'Zeg het maar', zegt het meisje. Ik schat haar een jaar of achttien. Ze heeft een neusringetje in haar linkerneusvleugel. Leuk koppie. Zal wel studente zijn. Ook bij ons heeft de meligheid inmiddels toegeslagen.
'Een hele goedemorgen, mijn naam is Meijer', zegt Frank. 'En hoe heet jij?'
Het meisje lacht ongemakkelijk. 'Kristel', zegt ze met ontwapenende Brabantse tongval.
Ach gut, hoor je de horde Ajacieden denken, ze zegt het ook nog.

Bovenstaand fragment komt uit de voetbalroman Vak 127 van Menno Pot. Een boek over een jaar uit het leven van een fanatieke Ajax-supporter, die daarnaast de belangrijkste momenten uit zijn supportersloopbaan beschrijft. Van de eerste wedstrijd aan de hand van oom Hans tot die ultieme 24ste mei in 1995. Van een vechtpartij met Feyenoord-supporters in Salou tot een neukpartij in naam van de club in Liverpool.

'Fuck me, you Ajax fan', sist ze. 'Fuck me now.'
Ik ben nog nooit in mijn leven zo van het woord 'Ajax' geschrokken, maar het lijkt of er een bom van pure geilheid in me ontploft. Nóg meer adrenaline, nóg meer testosteron. De absurde gedachte was nog geen moment in me opgekomen, maar ik neuk hier godverdomme in naam van mijn club. Ik ben een fucking ambassadeur. Die geile doos zegt het zelf: ik naai voor de eer van Ajax. De gedachte tolt door mijn hoofd, terwijl ik mijn bekken naar voren stoot en een droge kreun uit haar keel hoor ontsnappen.

Ieder jaar als de zomerstop me de strot uitkomt grijp ik naar dat boek. Het prikkelt het verlangen naar een nieuw Amsterdams seizoen. Maar Vak 127 gaat niet alleen over voetbal. De vier gezworen voetbalvrienden krijgen ook te maken met de onvermijdelijke roep van volwassenheid. 'Verantwoordelijkheden die zich even onverbiddelijk aandienen als de nederlagen van hun club', zoals het op de achterkant van het boek wordt omschreven. Dus zijn ook deze zomer de twee wijze levenslessen van Menno Pot weer tot me doorgedrongen: 'Blijf ze trouw, onze dapp're strijders. Nu en voor altijd. En... Never grow up!'

Laat de competitie maar beginnen!

Als een verliefde puber zo blij ben ik vandaag. Veertien (!) minuten aan de telefoon (acht wachtend, zes in gesprek) en het was geregeld. Vanaf augustus keer ik terug bij Ajax. Oké, mijn comeback zal waarschijnlijk minder onrustige cameraploegen en uitzinnige fans opleveren dan de terugkeer van Cruijff in 1981 of die van Litmanen in 2002. Maar ik zal er zijn en ik zal me laten horen. In hetzelfde vak 410 waar ik eerder ook zoveel spannende momenten beleefde, totaal afgesloten van de buitenwereld als een fietser met capuchon door noodweer. Waar ik 259 keer juichte voor een Amsterdamse goal, maar ook regelmatig stil afdroop als weer eens was gebleken dat Godenzonen soms net mensen zijn.

De eerste keer was in augustus 2000. Zo groen als gras begaf ik me die dagen (en nachten) vooral in Nijmeegse kroegen. De organisatie van de introductie voor de studie Communicatiewetenschap op wat toen nog de Katholieke Universiteit heette was van mening dat studenten elkaar al voor het eerste college goed moeten leren kennen en hadden die visie verwerkt in een doorwrocht elfdaags programma waarin vrije kwartiertjes spaarzaam waren. Elkaar leren kennen deed je in die tijd volgens oudhollandse traditie door dropveters van mond tot mond te laten gaan en met komkommers tussen je benen over pleintjes te hopsen. Eén avond - dat wist ik van tevoren - kon me gestolen worden. Dinsdag 22 augustus speelde mijn Ajax de eerste wedstrijd van het seizoen tegen Fortuna Sittard.

Natuurlijk was ik al eerder in de Arena geweest, maar altijd als gast met een gewoon kaartje. Die avond hadden mijn vader en ik voor het eerst een seizoenkaart en zo'n pasje maakt het stadion je tweede thuis. Ik weet alles nog. Het stokbroodje kaas dat als anti-kater voer moest dienen. Het bier dat de kater uiteindelijk maar uitstelde toen bleek dat het experiment met het stokbroodje kaas als mislukt kon worden beschouwd. En de kennismaking met de seizoenkaarthouders om ons heen - 'de nieuwe buren'. Ajax won met 5-0 door doelpunten van Shota Arveladze, Richard Knopper, nog een keer Shota, Brutil Hosé en Riesj Witschge. Een mooi debuut voor ons, maar ook voor Co Adriaanse die voor het eerst als hoofdcoach langs de kant stond. Met dezelfde trots die ik die avond voelde, dat kon ik zien.

Ruim een jaar later zwaaiden we Adriaanse uit. Een kundige trainer die Co, maar onuitstaanbaar, daar waren we het als seizoenkaarthouders wel over eens. In de seizoenen die volgden viel er veel te juichen in de Amsterdamse vesting. In 2002 was de bekerfinale bijna tussen Ajax 1 en Ajax 2 gegaan, ware het niet dat de jonkies vergaten om het murw gebeukte FC Utrecht het laatste tikje te geven. Het eerste won de dubbel. Van een kwetsbare ploeg in crisistijd groeide Ajax onder Ronald Koeman in een paar maanden tijd uit tot een prijzen pakkende formatie waarop zelfs de buitenspelregel geen vat kreeg. Een jaar later maakten de Koeman Kids furore in Europa door dapper weerstand te bieden aan grootmachten als Arsenal, AS Roma, Valencia en AC Milan. Eigenlijk had Cristian Chivu dat seizoen de cup met de grote oren omhoog moeten houden, daar waren we het als seizoenkaarthouders wel over eens. Die vervelende Italianen ook altijd!

In 2004 vond mijn vader het goed geweest en door een nieuwe baan, een nieuw huis en een nieuwe vriendin had ik het een zomer later ook gehad. Echt spijt heb ik nooit gehad, maar het verlangen naar het stadion kwam wel snel terug. De liefde sudderde een tijdlang op een laag pitje door en wat ontstond was een knipperlichtrelatie met onregelmatige bezoekjes aan de geliefde ex. Onregelmatige bezoekjes die naarmate de tijd verstreek wel steeds frequenter voorkwamen. Dit zat er dus aan te komen. En toch voelt het vandaag als de eerste keer. Mijn ex en ik, we komen weer bij elkaar.

H. zegt:
Sef Vergoossen bij Studio Voetbal
H. zegt:
Wat een aanfluiting
H. zegt:
Hij vindt het niet eerlijk dat ze meer wedstrijden spelen
H. zegt:
En dat ze verweten wordt dat er slecht gespeeld wordt
H. zegt:
Sjonge jonge
H. zegt:
Ja, ze spelen al sinds jaar en dag lelijk
H. zegt:
Europees of niet
H. zegt:
Ga dat niet als excuus gebruiken om lelijk te mogen spelen
H. zegt:
Idioot

Februari, Eindhoven. Op een prettige bank op een vrijdagavond sluit ik met twee vrienden een pact. Het is tijd om het al jaren dolende Ajax weer naar top te leiden en dat gaan wij doen. In tegenstelling tot verlossers op bergen en trainers op treinen lopen wij niet weg voor onze verantwoordelijkheid. Als het om onze club gaat, is niets teveel en daar werd op gedronken. Die avond vulden wij gedrieën het inschrijfformulier voor een seizoenkaart in. Dat we dat uitgerekend in de stad van PSV deden kan als een eerste daad van verzet worden gezien.

Twee maanden later zaten we weer bij elkaar in de grote broer van Helmond. Deze keer om bij te praten, over nieuwe cd's, het uitblijven van de lente en Ajax. PSV speelde op het grote scherm in de Ierse Pub een kansloze wedstrijd tegen Fiorentina en het Brabantse gevloek begeleidde onze gesprekken als een aangename ruis. Toen ik richting station liep, kon ik ter hoogte van de Vestdijk maar met moeite een foeterende PSV-supporter - leeftijdscategorie eerste schaamhaar - ontwijken. Op zijn borst Philips, op zijn rug het nummer 6 met de naam Simons. Een eenvoudige vraag kwam bij me op: waarom? In hemelsnaam, waarom? Zit de lafheid zo diepgeworteld in je genen? Droom je ervan zelf ook ooit een saaie Belg te worden? Zelden voelde ik me meer Ajacied.

Zondag kwam ik er weer voorbij en deze keer waren alle Eindhovense supporters uitgelopen om het kampioenschap te vieren. Wat me al vaker is opgevallen bij het zien van grotere groepen PSV-fans, viel me ook nu weer op: op de een of andere manier lijken ze op elkaar. Zoals er een prototype van de eerste Philips-gloeilamp bestond, zo moet er ook een prototype PSV-supporter zijn. De rest is later bijgekloond. Die theorie zou verklaren waarom er nog zoveel mensen durven te juichen voor het afbraakvoetbal, dat de laatste maanden onder Ned Flanders werd geperfectioneerd. Afbraakvoetbal dat, zoals H. via MSN terecht opmerkte, niks te maken heeft met Europese wedstrijden. Zittend in de trein deed ik mijn best om Maxïmo Park (zingend over Russische literatuur) de après-skihut die het centrum van Gebroeders Ko-stad Eindhoven heet te laten overstemmen. Wederom voelde ik me een trotse Ajacied.

'In Amsterdam hadden ze zich al rijk gerekend', wist Ibrahim Afellay na het behalen van het kampioenschap te melden. Nu was ik in Amsterdam en heb ik daar weinig mensen geld zien tellen. Afellay zelf daarentegen had het zondag over weinig anders dan Amsterdam, en hij niet alleen. De hele PSV-selectie wekte tijdens de huldiging de indruk dat de blijdschap over het uitblijven van een titel in Amsterdam stukken groter was dan de vreugde over het eigen succes. En toen was er als toetje nog het optreden van Ome Sef in Studio Voetbal. Een beetje gekieteld door een cabaretier uit de hoofdstad (die terecht een kritische kanttekening plaatste bij het onooglijke spel van de verse kampioen) begon de aangeschoten Simpson-buurman schuimbekkend te oreren. De boodschap: jullie zijn niet lief voor PSV en dat is niet eerlijk. De conclusie: zelfs vier landskampioenschappen op rij hebben de club niet kunnen bevrijden van die halve, gebarsten eierschaal.

Tot slot een mededeling voor Ibrahim Afellay. Volgend jaar, dan zijn wij erbij in Amsterdam. Ik reken me nu al rijk.

Ajax begon het seizoen tegen De Graafschap met twee goals van Hedwiges Maduro. Die koos in de winterstop voor een Spaans avontuur in Valencia. De voetbalschoenen van verdedigingsleider Jaap Stam hingen toen allang hoog in de wilgen. Trainer Henk ten Cate verliet het schip in oktober, na dramatische Europese uitschakelingen in de voorronde van de Champions League en de eerste ronde van de UEFA Cup.

Terwijl het in Amsterdam ook na de winterstop tegengoals regende, velde een onderzoekscommissie een vernietigend oordeel over het technisch beleid in de Arena. Algemeen directeur Maarten Fontein werd weggebonjourd en de voltallige Raad van Commissarissen gaat snel aftreden, al doet voorzitter John Jaakke nog wel zijn best om zich een weg naar het einde van het seizoen te glibberen. Johan Cruijff kwam, zag en vertrok weer. De positie van technisch directeur Martin van Geel staat zwaar onder druk en alleen een mirakel kan ervoor zorgen dat Ajax voor het eerst sinds 2004 weer kampioen wordt. Zie daar, het seizoen 2007/2008 in een notendop.

Vandaag speelde Ajax weer tegen De Graafschap en de hoge heren bij Ajax en scheidend hoofdsponsor ABN Amro hadden het idee opgevat om oud-spelers in de rust een ereronde te laten maken met al die schitterende prijzen die de Amsterdamse club won in de achttien jaar dat de naam van de bank het shirt sierde. Dus toonden Frank de Boer, Danny Blind, Winston Bogarde ('dit is pas de eerste'), Michel Kreek en Richard Witschge een stuk of wat Europacups en kampioensschalen, samen met de wereldbeker uit 1995.

Het contrast tussen dat succes en de ellende die Ajax-supporters de laatste jaren voor de kiezen hebben gekregen is zo pijnlijk dat de fans die de zilverparade vanmiddag meebeleefden een dubbel gevoel moeten hebben gehad. Is het in het zoveelste rampjaar dat de club sinds de eeuwwisseling kent een mooi moment om Verdonkiaans trots te zijn op alles wat Ajax is? Of is het toch vooral een misplaatst sponsorfeestje in een seizoen dat geen vrolijke festiviteit verdient? Iedereen is vrij om te oordelen, maar ik neig naar het tweede.