- James Blunt, ‘Too Late’

Ja, ik heb een steek laten vallen. Starend naar de klok heb ik, in een vlaag van zinsverbijstering, mijn plicht als blogschrijver vorige week aan mij laten voorbijgaan.

Teveel werk, te weinig tijd, te moe of gewoonweg vergeten:

geen excuses.

Een blogschrijver komt niet te laat. Zelfs in tijden van oorlog en schaarste hoort hij zich, met klavier en beeldbuis onder de arm, aan te sluiten op de noodvoorziening van het plaatselijke ziekenhuis, opdat zijn lezers toch maar niet zonder tekst zouden komen te zitten.

Dat die lezers in zo’n geval waarschijnlijk geen internetverbinding ter beschikking hebben, is bijzaak.

Beste lezers, ik vraag jullie om vergiffenis. Op mijn blote virtuele knieën smeek ik jullie om een tweede kans. Nooit nog zal ik jullie zozeer in de steek laten.

Tenzij ik weer eens geen tijd heb natuurlijk.

Werken op Werchter, deel 4: zondag

Na duivelse donderdag, verrassende vrijdag en zympathieke zaterdag is het eindelijk tijd voor mijn laatste Werchterblog: zalige zondag. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat in de vorige drie érg lange Werchterblogs vrij veel werk is gekropen. Zoveel werk zelfs, dat ik het niet echt meer kon opbrengen om dit bij mijn vierde blog te evenaren. Daarom ben ik tot het wijze besluit gekomen dat deze vierde blog een heel stuk korter mocht worden. Hieronder: het resultaat.

Panic at the Disco (** ½) deed denken aan Good Charlotte, maar dan zonder de emo-attitude. Waarvoor hulde.

Anouk (***) was de verrassing van de dag.

The Kooks (*) waren dat niet.

Deus (**) speelde te veel op automatische piloot.

Hype van de dag: knappe meisjes met “Free hugs”-bordjes. Bende hippies.

Als bewakers stonden we deze keer aan… de parking, waar we werkelijk niéts, maar dan ook niéts te doen hadden. Bert suggereerde dat we beter een oogje in het zeil konden houden om de vele “Iraki bombers” die het ongetwijfeld op de Werchterse persparking gemunt zouden hebben, tegen te houden. Waakzaam en met een krachtige linkse in de aanslag hielden we ons klaar…

... om uiteindelijk toch tot het besef te komen dat de meeste Iraki bombers hun kruit waarschijnlijk al in Irak hadden verschoten.

Nadat we ons een tijdje bezig hadden gehouden met het uitdenken van enkele briljante filmscenario’s ( met in de hoofdrollen Edward Norton, Bruce Willis, Sharon stone en een pratende ringstaartmaki) passeerde er plots een grijs busje. Een gelaat achter het autoraam kwam mij erg bekend voor.

Ik: “Zeg, dat was Mauro!”

Bert: “Wie is Mauro?”

In ware paparazistijl verliet ik onze zitplaatsen, en trok ik, gsm in de aanslag, naar de busjesparking naast het artiestendorp. En jawel: zowel Mauro als Tom Barman bleken dit specifieke busje als vervoermiddel gekozen te hebben.

*klik*

De rest van de avond ging vrij onspectaculair voorbij. De volgende ochtend werden de tentjes afgebroken, de rugzakken gepakt, en werd de terugreis hervat. Wie denkt dat de reis daarmee ten einde was, zit er echter serieus naast. Het beste moment moest nog komen.

Iemand kwam tijdens de autorit immers op het idee om na vier dagen Werchter “eindelijk eens goede muziek op te leggen”. De raampjes werden opengedraaid, het volume op maximum gezet, en goede muziek in de cdspeler geinjecteerd. Headbangend verlieten we de plek die ons vier dagen aangenaam in de ban had gehouden. Volgend jaar opnieuw? Zeker weten.

Opstaan dan maar. De mogelijkheid om ons te gaan wassen bestond: de crewcamping had vrij veel vrij propere douches. Toch besloten we dat over te slaan en ons richting wei te begeven. We zagen er nog steeds vrij gezond uit.

Na een kort maar stevig ontbijt (danku festivalitis!) waren we klaar voor het eerste optreden. Dat zouden The Black Box Revelation (***) worden, de twee erg jonge (resp. 16 & 18 jaar) Rock Rally finalisten van 2006.

Ze vlogen er stevig in. Hoewel openen normaal gezien een ondankbare opdracht is, slaagden ze er toch vlot in om redelijk wat enthousiast publiek voor zich te krijgen. De hyperkinetische drummer en charismatische gitarist/zanger brachten rechttoe rechtaan rock, die deed denken aan Iggy pop en Admiral Freebee. Hun podiumpresence zat goed, en naast een aantal reeds bekende hits, hadden ze nog een heel arsenaal razend aanstekelijke riffs in petto. Een goed begin van de dag.

Vervolgens kregen we Monza (**) voorgeschoteld.

Hun nieuwste cd had mij niet bepaald weten te overtuigen, maar live was ik er al een tijdje fan van. En wat ik al langer wist, werd opnieuw bevestigd: ze wisten live een unieke, vrij creepy atmosfeer neer te zetten. Zelfs nummers als ‘Tanken in Luxemburg’ bleken live erg beklijvend. Alleen jammer van het vroege uur: Monza brengt nachtmuziek, en het publiek had er geen zin in. Dan maar eens gaan herbekijken op de Gentse Feesten.

De laatste act die we die dag tijdens onze vrije uren zouden zien, was Slayer (**). Veel geschreeuw, ritmewisselingen, en preken over oorlog en haat voor religie. De zanger was duidelijk boos. Misschien had iemand die ochtend zijn favoriete plectrum gestolen? Of was hij een paar minuten eerder hoofd vooruit in een artiestentoilet gesukkeld? Wie zal het zeggen. Ik werd er niet echt enthousiast van, maar ben vrij zeker dat het voor een metal-act nog erg goed gebracht was. Ze hadden alleszins genoeg publiek.

En dan was het weer tijd voor de werkshift. Deze keer waren we mooi om halfzes aan de container. Na gisteren waren mijn verwachtten hoog gespannen. Ze werden deels ingelost: we kregen een plekje in het artiestendorp.

Niet zo’n bijster interessant plekje, bleek na een tijdje. Ik was samen met Jonathan neergepoot in een verre uithoek, waar nauwelijks artiesten langskwamen. Naast de reusachtige cateringfrigo (een container op zich), en vlak voor de minst gebruikte ingang tot het dorp. De mannen van de shift vóór ons hadden ons gewaarschuwd: “er is hier misschien zes man gepasseerd!”. Tijdens onze shift passeerden er niet veel meer mensen. Onze verveling was op een bepaald moment zo ver gevorderd dat we een gesprek aanknoopten met een mooie bruine kever (***). Hij zei helaas niet veel terug, en vloog na een tijdje ook weer weg. Bert en Michiel wisten ons ondertussen meermaals te melden dat het bij hen een stuk interessanter was. Zowel Duffy als de zanger van Air Traffic waren hen onder anderen voorbij gekomen. Bert was er sterk van overtuigd dat Duffy een oogje op hem had. Een echte player, die Bert.

En dan, na een paar uur filosoferen over diepzinnige kwesties met milde humoristische toets, kwam er toch nog eens een artiest ons blikveld binnen. Niemand minder dan Stef Kamil Carlens van Zita Swoon, die niet veel later in de Marquee zou moeten spelen.

Ik ontdekte dat het vrij onbeleefd aanvoelt om een artiest om een foto te vragen in het artiestendorp. Mijn gsm/camera zou netjes opgeborgen worden voor de rest van de avond.

Zitten deden we, en zitten zouden we blijven doen. We konden het concert van The Verve vaag horen op de achtergrond. Het klonk niet zo best, maar dat kan zeker aan onze slechte positionering gelegen hebben.

Toen Neil Young uiteindelijk zijn set in gang zette, besloot Jonathan dat het toch eens tijd werd om een streepje muziek van dichtbij mee te gaan maken. Hij verliet onze post, en ik bleef alleen achter. Tien minuten later kwam hij terug, met de melding dat het een fantastisch concert was. We wisselden van plaats, en ik trok naar Neil Young. Het was inderdaad een fantastisch concert.

Het zag er ronduit spectaculair uit: een man van boven de zestig harder te zien rocken dan de meeste bands met twintigjarigen. Ook zijn begeleidingsband bestond voor een groot deel uit mensen van de derde leeftijd. Het klonk ontzettend goed. Neil was naar het schijnt weer beginnen touren uit financiële noodzaak. Je kon hier echter duidelijk zien dat hij zich ook gewoon hard amuseerde op een podium. Een plezier voor oog en oor.

Dankzij twee vriendelijke kerels van de nachtshift zouden Jonathan en ik ook nog het grootste deel van Moby (***) kunnen gaan bekijken. Die had voor de gelegenheid een ‘live:remixed’ –set in elkaar gestoken. Wat dat inhield? De volledige eerste cd van Moby, maar dan in een soort danceversie (te vergelijken met wat de heren van Soulwax gedaan hebben met hun laatste cd). Dit alles werd gebracht door een zangeres met een stem als een klok, en een hyperkinetische Moby, die zowel een deel percussie, gitaar en toetsen voor zijn rekening nam.

Na de terugkeer naar onze zitjes in het artiestendorp kregen we ook nog even bezoek van Jan Paternoster, de zanger van The Blackbox Revelation. Hij begroette ons als "de wachters van het paradijs" en vroeg of wij over de biervoorraad waakten (we zaten naast de frigo). Iemand van de catering gidste hem rond in de cateringfrigo, en even later keerde Jan Paternoster uiterst vrolijk terug met verschillende palletten pils in zijn handen. Rock & Roll!

En, goed optreden gehad?

“Een zeer goed zelfs! Wel een stommiteitje begaan. Toen ik het publiek wou doen klappen stond ik met mijn rug naar de drummer, waardoor het ritme van het publiek op den duur volledig naast dat van de drums zat. Probeer dan nog maar eens vlot verder te zingen.”

Zijn jullie op internationale tournee momenteel?

“Ja, we doen nog een paar shows in Engeland en festivals overal in Europa.”

Komen jullie dan ook naar pukkelpop?

“Ik denk het niet… of wacht, misschien wel. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee (lacht). Ik houd mij daar allemaal niet meer bezig eigenlijk. Op de tourbus zit ik te slapen. Ze maken mij wakker als ik het podium op moet.

Touren is nochtans fantastisch, zeker als er geen vrouw en kinderen thuis op je zitten te wachten. Ik zit ondertussen thuis wel met een vrouw en kind. Nuja, nog niet echt een ‘kind’ eigenlijk. Het moet nog wat groeien. Het is ongeveer zo groot momenteel (toont met hand de grootte van een tennisbal).”

En wat vind je vrouw van dat touren?

“Ze zou natuurlijk graag hebben dat ik wat meer thuis was, maar ze gunt het mij. Zelf is ze schrijfster, en ze vindt het fantastisch dat nu doorgebroken zijn. Als je dit soort kansen krijgt moet je ze gewoon grijpen.”

Touren heeft waarschijnlijk ook het voordeel dat je alles voor jou kan laten doen. Hebben jullie bijvoorbeeld rare requests op jullie rider staan?

“Niet echt, nee. Gewoon een hoop drank, en bananen. Wilco, vrienden van ons, hebben wel een behoorlijk gekke rider. Ze vragen altijd of er voor het optreden een puppy in hun kleedkamer aanwezig kan zijn. Het enthousiasme van dat beestje zou zo ‘kunnen afstralen op de bandleden’. Het is eigenlijk als grap bedoeld, maar er zijn effectief plaatsen waar ze zo’n beestje krijgen (lacht).”

Jullie hebben ondertussen al vier platen uit. Is er een truc om als band na al die tijd nog vlot te blijven samenwerken?

“Dat lukt ons vooral door de manier waarop we onze songs maken. Meestal beginnen we aan een song met allemaal verschillende ideetjes van alle bandleden, die we dan proberen omvormen tot een samenhangend geheel. Dat kan erg moeilijk zijn, maar zo weet je zeker dat je iets unieks aan het maken bent. En achteraf is iedereen blij, omdat we allemaal een belangrijk deel aan de song hebben bijgedragen.

De reden waarom we zo’n succesvolle band zijn is volgens mij ook dat we minstens de helft van de songs die we schrijven gewoon weer weggooien. We kunnen ook een jaar zitten schrijven aan één song, gewoon omdat we weten dat er meer in zit. We moeten soms wel twintig verschillende dingen met een song proberen voor ze eindelijk ‘af’ is.”

Ben je van plan om hier voor de rest van je leven mee door te gaan?

“Als ik die mogelijkheid krijg: zonder twijfel.”

Rock Werchter is een begrip. Al meerdere jaren op rij uitgeroepen tot beste festival ter wereld, en voor vele Belgische studenten dé ideale manier om de examenstress van zich af te schudden. De laatste jaren zijn de ticketprijzen van het evenement echter gestaag omhoog gegaan, waardoor veel mensen moesten afhaken. Ook ik had het festival om die reden al een tijd gewoon aan mij laten voorbijgaan.

Dit jaar had ik echter geluk. Eén van mijn vrienden was al een paar jaar aan het werk als ‘security’ op Werchter, en wist mij te vertellen dat binnenraken als vrijwilliger eigenlijk vrij gemakkelijk was. Je moest je gewoon inschrijven op de site van Festivalitis, één van de vrijwilligerorganisaties voor festivals. Ik schreef mij in, en met succes: ik kreeg een telefoontje van Festivalitis om te bevestigen dat ik was aangenomen, samen met drie van mijn vrienden. We zouden met ons vieren voor de duur van het festival een ontzettend plezierig team gaan vormen.

D-Day

Donderdag 3 juli was het zover. We verzamelden aan het huis van een van ons in St. Denijs, en stapten daar vervolgens in de auto. Festivalitis verwachtte ons om half zes aan de dorpskern van Betekom, een buurgemeente van Werchter. De rit zou volgens mappy anderhalf uur in beslag nemen. Door te vertrekken om 3 uur zouden we er zeker op tijd raken.

Al diegenen met een beetje levenservaring weten het echter ongetwijfeld al: er zijn geen zekerheden in het leven. Op weg naar Werchter kwamen we terecht in een heuse Werchter-file, waardoor we uiteindelijk maar nipt op tijd in Betekom zouden toekomen.

Even later kwam ook een verantwoordelijke van het Festivalitis-team toe. Ze deelde ons onze bandjes uit, en nam ons op sleeptouw naar de Werchtercamping voor de crew. We kregen onze tentjes nog voor zes uur opgezet, en ons festival kon eindelijk van start gaan.

Ons ‘team’ bestond zoals reeds gezegd uit 4 mensen. We zouden, mede dankzij onze festivalbaas Roel, gedurende het hele festival samen aan bewaking kunnen doen.

Die vier teamleden waren Jonathan,

Michiel,

Bert,

en mijzelf.

Door het opzetten van onze tenten kwamen we iets te laat toe bij ‘de container’, de verzamelplaats voor vrijwilligers. Alle andere vrijwilligers waren reeds samen met baas Roel vertrokken om ingewijd te worden in de wereld van een Werchterbewaker. Dit zou echter een geluk bij een ongeluk blijken, want toen Roel terug bij ons was, besloot hij ons back –en frontstagedienst te geven aan de Marquee.

Dat kwam hier op neer: Jonathan en Bert konden al ‘bewakend’ alle optredens volgen in de tent zelf, en Michiel en ik zouden backstage onbevoegden uit de buurt moeten houden. We hadden al vlug door dat die job het grootste deel van de tijd niet veel meer inhield dan een oefening in tuinstoelzitten.

 Onze job mocht dan niet veel voorstellen, we zaten wel op de ideale plek om aan celebrityspotting te doen. En jawel hoor, na het optreden van Vampire Weekend verschenen niets minder dan…

De instrumentenkisten van Vampire Weekend op het podium! Vreugde was ons deel. Toen even later ook drie verdacht bekend aandoende mannen naast ons backstagepodium verschenen, waagde ik mijn kans, en vroeg ik om een foto.

Zij: “Off course you can take a picture! But you do know we’re only roadies, right?”

Ik: “Well, you look like someone really famous, so I’ll take a picture just in case.”

Het waren effectief roadies.

Even later, toen Michiel en ik een beetje aan het rondstruinen waren op het backstagepodium, kwamen er echter een man en een vrouw naar ons toe om een praatje te slaan. Het bleken zowaar de manager van Modern Skirts en zijn echtgenote te zijn. Modern Skirts was de band die voor Vampire Weekend in de Marquee had gestaan. Neen, ik had er ook nog nooit van gehoord.

Manager MS: “ Dat is vrij normaal. We touren nu al een jaar in de VS, maar dit is hun eerste internationale tournee. Eigenlijk zijn we hier terecht gekomen dankzij R.E.M. . Modern Skirts en R.E.M. komen namelijk alletwee uit dezelfde stad. R.E.M. bleek fan van hen te zijn, dus namen ze ons mee op tour.”

En valt het mee, zo’n eerste grote tour?

“ Het is allemaal nogal overdonderend eigenlijk. Gisteren heeft de band bijvoorbeeld in Amsterdam gespeeld, voor een publiek van 20.000 mensen. Daar kwam bovenop dat Modern Skirts daar rondliep tussen bands als Radiohead en R.E.M. Ze wisten niet waar ze het hadden! De zanger heeft zich van de zenuwen ladderzat gedronken. Ze hebben hem moeten buitendrágen!”

Dan zal op Werchter optreden ook niet zo makkelijk geweest zijn.

“Oh, jawel hoor. Ze liepen het podium op alsof het niets was. Het is ook maar een publiek van 10.000 man natuurlijk.”

Heb je als manager een plan uitgewerkt om de groep gelanceerd te krijgen?

“ We proberen nu vooral mond-aan-mond reclame te maken bij mensen die we plaatselijk tegenkomen. Als die allemaal onze muziek downloaden van Itunes, en ze weer tippen aan anderen, raken we hopelijk gelanceerd.

Bovendien heeft R.E.M. al eens een groep meegenomen op tournee: The National . Die zijn nu doorgebroken. We hopen op hetzelfde (lacht).”

Na nog wat gepraat te hebben over de verschillen tussen Amerika en Europa moesten ze ons helaas verlaten. Michiel en ik kregen alletwee Modern Skirts’ maxisingle mee, en omdat ik hen had verteld dat ik al eens een festival georganiseerd had, gaven ze mij ook hun naamkaartje. “Bel maar als je er nog eens één organiseert. Als we in de buurt zijn, komen we zeker spelen.”

Mijn avond was goed. Een gesprek met de manager van een band! Een klein bandje weliswaar, maar desalniettemin een leuke ervaring. Modern Skirts heeft een heel sympathiek management, neem dat van mij aan.

Even na dit gesprek begon The National, een band die onlangs was doorgebroken met hun vierde album “Boxer”. Volgens Jonathan en Bert zetten ze een heel goede set neer.

Wij zaten jammer genoeg backstage, en hoorden of zagen er weinig van. Ik had zelf echter op voorhand al een paar nummers van The National beluisterd, en vond het heel goede muziek. Om die reden had ik besloten om na hun set een foto met hen te proberen vast te krijgen. Dat lukte mij wonderwel. Omdat ik geen flauw idee hoe The National er uitzag, stapte ik na het optreden op de eerste de beste persoon af. Het bleek zanger Matt Berninger te zijn, die maar al te graag een praatje sloeg.

Later die avond kregen we nog de kans om Soulwax on stage mee te maken. Er passeerden ook nog een hele rits bekende koppen langs onze tuinstoeltjes, en Lenny Kravitz wist vanop de mainstage onze oren te bereiken met een heel goede set. Ik moet zeggen, het was verdomd plezant dagje. Dit kon ik zo nog wel een paar dagen volhouden. En dat zou ik uiteraard ook doen.

Morgen: interview met Matt Berninger (The National).
Volgende week: ‘Werken op Werchter’ , deel II: Vrijdag.

Donderdag 3 juli

Xander Derycke heeft zijn zin gekregen: Mika staat op de mainstage van Werchter. Het plan? Allemaal naar voren en moshen geblazen, want eindelijk heeft u een aanvaardbaar excuus om op homo's te gaan slaan. Moreel verwerpelijk? Ja, maar plezant desalnietemin. Even serieus nu, slechts vier woorden hebben wat mij betreft enig belang op deze festivaldag: THE FUCKING DEWAELE BROTHERS. Dat u Soulwax moet zien staat denk ik als een paal boven water, daarover hoeven we niet te discussiëren. Als ervaringsdeskundige kan ik u verder nog vertellen dat R.E.M. live bijzonder te smaken valt (frisse laatste cd overigens), maar de kans is klein dat u ooit nog de marquee binnenraakt als u er nog niet staat vanaf 20u ofzo. En hoewel de Chemical Brothers ook wel kaas gegeten hebben van feestje-bouwen, zijn de heren Dewaele the cheese-fucking-masters. 2manydj's zien zou dus uw hoofddoel moeten zijn op donderdag, en wanneer u in-the-process nog even Soulwax kan mee meepikken zou ik zeker niet twijfelen.

Vrijdag 4 juli

Het aantal namen waarbij ik mij muziek kan inbeelden is vrij beperkt op vrijdag, maar de namen die ik herken lijken mij alvast geen 75 euro waard. Jay-Z is misschien de moeite waard, hoewel hiphop op een rockfestival in se toch wat misplaatst is wat mij betreft. Maar goed, Kanye West heeft het tegendeel reeds bewezen, dus wie weet of Dhr. Jay-Z het ook kan. The Verve staat boven zijn stand geprogrammeerd - op hun succesvolste plaat totnogtoe staan al bij al vier echt goede nummers, de rest van hun carrière mag als vulmateriaal beschouwd worden. Neil Young hoort thuis op Rimpelrock, klassiekers my ass. Moby is ook nog de moeite misschien, afhankelijk wat die "remixed" wil zeggen, want met de hele 90's-revival die tegenwoordig aan de gang is zou dat wel eens een vreselijk foute bedoening kunnen worden. In de marquee is Zita Swoon een leuke aanwezige en over Digitalism heb ik ook al veel goeds gehoord, dus het goede nieuws is dat u wel degelijk een alternatief heeft wanneer the Verve mijn gelijk bewijst en Moby mocht tegenvallen.

Zaterdag 5 juli

Aha, eindelijk een dag op niveau! Met daarenboven nog een aardig staaltje programmatie. Indien u net als ik helemaal gek bent van talloze aanstekelijke popgeluidjes dan is MGMT misschien iets voor u. En nadien staan The Hives meer dan paraat op uw sokken er professioneel af te rocken. I like! En het wordt alleen maar beter, want nadien staan de veel te laag geprogrammeerde Editors op de Main terwijl u uw trommelvliezen terug bijeenzoekt. "An End Has a Start" is niet voor niets uitgeroepen tot beste album van 2007 door de muziekjournalisten van De Morgen, wat mij betreft zaten die rukkers er voor één keer prat op. Gaat dat zien dus. Uitblazen kan bij Kate Nash, leuke pop met een ronduit adorabel Brits accentje. Geen idee of ze nog leuke nummers heeft behalve "Foundations", maar ik zou het alvast het proberen waard vinden. Nadien is er even twijfel mogelijk tussen Sigur Ros (prachtig, maar waarom op de mainstage???) en Gnarls Barkley, maar aangezien Radiohead de main afsluit lijkt de keuze mij snel gemaakt: Sigur Ros zien, genieten, en dan in één ruk naar voren op Thom Yorke z'n kwijl te kunnen opvangen.

Zondag 6 juli

Normaal gezien zou ik aanraden om zondagochtend het terrein te verlaten en zo de drukte te ontlopen - u heeft immers Radiohead gezien dus uw Werchter zou reeds geslaagd moeten zijn. Echter, op zondagavond treedt dEUS nog op, dus misschien is het alsnog de moeite op even te blijven. Maar wat doet u in de tussentijd? Mijn voorstel: Panic! At the Disco gaan zien. P!AtD is zo'n kleine zonde waar ik helemaal verslingerd aan ben, ergens op mijn "to review"-stapel ligt overigens nog hun nieuwste album klaar. Dat ze gehyped worden en nogal heel erg diep in de emo-vlaai zitten is een feit, maar hou uw geest open en probeer te genieten van wat eigenlijk niets minder dan bijzonder leuke popmuziek is. En live zijn ze trouwens zeker niet mis, naar het schijnt. Helaas speelt P!AtD maar tot 14u35 dus daarmee zal uw tijd niet gevuld raken. Mocht ik u wezen, ik zou - behalve over een betere adem en lijfgeur te beschikken - verkiezen om aan de main te blijven plakken en systematisch naar voor schuiven op zoek naar een leuk plaatsje bij dEUS, in marquee valt immers niet erg veel te beleven met uitzondering van Justice en Underworld, welke beide uw kansen op een deftige plaats vooraan bij dEUS grondig hypothekeren.

Case Closed

Zo dat was ze dus, mijn bruut, persoonlijk en ongecensureerd vonnis op de komende editie van Rock Werchter. U houdt er andere mening op na? Fijn zo! Post ze in de commentaren en wie weet lees ik ze wel!

Zitting gesloten. Tot volgende week!

(TDD)

PS: Hoewel relatief beperkt, de realtime spellingchecker van de nieuwe firefox 3.0 is de shizzle. Echt een aanrader, voor mocht u nog met internet exploiter of een vorige versie van firefox werken.

Na drie weken en meer dan 3250 woorden bloggen over Groezrock wordt het stilaan tijd om dit hoofdstuk af te sluiten. Vandaag deel ik met jullie mijn finale gedachten over Groezrock 2008. Wat waren de hoogtepunten? Wat viel tegen? Daarna gooi ik nog enkele foto's te grabbel die ik op het festival getrokken heb. Gaan met die banaan!

The good, the bad and the ugly

Laat ons beginnen bij de positieve elementen van Groezrock 2008. Aangezien ik één van die geeks ben die naar festivals gaat voor de muziek, en niet om mij een leveraandoening te zuipen, start ik met de muzikale hoogtepunten nog eens op een rijtje te zetten:

- Set Your Goals. Aangename kennismaking.
- Billy Talent. Een band die er staat, ruim mijn verwachtingen overtroffen.
- HORSE, the Band. De absolute bom. Period.
- Thursday. Hoge verwachtingen ingelost. Eindelijk mijn favorite band gezien. Woehoe!

Helaas waren er ook de muzikale dieptepunten:

- Geluidskwaliteit op de mainstage, dag 1. Godzijdank hebben ze dit kunnen fixen tegen dag 2 want het leek echt nergens op. Heel erg jammer dat dit ten koste moest gaan van Alkaline Trio en, naar verluid, Anti-Flag.
- Story of the Year. Misschien kwam het door mijn hoge verwachtingen, misschien omdat ik vermoeid was na twee dagen festival, maar misschien zogen ze gewoon aars. In elk geval hebben deze jongens de twijfelachtige eer om als enige band onder mijn dieptepunten te resideren.

En dat is het hele punt. Groezrock bracht dit jaar een heel erg hoog niveau, verspreid over twee dagen en twee podia. Waar ik in voorgaande jaren meer uitgesproken hoogten en laagten ervaarde heb ik mij dit jaar (op SotY na) bij geen enkel optreden beklaagd dat ik erbij was. Een uitstekend staaltje programmatie dus vanwege de organisatie, dat in dank wordt afgenomen. Nu al kijk ik uit naar wat we volgend jaar weer voorgeschoteld krijgen, ik ben er alvast zeker van dat het smullen wordt.

Nieuwigheden

Naast een ijzersterke line-up had de organisatie, door velen ook wel "Den hans" genoemd, nog enkele vernieuwingen in petto. Zo zorgde de nieuwe indeling van het terrein en een betere positionering van de podia voor een lagere drukte (ondanks eenzelfde aantal bezoekers als vorig jaar) en een minimale interferentie tussen beide podia (wat vorig jaar helaas wel anders was). Verder waren er enkele nieuwe standen: de Special Beers-stand en een Red Bull/Jägermeisterstand waar tussen de optredens door een DJ aan de slag was.

Over de Special Beers-stand kan ik kort zijn: Tongerlo van het vat voor de prijs van een gewoon pintje, aan de democratische festivalprijs van 3 bonnetjes voor 5 euro, is geschift en absoluut voor herhaling vatbaar. Nog nooit smaakte een festivalpilsje beter. En btw, Red Bull voor dezelfde spotprijs van 1 bonneke is ook iets adt ze mogen blijven doen. Herman Schuermans: zo moet het dus. De DJ-installatie boven de Red Bull/Jägermeister-stand oogstte ook veel succes en zorgde voor een fijne sfeer en wat afwisseling voor de mensen die niet voor muziek gekomen waren. Opnieuw, een prachtig initiatief.

Verder nog nieuw: een klop-toestand (ge weet wel, me zo nen hamer en een bel bovenaan), een singstar-installatie waarop battles werden georganiseerd en signeersessies. Ik heb mij enkel aan de eerste van deze 3 gewaagd, helaas blijf ik een watje en mocht ik dus geen promo-klakske in ontvangst nemen. Je kan niet alles hebben in het leven, I guess.

Sfeerbeelden

Aanschuiven bij de ingang van het festival. Op de voorgrond een blonde emo, op de achtergrond het kampeerterrein.

De grote banner aan de mainstage. Niet kunnen meejatten helaas.

Strike Anywhere geeft van jetje.

Het festivalterrein.

The Bones houden het cool op een hete zaterdagmiddag.

De toetsist van HORSE, The Band, met marcelleke.

Geoff Rickly van Thursday, alles aan het geven.

Celebrity-spotting: de wereldkampioen festivallen.

De Duisters vernielen hun eigen materiaaltent op de laatste avond. Scheef.

En wij naar huis. Met z'n 200. Op een busje.

Closing Time

Voor ik jullie voor alweer een weekje verlaat drop ik hier nog een filmpje dat de festivalsfeer van de voorbije Groezrock prachtig weergeeft.

Volgende week: something else! Moge u in deze tijden van blok met mij mee mijmeren over de mooie momenten die reeds achter ons liggen....

(TDD)

Vorige week: Dankzij de vroege wekker slagen Remko en Tom erin om zonder problemen op de camping te raken. Daar ontmoeten ze enkele fijne Duitsers die hen van schaduw, bier en gezelschap voorzien. Hoewel de geluidskwaliteit op de mainstage wat tegenvalt zien ze enkele mooie optredens. De sfeer is goed, het weer is goed, de muziek is goed, wat wil een mens nog meer? Wat dacht u van een tweede festivaldag...

(ter herinnering: de sterretjes bij de bands interpreteert u als volgt:
* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.)

Good morning Meerhout

Een uur of tien in de ochtend, en ik word wakker in een tent die inmiddels meer wegheeft van een zweethut. De brandende zon staat weer aan de hemel en het geluid van de eerste band schalt al over het terrein. We besluiten om eerst rustig te ontbijten (Rice Krispies, jummie), lullen wat met de Duitsers en rond een uur of elf begeven we ons richting festivalterrein om een kijkje te nemen bij Suicide Silence (***). Manmanman, wat een opener. Loeiharde metalcore met bassen die de hele Core Stage doen meedreunen. Een stofwolk vooraan het podium laat vermoeden dat de eerste moshpit van de dag meteen een feit is. We blijven een nummertje of 3 met open mond staan, dan heeft Remko er genoeg van. Meerhout, goeiemorgen.

Aftellen...

Nadat Suicide Silence het stof uit onze oren geramd heeft volg ik Remko naar de Main Stage, waar The Bones (***) aantreden. Een fijne punkgroep zonder meer, maar ook niets bijzonders. Interessanter is de geluidskwaliteit. In tegenstelling tot de dag voordien is die immers een pak verbeterd, wat het beste doet vermoeden voor wat komen zal. Terwijl Remko immers aan het aftellen is naar Sick of it All (21u30, Core Stage) tel ik de uurtjes af naar Thursday, die om 22u op de Main Stage staan. Laat ons hopen dat men tot dan de geluidskwaliteit op punt kan houden.

Na The Bones is het etenstijd en het potje Spaghetteria (*****) dat ik op de camping naar binnen werk smaakt opperbest. Vorige jaren kozen we meestal voor het gemak van eten op het festivalterrein, wat over het algemeen vrij duur en matig uitviel. Ter vergelijking: voor 3 euro heb je een portie vettige frieten met saus, een hamburger of een hotdog. Loempia'tjes, hoewel lekker, kosten al vlug 6 euro voor een portie waar je niet mee gegeten hebt. Pitta kost eveneens een euro of 5-6 maar is, hoewel je veel krijgt voor je geld, toch geen echte aanrader. Vooral de looksaus is...verdacht. Mijn 3 zakjes spaghetteria uit de Colruyt, waarvan we er slechts 2 opgegeten hebben, en het pakje Miracoli van Remko komen tezamen uit op zo'n 5 euro. Zeker de wandeling naar de camping en het meezeulen van wat kookmateriaal waard als je het mij vraagt.

Maar goed, genoeg gastronomisch gezwans voor vandaag, dit is een muziekblog dus laat ons maar overgaan tot de kern van de zaak. Om kwart na 2 speelt A Wilhelm Scream (***) op de Main Stage, en na het heerlijke optreden dat ze op Groezrock 2006 brachten mag er geen twijfel over bestaan dat we teruggingen voor meer van dat. Inmiddels is de band alweer een album verder maar de basis blijft dezelfde: stevige hardcore met melodische gitaren en catchy hooks. Het optreden zelf is minder indrukwekkend dan de vorige keer maar toch zeker te smaken. De nieuwst plaat klinkt leuk en komt dus zeker in mijn "te dowloaden" lijstje terecht.

Nog zeven uur te gaan voor Thursday.

Volgende band op het programma is HORSE, The Band (*****), die net na AWS de Core Stage innemen. Spurten dus om er op tijd bij te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden zijn HTB rare jongens. HORSE mixt staalharde chaotische hardcore met de tonen van een 8-bit syntesizer (denk aan de eerste Nintendo's of arcadegames). Voeg er een flinke geut geschreeuw aan toe, gooi er een gastdrummer van de band "#12 Looks Like You" bij en werk af met een vleugje triangel (WTF???). Het resultaat? Een dodelijk cocktail, Nintendocore genaamd.

Aangezien het filmpje voor zich spreekt ga ik er niet te diep meer op ingaan, dit optreden was ronduit geweldig en mijn eerste echte hoogtepunt van Groezrock 2008. HORSE, the Band, dankuwel en tot binnenkort.

Na dit magistrale optreden is het de beurt aan The Setup (***), eveneens op de Core Stage. Opvallend overigens dit jaar is de goede spreiding van kwaliteitsvolle bands over beide podia, zodat we in tegenstelling tot vorige jaren overal wel eens gestaan hebben. The Setup speelt op Groezrock een thuismatch (inmiddels de 3e of 4e keer dacht ik) en neemt met hun optreden dit jaar meteen ook afscheid van hun frontman. Je zag duidelijk dat ze er het beste van maakten en tenvolle genoten van hun show, wat aanstekelijk werkte op het publiek. Toch brengt de band naar mijn mening een vrij standaard-hardcore-product waardoor ze, behalve hun enthousiasme dan, weinig uitstaken boven de andere bands. Of misschien was dit omdat ik nog helemaal onder de indruk was van HORSE, dat kan natuurlijk ook.

In elk geval besluit ik nadien nog wat op de camping te gaan chillen, een hapje te eten en rustig af te tellen naar Thursday (nog 5 uur te gaan). De volgende band is Parkway Drive (18u35, Core Stage) maar uiteindelijk besluit ik maar niet te gaan uit luiheid.

In de plaats daarvan geniet ik van een lekker lange pauze waarna ik samen met Remko naar de Main Stage trek voor Face To Face (****). Blijkbaar zijn deze mannen levende punkrock-monumenten, maar ik had er nog nooit van gehoord. Pure zonde, want wat ik te horen krijg klinkt goed, heel goed zelfs. Aanstekelijk enthousiast, eerlijk, catchy,... alles wat een punkoptreden hoort te zijn. Ook mooi is dat deze jongens vlak voor Thursday speelden, waardoor ik meteen in een goede positie stond om mij een weg naar voren te banen. De geluidskwaliteit is overigens pico bello, hulde aan de geluidstechnicus van zaterdag. Remko vertrekt met pijn in het hart wat vroeger om een goede plaats bij Sick of it All te bemachtigen en ik geniet nog even van dit puike bandje, aftellend naar 22u.

Genoeg geluld, tijd voor Thursday

Wanneer FTF zijn laatste noot gespeeld heeft schiet ik mij meteen naar voren, en wonder boven wonder, ik raak tot aan de dranghekken vooraan. Helemaal centraal. Oftewel: ideaal. Naast mij staat helaas één of andere geit die helemaal wild is van Thursday (ik ook weliswaar) en een vol half uur tettert over hoe enthousiast ze wel is en blablabla en blablabla. Negeren die handel dan maar.

Thursday (*****). Geweldige show, woord voor woord meegebruld. De zanger maakt zijn repuatie waar en geeft zich helemaal op het podium, bovendien zonder dat zijn stem hieronder te leiden heeft. De band speelt ook heel erg strak, vooral fijn aangezien ze vroeger de repuatie hadden van live toch wat minder te presteren. In elk geval niks van gemerkt. De set bevatte vooral nummers van "Full Collapse" (nog steeds hun beste album) en "A City By the Light Divided", met daartussen nog de singles van "War All the Time". Geen ouder werk van hun debuutplaat dus, wat toch een beetje jammer was. Zoals de gewoonte is zette de band ook een Wall of Death op bij het spelen van "Into the Blinding Light", wat natuurlijk mooie beelden oplevert als je helemaal vooraan staat. Tip: geluidskwaliteit is vreselijk dus zet uw boxen stil voor ge het filmpje laat lopen.

Nu goed, "mooie beelden" is natuurlijk relatief als ge met uw GSM filmt, maar you get the idea.

Na Thursday ga ik nog naar de Core Stage om Story of the Year (**) te zien, maar na 2 dagen festival heb ik niet erg veel zin om nog helemaal naar voren te trekken. De band opent sterk met hun bekendste hit ("And the Hero Will Drown"), maar wat opvalt is dat de bassen wel erg hard doorkomen. De reden hiervoor wordt al snel duidelijk. De band doet zijn uiterste best om als geloofwaardige hardcore-act over te komen, wat natuurlijk moeilijk is als je net na Sick of it All op moet. Naar mijn mening had de band beter gedaan waar ze het best in zijn, namelijk hun gepolijste emocore-nummers door zoveel mogelijk fans laten meezingen, in plaats van zichzelf als "harde" hardcore te profileren en daardoor weg te deemsteren in de zee van echte en betere hardcorebands die hen de afgelopen 2 dagen voorgegaan waren. Enige noemenswaardige lichtpuntje was nog "Wake Up", het beste nummer op hun nieuwste album dat, zoals ik enkele weken geleden voorspelde, de nieuwe singel wordt. Na een half uurtje heb ik genoeg gezien, maar eigenlijk kan deze tegenvaller de pret niet drukken na de heerlijke optredens die ik vandaag allemaal heb mogen aanschouwen. Ik ruil mijn laatste drankbonnetje in voor een verse blonde Tongerlo van het vat en keer camping-waarts.

Normaal gezien zou hier nu nog een verslag van de terugreis en een finale conclusie van het festival in zijn geheel moeten komen, maar aangezien ik inmiddels zo'n 1500 woorden bijeen geblogd heb ga ik dat houden voor volgende keer. En als ik dan toch bezig ben zal ik er meteen nog enkele foto'tjes bijzwieren ook. Vergeet volgende week dus zeker niet in te schakelen op wmggs, zelfde tijd, zelfde plaats!

(TDD)

Wat vooraf ging: Tom besluit om voor het 4^e jaar op rij naar Groezrock te gaan, hét Belgische punk/hardcore/emo-festival. Hij gaat naar Metalzone Gent en koopt zijn combiticket. Hij gaat op zoek naar gezelschap en vindt dit onder de vorm van Remko. Enkele dagen voor het festival volgen afzeggingen van Good Charlotte en Lit, welke vervangen worden door Thursday (hoera!) en Bouncing Souls (wie?). Tom zweert hierop 2 zaken: 1) hij zal helemaal vooraan staan bij Thursday en 2) hij zal een festivalverslag schrijven voor de blog. En hij heeft woord gehouden! Vandaag: het Groezrockverslag van dag 1 zoals deze door uw favoriete blogger werd ervaren. On to it!

De heenreis

Vrijdag 9 mei. Mijn wekker gaat afschuwelijk vroeg af omdat we, om miserie met het openbaar vervoer zoals vorige jaren te voorkomen, besloten hebben om 8u20 de trein al te nemen richting Geel. Als alles goed gaat moeten we dan tegen 10u30 en vóór de grote massa aan de kerk van Gestel staan. En alles gaat goed. De trein richting Antwerpen is opvallend leeg en ook op die naar Neerpelt vinden we zitplaatsen. Aangekomen in Geel gebeurt het mirakel: we raken meteen op de bus naar Gestel (nvdr.: vorige jaren vertrokken we later en was het steeds 1 bus vs 400 punks, lees: we nemen een lift/taxi)! Dat maakt het vroege opstaan meteen de moeite waard. Rond kwart voor elf staan we te wachten aan de camping die helaas pas tegen 12u zou opengaan, maar tegen alle verwachtingen in opent de organisatie de poorten al vanaf 11u20. Wederom een meevaller. Inmiddels is het heet. Bloedheet.

Na de standaard rugzakcontrole kunnen we binnen. We stellen ons op in een kring met een bende fijne Duitsers en tegen 12u30 staat ons tentje op. Nog 5 uur wachten op het eerste optreden. Tijd genoeg dus om kennis te maken met ons gezelschap voor de komende dagen:

Remko, mijn partner in crime op vlak van festivals. Reeds voor de derde keer op rij komt hij mee naar Groezrock. Houdt vooral van punk en haat emo.

De Duitsers. V.l.n.r: Pete, Jochen, Tobias, Daniel, Michael. En wat voor coole Duisters waren het! Voorzien van bier, een partytent (schaduw!) en stoeltjes, steeds goed geluimd en daarenboven nog vrij proper en niet te lawaaierig 's nachts. Prachtige buren dus. Niet op de foto: Törsten, die op het moment van opname reeds gecrasht was uit zattigheid. Het blijven Duitsers natuurlijk.

Muziek!

Genoeg sfeer geschetst, tijd voor de optredens. Na 3 hotdogs, 5 uur wachten en Remko die zo'n duizend keer "Set Your Goals" herhaalde trekken we naar de festivalwei om, u raad het al, Set Your Goals te zien.

Alvorens ik overga tot de optredens zelf even een korte toelichting. Bij elke band ga ik tussen haakjes een score op 5 geven uitgedrukt in sterretjes. Deze mag u als volgt interpreteren:

* : Slecht. Nooit meer.
**: Slecht maar met lichtpuntjes.
***: Leuk maar ook niet echt speciaal.
****: Goed, ik zou inkom betalen om dit nog eens te zien.
*****: Subliem, ik ben terstond fan geworden.

Set Your Goals (****) is een jonge punkband (denk New Found Glory) en kwam op Groez zijn debuutalbum "Mutiny" voorstellen. Hoewel de band duidelijk nog wat onwennig op het podium stond was er één duidelijke uitschieter, namelijk de prachtige single "Echoes". Tip: beluister deze parel van een track op hun myspace, hij zal lang blijven plakken. Een fijn begin dus van ons festivalweekend.

Na SYG trekken we op verkenning op de festivalwei op zoek naar merchandise en drankbonnetjes om ons nadien richting Core Stage te begeven voor Strike Anywhere (***). Een aardig hardcore-optreden is onze beloning met meteen ook de eerste mosh-pits van de dag. Nadien maken we van het gebrek aan echt interessante optredens gebruik om even naar de camping te trekken en ons een potje spaghetteria te bereiden. Inmiddels is het 19u30 en Remko begint weer: "AlkalineTrioAlkalineTrioAlkalineTrio...". Drie keer raden waar we om kwart na 9 naartoe gingen...

Alkaline Trio (***). Enkele jaren geleden gaven ze nog een verpletterend optreden op de skate stage van Pukkelpop en nu waren ze terug. Nodeloos te zeggen dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. We kregen dit keer een al bij al wisselvallige show, met de geluidskwaliteit als grootste spelbreker. De nieuwe nummers klonken wel leuk, vooral "Help Me" belooft goed te scoren in de hitlijsten van de toekomst me dunkt.

Onmiddelijk na AT haast ik mij naar de Core Stage om Finch (***) te zien. Live klinkt de band blijkbaar een pak harder dan op CD maar het optreden was best te smaken. Aansluitend hierop pik ik nog een stukje Anti-Flag mee, en weer valt op dat de geluidskwaliteit op de main allesbehalve schitterend is.

Op naar Hot Water Music (***) dan maar, die de Core Stage afsluit. Ik zie een oerdegelijk optreden maar na ongeveer een half uurtje besluit om toch nog eens mijn geluk te gaan beproeven aan de main stage, waar Billy Talent aantreedt.

Het Canadese Billy Talent (****) scoorde het afgelopen jaar enkele bescheiden hits met de singels "Fallen Leaves" en "Surrender" wat hen een headline op Groez opleverde. Volkomen terecht naar mijn mening, want ik krijg een zeer goede show te zien met veel energie en voor de verandering een scherpe geluidskwaliteit. Als ik dan toch één bemerking moet maken dan is het misschien dat de stem van frontman Ben Kowalewicz net wat te hoog uitvalt wanneer hij voor live-publiek optreedt. Oordeel voor uzelf:

Maar naast dat een piekfijn pop-punk optreden met veel energie en een hoog meebrul gehalte, hoewel "Surrender" opvallend genoeg niet gespeeld werd. In plaats daarvan besloot de groep met het keiharde "Red Flag", waarop ondergetekende vrolijk meemoshte. Een schoon einde van een schone dag.

Volgende week: Overleven onze helden de invasie van de moffen? Raakt Tom vooraan bij Thursday? Wat doet die triangel op het podium van de Core Stage? En raken onze helden veilig en wel terug in Gent? Dat en veel meer, in het verslag van dag 2!

(TDD)

]]> http://wmggs.wordpress.com/?p=16 Sun, 11 May 2008 07:47:12 +0000 wmggs http://wmggs.nl.wordpress.com/2008/05/11/groezrock-2008-de-preview/

Het afgelopen weekend was het weer zover: Groezrock. Jaarlijkse hoogmis voor de punks, hardcoreliefhebbers en emo's van deze wereld. Ik situeer mijzelf graag ergens tussen deze laatste 2 groepen, en dus zak ook ik jaarlijks weer af naar het pitoresque Meerhout (Antwerpse Kempen) voor 2 dagen headbangen, moshen maar vooral genieten. Ik ben inmiddels toe aan mijn vierde editie, en mijn hoge verwachtingen zijn tot nu toe steeds ingewilligd. Wordt 2008 de spelbreker? Time will tell. De komende 2 weken zal ik verslag uitbrengen van mijn avonturen op Groezrock 2008. Vandaag situeer ik kort even het festival, beschrijf ik mijn hoogtepunten van de afgelopen edities en blik ik vooruit naar de bands die ik dit jaar zoal wil gaan zien. Genoeg stof, dus laat er ons meteen aan beginnen!

Geschiedenis

Groezrock werd voor het eerst georganiseerd in 1992. Oorspronkelijk was het een rock- en popfestival met enkele honderden toeschouwers, maar in de loop der jaren is het geëvolueerd tot één van de grootste punk- en hardcorefestivals in Europa. Het festival gaat door in Gestel, Meerhout en sinds 2003 zijn er 2 podia. In 2006, bij de 15e verjaardag van het festival, werd beslist om het festial uit te breiden van 1 naar 2 dagen. Heden is dit nog steeds het geval en trekt Groezrock zo'n 15000 bezoekers.

Tom goes Groezrock

Groezrock 2008 wordt mijn 4e opeenvolgende editie. Ik hoorde voor het eerst van het festival in 2004, toen ik bijna per ongeluk op hun site terecht kwam. Headliners toen waren Millencolin en De Heideroosjes, maar helaas kon ik toen door omstandigheden (wellicht een combinatie van schoolwerk en geldgebrek) nog niet gaan. Het jaar erop, 2005, hield ik de geruchten nauwlettend in de gaten. Lagwagon. Boy Sets Fire. Rise Against. Coheed and Cambria. Hopesfall. Alexisonfire. Wellicht zeggen deze namen u weinig tot niets, maar voor mij was dit een best-off van alle punk en emo die ik dat jaar ontdekt, gedownload en aanbeden had. Dit was het festival van mijn dromen. Samen met 2 vrienden (waaronder één van mijn trouwe mede-bloggers) trokken we richting Meerhout en het was Z-A-L-I-G. Hoogtepunten waren optredens van Floggin Molly, Rise Against en Coheed and Cambria. Een kerel die op de second stage kroop, dan op één van de boxen klom en tenslotte in salto het publiek indook. Verder een zalige campingsfeer en een oudje dat ons 2 flessen wijn regelde, free of charge. Respecteer uw oudjes, mensen.

Het was duidelijk. Ik moest en zou terugkomen voor meer. En dat deed ik. In 2006 was ik opnieuw van de partij. Deze maal was het de 15e jaargang van Groezrock, en dit werd gevierd met een extra festivaldag en een ijzersterke line-up. Namen als Taking Back Sunday, Bad Religion, Dropkick Murphy's, Less Than Jake en Thrice prijkten op de affiche. Hoewel het dat jaar ijskoud was werd mijn hart verwarmd door de muziek van mijn helden.

U raadt het al, 2007 was ik er weer. Vanop een ander forum heb ik nog een beknopte review kunnen oprakelen die ik over deze editie geschreven heb: lees hem hier.

Vooruitblik

Dat was de geschiedenis, tijd voor de toekomst. De affiche van Groezrock 2008 ziet er als volgt uit:

Vooreerst een correctie: Good Charlotte en Lit hebben afgezegd. In de plaats komen Thursday en Bouncing Souls. En verder: sweet stuff ey? De namen die wat mij betreft in het oog springen:

Thursday: Zowat mij favoriete band ooit. Vorig jaar hebben ze in extremis afgezegd (een serieuze domper op mijn feestvreugde) maar dit jaar komen ze het goed maken. Dit wordt de eerste maal dat ik ze live ga bezig zien en ik kijk er heel hard naar uit. Brengen iets tussen emo en post-hardcore maar op een heel eigen manier. Vooral de zanger is naar het schijnt indrukwekkend live.

Story of the Year: Mijn review van hun laatste CD is enkele blogs terug te vinden, het mag dus niet verbazen dat ik een fan ben. En dus helemaal vooraan zal staan wanneer deze jongens aantreden.

Alkaline Trio: Zalige punkrock. Waren 3 jaar geleden subliem op Pukkelpop en ik verwacht niets minder dan meer van dat!

Horse The Band: Nintendocore, oftewel het combineren van hardcore met geluiden van een 8-bit synthesizer. Deze mannen hebben het uitgevonden en zijn nog steeds de meesters. Dit wordt lachen. En moshen. Mossshheeeen!

Verder nog leuk: Billy Talent (punk), Hot water Music (old school emocore/punk), Finch (emo), Sick of it All (hardcore), A Wilhelm Scream (hardcore).

Kort samengevat: dit belooft weer een geweldige Groezrock te worden! Volgende week: het verslag van dag 1.

(TDD)