderdaad bijna net zo als zijn vader……)

Het begint vanavond in Speakers wat moeizaam. De band is wat statisch en dat alle zang- en rapvocalen uit een sampler komen draagt ook niet echt bij aan een uitgelaten sfeer. Maar toch, als het publiek in de loop van hun set gewent raakt aan de compleet unieke mix van live instrumenten en de, op het eerste gehoor, chaotische genreloze mix van samples, piepjes en andere ondefinieerbare, maar tevens o zo herkenbare geluiden gaat het helemaal los. Zeker als de bekende nummers, gedeeltelijk of helemaal herbouwt, langs komen is het gebeurd en hebben ze het Speakerspubliek voor zich gewonnen.

Met hun circus van gastmuzikanten kunnen ze zich met de wereldtop meten en zouden ze echt niet misstaan op het hoofdpodium van elk willekeurig popfestival ter wereld. Met z’n viertjes halen ze dat niveau zeker niet. Maar zijn ze nog steeds wel het beste wat de Nederlandse popscene te bieden heeft in 2007.

Maar zodra de band waar ze deze avond eigenlijk voor komen het podium betreedt gaan alle remmen los. Zowel bij de band als het publiek. Pro-Pain op het podium is eigenlijk net zoals Pro-Pain op hun  albums: een losgeslagen bulldozer zonder rem, de ene na de andere vuistslag in je gezicht, een onverwoestbaar betonblok. De mannen hebben geen show nodig, ze hebben geen gevatte praatjes, ze doen gewoon wat ze moeten doen: het volume op 11, hun instrumenten afbeulen en hun tekst de zaal in schreeuwen. Subtiel? Nee. Genuanceerd? Nee. Virtuoos? Nee. Afwisselend? Nee. Hard? Nee. Harder dan hard? Ja. En dat is precies wat het publiek wil en wat het publiek verwacht en dus is de zaal gedurende het hele optreden een razende tornado van lang haar en kale koppen.

Keith Caputo is vooral bekend als brulboei van de metalband Life of Agony. Solo tapt hij echter uit een heel ander vaatje: dan neigt zijn muziek naar een mix van singer/songwriter en stevige pop, met een rauwe bite, dat dan weer wel. Vanavond treedt hij op in Bibelot te  Dordrecht, maar eerst hebben Coco en Ricky Warwick de eer het publiek op te warmen.

Voor ons, en waarschijnlijk voor vrijwel alle aanwezigen, is Coco (myspace) de grote onbekende vanavond. Deze jonge bluesy singer/songwritster  blijkt een ruw diamantje te zijn. Zij heeft een dijk van een stem en weet het publiek al snel enthousiast te krijgen. Nog wat aan de liedjes schaven en dan heeft ze echt alles in huis om een hele grote te worden…..onthoud: u las het hier eerst.

Ricky Warwick was in vorige levens gitarist van punkers New Model Army en zanger/gitarist van hardrockband The Almighty, in zijn huidige leven staat hij in z’n eentje met een akoestische gitaar op het podium. En indruk maakt dat niet, niemand is er dus echt rouwig om als hij het podium weer verlaat.

Als vervolgens Keith Caputo en begeleidingsband het podium betreden is het eerste wat hij doet zijn excuses aanbieden. Hij is zijn stem kwijt, zo erg dat hij eigenlijk niet zou moeten optreden. Maar hij gaat toch een poging wagen, the show must go on. Zijn verontschuldigingen blijken terecht, zijn zang klinkt inderdaad nergens naar, het is hees, onzuiver en de hoge noten komen er niet eens uit. Keith heeft dit maar al te goed in de gaten en staat ongemakkelijk, met het schaamrood op z’n kaken, op het podium.

Maar gelukkig zijn er twee dingen zijn optredens doorgaans tot een succes maken. Ten eerste natuurlijk zijn, normaal gesproken, gouden strotje. Maar ook verstaat hij als geen ander de kunst om een kille zaal te veranderen in zijn eigen knusse huiskamer. Keith heeft een speciale band met Nederland, hij woont hier een deel van het jaar en zijn begeleidingsbands hebben door de jaren heen altijd voornamelijk uit Nederlanders bestaan (zo ook vanavond). Die voorliefde toont hij ook op het podium, ondanks dat hij zich zelf het meest van iedereen ergert aan zijn stem zie je hem ook duidelijk, oprecht, genieten van het enthousiaste publiek. Daardoor verandert het optreden toch langzaam maar zeker in een intiem samenzijn van de muzikanten met het publiek: Keith besluit opeens spontaan zijn drank te delen met de zaal en de avond bereikt zijn climax als Keith tijdens afsluiter Living the Blues in het publiek verdwijnt (letterlijk, hij zal niet langer dan 1,60m zijn) waarbij Coco ook nog een stukje mag meezingen. Uiteindelijk gaan we voldaan naar huis, de sfeer en de band die zich niet van de wijs liet brengen hebben de avond gered.

De muziek van een rockband gespeeld door een heus symfonieorkest. Dat klinkt als een haast onmogelijke combinatie. Maar het klinkt al iets minder onmogelijk als je weet dat het gaat om de muziek van de bombastische band Pink Floyd. En nog iets minder onmogelijk klinkt het als je weet dat het orkest, in dit geval het Noord Nederlands Orkest, wordt bijgestaan door rockgitarist Joost Vergoossen (oa. Kayak, Ilse deLange) en de zangers Bert Heerink (Vandenberg, Kayak) en Erik Mesie (Toontje Lager). Wel weer wat onmogelijker klinkt het als je een soapie inhuurt als derde zanger, in dit geval Antonie Kamerling.

Uiteindelijk blijkt het helemaal niet zo onmogelijk, het blijkt zelfs heel goed mogelijk te zijn. Het volle psychedelische geluid van Pink Floyd leent zich uitstekend voor een uitvoering door een voltallig orkest en ook de zangers benaderen met hun stemmen de echte Pink Floyd. Opvallend is ook dat de drie zangers erg goed klinken bij samenzang. En het moet gezegd worden: zelfs Antonie Kamerling redt zich aardig, het is duidelijk dat hij geen getrainde zanger is, maar dat compenseert hij grotendeels met zijn enthousiasme. Bovendien wordt het geheel aangekleed met een sobere, maar wel helemaal bij de muziek passende lichtshow.

Je vraagt je dus af hoe het komt dat de recensies van deze uitvoering niet overwegend positief waren. Natuurlijk hebben de recensenten helemaal gelijk dat het NNO zich er makkelijk vanaf maakt door vooral de grote hits uit te voeren. Maar laten we eerlijk zijn: dat is toch eigenlijk waar je voor gaat tijdens een avond als dit? En natuurlijk is het publiek wat terughoudend, in het begin, want tijdens de toegiften doet heel de zaal enthousiast mee en waan je jezelf bij een rockconcert in plaats van in een chique theater.

De zaterdag was op papier al een weinig interessante dag en zal dat ook in de praktijk zijn. Dat lag niet aan C-Mon & Kypski. Zij hebben de ondankbare taak om in alle (voor Lowlandsbegrippen) vroegte de Lowlanders wakker te schudden. En dat doen ze, samen met een kleine leger aan gastmuzikanten (de complete Amsterdam Klezmer Band, de rockband Voicst, saxofonist Benjamin Herman, de rapper Pete Philly en –wie kent hem niet- het roze gitaarkonijn) zetten ze een spektakelstuk neer wat zijn gelijke niet kent tijdens deze jaargang van Lowlands. Helaas is een goed begin niet het halve werk en valt de rest van de dag tegen. Het gehypte CSS (Cansei de Ser Sexy, oftewel moe van het sexy zijn) uit Brazilië weet de hype niet waar te maken. En ook M.I.A. weet de verwachtingen niet waar te maken, maar dat ligt vooral aan het enorm slechte geluid tijdens haar optreden en niet aan haar enthousiasme.’s Nachts wagen we nog een klein dansje bij oa. Anthony Rother en Modeselektor om vervolgens onze tent op te zoeken.

Zondagochtend was het prima door knikkebollen met oudgediende Alpha Blondy, om vervolgens stevig wakker geschud te worden door de Italiaanse metalband Lacuna Coil. Minstens net zo hard was Nine Inch Nails. Trent Reznor en co. lappen alle ongeschreven festivalwetten aan hun laars en spelen een set zonder de bekende hits, met veel minder bekende en minder toegankelijke nummers. Leuk voor de liefhebbers, voor de rest van de Lowlanders absoluut minder interessant. Absoluut wel toegankelijk is de electro-rock van Goose. Zij hebben het publiek dan ook vrijwel gelijk op hun hand en bouwen in de Bravo-tent het grootste feestje van het festivalweekend. Van voor tot achter springt en danst de uitzinnige menigte. Daarna krijgt ook Trentemøller dezelfde menigte, al is het wat voorzichtig, aan het dansen met zijn wegdroomtechno. De eer om het hoofdpodium af te sluiten is dit jaar aan Tool, maar wij besluiten het festival te beëindigen bij het kleinste podium, de X-Ray loods. Hier is de eer van het afsluiten aan Welle:Erdball. De muziek van deze Duitsers is nog het beste te omschrijven als een mix van landgenoten Kraftwerk en Rammstein. Dansbare, stevige –maar toch- melodieuze synthpop, waarbij het podium veranderd in een compleet theaterspektakel. We konden ons geen betere afsluiter van een geweldig weekend wensen.

Dan Brussel. Eerst die ochtend stond pas op de site dat Lisa definitief uit de band was. De man had in de middag al gespeeld in een radiostudio en was helemaal op. Alleen erupties van pure woede zoals tijdens Woman like a man en de band hielden hem lange tijd staande. Pas tijdens Canon Ball viel hij nadat hij zijn gitaar loskoppelde en microfoon achter liet als een soort van boetedoenende pelgrim op zijn knieen en bezong hij voor een bladstille zaal zijn groot gemis. Er is genoeg Damien om mij naar al zijn hopelijk nog komende concerten te laten gaan, maar een eind aan een uniek geluid in de popmuziek is een feit. De magie zal niet op dezelfde manier terugkomen. We waren erbij en voelden ons deelgenoot aan muzikaal intens verwoord verdriet. Wat rest zijn de verhalen en de herinneringen. Ik weet zeker dat ik over 30 jaar nog de gevoelens op kan roepen bij het horen van de prachtige cd's van Damien en Lisa.

Het is ook interessant om te vermelden dat Michael Franti enige tijd geleden, gewapend met niets anders dan zijn gitaar, een videoverslag heeft gemaakt van de omstandigheden in Irak, Palestina en Israel. De film is genaamd I Know I’m Not Alone. Een heel mooie documentaire, die voor iedereen de moeite waard is, niet alleen voor Michael Franti fans.

"Wit its guerrilla style footage captured in active war zones, de documentary is unlike the many academic and politically driven pieces in the marketplace, instead offering the audience a sense of intimate travel and the opportunity to hear the voices of everyday people living, creating and surviving under the harsh conditions of war and occupation."

Een zekerheid bij deze groep is in ieder geval dat je bij de eerste noten al moeilijk stil kunt zitten. Het was een gezellige boel op het Oranjeplein, alleen had Zuco meer publiek verdiend. Het is immers een groep met goede, professionele muzikanten (komen van het Rotterdams Conservatorium) en het optreden was gratis!

Voor iedereen die van deze groep wil genieten: ga gauw deze maand nog, half oktober gaat zangeres Lilian Vieira met zwangerschapsverlof. Gauw checken op de agenda.

Ik heb er geen spijt van gehad. De voorstelling was zonder meer gedenkwaardig, door de hoge kwaliteit van de uitvoerenden enerzijds en de kracht van het verhaal anderzijds.Op het podium was de mens in al zijn slechtheid te zien.

Centraal staat de koopmansvrouw Katerina Izmajlova die zich verveelt en opgesloten voelt in haar huwelijk.Ze begint een affaire met arbeider Sergej. Haar schoonvader komt erachter en laat Sergej afranselen en opsluiten. Katerina vergiftigt hem en bevrijdt haar lover.Dan komt de echtgenoot erachter en legt eveneens het loodje. Katerina wordt betrapt en moet samen met Sergej op strafkamp. Sergej heeft het intussen gehad met Katerina en werpt zich in de armen van de jonge medegevange Sonetka. Ook Sonetka moet eraan geloven maar deze keer legt Katharina ook de hand aan zichzelf.

De regie van Martin Kusej is rauw en realistisch op het misselijk makende af. De gevoelswereld van de hoofdpersonen in het verhaal wordt indringend muzikaal vertolkt, door solisten, koor en het Concertgebouworkest olv. Mariss Jansons.

Voor de solozangers (allen prachtig, de Nederlandse Eva-Maria Westbroek in de hoofdrol was helemaal top!)  en  het koor heb ik buitengewoon veel ontzag. Zij moesten een hele krachtoer op het podium uithalen en zich vaak (ook letterlijk) blootgeven en toch zongen zij hun ziel uit hun lijf.

Helaas, dit was de laatste voorstelling (of je moet naar Covent Garden willen), maar er werden wel opnames gemaakt voor een DVD, die in het najaar uit zal komen.

Een schone taak voor DOK om dit goed in de gaten te houden. 

fotos van: www.dno.nl

 
Foto: Bert Thierauf