Maar ondanks alle obstakels vind ik het gewoon subliem dat deze persoon steeds prominenter aanwezig is in mijn leven en hopelijk een goed "maatje" wordt. Hij bloeit, hij bloeit open op een manier dat menig jaloers op mag zijn. En ik voel mij geprivilegieerd om het te mogen meemaken!

Mijn leven is al een echte soap geweest en als ik soms (heel zelden) eens een tipje van de sluier ophef voor bepaalde mensen. Dan schrikt men & is vaak de eerste reactie "meid, begin eens aan jouw boek!" Het mooie is dat 90% wel degelijk al op papier staat, het is een haalbaar idee.

En ook vandaag overkwam me iets waarvan ik een tweede keer onder de douche ging! Nooit gedacht dat je filmscènes in het echt kon meemaken. Het doet me denken aan een gevoel dat ik had toen een oude vriendin van op de middelbare school me op een avond in het weekend opbelde met de boodschap dat ze mij als alibi gebruikt had bij haar mama zodat ze in de koffer kon duiken met haar toemalige eerste vriendje. Ik voelde me gebruikt en nog minder dan een hoopje stront. Maar vooral een gevoel van teleurstelling kwam over mij heen. Teleurstelling in de eerlijkheid van mijn vriendin. Het is dan ook geen vriendin gebleven en ze is in haar ongeluk gelopen, zoals ze dat bij ons hier zo mooi kunnen zeggen.

Vandaag ben ik tot het besef gekomen dat ik dringen het roer om moet gooien. De persoon achter Imke is iemand die veel te serieus is, veel te eerlijk en oprecht en alles in het leven tot op het bot meemaakt en ervaart. Maar na 24 jaar ben ik daar nog geen meter mee vooruit gekomen. In tegendeel, de strengheid die ik mezelf opleg en ook de mensen rond mij heeft me alleen nog maar teleurstelling gebracht.

Tijd dus voor een beetje meer "Imke" in mijn leven: een beetje leugen, luchtigheid en licht van stemming, minder serieux en een brok minder vertrouwen in de medemens. Het zal me sterken en mijn pijngrens verhogen! We hebben niets te verliezen en alleen maar te winnen... Een hoofdstuk afgesloten, time for a new one! :)

Maar jaren gaan voorbij en steeds meer leerde Imke de leuke kanten van het leven kennen. Ook met de levenswijsheid dat je af en doe eens van het (kaarsrechte) pad moet afdwalen om fun te beleven, maakte Imke kennis.

Met het gevolg dat ik vanvond met een ei in mijn broek mijn vonnis zal aanhoren. Keep you posted!

Het eten was lekker gisteren, en de wijn nog beter. De gesprekken ging de goeie richting uit en de diepgang was aanwezig. Maar het is toch niet meer wat het geweest is. Imke mist de passie, de spanning,... the thrill!

Toon heeft sinds kort een vriendin, misschien moet Imke ook eens nadenken of dat een optie is.

[edit] Date tonight at 8 pm - dinner & drink

De enveloppe heb ik dan maar met tegenzin overhandigd aan de apathische dame in kwestie. Uitgebreid mijn verhaal gedaan - wie weet liep hij niet rond - maar niets mocht baten. Het lot heeft ander beslist... blijkbaar mag ik mijn aandacht niet verleggen van mijn Amour ;)

Voor het eerst in 9 jaar komen we zo dicht bij elkaar. Zo ongelofelijk dicht, toch wat onze norm betreft. Ik heb het over "dicht" op mentale wijze. En dit betekent voor ons normaal met elkaar communiceren, zonder ruzie, bitcherig gedrag of stekken. Het betekent eens een knipoog geven, een binnenpretje hebben met twee wanneer we in groep zijn en een dank je wel zeggen en horen.

En Imke weet er totaal niet mee om te gaan. De enigste persoon in haar leven die ze ooit verwenst heeft, daar wordt ze nu mee bevriend. Waar gaat de wereld naar toe?

Toon en Daan was een experiment dat gelukkig goed afgelopen is. Mystery man zal waarschijnlijk nooit aangesproken worden.... Waarom ik dit vermeld? Om de banaliteit ervan aan te tonen. Het doet me allemaal niets (behalve het doorbreken van de dagelijkse sleur) in vergelijking met wat onze vriend Mick* me aandoet met de onbewust simpele zin "Dank je wel, Imke!"

* Sorry Mick, ik heb het niet over jou, maar de naam past net in de context. ;)

In al die jaren van haar rustige vrijgezellenbestaan heeft Imke een paar leuke momenten beleeft met een zekere Robert. Het moment dat Toon definitief de deur wordt gewezen door zijn gebrek aan interesse & enthousiasme en het moment dat Daan nog steeds als buitenstaander aanzien wordt. Net op dat moment komt ineens Robert weer tevoorschijn.

Het is een nogal eigenaardige situatie, maar wat anders had je verwacht, Imke is immers specialist in onconventionele relaties. Door een noodlottige omstandigheid ontmoette Imke Robert een anderhalf jaar geleden. Het klikte meteen maar jammer genoeg bleek Robert reeds een bezet man. Braaf als we zijn, wilde Imke geen koppel uiteenhalen en Robert bleef met Imke's steun ook braaf. Om toch ergens een uitlaatklep te hebben besloten ze om een blog te beginnen. Een blog die online staat, openbaar, maar nooit bezocht wordt door andere mensen. Het is een blog met, hoe zouden we het verwoorden,... een pikante inhoud. Het is een fictief verhaal die we onze alterego's laten beleven. Daar we bijzonder graag schrijven was het een oplossing voor ons probleem: het verlangen naar elkaar maar het niet mogen toegeven.

De laatste echte activiteit was rond september vorig jaar. Tot ik deze morgen ineens een kort bericht ontving: "new blogpost honey!" dit exact één jaar na onze laatste echte ontmoeting. Ik kan jullie melden dat Imke haar gevoel nog niet licht omschreven kan worden als "bouleversé".

Ik hou jullie op de hoogte... en ja zoeken naar de blog is toegestaan, al kan ik niet veel hoop geven dat hij daadwerkelijk gevonden kan worden.

Of ik dan zaterdag iets te doen heb. Nee, voorlopig is mijn zaterdagavond nog vrij. Maar is meneer dan wel zeker van de zaterdagavond is mijn repliek. Wat als meneer een telefoontje krijgt van zijn vrienden, dan ga ik daar weer mooi zitten schilderen...

Wat hij uiteindelijk aanraadde is te zot voor woorden en daarom typ ik het hier even uit. Als ik voor zaterdagavond een beter voorstel krijg dan een avondje met hem, moet ik hem even bellen (om toestemming te vragen!)

[Gelieve mij NU al uw voorstellen te mailen of in de comments te plaatsen, hoe zotter hoe liever! Een avondje chachacha, leren vingerworstelen, muizen vangen,... laat uw fantasie werken en deel het met mij! Die kerel heeft dringend nood aan een deftig antwoord]

Ik vraag me eigenlijk af waarom ik toch nog naar Toon gereden ben. :) Waarom heb ik dat keer op keer? Waarom doe ik dingen die ik eigenlijk niet zo bijzonder leuk vind?

Ik vraag mij af wat er scheelt, wat ik fout gezegd heb, of ik misschien te negatief gedaan heb voor zijn vertrek, hem gekwetst heb, er iets ergs is met zijn werk,...

Net zoals die keer dat ik die bekende drummer leren kennen heb en hij mij sinds die dag, ELKE dag een berichtje stuurde. Tot twee weken geleden, ineens niets meer. Vaak vond ik zijn berichten genant en lastig, maar die dag dat ik er geen ontving werd ik overspoeld door een zwaar gevoel van gemis. Ondertussen heb ik een uitleg wat er gaande is, en het komt wel weer goed.

Maar dit toont gewoon dat je je nog zo aan iets of iemand kan ergeren, wanneer het dan wegvalt je het echt gaat missen. Daan kan misschien maar beter niet meer bellen en berichten sturen, wat moet ik toch met zo een man. Maar zijn aandacht was wel fijn, subtiel en lief; welke vrouw zou zo een aandacht niet missen?

UPDATE/ VRIJDAGMORGEN: een uur telefoon en twee berichten later ;)

Daan zorgt ook niet voor meer gemoedsrust. Ik geniet van zijn positieve aandacht, maar wat moet ik met zijn gezelschap? We kunnen niet buitenkomen, we kunnen niets delen, we kunnen niet leven, we hebben zelfs geen relatie buiten een rare vriendschap. Ik noem dit gewoon niet opbouwend. Hij is momenteel op een lange zakenreis, goed om weer helemaal alleen te staan, zonder sms-jes, zonder aandacht, zonder dubbel leven.

Het is dan gewoon zielig dat een mens zichzelf in slaap huilt. Ik schaam me erom voor, daarom dat ik het neertyp omdat het niet meer mag gebeuren. Je hebt alles, je kan alles naar wens organiseren, er zijn zo veel dingen die je kan doen... alleen heb je niemand om dat geluk mee te delen.

Met dertig mensen waren we zaterdagavond, 30... of toch niet helemaal. We waren met 28 + 1 (me) en het zou dertig moeten geweest zijn. Van de hele groep was ik de enigste vrijgezel. DE ENIGSTE! Hoezeer een mens ook verlangt uniek te zijn, hoe graag het ook gewoon bij de groep hoort. Hetgeen in deze context wel niet helemaal relevant is.

Wat wel relevant is: "Ik wil ook wel eens een deftige relatie"

En daar heeft u direct ook de essentie van het probleem. Ik wil een deftige relatie wel eens meemaken. Maar wil ik wel mijn vrijgezellenbestaan definitief afsluiten? Wil ik dit leven opgeven? Want hoe kan je neutraal een relatie instappen als je in je achterhoofd nog steeds ergens periodes alleen wenst te zijn. Het is gewoon het één of het ander! Anders heeft elke relatie gewoon geen slaagkansen.

Ik kom er wel uit, maar voelde me dit weekend gewoon serieus in een hoekje gedrumd op dat feestje... En dan stuur ik dwaze berichtjes, bv naar Daan:
Me "Ik denk veel te veel aan jou..."
Daan "Stop making sense..."

*smelt*

Jullie hebben allemaal te weinig nieuws gehad over Daan en Toon. Wel ik ook, althans over Toon. De laatste keer heeft hij dus nogmaals een afspraak afgezegd zonder iets te laten weten. Ik weet, wij vrouwen kunnen meer aanvoelen dan jullie mannen, maar in een glazen bol kijken kunnen we echt niet allemaal! Dus als een afspraak niet doorgaat, om welke reden dan ook, is een berichtje of een telefoontje welkom. Sindsdien, een excuus berichtje 24u later, heb ik Toon dus niet meer gehoord.

Aan Daan heb ik voorbije dagen wel veel steun gehad. Mijn verleden haalde me in, iets wat me steeds minder overkomt, maar af en toe kan je het niet tegenhouden. Er zijn nu eenmaal mensen waar je best geen contact meer mee hebt. Het zijn mensen die iets te veel neigen naar het profiel van psychopaten, zoals mijn pa dat soms laat ontvallen... hij heeft gelijk!

Uren en uren gebabbeld en gebeld met Daan. Ik begin echt gehecht te raken aan onze platonische relatie. Maar hoe intenser de relatie wordt, hoe meer ik me van hem vervreemd voel. Je bouwt automatisch een muur uit schrik... schrik dat er echte liefde zou groeien omdat je het zo goed met elkaar kan vinden. Omdat ik niet kan leven met zijn verleden, met een ex-vrouw, met kinderen. Omdat zelfs een openbare vriendschap al heel ingewikkeld is. We genieten dan maar van 'het nu' en zien wel hoe alles zich ontwikkeld.

En Toon? Tja die zal nog een beetje moeten opgroeien, nog een beetje volwassen moeten worden. ;) En zo vond ik in mijn zoektocht naar onvolwassen mannen volgende >> link <<

Even genoten van een ijsje op het plein voor het Sint-Pieters-Station in Gent. Een beetje zon, wat frisjes, ... goed om mijn hoofd af te koelen. Wat scheelt er eigenlijk met mij, dat ik de helft van de keren me niet thuis voel in Gent. Onwennig alsof ik er niet tussen pas. Ik wil me daar niet aan toegeven... maar toch. Er zaten ijsbrokken in mijn ijs, slecht ijs, hoe jammer. Tip, geen ijsjes kopen in het station, ze zijn niet lekker!

Dit 'ei' zou niet volledig zijn zonder een woordje over Toon. Hij stond eergisteren namelijk aan mijn deur! Zonder dat ik het wist of wist dat hij mijn adres had. Het was wel leuk al voelde ik me niet 100% op mijn gemak. Gisteren was er alweer een afspraakje met Daan, bij hem thuis dit maal. Hij kookte heerlijk voor me en haalde een lekkere Lambrusco uit de kelder.

Hetgeen me tot nu toe het meest opvalt is hetvolgende. Daan is veel subtieler, de gesprekken gaan dieper en ik maak kleine verrassingen mee. Toon is rechtstreekser, grover en zorgt voor de grote verrassingen. Bij Daan ervaar je het leven in de kleine dingen, de finesse. Iets wat mij heel dierbaar is, ik hou van fijne dingen. Toon is op dat vlak zo onbeholpen, het maakt hem wel sympathiek. Ik ga niet kiezen en moet niet kiezen, ik hou mijn lijn aan. Niet gemakkelijk nu Toon bijzonder veel inspanningen begint te doen... verliefd?

Daan en Toon... gelukkig beleef ik er nog mijn portie plezier aan. Zoals gisterenavond. Ik keek op mijn gsm net voor het slapengaan, twee berichten.... van elk één! Wie was er eerst? Beide schreven hetzelfde, net alsof ze naast elkaar op café zaten. De eerste was Toon, een twintig minuten later had Daan van zich laten horen. Ik noem dit drillen! ;) héhé Het is net alsof ze ergens beseffen dat ze in een competitie zitten, om ter eerst...

Nou ze zullen hun best moeten doen om te kunnen concurreren met de aandacht die ik kreeg dit weekend van Adam, mijn halsoverkop-splinter-nieuw-contact uit Praag... Jazeker die Tsjechische mannen zijn sympathiek! Jammer genoeg kan ik wel mijn belofte niet nakomen, door omstandigheden* heb ik weinig foto's genomen van de plaatselijke bevolking.

* In Praag lopen vooral toeristen in het weekend, Brno is een stad zoals Leuven maar twintig keer groter, dus in 't weekend ook geen kat te zien en maandag zat ik op "den buiten" dus dat was ook niet bepaald fotogeniek volk!

Dit weekend op het vliegtuig ga ik een SWOT analyse schrijven over zowel Toon als Daan. Er is tijd voor nodig, en wanneer heb je meer tijd dan tijdens het wachten op luchthavens en in vliegtuigen. Niet dat je concentratie top is op zulke momenten (aghr, iPod moet nog opgeladen worden!!! ;) ) maar met een beetje zelfdiscipline kan je wel wat werk verrichten. Het idee voor het schrijven van een SWOT analyse komt van Daan, die in 'de business' zit. We waren wel aan het praten over iets anders, maar toen ik naar huis reed vond ik het geen slecht idee om eens een analyse te maken in mijn huidige situatie. Ik moet geen keuzes maken en ook geen richting kiezen, ik zou het doen puur omdat ik denk dat het leerzaam kan zijn.

Ondertussen zijn mijn dagen rustig maar s'avonds wordt ik bestookt met berichten van Daan. Toon is ook volop aan zijn comeback bezig, elke avond tijdens mijn rit naar huis vergezeld hij mij het volle uur aan de telefoon. Hoe hij mijn onregelmatige werkuren kent, geen mens die dat kan achterhalen, maar hij doet het toch. Het zijn grappige maar luchtige gesprekken, een schril contrast met de gesprekken die ik met Daan voer. De situaties worden er natuurlijk niet gemakkelijker op, maar ik probeer alles zo luchtig mogelijk te houden. Het mag emotioneel geen te grote druk worden hé!

Playing the game, keeping you posted! ;)

Om het eenvoudig te houden noemen we de 26 jarige kerel Toon en de 40 jarige man Daan. Gisterenavond had ik wel degelijk een date, de tweede officiële met Toon. Ik was op tijd op de locatie en verwachtte een romantisch avonddinner, door Toon georganiseerd. Vijf minuten na het afgesproken uur stuurde ik een sms-je. Direct een telefoontje terug,... "maar ja, weet je, ik ben nog zo moe van gisteren, misschien..., past donderdag niet voor jou?" Nou dan heeft de persoon afgedaan. Dit slaat toch alles: Toon kreeg het dus voor elkaar, om een afspraak die dezelfde dag nog bevestigd werd, af te zeggen nadat ik er hem op attent gemaakt had dat hij de afspraak dus grandioos vergeten was, inclusief het fijt dat ik daar om 19u zat met grote honger. Toon heb ik vierkant uitgelachen aan de telefoon, hij is zielig! En hij beseft niet dat hij al zijn kansen verspeeld heeft.

Enkele mogelijkheden overwogen en dan toch gekozen om nog naar Gent te gaan. Daan wilde nog met mij op stap maar kon niet voor 21u. Eindelijk had ik eens de tijd om deze wondermooie stad te bezoeken. Ik had natuurlijk te veel zenuwen, dit experiment loopt wel erg snel, iets te snel naar wetenschappelijke norm.

Het was een aangenaam dinner, waar er voornamelijk over het verleden is gesproken. Het meest overweldigende van de avond was de entree in het restaurant. Zelden zo een genante situatie meegemaakt. Je ziet ineens alle hoofden draaien, gesprekken verstommen en blikken oordelen. Nee, in zoiets kan ik mij onmogelijk goed gaan voelen. Daan had er geen last van, hij is dan ook niet aan zijn proefstuk toe. Vooral dit laatste baart me zorgen. Een antwoord op de vraag: "Wat ziet een man van zijn leeftijd in iemand zoals ik?" wordt dan wel erg relevant. Ik heb het dan ook op de man af gevraagd en ik kreeg een antwoord zoals Jay die formuleerde in de vorige post. Ik hou het liever op een zinnetje uit één van de vele berichtjes die Daan me toezond: "Je bent niet zomaar iemand..."

I'll keep you posted!

Door verschillende omstandigheden en communicatievormen kan ik op dit eigenste moment twee extremen afwegen: de liefde/lust van een man van mijn leeftijd en de liefde/lust van een toch wel iets oudere man. Hun manier van communiceren en omgaan met mij als persoon is bijzonder verschillend. Iets wat mij bijzonder fascineert en motiveert om situaties uit te lokken. Het is misschien een gevaarlijk spelletje maar ik ben op die manier wel al verschillende zaken tegengekomen die ik niet aan het verschil van persoonlijkheid maar aan het verschil in leeftijd toeschrijf. Natuurlijk wensen jullie voorbeelden, maar daar is mijn experiment nog te jong voor. En waarschijnlijk zal het ook bij het observeren blijven, zodat ik onmogelijk smakelijke details zal achterhalen.

Wat mij de laatste twee dagen serieus bezig houdt in mijn hoofd is wat een man van 40 jaar nu in godsnaam ziet in een vrouw van 24. Wat moet er met de persoon zijn emotioneel leven gebeurd zijn dat hij verlangt naar dat niveau van levenswijsheid bij een metgezel. Het klink misschien raar uit mijn mond, maar persoonlijk vind ik iemand van een zekere leeftijd vaker interessanter en aantrekkelijker dan een jonge snuit.

Zou ik bij mijn zoektocht naar antwoorden echt uitkomen bij de aloude clichés? Ik hoop van niet... Op internet is er op het eerste zicht niets degelijks van lectuur om te lezen. Tips of boeken die aan te raden zijn ivm het onderwerp?