Hoe het leven verrassen kan. Ik heb ze gekocht. De lelijkste schoenen van Leuven. Van België. De afschuwelijkste, flashy'ste, iewste loopschoenen van de wereld zitten heerlijk. Ze zijn dan ook speciaal gemaakt om mijn soort voeten wolkjes te bieden. Ze gaan mij over de eindstreep van de eindejaarsloop dragen zonder een greintje last. Jihaaa.

Mijn nieuwe beste vrienden. Het is de binnenkant die telt.

"Wie van jullie twee is er nu eigenlijk de man?"
Ik weet wat hij wil horen, maar ik kan het hem niet geven, want ik heb het niet, dat hokjes-antwoord.

Want wat is dat, dé man van twee vrouwen? Is dat de persoon die het gras maait? Degene die de gereedschapskist beheert? De vrouw met de grootste schoenmaat van de twee? Of degene die geen stof ziet liggen als ze er met haar neus boven hangt? Die ene die héél zielig is bij griep en dan gepamperd wil worden? Degene die afwast of afdroogt? Zij met de grootste cupmaat of zij met het diepste décolleté? 

Ik kan niet anders, stel hem teleur. Wij houden allebei van shoppen. Hij verandert van gespreksonderwerp.

Flora (een beetje tegen haar linkervoet, en ook wel tegen de poezen): Oh jee, wat is dit? Voor ik begon te lopen had ik 10 roze teennagels. Oeioei! Lilimoen! Kom eens vlug kijken naar mijn teen! Ik denk dat er iets ernstigs mee aan de hand is.

Lilimoen roept terug: Wat ben je toch een dramaqueen. En ruimt gewoon verder de keuken op. (lees: Lilimoen negeert levensbedreigende situatie)

Flora: Hallooooo! En ai, wat is dit hier?! Zou dat schurft zijn?! Lilimoen!! (Flora steekt rechtervoet in de lucht) Kijk nu eens! Hierop ga ik over een week geen 20 kilometer kunnen lopen, hoor.

Lilimoen (die klaar is met ruimen) gaat gewoon de trap op, naar het salon. (lees: laat Flora in de tuin zitten met haar probleem.)

Flora hopt achter haar mevrouw aan en pruilt: Denk je dat mijn voeten gaan afsterven, Lilimoen? 

Er komt geen reactie.

Maar toch... Wanneer ik buiten kom, kan ik niet anders dan me afvragen of wij Belgen wel opgewassen zijn tegen de opwarming van de aarde. Ik stel me voor dat we massaal het weerbericht volgen, een vreugdekreet slaken bij de voorspelling van nog meer warme dagen en dan geen oog meer hebben voor welke kleren we uit de kast trekken. Het is warm, dus het maakt niet uit. Zoiets moet de redenering zijn voor wat ik zie. Ik krijg er gewoon een zonnesteek van...

• Kleuren hoeven ineens niet meer bij elkaar te passen, nee hoor. Hoe schreeuweriger, hoe liever, trouwens.
• Mensen lijken te denken dat bloot een garantie is om het lekker fris te hebben. Wel: dat is niet zo. In bloot bovenlijf door Leuven lopen is niet frisser dan in t-shirt. En een short die tussen je billen verschwunden is, is volgens mij ook niet fris (maar dat heb ik nog nooit geprobeerd, dus daarin zou ik me kunnen vergissen).
• Sokken in sandalen, nog steeds. Kan één van de heren mij uitleggen wat dat moet voorstellen?
• Tenen... Begrijpelijk dat er ineens heel erg veel tenen te zien zijn. Niet erg. Maar kan er geen koninlijk besluit afgekondigd (uitgevaardigd, opgetekend,...?) worden dat de maximale teennagellengte beperkt tot 2 millimeter?
• Dit is een moeilijke, dus lees goed: het is niet zo dat omdat er in elke H&M driehonderd stuks van iets hangen, dat we dat allemaal moeten kopen. En het is nog minder zo dat omdat dat kledingstuk in zes verschillende kleuren bestaat, dat we dan ook verschillende kleuren van hetzelfde kledingstuk moeten kopen. 
• Die flinterdunne dingen die naast de bikini's in de winkel hangen, dat is strandkledij. Voor op het strand. Voor alle duidelijkheid: de Nieuwstraat is geen strand, de Bondgenotenlaan is geen strand, en de Meir ook niet. 

Is er een sleutelleeftijd? Een staat van zijn? Het aantal zorgen dat je hebt? De hoeveelheid grijze haren en zichtbare rimpels? De winkels waar je je kleren koopt? Het feit dat je ineens liever wijn drinkt dan bier? Je uur van opstaan en slapen gaan? Kinderen krijgen, dat speelt vast wel mee, maar wat als je daar niet aan meedoet? Een huis moeten afbetalen aan de bank? Een job? Ik hoop dat het niets pijnlijks is, zoals het afnemen van de slappe lach of van het vermogen te slapen tot de noen. 

Denkt iedereen daarover na, of maak ik het mezelf weer gewoon moeilijk?

Nu ja, ouder worden vind ik niet erg. Zolang ik maar geen mevrouw moet zijn.

gewoon Flora

In één van Leuvens best draaiende eetzaken kan je niet door de menukaart bladeren zonder met je neus op een paginagrote advertentie voor Bodystyling gedrukt te worden. In geval je zwicht voor de dame blanche?

Blijkbaar is het wereldnieuws dat Robbie Williams een aantal kilo's is aangekomen.

Pff.

ps: geen links naar de hoger genoemde instanties. Kleine boycot van mijnentwege. Nè!

Dokter Joachim, de knapste oogarts van België, heeft de job geklaard. In eerste instantie zou een andere dokter het doen, maar die ging me te lijf als een slachter, dus ben ik (huilend en vloekend) opgestaan uit zijn operatiestoel om de man nooit meer te bekijken. 

Dokter Joachim verzekerde me dat ik niets zou voelen. Dat klopt achteraf gezien niet helemaal. Het halve pilletje dat mijn afschuwelijke angst (veroorzaakt door de slachter) moest bedaren, maakte dat ik heerlijk high was. Ineens was alles grappig, en fijn. Ik was een beetje slaperig, maar vooral zen. 

Naar het schijnt (Lilimoens mama was de engel die met me mee ging), was ik de enige patiënt die uit de operatiezaal kwam met mijn schort, steriele muts en die blauwe schoenzakken nog aan. Naar het schijnt was ik ook de enige die de wachtkamer terug binnen slofte met een grijns tot achter mijn oren. Blijkbaar geeft dokter Joachim niet aan iedereen zo'n half pilletje.

Meteen na de ingreep kreeg je de operatie mee op video, alsof je achteraf met een zak chips en een cola nog eens rustig gaat bekijken hoe je oogflappen zijn opengesneden, je bol wordt belaserd, en de flapjes netjes weer worden dichtgemaakt. Als ik dat kon, had ik dat halve anti-angstpilletje ook niet nodig gehad. 

Ik vraag me af of er geluid op die band staat. Dat zou ik wel nog eens willen horen. Dokter Joachim moest namelijk aan één stuk door herhalen: "Wakker blijven, mevrouw Fleempaard, hou uw ogen open. Blijft u vooral naar het puntje kijken. En iets minder hard lachen, alstublieft."

1. warme bakker
2. seringen
3. CK in 2 U for her

De top 3 van mijn smaakpapillen

1. verse ananas
2. cinemasnoep
3. tagliatelle alla Romana van de Metropole op de Oude Markt in Leuven

De top 3 van mijn oren

1. Lilimoens klaterlach
2. Damien Rice live
3. tijgers die spinnen

De top 3 van mijn ogen

1. details
2. oranjerozerood
3. het gezicht van mensen terwijl ze vertellen over hun passie

De top 3 van mijn huid

1. water, in al zijn vormen, en hoe meer, hoe liever
2. de straciatellatijgerbuik van mijn beste vriendje
3. mijn armen in een grote ton vol vogelzaad

Even voor alle duidelijkheid: Mie merkte laatst op dat de jurken die je op Style Shake kan ontwerpen helemáál niet prinsesserig zijn. Nu ja, zelfs prinsessen gaan met hun tijd mee. Anno 2008 heeft een prinsessenjurk geen wespentaille meer, geen sleep, en ze is ook niet meer bezaaid met lovertjes en strikken. Ze is niet zachtroze of babygeel en je hoeft er geen naaldhakken of ballerina's onder aan. In fact, stoere laarzen gaan prima ;)

Bij deze stel ik u dus voor: de helemaalzelfeigenontworpen FloraFleempaardPrinsessenJurk anno 2008

Roep ik dolenthousiast naar mijn mevrouw dat ik de website van mijn leven ontdekt heb, in een tijdschrift bij de afhaalchinees nota bene,  en dat ze er dringend heen moet (naar de site, niet naar de Chinees, want we hebben dus pas afhaalchinees gehad), en dat je er je eigen jurk kan ontwerpen, helemaal zélf, en dat ze die dan voor je maken, zomaar op bestelling, en dat je binnen de tien dagen je helemaalzelfeigenontworpen jurk thuis krijgt toegestuurd,

zegt mijn broodnuchtere Lilimoen: "Maar je hebt toch pas twee jurken gekocht?"

Enfin, de helemaalzelfeigenontworpen FloraFleempaardPrinsessenJurk is onderweg naar Leuven, en ik kan bijna niet wachten.

Maar je ligt daar, en je wilt dat je tattoo wordt zoals je ze ontworpen hebt, en geen extra streep omdat je zo schrok van de naald dat je je arm wegtrok en bzzzzzzzzzzzzzzz, tot aan je elleboog. Dus lig je zo stil mogelijk, een beetje krampachtig zoals bij de tandarts, en probeer je te ontspannen. Mensen met boren of naalden wil je niet boos maken.

Schoolfotografen zijn zelden grappig. Tandartsen verstaan zelden de kunst je gerust te stellen.

Tattoo Miranda is een engel. Zo'n heel tenger dametje met een glimlach à la Julia Roberts, algemeen Nederlands waar af en toe een Oostends woord insluipt, een spraakwaterval, een kei in haar vak. Met haar naald, en met haar stem.

"Als je je ontspant, doet het minder pijn." En het klopt nog ook.

Et voilà, I rest my case: populairste bericht sinds de Bwards: dat over mijn cleavage. (Dankjewel, Ntone!)

Ha, wacht! Hier komt een poging u af te leiden van de mijne: andervrouws borsten!

dan neem ik bloemenjurken en een dotje,
banjer ik op mijn Trippen door het gras
en in de zomer op mijn rimpelblote voeten.

Ik hoop dat ik nog steeds wil zingen dan,
ook al klinkt het voor geen meter
en weet niemand nog wie Ani is.
Ik wil een oudje zijn dat kraakt
zoals het gebekt is en geniet
van wat ze heeft.

Dansen ga ik,
met mezelf,
klinken
op het verleden en de toekomst
op de liefde en op hoop.

En als ik ziek word
neem ik mijn poezen stiekem mee
naar het ziekenhuis.
De verpleegsters zien het door de vingers
want van mij
krijgen ze altijd
een knipoog en een lach.

Het moet me van het hart. Er is iets eigenaardigs aan de hand met de borsten van de Batibouwmevrouw. Het zijn namelijk net zondagse pistoletjes...

Kijk nog eens goed. Daar klopft toch etwas nicht, hè?

Haar naveltje is zichtbaar. In perfect profiel.
Dan verwacht je dat perspectief toch ook van de rest van haar lichaam? Nu ja, ik toch...
Maar als haar lichaam liggend gefotografeerd is, kan haar rechtborst toch onmogelijk als een pront pistoletje midden op haar borstkas liggen? Of, als de rechter dat kan, waarom kan de linker dat dan niet?

Photoshop...?
Ofwel staat er iemand achteraan uit het beeld haar rechterborst een flinke duw te geven, en dan nog iemand vooraan, net onder het beeld, een beetje te trekken aan de linker, zodat die plaats maakt voor de rest van het prentje.
Zoiets. Lijkt me.

Geen enkele van mijn lesbische vriendinnen speelde vroeger met Barbie's. Ik wel. Ik "stylde" ze tot ze Cosmopolitanwaardig waren (of tot mijn broer riep dat ik als de bliksem doelman moest komen spelen (een doelman met schrik voor de bal was nog steeds beter dan geen doelman)). Nog steeds: geen basket, volley of voetbal voor mij.

Een avondje alleen thuis vul ik met tutten: maskertje, wenkbrauwen epileren, scrubben, heet bad, verzorgende crème op de benen en armen, speciaal spul voor de handen, Superdefense triple action moisturizer op mijn gezicht. Zonder geld de deur uit is geen probleem. Zonder eyeliner is een uitdaging. Zonder mascara... no way. En als ik dan toch geld bij me heb, koop ik schoenen (of eyeliner).

In 1983 besliste ik dat fuchsia de allermooiste kleur van de wereld is, en daar ben ik nog niet vanaf gestapt. Het is sterker dan mezelf. Ik flap er dingen uit als: "De A-lijn flatteert jou echt" en "Dat groen doet je ogen stralen!" en "Koppijnrood is het nieuwe bordeaux". Wie mij kent, weet inmiddels dat dat geen grapjes zijn. Koppijnrood wordt dé kleur van 2008.

Ik ben niet handig.
Ik ben niet stoer.
Ik heb een mevrouw. 
En ik ben een meisjemeisje.

Denk dat het Miranda was die opnam. In ieder geval een vriendelijke mevrouw met een heel West-Vlaams accent. Die me er wel drie keer van verzekerde dat mijn ontwerp via de post opsturen veel sneller zou gaan dan mailen, want hun webmaster is op verlof en zal wel moe zijn als 'ie terug is, en dan kunnen ze niet zo snel antwoorden als wanneer ik mijn tekening via de post doorstuur met wat uitleg over de grootte, waar ze moet komen, in blokletters die uitleg,...
En dan belt ze me volgende week terug. Tenzij de post vertraging heeft, want dat komt eigenlijk ook nogal eens voor, daar in Oostende. Dus het wordt misschien eind volgende week, dat terugbellen. Waardoor mailen misschien toch een even snelle optie is, hoewel die webmaster soms wel heel zware vakanties heeft,...

Wie mijn handje wil komen vasthouden: kom maar op, want ik kan niet tegen bloed. Maar hell yeah, ik breng mijn verjaardag door aan zee, bij Bertje en Miranda!!

een enveloppe met tieten! (een prentje, geen echte)

achterop:
"WAARSCHUWING: deze folder bevat informatie over de erotiek catalogus van Pabo. Bent u  niet geïnteresseerd of onder de 18 jaar? Wilt u deze folder dan ongeopend weggooien!"

Met een uitroepteken achter "weggooien", alsof dat een extra stimulans is voor jongeren om het ding zeker niet open te scheuren.

Geheel in het kader van mijn onderzoek heb ik de waarschuwing genegeerd. En maar goed, want ik kan maar liefst helemaal gratis de "superdikke en kleurrijke catalogus aanvragen, liefst vandaag nog", en dan krijg ik "een gratis sexy string" (met prentje), en "naast de sexy string krijg je ook nog een welkomstgeschenk én een superhete DVD cadeau!" Ik bedoel... alles gratis!

Oh ja, fijn detail (beroepsmisvorming dat ik daarop let): verantwoordelijke uitgever is de heer B. Cok.

Ik kom in de sfeer. Wordt vervolgd. :)

En toen bleef het stil op mijn scherm.
Ik geloof dat ik niet zoveel te vertellen heb over dildo's of tieten of jenever of zo.

Dat verkoopt, borsten en zo, dat is bewezen. Mensen hebben daar behoefte aan. En we krijgen er ook nooit genoeg van, hoeveel duo's er ook passeren. Je zou denken dat er sinds Pamela niet veel meer te zien valt. Maar toch. Blijkbaar blíjven borsten het doen. Ik bedoel... het is gewoon onuitputbaar!

Ik wed (en dat is misschien toch wel een stoute gedachte) dat mijn lezerscijfer de pan uit zou swingen als er hier een postje "Flora Fleempaard toont haar tieten" zou verschijnen, met een fijn prentje erbij. Of beter nog: "Binnenkort hier: F.F. topless". Ja, en dan nog een week wachten met het prentje! (Hm. Stout zijn bevalt me eigenlijk wel...)

Ik vind de smaak van jenever afschuwelijk.

En naar het schijnt zit er weekmiddel in dildo's. Waar ze wel lekker (stoute woordkeus, Flora!) week van worden, maar wat ook slecht is voor de slijmvliezen. Maar op die informatie zit u ook niet te wachten, hè?

Ik geloof dat ik echt niet zoveel te vertellen heb over dildo's en tieten en jenever en zo.
Maar als u vragen heeft, geef ik u natuurlijk graag een stout antwoord. :)

Tja, wie ben ik om daar nee op te zeggen? ;)

Vincent dus. Tot ik geboren werd. Bleek ik niet te beschikken over de attributen waarvan de gynaecoloog mijn ouders verzekerd had dat ik ze bezat. Foutje.

Ik had graag Vincent geheten. Op z'n Nederlands. Zoals de zonnebloemen, Het Nachtcafé en seringen. Ik hou van seringen. En van sterrennachten.

Geen idee hoe Eddiefromohio er uit ziet, maar zijn schrijfstijl heeft 'em.
Yuri Maanzand live heeft 'em.
Ezeltjes hebben 'em, en lieveheersbeestjes. Zeekoeien hebben 'em, lachende omaatjes op een bank ook, en Dean heeft 'em.

De GeenVliegKwaad-factor. Ik kan 'em niet weerstaan.
Ik moét ze over hun koppies aaien.

"En daarna?", vraagt de dame in de witte jas.
"Daarna niks.", zeg ik. "Dat is het." Ik stel haar teleur, maar kan er niets aan doen. Meer is er niet.
Ze recht haar rug, de dame met de perfecte huid. "Neeneeneeneeneeneenee." (Veel keer nee, in elk geval) " Op dat punt is de vochtbalans van uw huid herstéld. Maar u beschérmt uw huid niet!"
Oei.
"En hoe lang doet u dat zo al?"
Ze kan even goed vragen: "En hoe lang rijdt u al zonder verzekering?"
Ik word een pietsie ongerust: "Maar wat moet ik dán doen?"
Ze glimlacht. Duikt in haar lade. Komt weer boven met een groen doosje. "Dit." Grote glimlach. Er is hoop.

Collega Patrick: "Woh, Flora! Wat zie je er art déco uit vandaag!". En dan een uitleg over groen en oranje, en behangpapier uit de jaren '20.
Ik beslis het als een compliment op te vatten.

"Mais madame Flora, que vous avez diminuée..." Monsieur Francis, diep teleurgesteld in het verdwijnen van een paar vrouwelijke rondingen tussen mijn twee bezoeken aan Kinshasa in.  

De wakkere bouwvakker die ik om 07.15 geeuwend passeer: "Ho la la, ge moet vroeger gaan slapen, meisje."
Hij heeft gelijk. En een heerlijk Hasselts accent.  

De grote chef: "Ah voilà, Flora l'enthousiaste!"
Sindsdien sturen mijn collega's mij als er iets gevalideerd moet worden.

Het leeft zoveel fijner
met het idee
een vergeet-me-nietje te worden
of de poot van een mier
een eikenblad misschien
of,
gewoon,
de grond waar jij op loopt.

Een klein beetje akelig is het wel, toch telkens weer. En het kriebelt, al dat zachte haar dat op mijn schouders valt. Maar bovenal is het kicken. De adrenaline. Achteraf een bosje Flora in het gras.
En een fris hoofd met grote ogen. Wanneer niemand kijkt telkens even wrijven, tegen de richting in, want dat voelt zo lekker.

Maar nu dus: als je van 6 millimeter komt, is 11 centimeter lang. Dat is haar dat 's morgens raar doet, dat is haar waar gel in kan, haar waar handen door kunnen woelen. Dat is het resultaat van maaanden geduldig wachten. Elf centimeter is géén kort haar.
Gisteren, een vage kennis: Waarom heb jij eigenlijk kort haar?
Flora (verwonderd): Ik heb geen kort haar.
Vage kennis: Jawel, hoor!
Flora (lichtjes geprikkeld, want baas over eigen hoofd): Ik heb helemáál geen kort haar.
Vage kennis mompelt iets en druipt netjes af.
Flora (roept vage kennis na): Ellefcentimeter!! Halleflangisdat!

Laat het een les zijn.