'Oh wat heerlijk, Barcelona! Had je wel een goede reisgids? Heb je de huizen van Gaudi bezocht? Zijn jullie naar alle bekende plekken geweest, hebben jullie alles gezien?!' Nee, dat hebben we niet. Het 'niet hollen maar van dag tot dag kijken waar onze energie ons bracht' ontstond noodgedwongen door de griep waar mijn lief al bij vertrek door geveld was. Maar het heeft me een waardevol besef gebracht. Het belang dat in onze Westerse maatschappij gehecht wordt aan het DOEN van veel dingen, het ZIEN van veel dingen en zo ook het volgen van de diverse wandelingen die in de vele reisgidsen te vinden zijn, is voor mij niet meer van toepassing.

Ik ontdek meer en meer hoe ver we in onze Westerse wereld af zijn gaan staan van het werkelijk beleven, ervaren, voelen, bereiken van onszelf en de wereld om ons heen.Van het echt contact maken. Weten we eigenlijk nog wel wat ons echt gelukkig maakt? Waar we werkelijke rust en ontspanning vinden? Word ik gelukkig van het kunnen afstrepen van de oneindigde lijst van bezienswaardigheden die ik gezien MOET hebben? Ik zou er eerder gestresst van kunnen raken als ik alle dingen had moeten doen en zien in de zes dagen die we hadden om even vakantie te houden. Moet ik de zoveelste mooie kerk bezoeken, terwijl die me weinig zegt, omdat de Westerse religieuze stromingen mij niet aanspreken? Ik kan me van de vele kerken die ik in mijn leven bezocht heb op menig vakantie niets herinneren. Zelfs de Sagrada Familia hebben we niet van binnen bekeken, terwijl dat de enige bezienswaardigheid was die we wel van plan waren te bezoeken.

Maar wat heb ik dan wel gevonden? Ik heb nog niet eerder in zo'n korte tijd het niveau van intense ontspanning en flow ervaren als in deze week Barcelona. In vakanties van vier weken heb ik niet het gevoel bereikt van deze zes dagen. De zaken die in mijn normale dagelijkse leven zo aanwezig en bepalend zijn, zijn het willen, het moeten (zowel vanuit je omgeving als vanuit jezelf), de druk, planningen, doelen, resultaatgerichtheid, altijd vooruit kijken naar de dag van morgen en de weken en maanden daarna, het vaak reageren vanuit mijn aangeleerde automatische piloot. En juist deze zaken speelden in mijn vakanties tot nu toe vaak stiekem ook weer een rol. Een vakantie moest gevuld zijn met activiteiten, met doelen, met dingen plannen, etc. En deed ik dat niet, dan had ik het gevoel dat ik de vakantie niet ten volste had benut. Dit voelde ik op de eerste dag Barcelona ook nog: 'ik heb maar zes dagen en wil zoveel en voel me beperkt door de pap in de benen van mijn lief'. Tot ik besloot die gedachten en gevoelens los te laten en vol te genieten van het wegzijn uit de waan van de dag.

Ik heb voor het eerst ervaren dat het werkelijke 'eruit zijn' voor mij niet ontstaat door een andere omgeving, maar door het veranderen van mijn instelling. Het mijzelf gunnen even niets te moeten, niets te hoeven en echt te luisteren naar waar ik op dat moment behoefte aan heb.

En zo belandden wij elke ochtend weer in dezelfde kleine bakkerij waar ze op de derde dag al zonder te vragen onze inmiddels vertrouwde heerlijke cafes con leche met een croissantje kwamen brengen. Iets dat ze de dagen erna ook bleven doen. En op de zonnigste dag van de week gingen wij niet zoals de vele anderen naar het strand, maar kropen we stiekem op de zevende verdieping het dakterras van ons appartement op, klapten twee stoeltjes die er stonden uit, en lieten ons daar uren verwarmen door de zon. De eerste stralen die mijn huid weer voelde sinds de laatste in 2007! Ik voelde me bijna een spijbelaar terwijl ik daar zo lag en in de drukke stad de karavaan toeristen onder ons met reisgids in de hand de riedel van 'must-sees' af leek te werken. De toppen van de Sagrada groetten ons in het uitzicht vanaf het dak, maar konden ons niet verleiden. Wij wilden beiden juist daar zijn, op dat dak in de zon waar verder niets te merken was van alle dingen die we 'moesten zien!' Een terras dat zich dus overal had kunnen bevinden. Maar waar we iets vonden dat voor ons waardevoller was dan al het andere in deze zes dagen.

'Joh, had nou even gezegd dat jullie naar Barcelona gingen, dan had ik allerlei tips kunnen geven over winkels en restaurants waar je echt naar toe moet!'

En ik denk alleen maar: ik heb niets gemist... Natuurlijk is het heerlijk om met aandacht en rust dingen te bekijken en bezoeken. Maar het moet niet! En kies voor jezelf wat voor jou het hoofddoel is van je vakantie en hoe je dat wil bereiken. Dat verschilt natuurlijk ook van persoon tot persoon. Dat wat mij compleet opgeladen heeft doen terugkomen, kon ik niet vinden in de kerken en mooie huizen, maar vond ik in mijzelf. Toen ik eindelijk alle willens, moetens, resultaatgerichtheid en planmatigheid van me af kon schudden en er gewoon 'was'... Ik heb genoten! En nu eens kijken hoe ik dat 'eruit zijn' ook thuis kan bereiken. Want ik voel nu nog sterker dat ik daarvoor helemaal niet weg hoef te gaan...

En ook nog een mooi besef: dat wat ik me herinner van eerdere vakanties zijn zelden de bezienswaardigheden, maar mijn belevingen, mijn gevoelens. En die kunnen zowel plaatsvinden in een mooie kerk als in een bakkerij. Voor mij vermoedelijk eerder in die bakkerij... Zo zal ik mij Barcelona vermoedelijk herinneren als de stad waar ik me met mijn lief erg thuisvoelde door in een appartementje te zitten i.p.v. in een hotel, waar ik de lekkerste koffie ooit dronk (al zal ik de plek van het bakkertje zelf zeker weten vergeten... maar de ervaring en het gevoel niet!) en waar ik ontdekte dat ik een stad ook kan beleven zonder de 'verplichte' sights te zien.

Vrijdagavond. Ik sta met een fohn te wachten in de rij bij de servicebalie van de Mediamarkt in Hoog Catharijne. Ik hoor een groep jongeren buiten de schuifdeuren hard roepen en duidelijk aandacht vragen. Ik erger me aan ze zoals ik me wel vaker aan schreeuwende-kippen-zonder-koppen erger. De fohn neemt de Mediamarktknul na een hoop gejokkebrok van mij terug (natuurlijk heb ik de fohn wel 1 keer uitgeprobeerd. En natuurlijk was ik me niet bewust van het feit dat een fohn een 'hygieneproduct' is en dus niet gebruikt geruild mag worden. En natuurlijk vind ik het onzin... een gebruikte electrische tandenborstel, een vibrator, oke. Die ruil je niet. Maar een fohn?). Ik loop de schuifdeuren uit richting de trap om het verlaten Hoog Catharijne te verlaten. Daar tref ik bovenaan de trap de 5 jongens aan. Ze staan met hun ruggen naar me toe. Ik loop tussen ze door om de trap af te kunnen lopen.

Ineens krijg ik een knal op mijn achterhoofd. BAFFH! Een hand, een vuist, ik weet het niet. Ik schrik me rot! Ik draai me om, kijk omhoog naar het begin van de trap en roep nog 'doe normaal man!' terwijl een van de jongens lacht en nep-verschrikt zijn hand voor zijn mond houdt en zegt 'oooh!'. Een ander neemt me op met zijn mobiele telefoon. 'Je mag hem wel pijpen hoor, kom maar!' zegt een ander. De kwaadheid die ik voel wint het niet van de angst en ik loop door. Adrenaline spuwt zich een weg door mijn lijf. Weg hier. Ik versnel. Fietsslot open en wegwezen...

0900-8844

Politie: 'Politie, goedenavond'.
Ik: 'Ja, hallo, u spreekt met..., ik ben volgens mij net slachtoffer geworden van happy slapping.'
Politie: 'oohw, ik dacht dat dat inmiddels over was?'
Ik: '...'

Ik geef het signalement en de locatie door. En fiets nog steeds in de hoogste versnelling door naar mijn ymprov-repetitie.

De dagen erna. Lopen door de stad, gehaast voortbewegen door het station, zitten in een trein, wandelen door smalle straatjes met mensen. Ik hou iedereen in de gaten. Wie gaat er in de trein achter me zitten? Waarom loopt die jongen ineens zo dichtbij? Het leven in de openbare ruimte voelt door deze ene knal in 1 keer helemaal anders. Ik beweeg me schichtig voort, kijk gespannen om me heen, bereid me voor op de onzichtbare vuisten die om de hoek kunnen 'hangen'.

Hallo wantrouwen...

Politie: 'we gaan de camerabeelden bekijken'
Ik heb niets meer van hem gehoord.

Kwaad dat zulke kutjongens hiermee wegkomen en zich opper machtig zullen voelen. Zou hun geweten zo onderontwikkeld zijn dat zij hier niet eens meer over nadenken?

Tuut... tuut... tuut...
Tien minuten lang hoor ik die eentonige toon. In die 10 minuten 'wacht' gaan de mogelijke scenario's door mijn hoofd. Maar ook de deadlines die in mijn werkkamer op me wachten, trekken aan mijn gedachten. Net op het moment dat ik overweeg om maar aan mijn computer te gaan wachten op een stem, hoor ik 'afdeling gynaecologie, goedemiddag'. 
'Ja hallo, ik bel voor de uitslag'. En dan tekent het werkelijke scenario zich af. Het weefsel dat weggehaald was, bleek van dezelfde afwijkingsgraad te zijn als 1,5 maand voor de ingreep. Geen gekke, snelle ontwikkeling van slecht weefsel dus in die tussentijd (goed nieuws). Ook de randen van het weefsel dat weggehaald was, zijn schoon (ook goed nieuws). Over 4 maanden terugkomen voor controle. Ik hang op. Bel in 1 doorgaande beweging lief. Vertel hem de boodschap en hoor een zucht aan de andere kant. Die zucht doet iets met me. Maar wat? Hij vraagt hoe het met me is en ik begin te praten over de onredelijke uitbarsting van een contactpersoon richting mij en over de deadlines en de leuke hectiek en... 'Uhm, maar hoe gaat het met JOU?' zegt hij weer.

Slik... Brok. Traan. 

Hoe lastig is het soms om echt te voelen wat er in het moment gebeurt. Om binnen te laten komen wat je echt eng vindt. Wat er echt toe doet. Om niet je hoofd de kans te geven je gevoel compleet te overrulen. Ik had die ander echt nodig om te voelen. Om naar mijn gevoel geleid te worden. Hoe een gevoelsmens in heftige situaties toch ook heel rationeel kan zijn uit bescherming. Bescherming voor wat? 

'Ik ga even een frisse neus halen' zei ik tegen mijn collega. En ik ging. Naar buiten. Naar mijn gevoel. Kom maar binnen...
Het is goed. De uitslag is goed... En over 4 maanden? Dat zien we dan wel weer. Nu is het goed. En ik leef nu. Het is goed... En daar is 'ie dan, mijn zucht!   

Dit was een droom anders dan alle anderen die ik mij herinner. Zoveel details, zoveel beweging, zoveel symboliek en het mijzelf aankijken in een droom! En van dit alles heb ik niets gezien op tv ofzo, geen idee waar deze input vandaan komt!
Ik ben er nu nog van onder de indruk...

Hoe kijken jullie tegen dromen aan? Is het een vorm van verwerking van dingen die je bezighouden? Of is het een willekeurige stroom van beelden? Of iets anders?

Er blijken veel leeftijdsgenoten op zoek te zijn naar nieuwe contacten zonder dat ze de situaties om die op te doen, vinden. Enerzijds denk ik 'jemig, kunnen we niet meer gewoon leuke dingen gaan doen en daarbij nieuwe mensen leren kennen?' maar anderzijds voel ook ik hoe mijn omgeving verandert. Het aantal vriendinnen en vrienden dat niet gesetteld is (met of zonder kids) wordt steeds kleiner. En het gebeurt mij tegenwoordig ook steeds vaker dat ik (meestal spontaan!) zin heb in een avondje dansen of lekker naar het theater, maar de lieve mensen in mijn omgeving te druk zijn met lief, (schoon)familie en eventuele kids. Laten we wel wezen, in je studententijd leer je met het grootste gemak een flinke stroom nieuwe mensen kennen, maar zodra je het werkende leven instapt, vermindert dit vaak. En de vrienden die je hebt, krijgen vaak steeds minder tijd door de eerder genoemde zaken. Zolang ik nog wel meer tijd tot mijn beschikking heb, maar steeds minder flexibel 'op te roepen' vrienden en vriendinnen heb, hou ik mijn ogen open. En als onderzoekertje in hart en nieren kon ik dit nieuwe initiatief natuurlijk ook puur vanuit mijn nieuwsgierigheid niet links laten liggen. Dus ik heb me aangemeld. Vul ik braaf een aantal invulvelden in, lees de algemene voorwaarden door (toch belangrijk bij dit soort sites, noem me achterdochtig...) en ga voor de 'meld aan' knop... krijg ik een aanmeldingsmail met de volgende tekst:

"Hallo geïnteresseerd Nieuw Mens,

Bedankt voor je aanmelding. Vanwege de grote instroom kunnen we helaas niet garanderen dat iedereen direct kan deelnemen aan NMLK.

Als je tot de gelukkige behoort ontvang je binnen 48 uur een uitnodigingsmail voor een gratis proeflidmaatschap NMLK van 2 maanden."

Uhhh... "nieuw mens"?! Brrrh... 
Wat is nou weer een "nieuw mens"???
En zou het schaarstegevoel dat ze opwekken door te zeggen dat niet iedereen een proeflidmaatschap krijgt, horen bij de marketingaanpak? Ik moet dus nu in grote spanning (?) gaan afwachten of ik tot de gelukkigen (met een 'n', lieve mensen van NMLK) behoor?

Heb nu al spijt van mijn aanmelding...

www.nieuwemensenlerenkennen.nl

UPDATE: vannacht kreeg ik onderstaande mail:

Ik ben dus nu ineens een 'bijna nieuw mens'. Welk een geluk... In mijn inbox kreeg ik direct 2 berichtjes van mensen die al een hele tijd lid zijn. Ben ik erg achterdochtig als ik me afvraag of dit automatisch aangemaakte berichtjes zijn van nep-nieuwe-mensen? Straks ga ik eens kijken welke activiteiten er zoal te doen zijn en wat voor mensen hier nou rondlopen. Ik hou je op de hoogte. :-)

Ik vond het een geweldige docu vanwege de impact die het kan hebben op de discussie rond dit onderwerp. Bovendien is het kind dat hier gevolgd wordt bij uitstek een overtuigende case. Je ziet al vanaf het begin van de docu dat het kind ook fysiek veel meer meisjestrekken heeft dan jongenstrekken. Bovendien is het ook nog eens een geweldig mooie meid. En de docu is in bredere zin ook interessant omdat we zo hardnekkig vasthouden aan de man-vrouw indeling in de wereld, terwijl er zoveel te winnen is als we die lijn minder hard zouden trekken in onze perceptie. Ja, het is een feit dat we vaak één van beiden zijn, maar waarom de wereld (wij) er zo hardnekkig allerlei consequenties aan moet verbinden die afhankelijk zijn van het al dan niet hebben van een piemel of een kut?

! De documentaire is inmiddels wel te bekijken op http://www.uitzendinggemist.nl/    

Een vriend van me was op bezoek. We hadden lekker gegeten en zaten uitbuikend op de bank. Ik had een kussen op mijn benen liggen. Op een gegeven moment kijkt hij me aan en vraagt 'mag ik even liggend uitbuiken met mijn hoofd op het kussen?' Mijn eerste reactie was 'Zo zo, jij durft nogal!' Hij reageerde met 'ik heb gewoon af en toe behoefte aan wat nabijheid met mensen om me heen, ook fysiek, dat vind ik gewoon prettig'. De openheid en kwetsbaarheid waarmee hij deze wens uitte, maakte dat ik mijn eerste reactie het liefst meteen ongedaan wilde maken. Ik besefte me dat ik zo'n directe vraag naar (fysieke) nabijheid, niet gewend ben. Toen hij zo met zijn hoofd op (het kussen op) mijn schoot lag, bedacht ik me ook dat het toch eigenlijk vreemd is dat we met zijn allen zo ver van elkaar af zijn gaan staan. Wat maakt nou dat ik zo'n manier van dichtbij komen eigenlijk alleen heb met iemand waarmee ik een relatie heb, of op zijn minst mee 'scharrel'? Waarom zit fysieke nabijheid voor mij (onbewust) zo gekoppeld aan seksualiteit of aan verdriet (want dan geef je iemand ineens wel een knuffel bv.)? Het voelde namelijk gewoon heel fijn, die nabijheid zonder verdere lading. Knus. Warm. Dichtbij. En compleet passend bij de nabijheid die we middels woorden altijd al hebben. Het bracht dus een hoop vragen bij me op en confronteerde me met mijn eigen gevoelens en ideeën over nabijheid en over dingen mogen vragen. Ik vind dat we vaker moeten vragen wat we willen. We zijn volwassen en kunnen zelf beslissen of we 'ja' of 'nee' antwoorden. Dat hoeven we niet bij voorbaat al voor de ander in te vullen. En ik ga maar eens ontdekken waarom voor mij fysiek contact zo gekoppeld lijkt te zijn aan seksuele intimiteit. Ik denk terug aan de familie van een ex-vriendje van me van zo'n 10 jaar geleden. Een indo-familie die met zijn allen enorm fysiek waren. Heerlijk vond ik dat! Iedereen hing tegen iedereen aan, los van leeftijd of sexe. Gewoon, liefdevol en warm naar elkaar toe. Ik vond dat heel mooi (en ook fijn om te ervaren, want ook over mij hingen zo drie nichtjes en neefjes heen) en verlangde stiekem ook naar die mate van afwezigheid van barrières en fysieke afstand. Maar waarom zou ik dat in stilte doen? Gisteren deed me beseffen dat er niks mis mee is om die wens te uiten. Eens kijken wat er dan gebeurt... :-) 

Andere termen waarop men zoekt en mij vindt:
* Manieren van lopen
* Opbeurende teksten bij geen kinderen kunnen krijgen (OEI... ik geloof niet dat je die bij mij vindt.... )
* Schoonmaken van andermans huizen
* Kinderachtige mannen
* Hoe kan ik vrouwelijk overkomen
* Illegaal downloaden van film Alles is Liefde (zou ik nooit doen... :-))
* Hoe wordt iemand verliefd op mij (You tell ME!)
* Kuil doos (??)
* Signalen+verliefd+man
* Roodharigen vrouwen
* Christelijke weldoeners (not me... )
* Zelf een omelet maken (ik ben dus niet de enige omelet-dummie, fjew! :-))
* Ik zoek God (de doelgroep voor het foldertje!)
* Liefde is als sinterklaas, je moet erin (nou ja, erin, erin...)
* Tik tak two (??)
* Zandkastelen (ja, dat was een mooie dag... met een leuke man en een leuk kind, zucht)
* Kattenvlooien kledij
* Ik denk toekomstig leven (te cryptisch voor mij... )
* Gedicht intercedent (not here... ik ben juist niet zo fan van intercedenten) 
* Functiebeschrijving stewardess (uhhh... ik zou het niet weten!)

Twee uitspraken die mijn mondhoeken deden krullen afgelopen vrijdag...

Julian, Ymke en Lieke zitten aan een klein tafeltje op dito stoeltjes rustig locomotieven uit te knippen. Rust alom. Tot Julian verveeld raakt en om zich heen zoekt naar andere zaken om te knippen. Ik wacht in spanning op wat komen gaat. Julian tegen Ymke: "Ik ga JOU knippen!" Ymke (op zeer beteuterde toon): "Neehee, dan word ik héééél erg stuk!" Ik had het niet mooier kunnen verwoorden...

Ik blader door het schriftje van Lieke waarin de dagelijkse gang van zaken door KDV en ouders heen en weer beschreven wordt. Voorin zie ik een foto van Lieke van een jaar of 1,5 geleden. Ymke tegen Lieke: "Hier ben je kleiner geworden, hè Lieke?" Tja, dat tijd een chronologisch fenomeen is, is misschien wel helemaal niet zo vanzelfsprekend...

Wordt het niet eens tijd voor een kinderboek dat geschreven is zoals een kind het zou doen? :-)

De functie: Bediener onkruidborstelmachine 
(http://www.utrecht.nl/smartsite.dws?id=194382 )

Functieomschrijving:
Als bestuurder van een onkruidborstelmachine of veegmachine zorgt u voor een fraai en onkruidvrij Utrecht. U bestuurt en bedient de voertuigen en, indien nodig, verricht u eigenhandig controles en klein onderhoud hieraan. U bent verantwoordelijk voor de onkruidborstelmachine of veegmachine die u mee krijgt, het veilig besturen en bedienen hoort daarbij. Daarnaast geeft u sturing aan uw collega''s die te voet aan de voertuigen vooruit gaan. Verder verricht u het dagelijks onderhoud aan de wagen en verzorgt u kleine reparaties. Ook zorgt u voor het schoonhouden en onderhouden van het materieel. Indien nodig kan je ook ingezet worden bij andere werkzaamheden binnen R&I.

Functieeisen:
U heeft een afgeronde LBO-opleiding en in het bezit van rijbewijs B en u bent bereid vakgerichte opleidingen te volgen. U heeft technisch inzicht en bewezen zowel zelfstandig als in een teamverband te kunnen werken. U bent service (klant) gericht, initiatiefrijk, creatief, flexibel en u beschikt over zowel schriftelijke als mondelinge communicatieve eigenschappen en inlevingsvermogen, kortom u bent het visitekaartje van R&I. U beschikt over een goede gezondheid en lichamelijk heeft u een goede conditie. Tenslotte bent u bereid om ook op onregelmatige uren te werken.
Werk-/denkniveau: VMBO / MAVO / LBO
Rijbewijs: B
Maximum salaris: € 2108 bruto per maand

Vraag me dan toch af waarom je als 'bediener onkruidborstelmachine' service(klant)gericht moet zijn :-). En communicatieve eigenschappen en inlevingsvermogen? Waarom in Godsnaam?? Zodat je tijdens je werk ook een babbeltje kunt maken met de Utrechtse medemens ofzo? Ik vind het nogal pittige eisen die ik niet vind passen bij mijn (misschien te) stereotype beeld van een 'bediener onkruidborstelmachine'. Laat zo'n man/vrouw nou gewoon lekker op zo'n kar rijden en val hem/haar nou niet lastig met allerlei kwaliteitseisen die volgens mij helemaal niet noodzakelijk zijn voor de functie... Ik vind het stom! :-) Zo! I have spoken...

Dion: "Heerlijk was dat, dat je net even wat vriendelijker lacht naar die leuke dames. Want zij werken zich toch ook kapot? En passagiers zijn altijd maar chagerijnig tegen ze, terwijl ze zo hun best doen! En weet je wat er gebeurde? Alle passagiers kregen 1 saucijzebroodje. Maar wij kregen een extra saucijzebroodje. Een extra saucijzebroodje!

Ik: schiet in een lachstuip gecombineerd met vertedering over deze oprechte verwondering en waardering geuit door Dion.

Dion (smachtend naar bevestiging): "Ja maar luister lieverd, da's toch wat iedereen wil in het leven? Dat extra saucijzebroodje?!"

Ik (sussend): "Ja Dion, dat is wat iedereen wil in het leven. Dat extra saucijzebroodje..."

En ik blijf achter met de vraag. IS dat wat we allemaal willen in het leven..? Ons net iets meer bijzonder voelen dan 'de rest'? Dat "extra saucijzebroodje"?

Nou heb ik weinig eisen voor dit soort per-direct-tijdelijk-werk. Een echt leuke, passende baan regel ik zelf wel, daar heb ik geen uitzendburo voor nodig. De belangrijkste eis voor per direct tijdelijk werk is voor mij dat het 'per direct' beschikbaar is.  De eisen van Het Leger des Heils zijn echter van een geheel andere aard. En nou had ik dat zelf al wel een beetje bedacht, maar toch... Toen ik de directeur had kunnen uitleggen waarom ik als academica koos voor tijdelijk werk als dit, ontstond een gesprek waarin de heer in kwestie heel snel ging checken wat ik allemaal in huis had. En hij werd enthousiast. Erg enthousiast! Hij zag me bij wijze van spreken al in een viertal vaste functies terechtkomen, van cognitief gedragstrainer tot psycholoog. Aan het einde van zijn enthousiaste verhaal kwam echter HET onderwerp op tafel: 'ik zal je toch nog even een vraag moeten stellen. Zoals je je zult kunnen voorstellen, vragen wij van vaste medewerkers -en daarvoor zie ik zeker mogelijkheden voor jou- een positief Christelijke geloofsovertuiging...' Ook hier had ik eigenwijs kunnen ingaan op het feit dat hij dit introduceerde als vraag, maar het feitelijk geen vraag was... Maar weer hield ik mijn mond. Ik dacht dat het anders teveel zou lijken alsof ik dit onderwerp wilde vermijden (wat wel het geval was trouwens :-)) Ik was voorbereid op deze vraag, aangezien deze eis ook in de functiebeschrijving stond. Het uitzendburo had me echter verteld dat dit bij uitzendmedewerkers niet van toepassing was. Als ik maar 'een paar Christelijke feestdagen kon noemen!' :-S (mijn indruk van intercedenten was al niet heel florisant, maar deze opmerking deed het geen goed, want nee, ze maakte geen grapje...) Ik moest een lach wegdrukken en mijzelf een wat serieuze expressie aanmeten terwijl ik uit mijn mond perste dat ik uit een katholiek nest kom, en dat al is Het Leger niet katholiek, ik dus wel bekend ben met het Christendom. Het voelde als zo'n ver-van-mijn-bed show dat ik hier in een sollicitatiegesprek echt aan het praten was over mijn al dan niet religieus zijn... 'Tja' zei hij, 'we gaan niemand vragen om een document te ondertekenen waarin hij/zij aangeeft echt gelovig te zijn en naar de kerk te gaan, maar je moet wel denken aan vragen in een sollicitatiegesprek als 'Wat betekent Jezus Christus voor jou in jouw leven?' Hier kon ik een grinnik nog maar net bedwingen. Niet dat ik deze man niet respecteerde ofzo, maar ik had gewoon even het gevoel in een andere tijd of wereld terecht gekomen te zijn. Het werkte zo vervreemdend...

En zo fietste ik na dit gesprek dus op de Nieuwegracht, al denkend aan hoe mijn religieuze beleving iets belangrijks als de kans op een baan bepaalde. En hoe het functioneren in een functie naar mijn gevoel heel weinig te maken heeft met of ik nou in Jesus, God, Mohammed, niemand en/of mijzelf geloof. Ik geloof dat ik het belangrijker vind voor een baan dat iemand bij het starten van een nieuwe baan kan zeggen 'ik geloof in mijzelf' dan 'ik geloof in God'. En ik kan echt een hoop acteren, maar dat ik geloof..? Nee, daar begin ik maar niet aan :-)

Vader meets RembrandtOriginally uploaded by Dwaalaf

Wie heeft ooit de harde lijn bedacht tussen FASE KIND en FASE VOLWASSEN-ZIJN? Maken we hier niet een monumentale fout in het beleven van het leven? We weten allemaal hoe sterk onze visie en verwachtingen het (be)leven beinvloeden. “We moeten volwassen zijn, de wereld wordt moeilijker naarmate je ouder wordt, dus bereid je goed voor op je toekomst!” Waarom kiezen we er voor om te leven volgens een visie die volgens mij kant noch wal raakt? Waar ligt die lijn tussen kind-zijn en volwassenheid? Heb jij die zelf ooit echt ervaren?

Natuurlijk, het ouder worden brengt bepaalde ontwikkelingen met zich mee. Je gaat (de meesten onder ons ;-)) op een gegeven moment uit huis, gaat steeds meer zelf de verantwoordelijkheid voor je eigen keuzen (en de gevolgen) dragen, en maakt je losser van je ouders en je kindrol. Maar dat zijn de feiten, de veranderingen in je dagelijkse leven en de invulling hiervan. Maar wie heeft toch bedacht dat die veranderingen richting meer verantwoordelijkheden krijgen, samen horen te gaan met een grotere mate van inperken van de vrije geest die je als kind had? Waarom zouden we ons met zijn allen zo enorm gevangen laten nemen door ‘hoe het hoort’ zoals ik om me heen dagelijks op grootschalige wijze zie gebeuren?

Zeker, het is prettig dat er gedragsregels bestaan die het leven een stuk gesmeerder laten lopen dan wanneer we allemaal in vrijheid zouden doen wat we zelf willen. Maar waarom gooien we ook dat wat kinderen zo positief kenmerkt (en waar ik mensen vaak licht melancholisch naar hoor verlangen) over boord? Het vrije, het losse, het ‘gek doen’ (wat alleen ‘wij volwassenen’ zo noemen… want hoezo is het gek?!)… Wie doen we ermee kwaad als we het zouden behouden?

Al die stromingen in de therapiewereld en op de spirituele kaart die de huidige generaties vertellen dat we meer naar onze intuitie moeten luisteren, omdat we daar met zijn alleen zoveel te ver vanaf zijn gaan staan. Die zouden er niet hoeven zijn als men het ons niet afgeleerd had. Het zou zoveel gemakkelijker zijn om te BLIJVEN luisteren naar je intuitieve kant dan dat op een gegeven moment (vaak als we ‘volwassen’ geacht worden te zijn…) te ‘LEREN’ doen…

Laten we met zijn allen de intuitieve kant in de kinderen om ons heen koesteren en voeden. Laten we het concept ‘volwassenheid’ herdefinieren! En hoor jij zelf af en toe een stemmetje dat jij snel de mond snoert als het je tot ‘onvolwassen’ of ‘gek’ gedrag zou kunnen aanzetten? Luister er eens wel naar en handel…

Zoals mijn vader deed op de foto; hij volgt hier bij de 3D-Nachtwacht op het overvolle Rembrandtplein te Amsterdam de impuls om een beeld te zoenen (terwijl hij bij de afgebeelde man in kwestie ook nog eens stiekum op zijn tenen ging staan! ;-)) Het resultaat? Eerst een hoop geschrokken gezichten om ons heen die niet konden inschatten wat die keurige man ging doen die vanuit het niets op die beelden afrende. Een aantal afkeurende koppen die doorliepen. Maar bovenal tientallen glimlachende, ineens stralende mensen die voor hem applaudiseerden. En waarvan een deel vast dacht ; ik wou dat ik dat ook gewoon durfde!’

En wat deed ik? Ik keek naar mijn vader en dacht ‘wat heerlijk dat je me dit soort ‘kinderachtig’ gedrag nooit afgeleerd hebt!’ :-)

"Op de eilanden in de Stille Zuidzee was kussen onbekend, tot de blanken kwamen. Ze gingen daar al wel volgaarne van bil." (Bron: H. Meijers & S. Rozendaal, 'Groot Lexicon van nog meer nutteloze feiten', 2004)

Welke van mijn gedragingen, die als heel natuurlijk en vanuit mijzelf voortkomend aanvoelen, zijn dit ook daadwerkelijk? Mijn behoefte om iemand die ik heel leuk vind te zoenen, voelt heel erg puur. Voortkomend uit de krochten van mijn dierlijke basis. Een passievol, niet-bedacht verlangen. Maar hoe verklaar je dan bovenstaand feit? (even ervan uitgaande dat dit een feit is)

Is mijn zoenen een direct gevolg van het simuleren van gedrag om mij heen? Iets dat ik als kind al meekreeg als een expressie van liefde en genegenheid? Een beeld dat ik later kon aanvullen met vele vormen, van zachtaardig tot wild en lustvol? ;-) Of had ik ook zonder de voorbeelden die er bij me ingeprent zijn, op een bepaald moment de behoefte gevoeld te zoenen?  

Ik kijk met nieuwe ogen naar hoe mensen lopen. Zo keek ik vanochtend, wakker wordend met een kop koffie, uit het raam van de 6e verdieping van mijn logeerplek in A'dam. Het duurde even, maar ineens zag ik het: niemand loopt hetzelfde! We hebben in essentie allemaal hetzelfde bewegingsapparaat gekregen van moeder natuur (of wie je ook als 'de bron' wil aanwijzen, zie de actuele EO-documentaire discussie :-)). En toch gebruiken we het ieder op onze unieke wijze.

Sommige verschillen zijn overduidelijk en behoorlijk stabiel:
* mannen lopen meestal anders dan vrouwen
* kinderen anders dan volwassenen

Andere verschillen ontstaan door verschillen in:
* fysieke omvang
* lichamelijke of geestelijke handicap
* emotionele staat van zijn
* mate van vermoeidheid
* mate van onder invloed staan van drogerende middelen
* ziekte
* etc.

Maar zelfs als je al die factoren zou kunnen gelijktrekken, bv. in een experimentele situatie, vermoed ik dat er nog steeds oneindig veel variaties in de manieren van lopen blijven bestaan. Het maakt mij ook enorm benieuwd naar mijn manier van lopen. Vandaag is het hooguit lachwekkend, met mijn in-de-war-zijnde evenwichtsorgaan. Maar hoe loop ik normaal gesproken? Je herkent iemand vanuit de verte vaak het beste aan de manier van lopen. Hoe word ik dus herkend? En zijn zulke peilfactoren die ons brein feilloos oppikt (vaak onbewust) uberhaupt in woorden te vangen? Ik denk het niet...

Ik denk dat ik maar eens ga vragen of iemand me een keer wil filmen als ik vanuit de verte aan kom lopen. Eens kijken of IK MIJZELF kan herkennen :-). Dan waggel ik nu even naar de keuken voor een glaasje water...