Vandaag is het echter nog niet zo ver en ga ik lekker van het mooie weer genieten! Ontbijtje is inmiddels achter de rug, straks gaat de computer uit en dan lekker naar buiten. Om precies te zijn fiets ik even naar de bibliotheek en ga dan lekker op ons dakterras zitten. Lekker niksen ;-)

Geniet van deze mooie dag!  -Xxx-

Als zij daarover schrijft, zeurt ze niet. Ze is onsentimenteel. En een vechter.
Anderen zijn vaak helemaal niet open.

Maar nu dan toch omtrekkend. Kenmerkend, bedacht ik me op de fiets in de duinen, kenmerkend voor het dóórbreken van de crisis is de reductie tot een hoopje hijgen. Mijn gebruikelijke centrum, het denkende ik, hangt er als het ware een decimeter boven, onmachtig, merkwaardig 'aanwezig'.

Zoekend naar een kernachtig woord kwamen ironische beschrijvingen van ingesnoerde jongedames in nooit gelezen negentiende-eeuwse romans voor de geest, die flauwvallen of waarvan de borstkas hevig op en neer gaat, in de greep van amoureuze aanvechtingen (humor is ook herstel). Maar het woord kwam niet. 'Amechtig' bedacht ik ten lange leste.

een vos kruiste mijn pad, zijn trage reacties verrieden
besef van een handelingssnelheid minstens vier keer zo vlug
als die van omringende diersoorten

Het aan de kortademigheid toegeven, het erin gaan zitten, was 'in de put gaan zitten'. Huilen is dan niet ver, maar zo ver komt het haast niet bij mij, misschien vandaar deze poespas. Er is ook een vreemde concentratie, alsof zweet op punt van uitbreken staat.

In zo'n toestand ervaar ik de 'levenswil' als vreemd buiten mij. 'Ik' ben een bewustzijn van 1 meter, een hoopje hijgen op een punt in het universum. Ik verkies het stugge doorleven willen boven het alternatief, ik ben er blij om maar ik betwijfel of 'ik' wil. Het lijkt of het vegetatieve leven het op dat moment heeft overgenomen. De blaasbalg houdt zichzelf gaande.

Je kunt ook zeggen dat ik, vele anderen met mij, op de bodem van de put het omslagpunt bereik. Een besef: dit is het dus, down and out. En ik ben er nog. Ik kan dit leven.

Genade van de fysiologie.

Ik dacht vandaag (ongemerkt) aan gevangenen in eenzame opsluiting, levenslang, zoals beschreven in Een verblindende afwezigheid van licht van Tahar Ben Jelloun, gebaseerd op een waar verhaal. Achttien jaar in een ondergrondse, donkere cel (ik heb de flaptekst erop nageslagen).

Ik interviewde nog niet zo lang geleden een man die zwaar depressief en psychotisch was geweest. Ik vroeg wat hem geholpen had bij zijn herstel. Zijn antwoord bevatte een vreemd element. Hij stond erop dat het ook vermeld werd. In het diepst van zijn depressie, terwijl hij zijn dagen doorbracht liggend op bed in een vervuilde kamer, had hij plots gedacht: "Ondanks alles bevat deze kamer 20% zuurstof". De zuurstof ervoer hij plots als voedend.

Het lijkt, zeg ik nu, het moment waarop het 'ik'-bewustzijn zich verbindt met de blaasbalg - en met de wereld. Welaan dan (Campert).

Hoe ze het geflikt had, weet ze nog steeds niet. Waarschijnlijk met een vermoeid (of beneveld?) brein een of ander onontbeerlijk bestand gewist. Hoe dan ook, de laatste tijd kwamen de internetpagina’s niet meer binnen gevlogen. Ze sukkelden binnen. Kreupel en kreunend, zoals in de computeroertijd toen madame tijdens het laden van één enkele internetpagina een heel Humo-artikel kon lezen. Ergerlijk! Irritant! Hemeltergend! Om de muren van op te lopen! Omdat ze dat laatste zeker niet wil doen – ze zijn nu proper – trok ze de operatiehandschoenen aan, nam de scalpel en zette zich schrap voor een langdurige computeroperatie. Ze wist alleen niet goed hoe ze er moest aan beginnen. Waar zat die tumor?

Trage computer, traag internet en de Engelse vertaling ervan geeft duizenden Google-resultaten. Alsof de halve wereld een lamzak van een computer heeft. Maar madame beet door. Ze las ettelijke fora, de meesten bulkend van computerjargon, die ze na een korte poging tot enig begrip met een schaapachtig dom-blond-gevoel weg klikte. Van die geek-reutemeteut bleef wel wat hangen. Spybotscan, virusscan, Adaware scan, speedscan. Het was scannen in alle maten en gewichten. Dat deed madame dan ook. Uren aan een stuk. Het hielp geen kl….

Microsoft. Misschien weet Microsoft raad?
Ooit naar de Microsoft help pagina’s gesurft? Het is een labyrint van links, error nummers, moeilijke vragen en IT-koeterwaals. Bedenk daarbij dat madame zich in die doolhof begaf met een ziekelijk slome computer en je hebt enig idee hoeveel tijd het kostte. Ze wou het bijna opgeven toen ze in haar rechter ooghoek een titeltje zag staan: “Get Internet Explorer 7… faster… better…”  Haar hersenen, die na alle vorige inspanningen als een plumpuddinkje in mekaar gestort waren, herrezen. Alleen Internet Explorer werkte traag, voor de rest deed haar computer het nog prima. Faster, better internet! Dat was wat ze nodig had! Ze downloadde Explorer 7 en het wonder geschiedde. De internetpagina’s rolden weer binnen als formule eentjes.  

Eureka? Nóg niet. Het instellen van Google als startpagina – nochtans een eenvoudige klus – wilde niet lukken. Een verouderde msn-pagina bleef zich hardnekkig als startpagina manifesteren. Alles geprobeerd: via Internetinstellingen, met de Tools van Explorer 7, met het pijltje naast het homepagehuisje. Nul de botten. Hoewel die msn-pagina uiteindelijk nergens meer vermeld stond, bleef ze als beginpagina opduiken. Een Bill-Gates-hokus-pokus, die na nog eens lang zoeken uiteindelijk “eenvoudig” als volgt kon opgelost worden.
Ga naar “start”
ga naar “All programs”
ga naar” Accessories”
ga naar “System Tools”
klik op “Internet Explorer (not add ons)”
Daarna via de gewone procedure (internetinstellingen) Google als homepage aanduiden, et voilà het werkte.
Waarom maken die Microsoftkornuiten toch alles zo eenvoudig, hè?   

Lastig, lastig. Maar opgelucht ben ik wel. Ik heb zo'n zin om aan de pr te beginnen! Volgende week woensdag een gesprek met de deelschoolleider over de precieze taak en vergoeding die ik ervoor krijg. Spannend! :-D

De presentatie gisteren was trouwens super! Het was een presentatie in een klein klaslokaal van m'n oude middelbare school. Er waren ongeveer tien mensen aanwezig, allemaal uit de politiek, het onderwijswezen of het bedrijfsleven. Reden voor deze bijeenkomst? M'n middelbare school wilt heel graag een nieuw schoolgebouw. En dan het liefst op Overhoeks, dit is het voormalige Shellterein en wordt ontwikkeld als een gebied voor wonen, werken en recreëren. De reden voor dit nieuwe schoolgebouw is dat ze een gebouw willen dat uitdaagt om creatief te zijn, om het "nieuwe leren" in te voeren. Dat "nieuwe leren", waarmee wordt bedoeld dat het om competentiegericht leren gaat, is op dit moment al vertegewoordigt in Villa Bredero. Villa Bredero is een vak dat enkel gericht is op competenties als presenteren, onderzoek doen, samenwerken, zelfreflectie, etc. En dat Villa Bredero is ook de reden dat ik daar aanwezig mocht zijn om een praatje te houden. Ik heb namelijk deelgenomen aan Villa Bredero in m'n middelbare schooltijd en ben inmiddels een soort boegbeeld. Benieuwd naar wat ik te zeggen had? Zie hieronder dan mijn speech!

_________________________________________________

Speech Villa Bredero

28 augustus 2008

Hallo allemaal, voor wie het niet weet: ik ben Nathalie. Ik ben studente Taal en Communicatie aan de UvA  en de reden dat ik hier sta is dat ik twee jaar lang heb deelgenomen aan Villa Bredero. In die twee jaar is er natuurlijk veel gebeurd, en ik ben hier dan ook om een korte versie te geven van mijn ervaring met Villa Bredero. 

Ik denk dat het belangrijkste om van Villa Bredero te weten is dat Villa Bredero werkt met competenties. Competenties zoals presenteren, onderzoek doen, samenwerken en zelfreflectie. Deze competenties zijn ook precies wat Villa Bredero zo moeilijk maakt, want wat weet je van deze vaardigheden als je scholier bent?

Als scholier ken je eigenlijk alleen het “fenomeen” spreekbeurt: een praatje van 5 minuten over je konijn of je hond. En je kent het “fenomeen” werkstuk. Een werkstuk van 10 pagina’s over je hobby. Bij Villa Bredero wordt een spreekbeurt een presentatie, en een werkstuk een onderzoek. En doordat je deze vaardigheden gericht traint, kun je jezelf ontzettend ontwikkelen.

Ook ik heb me erg ontwikkeld. Als ik hier twee jaar geleden had gestaan, had ik u niet aangekeken. Ik had veel te snel gepraat, waardoor m’n presentatie onverstaanbaar was geweest. En ik was ontzettend zenuwachtig geweest. Gewoon simpelweg omdat je een presentatie houd voor mensen die je niet, of niet zo goed kent. Voor mensen die het in jouw ogen “gemaakt” hebben in het leven, terwijl jij nog maar gewoon scholier bent. Ik kan u wel zeggen dat dat een van de meest zenuwslopende ervaringen is in het leven van een scholier.

Maar juist doordat je zo’n presentatie toch doet - terwijl je bang bent, terwijl je zenuwachtig bent – ontwikkel je jezelf. Je komt jezelf tegen, maar daardoor groei je.

Ook wat betreft onderzoek doen ben ik ontzettend gegroeid. Mijn eerste onderzoeken waren nog op het niveau “werkstuk”. Ze gingen dan nog net niet over m’n hobby, maar heel veel soeps was het niet. Mijn laatste onderzoek daarentegen, dat was een onderzoek waar ik echt trots op was. We kregen toen een onderzoeksvraag van Projectbureau Noordwaarts. En zij wilden van ons weten hoe ze de sociale cohesie tussen Overhoeks en de Van der Pekbuurt konden bevorderen. Dus wij onderzoek doen. Eerst in het woordenboek, omdat we geen idee hadden wat sociale cohesie betekende. Vervolgens hebben we literatuuronderzoek gedaan, hebben we enquêtes gehouden in verschillende buurten in Amsterdam en we hebben ontzettend veel mensen gesproken die ook maar enige kennis hadden van sociale cohesie. Uiteindelijk konden we als conclusie geven dat sociale cohesie tussen twee compleet verschillende wijken misschien niet haalbaar is. Gewoon simpelweg omdat een voorwaarde voor sociale cohesie is dat men zich verbonden voelt met elkaar. Vervolgens hebben wij de suggestie gedaan dat ze zich beter konden richten op sociale interactie. Mensen maken dan gebruik van elkaars wijken, respecteren elkaar als buren, maar hoeven zich niet verbonden te voelen. Om een lang verhaal kort te maken, het was echt een onderzoek lag waar we trots op konden zijn. En waar ik nu ook nog wel een beetje trots op ben.

En ook nu nog merk ik dat Villa Bredero mij helpt bij m’n studie. Zoals gezegd studeer ik dus Taal en Communicatie en ik moet daar ook veel onderzoek doen en presenteren. En dan merk ik gewoon dat ik net een stapje verder ben dan medestudenten. Gewoon omdat ik er veel meer ervaring in heb. Dat zie ik ook terug in m’n cijfers. Ik had vorig jaar een vak dat echt gericht was op onderzoek doen en presenteren en ik heb dat vak afgerond met een 9.3. Dat was het hoogste cijfer van alle eerstejaars studenten. En ik zeg het niet om op te scheppen, al vind ik het natuurlijk wel leuk om te vertellen, maar waar het om gaat is dat Villa Bredero voor mij meer is dan een ambitieus en vernieuwend vak. Het is niet zomaar een idee. Villa Bredero werkt.

En het werkt niet alleen voor mij, of voor andere leerlingen. Het werkt in deze maatschappij. Want op dit moment is erg echt een trend gaande op het gebied van vernieuwend onderwijs. Een trend waar gezocht wordt naar manieren om onze kenniseconomie te versterken. Een economie die onderdeel is van een maatschappij waarin mensen zichzelf moeten bewijzen. Een maatschappij waarin van studenten wordt verwacht dat ze beschikken over academische vaardigheden zoals onderzoek doen en presenteren. Studenten waarvan wordt verwacht dat ze als toekomstige werknemers of misschien wel werkgevers, gelegenheden voor zichzelf creëren, in een maatschappij die competentiegericht is.

 __________________________________________