Het gebekvecht en armgetrek hield op toen mijn golfstok het balletje eerst raakte. Een slechte slag was het overigens wel hoor, het balletje viel amper een tiental meter verder terug tegen de grasvlakte.

Wat was er nu zo speciaal aan dat ene balletje? Wel, het was een gekregen balletje, en en plus was het rood. Het was de uitzondering tussen de overige gele en witte balletjes.

Snel liepen we dezelfde tien meter verder om opnieuw te gaan nee-ikken.
Groot was de verbazing toen het balletje spoorloos bleek te zijn. Want we hadden het zien vliegen, we hadden het zien neerkomen, en we zagen het nu niet meer liggen.

Dat moet nu bijna een jaar geleden gaan zijn. En het unieke balletje kwam nooit meer terug...

In een deuk, zo lag ik zelf :-D

Ja ik wist het op voorhand... Ik heb er een tijd over gedaan om mijn gesloten en onderdanige persoonlijkheid te veranderen. En nu ben ik het tegenovergestelde.

De vriendelijke termen die ik mezelf had opgeplakt, bleken niet helemaal te kloppen met de visie van de animator. Die zag me erg dominant... en dat ben ik wel... en ik ben er trots op :)

Een lang stuk autostrade volgde. Dan nog wat ge-berg-op en ge-berg-af en ge-bebouwdekom ;-)

Het rode pijltje ging onder het streepje van de nul.

Het tankstation kwam in zicht. Uitbollend reed ik de laatste meters. Ik had het gehaald. Oef.

Een paar weken terug bedacht ik tijdens een gesprek met een vriend een ontzettend leuke metafoor betreffende verliefdheid en liefde. Al zeg ik het zelf. Ik wou het jullie niet onthouden, dus bij deze pen ik ze even neer.

Liefde is een brug die je bouwt tussen twee personen. Je leert de andere kennen en je raakt gelinkt met de andere. Beide partijen zijn echter eilanden die in de tijd niet helemaal op dezelfde plek blijven drijven, de brug moet dus wel stevig genoeg zijn. Liefst ook breed genoeg, zodat er genoeg uitgewisseld kan worden.

Nu, waar komt de verliefdheid dan in de metafoor voor? Wel, de verliefdheid is het staketsel dat de brug tijdens de bouw ondersteunt. Verliefdheid is iets broos, maar wel iets dat snel evolueert. Snel opgebouwd en even snel weer afgebroken kan worden. Net als een staketsel. En dit in tegenstelling tot de stenen brug zelf.

Verliefdheid is in deze metafoor ook een vereist iets, wil er liefde zijn. Zonder staketsel bouw je geen brug. Liefde maakt jou blind voor kleine dingetjes en geeft je vleugels. Twee dingen die je nodig hebt om de eerste maanden te overvleugelen in een soort van roes. En hopelijk heb je, tegen dat het staketsel helemaal in elkaar stuikt, een degelijke brug gebouwd. Ze moet nog niet perfect zijn, maar als de brug samen met het staketsel ineen stort, is het allemaal voor niets geweest. Dan moet je op zoek naar een nieuwe oever. Om een nieuwe brug te bouwen. Naar een nieuw eiland.

Wat is liefde ? Als er één vraag is die de absolute top bekleedt in mijn lange lijst levensbeschouwelijke vragen, dan is het deze wel. Het behoort tot de hamvragen van het leven. En zoals dat gaat met hamvragen, is er geen apart leerkrachtenboekje met de antwoorden erin, dat je ergens kan jatten of op z’n minst inkijken. Misschien staan de antwoorden wel achteraan in het boek, leven genaamd, maar dan heeft het meer de functie een oordeel te vellen over het afgelopen leven. Heb ik alles juist begrepen en goed gehandeld, of was ik mijn leven lang een oen op het verkeerde spoor.

Onlangs ging ik langs bij mijn promotor voor de thesis. Hij legde mij bij het begin van het gesprek uit, hoe een onderzoek in elkaar zit; over theorie lezen, hypothesen distilleren, data vergaren en variantie opzoeken en verklaren. Een interessant onderdeel van zijn betoog betrof de data. “Data” zo zei hij “kan oneindig veel verschillende zaken opleveren. Alles hangt af van de invalshoek die je gebruikt om je data te bekijken. En die invalshoek, wordt bepaald door de theorie die je leest en hypothesen die je stelt.”

Wel, liefde is niet verschillend van data. Liefde is een concept, bestaande uit verschillende constructen. Liefde omvat zeer veel verschillende emoties, gevoelens, en andere zaken. Elke persoon schijnt op het concept liefde in jouw hart vanuit een bepaalde invalshoek, en belicht zo een deeltje van dat concept.
Waarom kan je verliefd worden op twee of meer verschillende personen tegelijkertijd?

Waarom geven je vervlogen en huidige liefdes je niet allemaal hetzelfde gevoel? Hoe komt het dat het bij de ene intenser is dan bij de andere? Of breder dan bij de andere?

Het antwoord ligt in de concepttheorie. Liefde als concept. Liefde is ontzettend ruim en niemand kan er in slagen om je alle gevoelens, die je uit liefde kan puren, te laten ervaren. In liefde is kiezen, letterlijk verliezen. Je zit als het ware in het Louvre en kan maar een beperkt aantal kamers tegelijk bekijken. Door voor een bepaald persoon te kiezen (of meerdere), kies je voor één kamer (of meerdere). Je kiest voor een deel van het concept liefde. Nooit kan je het volledige Louvre zien. Er is geen plek van waaruit je een panoramisch zicht hebt op alle kamers.

Kies je voor een andere persoon, dan kan het zijn dat je in een veel grotere kamer terecht komt, of net een kleinere kamer. Een kamer met veel intensere kunst, of eentje met saaiere kunst. Elke persoon, en dus ook elke relatie, zal je een deel van het totaalplaatje laten ervaren. En elk op zijn/haar manier, met de eigen specificiteiten.

De hamvraag is echter of je wel in staat bent te kiezen? Kan je verschillende kamers wel tegen elkaar afwegen? Kan je rationeel een keuze maken,wanneer het over liefde gaat? En wanneer is er sprake van liefde en wanneer is het gewoon een “goed voelen”?

Zoals in alle wetenschappelijke domeinen is kennis een cirkel, waarvan de rand, het onbekende terrein is. Hoe meer kennis je vergaart, hoe groter de cirkel wordt. Hoe groter de cirkel wordt, hoe groter de omtrek en dus ook hoe ruimer het onbekend terrein. En hoe meer nieuwe onbeantwoorde vragen…

Control

Het was al een tijdje geleden dat ik nog eens een bioscoopvoorstelling bijgewoond had, en procesrecht werd stilaan écht te saai, dus besloot ik vorige week een filmpje mee te pikken. Gezien weinig andere titels die tot de verbeelding spraken, en mijn recente aankoop van een Best Of van Joy Division, kozen we voor Control, een film over het (korte) leven van Joy Division-zanger Ian Curtis en zijn naasten, in regie van Anton Corbijn.

In de film zie je hoe jonge poëtische ziel Curtis erin slaagt het vriendinnetje van zijn beste vriend, Debbie (die later zijn vrouw wordt) af te snoepen, met haar trouwt en een kind met haar heeft. Daarnaast zie je ook de opgang van de band waar hij bij ging zingen: Warsaw (veranderd naar Joy Division bij de opname van hun eerste plaat). Alles gaat goed, tot Joy Division meer succes krijgt en meer moet touren, en Curtis steeds frequenter met epileptische aanvallen te maken krijgt en een overspelige relatie begint met (de Belgische) Annik Honoré. Curtis verliest min of meer de controle over zijn leven, en verhangt zich op de vooravond van Joy Divisions Amerikaanse tournee.

Het grote probleem van Control, echter, is dat er naast deze korte plotomschrijving bitter weinig in de film zit. Corbijn heeft zich natuurlijk gebaseerd op het boek van Deborah Curtis (Touching From A Distance) en had bijgevolg niet zo veel creatieve vrijheid, maar het verhaal werd wel bijzonder droog gebracht. Curtis wordt geportretteerd als een doorsnee iemand, en het feit dat hij uiteindelijk zelfmoord pleegt lijkt niet meer dan een logisch gevolg. Op een paar scènes na blijkt Control een vrij emotieloze film. Ook bij die bepaalde scènes wordt echter duidelijk dat Corbijn vooral een videoclipregisseur annex fotograaf is: wanneer hij emotie in beeld brengt, doet hij dat bijzonder kort en symbolisch. Dit lukt perfect bij zijn andere werk, aangezien respectievelijk de muziek of het feit dat je de foto kan blijven bekijken een heel andere dimensie geeft aan het geportretteerde, maar in de filmwereld valt dit iets te licht uit. Dat de film naar zwart-wit omgezet werd (hij werd oorspronkelijk in kleur gefilmd) droeg ook bitter weinig bij tot het geheel: het beoogde donkere gevoel komt niet meteen tot uiting.

Positief waren vooral de acteerprestaties van Sam Riley (Ian Curtis) en Samantha Morton (Deborah Curtis): er is duidelijk chemie tussen deze acteurs. Noemenswaardig is ook het feit dat de acteurs de muziek in de live performances zélf speelden, hoewel dit na Ray en Walk The Line misschien minder bewonderenswaardig is.

Dat Corbijn respect heeft voor Ian Curtis en Joy Division, blijkt duidelijk uit de film. Joy Division was één van de eerste bands waar de Nederlander een reportage mocht over maken, en hij was van bij het begin een fan. Maar in deze film heeft het respect te veel de bovenhand gehaald op de eigenlijke film. Helaas.

Aangezien ik de film zelf niet zag, heb ik hier weinig op aan te merken. Dus, Amen!

Wat is een 'fata morgana'? Wel dit is, simpel gezegd, een beeld dat je ziet dat er in werkelijkheid niet is. Het programma met dezelfde naam op 'de VRT' heeft zijn naam dus niet gestolen. Dit programma is ook duidelijk niet wat het lijkt.

Het programma zou eigenlijk moeten gaan over groepsgevoel, een dorp dat de handen bij elkaar steekt om een opdracht tot een goed einde te brengen. Maar dit programma is zo corrupt, dat al deze waarden enkel op u scherm thuis tot uiting komen. In werkelijkheid worden alle activiteiten gesponsord door bedrijven en moeten de mensen zelf niets doen. Probeer eens zonder camera’s naar bvb. een hout fabrikant te gaan om te vragen naar 50 planken en dit dan nog eens gratis en voor niets, ze zouden je daar uitlachen. Maar met de extra publiciteit van het programma Fata Morgana, dat onbegrijpelijk veel kijkcijfers krijgt, is iedere fabrikant makkelijk te overtuigen. Is dat dan groepsgevoel en wilskracht? Gaan smeken om planken die je gewoon nog moet in elkaar slaan en hop, de opdracht is geslaagd.

Ook de overdreven heroïsche draai die men aan het programma wil geven is echt 'over the top'! Neem nu het moment van de “volksvergadering”, diegene die de opdracht heeft gekregen loopt dan naar voren in slow motion met zo’n dom bord in de handen onder luid applaus, alstublieft zeg… En wanneer de opdracht gehaald wordt, komt het meest irritante zinnetje sinds het begin van het televisietijdperk boven: “De ster is binnen!”. Er zijn synoniemen hoor!! Bijvoorbeeld: Jullie hebben die ster, die ster is van jullie, proficiat met jullie vijfde ster etc.. Maar neen, altijd weer “De ster is binnen”. En dan wéér diegene die de opdracht heeft aangenomen die naar voren loopt onder luid gejoel, met tranen in de ogen, een achtergrond muziekje, slow motion, sfeerbeelden,… En als je denkt dat het programma dan eindelijk gedaan is en je je kan laten uitzakken voor de tv om naar “Witse” te kijken, het verhaal van een eigenzinnige politieman, begint die f*cking ( sorry ) eindgeneriek met nog eens de heroïsche beelden.

Yes, we zijn een “vijfsterrenstad”, so what? Er zullen niet meer toeristen komen of extra inkomsten worden binnengehaald omdat je stad vijf waardeloze sterren heeft gekregen van Fata Morgana! Ik vraag mij bij deze af waarom iedereen naar dit programma kijkt? Daarom dacht ik dat deze blog misschien de ideale manier was om mijn frustraties te uiten en iedereen zijn mening te vragen.

Getekend, een gefrustreerde televisiekijker.

Ik begrijp ergens wel zijn frustratie. De dorpen moeten betalen om Fata Morgana naar hun plaatsje te krijgen en met de camera naast jou kan je inderdaad meer verkrijgen dan anders. Veel dingen worden al op voorhand gepland etc.. Toch denk ik dat het programma wel iets teweeg brengt. Nieuwe mensen leren elkaar kennen, vele mensen werken samen aan één project. Dat zijn toch positieve elementen die écht zijn. Ook voor het dorp/stad in kwestie is dit geen slechte zaak, het verwerft immers meer bekendheid. Dat het programma verkocht is aan vele buitenlandse zenders wil ook wel wat zeggen...

Iedereen met commentaar, kanttekeningen, zelfde frustraties of iets anders mag altijd reageren!

Dankuwel !