...of wel? Tussen een reorganisatie op mijn werk, het inrichten van een nieuwe computer en een heftige leeskick gaat de tijd snel, en zijn er zo een paar weken voorbij. Hierbij een muzikale round-up.

De Ierse David Holmes leek de afgelopen jaren definitief opgeslokt te zijn door de soundtrackmachine van Hollywood, maar heeft redelijk onverwacht een nieuwe album uitgebracht. "The Holy Pictures" lijkt in weinig op zijn eerdere werk: het album balanceert op het snijvlak tussen hoekige jaren-tachtig pop, postrock a la Tortoise en de soundtrack van Lost in Translation. En dat werkt prima - luister naar de single "i heard wonders"

Het mooiste verhaal van de afgelopen tijd is dat achter de plaat van Bon Iver: "Het debuutalbum For Emma, Forever Ago werd vooraf gegaan door het verhaal van zanger Justin Vernon die zich uit liefdesverdriet drie maanden opsloot in een tochtige blokhut in de noordelijke Amerikaanse staat Wisconsin. Hij hield zich in leven met zelf geschoten wild en schreef een album bij elkaar dat zo indringend van intense emotie en snerpende falsetstemmen is, dat het bijna voyeuristisch is om ernaar te luisteren" (Jan Vollaard, NRC Handelsblad, 22-09-2008). De muziek maakt deze bijna té mooie premise helemaal waar. Dit is het openingsnummer.

Het duo People Under The Stairs lijkt met iedere plaat beter te worden... of ligt dat aan mij? Het nieuwe album FUN DMC klinkt als een zomers feestje met goede vrienden, en neemt een ouderwetse karrevracht aan dikke samples mee. Erg fijn. Check de hierboven gelinkte site, en luister naar eerste single Step Bacc in de remix van Dj Day. Wanneer begint de volgende zomer?

Als je me een paar weken geleden gevraagd had of ik met spanning zat te wachten op nieuw werk van Jazzanova had ik Nee gezegd - het is geen 2001 meer, en ik heb de afgelopen jaren iets te vaak middelmatige dj-sets van de heren gehoord. Ik moet echter toegeven dat de nieuwe single "let me show ya" benieuwd maakt naar het album dat over een paar weken uitkomt. Nou maar hopen dat de nummers niet met Deutsche Gründlichkeit platgeproduceerd zijn.

.:ademruimte:.

Morgan Geist, helft van Metro Area en samensteller van de invloedrijke "Unclassics" verzamelaar, heeft afgelopen week zijn tweede solo-album uitgebracht. "Double Night Time" staat vol met melancholieke vocale techno in klassieke Detroit-stijl. De eerste single draagt de naam van deze stad en kun je hier horen. Ik kan niet wachten totdat ik weer een keer 's nachts op de snelweg zit, zodat ik dit album hard kan draaien met een bijpassend uitzicht.

Last but not least: Raw Fusion en Gamm-baas Mad Mats blijft maar nieuwe mixen uploaden; zijn laatste is een knaller.

Aangezien ik er de laatste weken maar niet toe lijk te komen met enige regelmaat te bloggen vandaag iets nieuws. Neem een halfje lijstjes, een kwart blogland en een kwart weblog-als-dagboek en je begint in de buurt te komen. Komtiegaatie.

Na even uit zicht te zijn verdwenen, is het machtige Vetiver terug met een nieuw album... met alleen covers! Gelukkig geen probleem - alle originelen zijn zo obscuur dat ik ze in ieder geval niet ken, waardoor het eigenlijk een nieuwe verzameling eigen nummers lijkt. Luister naar "houses".

Vorige week eindelijk het inmiddels klassieke boek "Easy riders, raging bulls" van Peter Siskind gelezen over de Amerikaanse filmindustrie in de jaren zeventig. De focus ligt op hoe de toenmalige "nieuwe generatie" van onder andere Francis Ford Coppola, George Lucas en Martin Scorsese het bestaande systeem probeerde te veranderen, ondertussen een canon klassieke films maakte, en uiteindelijk onderdeel van het systeem bleken te zijn. Naast bakken sappige roddels ook erg goed geschreven, en zeer vermakelijk voor iedereen die van films houdt. Lees die shit.

Ondertussen gaat de stortvloed aan verzamelalbums zoals die medio jaren negentig op gang is gekomen onverminderd door, en zijn een aantal labels inmiddels aan een tweede of derde recycling van dezelfde nummers binnen tien jaar bezig... en dan hebben we het nog niet eens over tie-ins met nationale kranten (i'm looking at you, Blue Note). Wie echter zoekt zal vinden, en op kleinere labels komt er nog steeds af en toe wat moois uit. Een goed voorbeeld is "variations in time" op het Canadese Public Transit-label, een verzamelaar die met wisselend succes de grenzen van de jazz opzoekt. Naast een paar onfortuinlijke keuzes die me doen denken aan The Miami Sound Machine staan er ook nummers op als "nightmare bush'it whirl" waarin Amina & Amiri Baraka een bijtend stuk politieke poëzie declameren over een cover van Stevie Wonder's "all i do". Negen minuten en eenenveertig seconden bliss.

Na een avond stappen met een van mijn zussen moest ik ineens denken aan "frosting on the beater" van The Posies, een album wat in 1993 naadloos aansloot op mijn hoogstpersoonlijke-doch-universele teenage angst. Cd weer uit de kast gehaald en "solar sister" aangezet. Phew! Hij blijft overeind. Altijd gevaarlijk om muziek waar je goede herinneringen aan hebt opnieuw te luisteren: niet zelden is het gevoel van de herinnering mooier dan de muziek in het heden. Dit album gelukkig niet. Tweestemmige powerpop met mooie gitaarsolo's (ja, ik schrijf het echt: mooie gitaarsolo's).

Een grappige quiz waarin je moet raden hoeveel vervolgen er van bepaalde films gemaakt zijn deed me - logischerwijze - aan James Bond denken. Waarop ik op weg naar mijn werk ongevraagd "shanty town (007)" van Desmond Dekker and the Aces in mijn hoofd kreeg. Ik ben vast niet de enige die zo'n hoofd heeft wat ongevraagd postmoderne kruisverbanden legt, toch?

Op dezelfde plek als waar ik bovenstaande quiz tegenkwam, zag ik ook een instructievideo over autorijden als je salvia op hebt. Hilarisch, en onbedoeld wederom een trigger: het is prettig af en toe het al te tastbare dagelijkse te verruilen voor een wat bredere geestelijke omgeving - iets wat net zo goed met muziek als met drugs kan. Maar om dan altijd de voordehand liggende paden van psychedelische rock, jamaicaanse muziek en (spirituele) jazz te bewandelen? Meh. Ik wil meer wazige hiphop met ballen. Albums zoals Edan's "beauty and the beat" uit 2005 - autobotsingen van antieke echo's en bliepjes met dikke drums eronder please!

Tenslotte: deze week is de nieuwe versie van Mozilla's Firefox browser uitgekomen. Dit zou geen nieuws zijn, maar deze heeft standaard een mediaspeler ingebouwd die naast elk muziekbestand op het internet een play-knopje neerzet; dus ook mijn blog! Handig...

...en daarmee ben ik 45 minuten verder en is mijn blogrugzak weer aangenaam leeg; voel je vrij om hieronder te vertellen / laten horen / zien / etc waar je mee bezig bent.

"This record is about a journey. A journey to Africa. A long trip across the Sahara desert into the bush. One day, as we were listening to some music, beautiful jungle music by the Pygmys, we decided right there and then we would go to Africa. That we got to go to Africa."

In 1968 besloot de Franse saxofonist Barney Wilen (hij heeft zijn achternaam anders gespeld op "Moshi") naar Afrika te gaan.

"We got a map and after some thinking about, we decided to cross the continent from Tangiers to Zanzibar in a sort of snaky line. The whole trip was to last 3 months which we thought was plenty of time."

Hoe ik dit weet? De cursieve stukken tekst in deze post zijn afkomstig van de binnenkant van de lp-hoes. Laten we verder gaan.

"Well, as you may have guessed, we never got to Zanzibar. First of all, there were wars going on in several parts of Africa, and it was impossible to go trough countries like Nigeria and the Tchad, especially as we were looking for piece and our presence in a country at war would have been of no use to anybody"

De reis was niet alleen op topografisch gebied: ook emotioneel, muzikaal en infrastructureel maakten Wilen en zijn reisgenoten het nodige mee. Ik heb ongeveer 5% van de hoestekst overgeschreven, maar kan jullie vertellen dat één van de reizigers overleed aan een koortsaanval, een andere zich bekeerde tot het Moslim-geloof (en niet mee is teruggekomen) en dat iedereen erg onder de indruk was van de gastvrijheid en de plaats die muziek in de verschillende culturen innam.

"After 2 years, three of us finally arrived in Dakar and came back to Europe with lots of recorded music, instruments and Elvis Mammadou, a bushdog. We had started 15 but, most of the crowd copped out after 6 months. Those who stayed on, kept just what was necessary for making and recording music."

Na terugkomst is Barney Wilen de studio ingedoken met alle gemaakte opnamen en heeft hij er de dubbel-lp "Moshi" uit gedestilleerd.

"Moshi is the Borogis' way of getting rid of the blues, a trance-like state which involves possession by a special demon called Moshi."

De plaat is uitgebracht door de filmmaatschappij die Wilen aanvankelijk sponsorde om een documentaire te maken over zijn reis, maar die na 12 maanden de geldkraan dichtdraaide. Dit betekende uiteindelijk dat Wilen de rechten over de opnames verloor en de plaat maar een kleine en exclusief Franse oplage kende - en dat is zonde.

Na het al weken van plan te zijn ben ik er eindelijkaan toe gekomen om deze 14 nummers in 80 minuten op te nemen, dus als het bovenstaande je aanspreekt nodig ik je uit om via folk, jazz, folklore, experimenten en straatopnames mee te gaan naar Afrika. Het is wellicht al duidelijk uit de beschrijving, maar de plaat werkt natuurlijk het beste als je hem van A tot Z beluistert...

(*): mocht divshare te traag zijn voor dit grote bestand dan is hier een alternatief.

Bij wijze van regendans voor de lente heb ik afgelopen weekend een nieuwe mix gemaakt. Directe aanleiding was het feit dat Deluca van Royal Groove de trotse vader is geworden van een prachtige dochter, en dat ik het hem van harte gun om zoveel mogelijk tijd met zijn spruitje door te brengen. Ik ben echter zó tevreden over het resultaat dat ik hem vandaag ook met mijn eigen luisteraars deel. Tracklist en achtergronden:

01. dark city sisters - rose - star time volume 1 lp
Meerstemmige Zuid-Afrikaanse heerlijkheden fkomstig van hun "star time volume 1" lp die ik een tijdje terug postte.

02. george cromarty - flight - wayfaring strangers: guitar soli 2lp
Afkomstig van de recente Numero-verzamelaar Wayfaring Strangers: Guitar Soli, waarop de crème de la crème van het "eenzame mannen met een akoestische gitaar"-genre verzamelt wordt. Numero: nog steeds een garantie voor kwaliteit.

03. birigwa - okusosola mukuleke - birigwa lp
Afrikaanse folky fusion met een Stark Reality connectie. Tot vorig jaar moeilijk te krijgen voor de normale muziekliefhebber, maar sinds kort heruitgebracht op cd door Porter Records. Dit nummer komt van de lp en die is net zo mooi als dit "okusosola mukuleke" doet vermoeden.

04. aretha franklin - one step ahead - columbia 45
Hebbes! Het duurde even, maar nu ben ik eindelijk in het bezit van dit pareltje uit Aretha's pre-Atlantic periode (lees: voordat ze hits had). En ja, dat nummer kan inderdaad bekend klinken.

05. the ethiopians - life is a funny thing - lee scratch perry: born in the sky 2lp
Vocale reggaeharmonieën uit de studio van Lee "Scratch" Perry, en al een paar weken naast de draaitafel

06. zelia barbosa - carcara - sertao & favelas lp
Braziliaanse song of protest van de "sertao & favelas" lp die eerder dit jaar op mijn blog stond. Love it.

07. the jimi hendrix experience - little wing - axis: bold as love lp
Misschien wel het mooiste Hendrixnummer, en naar verluidt is de intro de aanleiding geweest voor de melodie van "under the bridge" van de Red Hot Chili Peppers.

08. lloyd miller - gol-e gandom - oriental jazz lp
Oh my. Nóg een reden om de "spiritual jazz" compilatie op het Jazzman label te kopen.

09. lee stone - what is life - breakout 45
De enige mp3 van het stel - ik krijg dit nummer gvd maar niet gevonden! Hypnotiserende soul met levensvragen... delicious.

10. jack wilkins - red clay - windows lp
Sampleklassieker ("sucka nigga" van A Tribe Called Quest), maar vooral een aangenaam dubby stukje gitaarjazz met dikke drums.

11. them - it's all over now, baby blue - decca 45
Of: waarom Van Morisson als bijnaam "The Man" heeft. Killer Dylan-cover

12. barney willen - zombizar - moshi 2lp
**watch this space: binnenkort het hele album + achtergrondverhaal**

13. paul simon - everything put together falls apart - paul simon lp
Van zijn behoorlijk ondergewaardeerde solodebuut. Je wist waarschijnlijk niet dat Simon zo down kon zijn...

14. sunny & the sunliners - should i take you home - rpr 45
Hebbes 2.0: na er eerder dit jaar in louter superlatieven over te hebben geschreven heb ik eindelijk het begeerde plaatje in plaats van de cd!

15. dave & ansel collins - stone in love - in the ghetto lp
Atypische falsetto reggaecover van een nummer van Tim Buckley. Verraderlijk aanstekelijk!

16. pharoah sanders - upper & lower egypt - tauhid lp
Eindelijk. Het heeft verdomd lang geduurd voordat ik een keer een geschikt plekje vond voor één van mijn persoonlijkste favorieten. Dit is wat ik 's avonds op zet als ik even helemaal los wil kunnen laten cq het verleden en de toekomst wil laten varen om hier en nu te zijn. Het is dan ook de titel van de lp waar dit nummer op staat die deze mix zijn naam geeft. "Tauhid" is een grondbeginsel van de Islam, en komt vrij vertaald neer op het samenbrengen van alle krachten en iedereen accepteren voor wie hij is. Daar sta ik helemaal achter.

Laat je me weten wat je van de mix vindt?

"Everything is Talking" by the Long Winters

The Visiter, the new album by the Dodos

Sinds Neil Young een klein jaar geleden besloot om zijn  concert in Massey Hall alsnog (36 jaar na dato) uit te brengen ben ik bezig aan een inhaalslag. Met de snelheid van een schildpad. De afgelopen maanden heb ik Neil Young, Everybody knows this is nowhere, After the goldrush, On the beach en Times fade away aangeschaft en regelmatig gedraaid. Vond het erg goed, maar een échte vonk had ik niet.

Totdat ik vandaag tegen de driedubbele verzamel-lp Decade aanliep en thuis alle zes de plaatkanten achter elkaar draaide. Wat een nummers zeg. Young = Grote Artiest, bijvoorbeeld door het prachtige popliedje wat in het 10 minuten durende "cowgirl in the sand" verstopt zitten tussen de feedback. En omdat hij "winterlong" geschreven heeft - ik heb gelijk de versie van The Pixies weer uit kast gehaald. The end.

Volgende week gaat op het Filmfestival van Rotterdam de film Juno in première, en vanaf 8 februari is hij in het hele land te zien. Ik had de mazzel hem deze week al te kunnen kijken, en het is een Aanrader.

Als American Splendor, Little Miss Sunshine en Waitress je filmhart sneller deden kloppen mag je 8 februari in je agenda zetten - ik kan me bijna geen betere manier voorstellen om 90 minuten te besteden.

Als kersje op de taart heeft Juno een prachtige soundtrack (eigenlijk geen verrassing als je je realiseert dat de drie films die ik hierboven als vergelijkend materiaal noem dat ook hebben) met onder andere The Kinks, Belle & Sebastian, Sonic Youth en Buddy Holly. Hierboven drie nummers uit de film - als je Mott the Hoople op je soundtrack hebt staan kan je bij mij sowieso een potje breken ;-)

Cortez is on a break - hij zit namelijk met een gedeeltelijk ontstoken hoofd thuis terwijl hij parmantig een sjaal draagt (die dan wel weer weggestreept wordt door de oude trainingsbroek). Wat luistert een mens als hij (zij) zich niet lekker voelt? Niks druks overaanwezigs; graag iets wat een beetje aansluit bij een afkalvend besef van tijd in combinatie met liters kruidenthee. Deze plaat dus.

In 1969 opgenomen door een gelegenheidsband die bestaat uit de bands van Gabor Szabo  en Bill Plummer's Cosmic Brotherhood (een bandnaam die zó goed is dat de muziek alleen maar tegen kan vallen als je het mij vraagt) en alleen in Amerika uitgebracht op het Nederlandse Philips-label. Hoe dat klinkt? Instrumentaal, regenachtig, troostend, middeleeuws (serieus), funky en betoverend. Laat je niet uit het veld slaan door het eerste nummer, hoewel het wellicht goede herinneringen bovenbrengt als je vroeger naar Robin Hood op de BBC keek ;-)

(*ja, de titel verwijst inderdaad hiernaar )

Mijn zwak voor Devendra Banhart drijft een goed deel van mijn vriendenkring soms tot wanhoop - en dan heb ik het nog niet over mijn eega.

Granted, een overproductieve moderne hippie met een voorliefde voor gezichtsverf heeft een hoog irritatie-potentieel, maar zolang hij unieke muziek blijft maken is hij A-ok in my book! Zijn nieuwe album Smokey rolls down thunder canyon zet het muzikale fruitmand-thema van Cripple Crow door en bevat onder andere uitstapjes naar bossa nova, reggae en doowop. Dit pakt gelukkig een stuk coherenter uit dan op zijn voorganger doordat Banhart het album met een vaste bandop één locatie heeft opgenomen; Smokey klinkt intiem en breekbaar.

Doe je ding en luister naar de nummers hierboven, en als je zin hebt kun je verdwalen op Banharts mooie nieuwe site.

matthew larkin cassell - pieces (1977) (album) info:1,2

(album verwijderd op verzoek van Matthew Larkin Cassell)

365 dagen
25.006 bezoekers
251 berichten met
231 commentaren

twee steden
drie huizen
net zoveel banen

populairste nummer: hyptnotic brass ensemble "war"
populairste album: lijadu sisters "double trouble"

jaar 2:
kwaliteit over kwantiteit
gast-posts van (inter)nationale bevriende muziekliefhebbers
tags om een idee te krijgen van muzikale inhoud
...en meer mixen op maat.

GO!