Het gedaver van de kudde loopvoeters klonk nog aan alle kanten toen in de verte opnieuw een groep dieren opdoemde. Kalam herkende hen onmiddellijk als jankermannen en gezien de grote groep, vreesde hij hun aanval. Onmiddellijk tikte hij Zaltmann op de schouders om hem op het naderende gevaar te wijzen. De oude jager kneep zijn ogen tot spleetjes om iets scherper te kunnen zien en nu pas ontdekte Kalam hoe oud zijn vriend werkelijk was geworden en hoe vermoeid zijn ogen waren. Vroeg de trektocht door bergen, sneeuw en nieuw land teveel van zijn krachten?

Zijn gedachten werden onderbroken door Zaltmanns stem die altijd nog krachtig en overtuigend klonk. "Neem de kruisbogen", beval hij. De grootjagers en jagers haalden hun wapens meteen tevoorschijn en ook Kalam aarzelde daarmee geen moment. Hij legde zijn boog al aan met een pijl geladen maar Zaltmanns hand rustte plotseling op zijn pols. "Niet schieten, niet nu al schieten." Zijn stem klonk luid genoeg zodat alle jagers hem hoorden. De jankermannen kwamen nu snel dichterbij en Kalam kon al in de gele ogen van de voorste dieren kijken. Zijn ogen zochten onwillekeurig de grootste op die vooraan liep. Het leek hem dat het dier hem recht in de ogen keek en Kalam besloot die blik de beantwoorden. Hoe dieper hij in de ogen van de jankerman keek, des te meer concentreerde het dier zijn blik ook op Kalam.

Het was nu duidelijk te zien hoe de bekken van de jankermannen zich openden en een fel gehuil steeg op maar nog steeds gaf Zaltmann niet het teken om te schieten. Gespannen stond hij naast Kalam helemaal vooraan en zijn ogen verbonden zich met de dieren in de voorste rij. Er was geen onderscheid meer tussen de jagers en de jankermannen in de voorhoede. Langzaqam ging Zaltmanns arm omhoog want het bevel om te schieten zou gepaard gaan met een snelle handbeweging van boven naar beneden. "Ga weg, ga weg, keer om",  daverde het in Zaltmanns hoofd en Kalam ontving die woorden  glashelder zonder dat Zaltmann zijn lippen bewoog. De hand van de grootjager was nu helemaal boven en nog steeds verdrongen zijn woorden zich in Kalams hoofd. De grote jankerman vooraan had zijn muil helemaal opengesperd en er kwam geen geluid meer uit en toen, toen zag Kalam hoe de ogen van het dier even afweken in de richting van Zaltmann. Bijna op hetzelfde moment boog het krachtige lijf zich in een bocht en zijn kop keek opzij. Onmiddellijk draaiden ook de koppen van de jankermannen die het leidende dier volgden en in dezelfde vaart sloeg de groep af, in de richting waaruin de loopvoeters waren verdwenen. Zaltmann hield zijn hand naar boven uitgestrekt alsof hij zeggen wilde "niet bewegen, blijf waar je bent" en de grootjagers en jagers volgden het bevel van dat dwingende gebaar. Huilend en blaffend rende de groep jankermannen voorbij. Eerst volgden zij het spoor van de loopvoeters maar al gauw sloegen ze een andere richting in om de berghelling naar boven te gaan, daar waar Kalam en de zijnen vandaan kwamen. De dieren waren niet meer op hun oorspronkelijke prooi uit of...van boven klonk een schreeuw die door merg en been ging. Hadden ze dan toch een loopvoeter te pakken?

De kreten van het stervende dier begeleidden de gedachten van Kalam maar ze brachten hem er niet toe boven te gaan kijken. Zijn gedachten gingen uit naar de weg die voor hen lag. De berghelling liep hier heel lichtjes naar beneden en hoe verder hij weg keek, des te minder witte vlekken en des te meer nagelvallen hij zag. Er ontrolde zich voor hem hier echt een andere wereld. Hij raakte er opgewonden van en hij hoorde nauwerlijks de woorden van Oedar: "Een loopvoeter heeft zich geofferd zodat wij ongehinderd verder kunnen trekken. Laten we die kans goe gebruiken." De eerste die aan die woorden gevolg wilde geven was Tugor. Hij was al begonnen aan de wandeling naar beneden maar Oedar was nog niet van zin een stap voorwaarts te doen. Een paar momenten staarde hij naar de strak blauwe lucht, in de richting waarin de jankermannen waren verdwenen. Doodstil stond hij daar in zijn lange, witte mantel en met zijn lichtgrijze, lange baard die een beetje wapperde in de wind. Het was alsof iedereen begreep dat hij niet gestoord moest worden. Het duurde niet lang, toen deed hij twee passen naarvoren en voor Zaltmann was dat het moment om aan te dringen op vertrek. Oedar had in zijn hoofd het offer van de loopvoeter opgetekend. Alleen Tugor had van dat alles niets gemerkt. 

Het was geen zware tocht. De helling naar beneden bleef heel gelijkmatig en het lopen kostte weinig inspanning. Juist daardoor had Kalam de tijd om goed om zich heen te kijken en te zien hoe de groepen nagelvallen steeds dichter en groter werden. Hier en daar lag ook een blok blauw ijs en van tijd tot tijd moest hij een wat grotere stap nemen voor een stroompje water dat naar beneden kolkte. Volgens Oedar was dat het smeltwater dat van het blauwe ijs af kwam hoewel het hem verbaasde dat niet alle blokken zo'n stroompje voortbrachten.

Al gauw kwamen zij in een gebied waar de witte vlekken zo goed als helemaal waren verdwenen en de grond met de kleur van de nacht was bedekt met een soort dons. Het dons had de kleur van de nagels die aan de nagelvallen  groeiden en waarvoor Oedar de naam "gr'in" had gegeven. Dat betekende "kleur van het leven".  Het liep lekker op het dons en kennelijk vomnde niet alleen Kalam en zijn vrienden dat.

Tugor, die inmiddels weer bij zijn vriend was komen lopen, wees vooruit. Niet veel verder stond een groepje dieren bij elkaar. Ze leken op loopvoeters maar hadden grote staken op de kop, soms in de vorm van een bot, soms leken het ook grote oorschelpen. De dieren liepen op het dons en knabbelden eraan. Ze zagen er stevig en goed doorvoed uit. De nadering van Kalam en zijn gezelschap leek hen eerst te ontgaan maar plotseling klonk vanuit de groep wild gesnuif en de dieren wendden en gingen er in een grappige, hobbelende galop vandoor. Niet ver. Een stuk verderop bleven ze opnieuw staan en zetten ze hun geknabbel rustig voort.

Oedar die altijd graag aan alles een naam gaf, noemde hen a'erd omdat dat ook het woord voor "grootoor" was. Een paar wagarden vroegen zich af hoe de dieren zouden smaken maar de jagers, grootjagers, wijze mannen en de vrouwen letten niet op die praat. Zij hadden meer belangstelling voor de gedachten van Tugor. Deze had lang geleden vol bewondering gekeken naar de mannen die zich voortbewogen op de loopvoeters en hij vroeg zich af of de grootoren daarvoor ook geschikt zouden zijn. Het zou immers nog al wat schelen of het hele gezelschap in de toekomst te voet verder zou moeten trekken of dat zij daarbij de hulp kregen van de grootorige dieren? Kalam was wel gevoelig voor zijn gedachten maar Zaltmann zag er niet veel in. "Jagers verplaatsen zich te voet en maken zichzelf niet afhankelijk van anderen", stelde hij. "En zeker niet van dieren."

Kalam wist het niet, hij wist niet goed wie van de twee hij gelijk zou geven. Zaltmann had het gelijk van de voorouders en de voorouders daarvan. Maar had Tugor niet een beetje gelijk vanwege de toekomst? Omdat alles veranderd was? De hele wereld zag er anders uit en zelfs Oedar twijfelde aan veel regels van het verleden. Zo had hij Kalam al een ingefluisterd dat hij niet zeker wist of blauw ijs wel echt ijs was. Heel lang geleden hadden hij en Panak ook al eens twijfels daarover gehad en nu groeide die twijfel alleen maar. Kennelijk konden oude regels in een neiuwe wereld volkomen onbruikbaar of ongeloofwaardig zijn of tenminste...daar leek het op. Het maakte Kalam ook wel bang want als je de oude regels losliet, wat voor betekenis had dan nog de Gamor Anth'em? Eén ding wist hij zeker, zonder Gamor zou het leven er nooit beter op kunnen worden. Maar...moest hij vergeten wat hij ooit in het ijs had uitgehakt? Zou hij een heel nieuwe Gamor Anth'em moeten maken?

De helling ging nu steiler naar beneden en de mannen en vrouwen moesten iets naar achteren hellen om niet naar beneden te rollen. In de diepte tekende zich een grijze, schitterend en oplichtend lint af, omzoomd door nagelvallen en andere wezensd die daarop veel leken maar geen nagels hadden maar meer oorvormige uitstulpingen. De staken waaraan ze groeiden hadden ook andere kleuren zoals wit, poepkleur (ash'in) en gr'in. Soms voelden ze glad aan en een andere keer weer ruw en zaten ze vol kloven. Bovendien leek het of de grond beneden tussen de vele wezens in helemaal gr'in van kleur was.

Een schreeuw verscheurde Kalams gedachten en liet hem verwilderd om zich heen kijken. Overal hoorde hij verwarde en onrustige stemmen en vlak naast hem miste hij zijn vertrouwde vriend Zaltmann. "Hij is gevallen", schreeuwde Tugor, "gevallen en naar beneden gerold maar ik zie hem nergens meer." Kalam voelde hoe zij hart zich in zijn lichaam omkeerde, het leek of hij moest spugen en of alles aan hem begon te trillen. De grond bewoog onder zijn voeten en hij wist dat hij alleen maar kon gaan zitten. Tugor en Na'anth' lieten zich ondertusen op hun achterste naarbeneden glijden in een poging om de grootjager te ontdekken maar al gauw hadden ze in de gaten dat het geen goede gedachte was. De helling werd steeds steiler en het zou niet lang duren of ze zouden zelf hulperloos naarbeneden glibberen. De mannen hielden zich daarom vast aan een paar nagelvallen. Daar bleven ze wachten op hun makkers.

De afdaling verliep allesbehalve gemakkelijk en vooral de vrouwen bleken nu over onbruikbaar schoeisel te beschikken om op een steile helling overeind te blijven. De jagers probeerden hen zoveel mogelijk te helpen maar snel ging het allemaal niet. Terwijl ze aan de lastige afdaling bezig waren, keken ze gespannen uit naar Zaltmann maar van de oude grootjager was niets te zien.

"Ik begrijp er niets van", zei Kalam somber tegen Tugor. "Zaltmann is nergens te vinden terwijl we toch dezelfde weg afleggen en er zijn hier nergens grotten waarin hij zijn toevlucht kan hebben gezocht. Bovendien is hij veel te slim om zo maar in zijn eentje een grot in te gaan. De gevaren zijn daarvoor veel te groot, vooral hier. We weten nog niet eens of er nog onbekende rooftanden leven." Ook Tugor voelde zich wanhopig. "Ik kan alleen maar denken dat hij helemaal naar beneden gevallen is en ergens bij dat zilveren lint ligt. Dat moet een heel erge val zijn geweest. Dat kan niet goed zijn." Ze zwegen allebei vol angstige voorgevoelens en vermoedens. Zelfs Oedar die altijd vol zat met wijsheden en troost, had zo gauw geen woorden om zijn angst van zich af te wentelen. Zaltmann was zijn belangrijkste band met de wereld die hij altijd had gekend, Kana'an en de onmetelijke ijsvlakten. Het leven zou er ook voor hem niet gemakkelijker op worden zonder het gesprek met de oude, ervaren grootjager.

Water, het was water, het hele zilveren lint bestond uit water dat zo nu en dan wild kolkte en snel naar beneden liep en op andere plaatsen weer stilstond. verspreid in het water lagen blokken blauw ijs die niet kleiner leken te worden. Dat versterkte oedars twijfel of het wel ijs was. Toch kon het hem op dit moment niet zoveel schelen want zij ogen zochten nog steeds naar Zaltmann. Eenmaal beneden bij het zilveren lint aangekomen, speurden zijn ogen de oevers van de waterstroom af en daar vond hij half op de kant, gedeeltelijk in het water iets...ja het was het lichaam van de grootjager. "gevonden"!  riep hij uit maar het was geen kreet van blijdschap.

De oude jager lag met zijn benen in de stroom en zijn hoofd had één van de staken geraakt. Het lag een beetje vreemd scheef ten opzichte van zijn schouders. De grootjager had zijn mond open zonder geluid los te laten. Kalam knielde bij hem neer en zag hoe Zaltmanns wimpers nog bewogen. "We zullen  je weer helemaal opknappen", zei Kalam opgewekt. "Het kan me niet schelen hoelang we hier moeten blijven." Hij keek Zaltmann daarbij recht in het oog dat naar boven lag gericht maar de oude jager schudde zijn hoofd zachtjes. Hij tilde één hand op en wees naar de overkant van het waterlint. "Ik heb het gezien. Dat was wat ik wilde", fluisterde hij. Kalam volgde de hand en de vinger van de grootjager en keek naar de overkant. Daar kringelde de lucht omhoog boven een hoopje staken die van een nagelval gesloopt waren. In het hoopje waren nog net wat lichtpuntjes te zien alsof de zon zich daar had genesteld. Ze waren in het land van de zonnedieren! Kalam keek weer naar het gezicht van Zaltmann. Het straalde van tevredenheid en het laatste wat hij had gedaan was...zijn ogen sluiten.

Http://mythologie.wordpress.com

Service

Onderzoekers vergeleken de maten van de Mexicaanse tempels met de Egyptische en kwamen tot de conclusie dat de grote piramide dienst doet als een soort klok met als einddatum 20 december 2012

www.de-nieuwe-wereld.nl

www.homepages.hetnet.nl/~fm-ter-horst/Nieuwe%20Wereld%20Orde%20in%20opkomst.htm

www.fantasyshopchimera.com

www.wereldexpat.nl/nl/vertrek/voorbereiding/expert_hestia_cultuurschok