Het lijkt wel zomer in de lente!

Maar voordat het 4 mei was, moest er nog wel even vanalles geregeld worden.. want mijn uniformjasje was niet in orde en deze moest in een week tijd nog vermaakt worden. Inprincipe no problem, maar als je jasje niet in boalsert vermaakt word, maar in Mantgum.. en je hebt em eerder nodig dan gepland, dan neemt dit zijn problemen met zich mee.
Zo ben ik afgelopen zaterdag het oranjegebouw in geweest om andere uniformjasjes te passen.. Ik moet zeggen: Ik wist niet dat er olifanten bij onze malletband hebben gezeten. Ook pasten de jasjes van mijn collega's niet... dus zat ik met een klein probleempje.. Maar gelukkig vond ik tussen de bende jasjes, nog een ietsje, pietsje te klein jasje, maar deze kon in mijn part wel door de beugel.. Want wees eerlijk: Beter een te klein jasje dan geen jasje..!
Uiteindelijk heb ik de tocht gelopen in mijn eigen uniformjas. Deze kwam Reina nog zondagmiddag brengen.
Het tweede probleempje, mijn helm, deze moest ook gedragen worden tijdens de tocht, maar deze had ik echter niet thuis liggen in de kast! Ik moest dus kort voor tijd heel boalsert doorfietsen opzoek naar de sleutel van het oranjegebouw..
Mijn tante had em gelukkig thuis liggen.. dus 5 minuten voor tijd mijn helm opgehaald en op me hoofd gezet..

Uiteindelijk hebben we deze optocht goed volbracht.. op naar de volgende !

Groetnis,
Hans(ki)

Dat zegt historicus Dirk Wagemaker. "De rol van bijvoorbeeld Marokkanen is kwantitatief beperkt, maar wat belangrijker is: de beweegredenen voor Marokkanen om dienst te nemen in het Franse leger, hadden vooral te maken met de in het vooruitzicht gestelde onafhankelijkheid van Marokko. Een belofte die Frankrijk overigens niet is nagekomen."

Volgens Wagemaker is het dan ook overduidelijk dat Bussemaker met deze oproep een "opzichtige en tot mislukken gedoemde poging doet om de verstandhouding tussen de bevolkingsgroepen in Nederland te verbeteren."

Tijdens de herdenkingsplechtigheid in Kapelle op 14 mei 2008 zal dit jaar voor het eerst het Marokkaanse volkslied worden gespeeld.

Midden in het groepje stond een jong meisje. Ze draaide met haar ogen richting haar ooghoeken uit verlegenheid. Of schaamte misschien. Omdat zij hier met haar kwakende moeder en tantes op een overvol station opvallend stond te zijn. Omdat ze wist dat iedereen naar haar keek en gedachtes had over opvallende Joodse vrouwen. Dat het zielig was misschien, dat zulke vrouwen er zo uit moeten zien voor hun geloofsovertuiging. En dat het niet meer van deze tijd was.

Misschien had ik naar haar moeten glimlachen. Gewoon, om het ijs te breken tussen haar en de rest van de wereld. Om haar te laten weten dat het helemaal niet erg is om anders gekleed te gaan, omdat je van binnen dezelfde blijft. Dat ik dat ik dat gevoel ook vaak heb gehad als ik in mijn rok met excursies van school door grote steden liep en nageroepen werd. En dat ik best haar vriendin wilde zijn. Omdat ze mooi leek, en lief, met van die grote ogen en donkere haren zoals Anne Frank. Maar dat ik ook heus haar vriendin had willen zijn als ze een lelijk meisje was geweest. En dat ik heel erg blij was dat haar voorouders het wel hadden gered, in tegenstelling tot Anne Frank. Zelfs dat ik in Parijs op een begraafplaats was en moest huilen bij alle Joodse graven, omdat bij elk overlijdensjaar 1944 stond.

Dat had ik kunnen doen, maar ik liep snel door met de fiets aan mijn hand. 's Avonds keek ik naar de beelden op de Dam, en hield twee minuten stilte voor alle overleden geloofsgenoten van het meisje in het station.

Gisteravond zag ik een klein plukje van één van die zogenaamde actualiteitenrubrieken zoals "Vier in het Land" of iets dergelijks. Twee sufpubers staan van achter een lessenaartje wat teksten uit hun hoofd op te dreunen met al dan niet schokkende beelden ondersteund. Deze keer ging het over hertjes die de gemeente Rotterdam niet kwijt kan. De buurt is bang dat de dieren naar de slager moeten vanwege de bouw van een nieuwe wijk. Voorafgaand daaraan ging het verhaal over een pedofiel die ergens in een wijk woonde en waarvan de woonplaats bekend was gemaakt door de gemeente.

Nou wil ik dat niet asociaal noemen maar wel onverantwoordelijk. Toegegeven, die pedofiel had nog al wat op zijn geweten maar nu hij weer vrij is, zal hij ook ergens moeten wonen. Dramatische verhalen over een pedofiel die eerder in die wijk woonde, doen daar niets aan af. En die herten? Als de gemeente ze naar de slager brengt, maak ik goulash van het college.

Het zijn relatief kleine, plaatselijke problemen. Heel wat anders dan Nederlandse soldaten die doodvallen als vliegen in het onherbergzame land van Afghanistan. Daar zijn ze neergezet door politici met zonnenbril en witte stok met rode banden. Mannetjes en vrouwtjes die wel eens de grens over zijn geweest maar nooit hebben begrepen dat mensen in een ander land er een andere manier van leven op na (willen) houden. De gedachte aan een vredesmissie gaat uit van het idee dat vreemdelingen, wij dus, het grote geluk over het land zullen brengen, In werkelijkheid veroorzaakt het een fusie tussen radicale moslims en nationalisten of liever `lokalisten`. Veel Afghanen beseffen niet eens dat ze in Afghanistan wonen maar ze kennen wel hun dorp en streek. 

Het voortdurende gebruik van de term  " vredesoperatie" is mij een geslepen doorn in het oog. Vredesoperaties bestaan niet. Militairen voeren oorlog, dat geldt ook voor onze `blauwhelmen`. Wie oorlog voert, kan geen vrede stichten. Soms, heel soms kunnen legers omstandigheden creëren waaronder andere mensen vrede kunnen stichten en een deel van de problemen oplossen. Maar neem nu de Tweede Wereldoorlog. Die maakte een eind aan de gruwelijke moordpartijen op Joden. En waar heeft dat toe geleid? Een Joodse staat die Palestijnen onderdrukt. Het probleem is niet opgelost maar verplaatst.

De Koreaanse oorlog werd tenminste nog `oorlog" genoemd. Daarna kwam Vietnam, dat heette ook nog oorlog. Het was weliswaar geen VN-actie maar wel internationaal militair ingrijpen. Die actie leidde tot een verloren oorlog. In Cambodja kwamen de VN wel opdagen maar het is er nog steeds een zooitje. In Kongo zetten de VN "blauwhelmen" in en de moordpartijen zijn er aan de orde van de dag. In Rwanda moordden de mensen elkaar uit ondanks een "vredesmacht", in Ethiopië en Eritrea staan legers klaar om elkaar op ieder gewenst moment in de haren te vliegen, in Somalië is nauwelijks duidelijk wat er aan de hand is, Israël hoefde maar te kikken en de VN-troepen vertrokken, in Oost-Timor breken moordpartijen uit zodra er een conflictje speelt op Cyprus houden VN-troepen de strijdende partijen uit elkaar die vooral door autoritaire regiems in Turkijke en Griekenland tegen elkaar waren opgehitst. Vrede is er niet.

En dan is er voormalig Joegoslavië. Bosnië vooral,  dat op een krankzinnige manier is opgesplitst in twee republiekjes die geen enkele overlevingskans hebben. Misschien, heel misschien lossen de inwoners daar zelf hun problemen op maar dat kost heel veel tijd. hetzelfde geldt voor Kosovo. Was er nog meer?

Kijk eens naar West-Europa, de moeder van het rationele denken en de vrede. De Baskische afscheidingsbeweging gaat weer bommen gooien en Walen en Vlamingen zouden elkaar het liefste door de fruitpers duwen. In Noord-Ierland regeren katholieken en protestanten nu samen. Maar hoe komt dat? VN-vredesmissie, Britse politiemacht? Welnee. De Noord-Ieren hebben zelf ingezien dat het zo verder niet ging. Zij hebben vooral zichzelf geholpen. Al jarenlang was de grote massa van Noord-Ieren het zat en langzaamaan hebben de "gewone" burgers hun zin kunnen doordrijven. En nu maar afwachten.

De "vredesmissie" in Afghanistan is in werkelijkheid een kapitaalverslindende oorlogsoperatie. Volgens minsister Verhagen zijn onze troepen in dat land hard nodig ter wille van onze veiligheid. Het erge is dat hij weet dat hij uit zijn nek kletst maar even zo goed dit soort lulkoek aan de goegemeente verkoopt. Het terrorisme laat zich niet genhouden door ons gestuntel in Afghanistan. Als terrorristen al oefenkampen nodig hebben, dan vestigen ze die met evenveel liefde elders: in Somalië, in Gaza, in Soedan, in onbegaanbare streken in Afghanistan en Pakistan en in ieder land dat ons wil pesten.

Ondertussen zijn we verontwaardigd over de geheime CIA-gevangenissen terwijl die onderdeel uitmaken van de enige doeltreffende aanpak van terreur, tegenterreur. Hoe te voorkomen is dat mensen daar onterecht verzeild raken, is een probleem op zich. Ontvoering van terroristen en hun `verdwijning` kan onrust in terroristische groeperingen veroorzaken en dat is dus een goed bestrijdingsmiddel. Voor de rest is een effectieve aanpak van terreur in eigen land of in de EU aan te bevelen. Oorlog voeren in Afghanistan en Irak is niet meer dan symboolpolitiek die de situatie in werkelijkheid verergert. "Onze jongens en meisjes" lopen er niet de wacht maar wel een blauwtje.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

http://politiek.wordpress.com

Service

www.landmacht.nl

www.oneworld.nl

www.scholieren.nrc.nl

www.verteranen-platform.nl

www.veteranen-online.nl

Vanmorgen bij het ontbijt zette mijn vrouw een nieuw soort dieetmargarine op tafel. Voor mij is dat niet direct noodzakelijk want van de week zei de dokter mij dat ik de bloeddruk heb van een jonge bok.  Mijn vrouw houdt niet van gewone margarine. De nieuwe soort margarine smaakt meer naar roomboter en dat vindt ze wel lekker. Tja...haar vrijheid.

Even later probeerde ik de nieuwe margarine ook en ik moet toegeven, ze was lekkerder. Dat gaf ik ook toe en toen nam mijn vrouw meteen de kans te baat: "Zal ik die dan ook maar voor jou kopen?" Ik had nog geen beslissing genomen en dat vertelde ik haar waarop ze besloot: "Dus je kiest voor de oude?" Nee, dat was niet het geval. Het feit dat ik niet kies voor het nieuwe, wil niet zeggen dat ik een keuze doe voor het oude.

Vrijheid zit ingewikkeld in elkaar maar je kunt best kiezen voor oud en nieuw tegelijk. Vandaag St Nicolaas (nou ja...vandaag)  en morgen het suikerfeest (nou ja...morgen). Aan het einde van de meimaand is het mooi om eens te evalueren. Niet voor niets begint de maand met drie dagen die veel met vrijheid te maken hebben: de dag van de Arbeid, de dodenherdenking en bevrijdingsdag. Dat hebben ze toch maar niet in het buitenland. Zo, die zit!

Middenin de lente, het begin van het nieuwe leven, drie dagen voor de vrijheid. Is dat geen mooi symbool? Op 4 mei gaat het om de mensen die zó kwaad werden van de onvrijheid dat ze hun leven offerden voor de vrijheid van anderen. Op 5 mei vieren we dat we die vrijheid mogen genieten en op 1 mei  geven we te kennen dat alle mensen in de hele wereld vrijheid verdienen.

Prachtige symboliek en nu de praktijk. Wat doen we met die vrijheid?  Wie niet het rechtvaardigheidsgevoel, de moed of de doodsverachting heeft meegekregen van de verzetsstrijder, die zal zich aanpassen. Misschien heeft hij of zij wel het idee dat de ellende op die manier het snelste voorbijgaat.

Is zo iemand dan `fout`?  Wie niet kiest voor de vrijheidsstrijd, kiest voor onderdrukking? Ben je fout als je bunkers bouwt voor de onderdrukker en het geld gebruikt voor de evacuatie van vrienden en familie? Ben je fout als je drie Joden verraadt en er daarmee twintig redt? Ben je fout als je dienst neemt bij de Waffen SS om weerstand te kunnen bieden aan het oprukkende monster van het Stalinistisch Communisme? 

Niks dan vragen! Uiteindelijk, vermoed ik,  gaat het erom dat je de kans krijgt en neemt om jezelf te zijn. Wie zichzelf kan zijn, heeft ook ruimte om open te staan voor het nieuwe, het suikerfeest bijvoorbeeld. Maar wat doet Geert Wilders dan met zij Partij voor de Vrijheid? Hij gooit deuren dicht en viert uitsluitend St. Nicolaas. Vooral geen nieuwigheid. In gesprek met Wilders' volgelingen hoor ik vaak dat de multiculturele samenleving als los zand aan elkaar hangt omdat groepen mensen niets met elkaar te maken willen hebben. Dat is de ultieme truttigheid.

Daar staat tegenover dat elke trut de vrijheid heeft om trut te zijn. Natuurlijk. Aan die tolerantie van mij komt pas een eind als de Partij voor de Truttigheid probeert mijn leven te bestieren. Mij de kans te ontzeggen om vandaag St. Nicolaas en morgen het suikerfeest te vieren. En waarom doen ze dat eigenlijk? Mogen ze geen Sinterklaas en Kerstmis of carnaval vieren? Mag Geert Wilders, als hij dat wil, niet aan gay-parade meedoen? Mag hij geen achttiende eeuws kapsel dragen? Mag hij zich niet vol laten lopen met drank en mag hij niet gaan kijken naar die wanstaltige evenementen die voetbalwedstrijd worden genoemd? O ja, zeker, hij mag dat allemaal en zijn truttige volgelingen mogen dat ook. Ze mogen alleen maar niet komen aan de vrijheid van anderen.

Ze moeten me alleen maar niet te diep in de ogen kijken. Wie dat doet, treedt binnen in het allerbinnenste van de ander. Of het nu een zilverrug is of een mens. In de ogen kijken is zo belangrijk omdat het oog naast het gevoelsorgaan het enige zintuig is dat beide partijen tegelijkertijd en aan elkaar ervaren. Je kunt nog zo je best doen maar het lukt bijvoorbeeld nooit om een ander in de oren te horen of in de neus ruiken (wat ook wel weer erg smerig klinkt). 

Diep in de ogen kijken en daarmee mijn gedrag bepalen. Daar houd ik niet van. Ik beleef vrijheid als: 's Morgens om kwart voor zeven opstaan. Om zeven uur met de hond wandelen, om half acht aan het ontbijt en om kwart over acht aan het werk. Op zondagochtend vóór het beieren van de kerkkokken terug zijn met de hond en capuccino maken. Margarine eten waarvoor ik misschien niet eens echt hebt gekozen en, op verkiezingsdag, stemmen op een partij waarmee ik het lang niet altijd eens ben. Elke dag ervaren dat je jezelf weer beperkingen kunt opleggen. Misschien klinkt dat truttig maar het is dan wel mijn truttigheid.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com

Service

www.onderzoekjegrens.nl

www.durfoverjegrens.nl

Er zijn hele forums waar mensen zich uitspreken hierover: wel of geen officiële personen erbij aanwezig. Ik vind dat dat juist wel moet. Zolang wij een land zijn met een minister-president en met een koningin (of koning) dan moeten die zorgen dat belangrijke herdenkingen en vieringen officieel worden gehouden en bijgewoond. Dat is hun functie. Het is ook de uitstraling van ons land naar het buitenland: "Wij blijven hier niet onverschillig over. Wij kiezen partij voor degenen die echt verloren hebben in deze oorlog." Iedereen mag verder zelf bedenken waarvoor hij of zijn twee minuten stil is. Zelf ben ik blij dat ik dit heb geleerd en meegekregen van huis uit. Het heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar het waarom ervan en zo heb ik geleerd verder te kijken dan het hier en nu in dit land. Ik vind het altijd een emotioneel moment. De gebeurtenissen waarover ik zoveel boeken heb gelezen en films heb gezien uit de tweede wereldoorlog komen langs in mijn gedachten. Ook al zou het alleen om die voorbijgegane gebeurtenissen gaan, dan nog is het belangrijk om erbij stil te staan dat die hebben kunnen plaatsvinden. En te weten dat die actief bestreden en tegengehouden moeten worden. Dat je niet alleen op de wereld bent voor jezelf.

Over niet alleen gesproken, maar dan in een heel andere context: we werden de laatste tijd vaak gebeld door bedrijven met reclame-aanbiedingen. Daarom hebben wij ons aangemeld bij Infofilter.nl om deze telefoontjes te blokkeren voor vijf jaar. Wat heerlijk. Binnenkort geen reclametelefoontjes meer! Hoewel ik er inmiddels een sport van had gemaakt om binnen een halve minuut de telefoontjes vriendelijk maar duidelijk af te kappen had ik er een hekel aan om zomaar gebeld te worden voor zulke dingen.

We gaan dit jaar kamperen in Drenthe met onze nieuwe (oude) tent. Een echte De Waard. Heel gezeul, maar erg stevig en lekker ruim. Nou nog een beetje mooi weer in juni. Maar wat is het kamperen duur geworden. Je hoeft het niet meer te doen om goedkoper uit te zijn. Zelfs dichtbij huis is het een kostbare en anders wel heel sobere aangelegenheid. Dus maar wat in het midden gaan zitten: beetje duur, maar wel beetje leuk aangekleed met o.a. een mooi zwembad en fijn sanitair, leuke speeltoestellen en mooi tussen de bomen.
En wie weet, later weer eens heerlijk naar Frankrijk of Italië om daar te genieten van de geur van olijfbomen en de warme sfeer.

Nog twee maanden, dan word ik opnieuw oudtante! De dochter van mijn zus, van wie ik dus een tante ben, krijgt haar tweede kindje. Bente is vier jaar jonger dan haar zoon. Dat betekent, dat Bente min of meer zijn tante is. Heel eigenaardig, maar er is veel mogelijk in familieverband.

Vanmorgen was het er. Het bericht dat Nederlanders positiever zijn gaan denken over Duitsers. Het omgekeerde kon je al veel langer horen. Ik denk dat het komt doordat de Duitse voetballers het de laatste jaren ook niet zo goed doen. Gisteren nog is Werner Bremen uitgeschakeld voor de een of andere titel van groot landsbelang voor de Bondsrepubliek en de president kon zijn tranen haast niet binnenhouden. Angela wel maar die heeft ook al teveel gehuild om nog een drup over te hebben. Met dank aan hamer en sikkel.

Ik zet altijd de nodige vraagtekens bij dit soort berichten  die gebaseerd zijn op "wetenschappelijk" onderzoek. Het is zo gemakkelijk om nietszeggende en maatschappelijk correcte antwoorden te geven dat de uitkomst ervan wat mij betreft regelrecht de groene container in kan. Ik denk tenminste dat het niet in de bruine thuishoort.

Veel interessanter vind ik het om te zien hoe mensen uit mijn directe omgeving reageren op Duitsers, op Duits en op het feit dat wij Duitse vrienden hebben. Die reactie is in de loop van tientallen jaren inderdaad wel veranderd in positieve zin. Zo heb ik mijn eigen "wetenschappelijk" onderzoek voor wat betreft onze gevoelens voor de oosterburen.

Heel opvallend was voor mij dat in mijn jeugd in Winschoten al Duitsers openlijk over straat liepen en met hun, toen nog, Volkswagen de grens over kwamen. Maar ja, Oost-Groningen was ook altijd al haast Duitsland. De havens van Delfzijl en Emden liggen bijna recht tegenover elkaar en genieten hetzelfde scheepsafval. Niet voor niets werd er dit jaar in de Duitse zusterplaats van Winschoten ook Koninginnedag gevierd. Je zou haast denken dat die Winschoters landverraders waren.

Ik denk dan ook dat indertijd juist voor hen de schok van de Duitse inval en het daar achteraan komende Nazimonster nog frustrerender geweest moet zijn dan voor Nederlanders die minder dicht bij de grens woonden. De vrienden van vroeger werden ineens aartsvijanden.

Ineens? Nou ja, dat is nog maar de vraag aangezien ons hele leven doorspekt is van denken in vrienden en vijanden. Sommigen onder ons hebben zelfs een vijandbeeld nodig om te kunnen bepalen wie zij zelf zijn. De auteurs op Nederkrant zijn daar voorbeelden van. Hetzelfde geldt voor alle anderen die alsmaar angst en haat zaaien, van uit welke positie dan ook.

In het tv-spotje over 4 en 5 mei klinkt aan het eind een stem die zingt "Vrede is het mooiste". Ik geloof er geen barst van want anders zouden we er wel meer voor doen. Nog steeds begrijpen wij niet dat je niet voor de vrede kunt vechten, behalve tegen jezelf. Het zijn je eigen angsten en woede die je projecteert op "degene die je het eerst tegenkomt".

In dat opzicht neemt. bijvoorbeeld, Iran de plaats in van degene die op straat op het verkeerde moment een bende vandalen ontmoet. In zo'n geval kun je natuurlijk wel je lijfsbehoud bevechten maar daar bewijs je de vrede geen dienst mee. Zodra je vecht is het met de vrede afgelopen. Vrede vraagt dus wel offers. Vrede moet je bewandelen en kun je niet bevechten.

Het zijn Gandhi's woorden en niet de mijne: "Er is geen weg naar de vrede, vrede is de weg." Moeilijk om naar te leven? Ja, maar ik geloof er wel in en in wezen sluit de uitspraak naadloos aan bij de befaamde woorden uit de Bijbel over twee wangen. Dezelfde gedachte, dezelfde ziel maar uit twee werelden. Daarin ligt het geheim van de vrede besloten.

Twee werelden die elkaar ontmoeten op een onvermijdelijke kruising. Op die kruising staan Duitsers met een krans in de hand te wachten tot zij worden toegelaten tot onze dodenherdenking. Persoonlijk heb ik ze al toegelaten want het verlies aan menselijke waardigheid en vertrouwen in wat de mens wil zijn, geldt voor alle betrokkenen Het verdriet van de Duitsers is mogelijk nog groter dan dat van ons. Ik zou hopen dat juist de ouderen die de oorlog hebben meegemaakt of geliefden hebben verloren, tot dat inzicht kwamen. Dan kunnen zij aan de weg beginnen die "Vrede" heet.

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com