soms is het net dat kort berichtje
waar je zo lang op had gehoopt;
een nog van tranen nat gezichtje
dat toch weer lachend naast je loopt.

Soms is het rust die werd genoten
in die paar uren zonder pijn;
soms is 't het boek nog niet gesloten
niets meer dan er nog mogen zijn.

en soms zijn het zovele vrienden
die aan je denken, elke dag;
voor wie ik (die dat niet verdiende)
dit klein gedichtje schrijven mag.

weerkaatst in het spiegelend
bruin en goud van stervende bomen

zindert in de zoetige zucht
van oude bloemen en hooigras

(de allerlaatste bijen zoekend
naar de bittere nectar van de herfst)

wekt met alreeds vergeten warmte
nog eenmaal de vormen van de zomer

de zachte rondingen der godinnen
de tijdloze schoonheid van Eva.

Steeds weer
mis ik je,
voor even.
Voor altijd, bijna.

Steeds weer
neem ik je vast,
voor-goed.
En laat ik je los.

Steeds weer
hou ik van je,
meer en meer.

Steeds weer.

Nog een keer?

niet gezien willen worden

het is te eng

voldoen aan verwachtingen

faalangst

kijk niet naar mij

laat me doen wat ik wil

en vrij als een vogel zijn.

ik ben de dader niet

wie zou het zijn geweest?

ik heb het niet gedaan

misschien de buurman

of de melkboer

ik heb het niet gedaan

ik ben de dader niet.

ik moet zijn op tijd!

ik wil het niet missen

ik kom te laat

wat heb ik een haast

ik red het niet meer

ik kom te laat

ik moet zijn op tijd!

het blad

aan een boom

in de stille straat

Rust.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat jij iets moet doen om mijn probleem op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus alsjeblieft,
luister alleen maar naar me en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je,
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Leo Buscaglia

En er gebeurt genoeg om over te schrijven.
Terri vult constant haar lijstje aan.
Er ligt nog een vel papier met woorden voor haar Wiki.
Het idee spookt zelfs rond om haar Wiki nog wat uit te breiden.
Nu ze sinds 1 september naar school gaat, is er hier en daar al wat opgevangen aan uitspraken.
Geinige kost.
Vind ik.

Liedjes dwalen continue door mijn warrige hoofd.
Gekke vertaalslagen, echt te hilarisch om allemaal op te noemen.

Klaverjassen is al een poosje niet meer aan de orde.
Ik denk dat Ad en Jan niet meer durven.
Maar het kan ook een kwestie van tijdgebrek zijn.
Hoewel tijdgebrek niet echt bestaat.
Het heeft alles te maken met prioriteiten stellen.
Prioritijd.
Maar nu val ik in herhaling.
Heb ik al eens erg grappig over gewoordspeeld.

Dat is misschien wel het grootste punt.
Ik denk dat ik in herhaling ga vallen.
Of werkt het zo dat als ik denk dat ik in herhaling val, dat het dan ook echt gebeurt.
De zichzelf vervullende voorspelling (ook al eens besproken).
Soms is herhaling de toverkracht van reclame.
Maar dit is geen reclameblog (op zich natuurlijk een uitermate mooie woordgrap: reclameblog in plaats van reclameblok).

Nog erger wordt het als een zelfbenoemde schrijver zijn eigen woordgrappen uitlegt.
Het is toch geen legpuzzel?
Legbatterij-ei.
Of: Leg een batterij, ei.
Over onmogelijk gesproken... Tss!

Inmiddels zijn we al weer heel wat tekens, woorden, zinnen, spaties en witregels verder, maar heel zinvol was het nog niet.
Maar ik pretendeer ook niet zinnig te zijn.
Of dubbelzinnig.
Onzinnig.
Geen zin.

Zie ja, daar ga ik weer.
Gemaakte grappen nemen geen keer.
Hohoho, het is nog te vroeg voor uitgemolken Sinterklaasrijmpjes.
Ook dat is relatief, want de pepernoten zijn al weer uit de magazijnen gereden en schapsgewijs gestapeld.
Zelf de Hé, Ma! heeft al rekken voor chocoladeletters staan.
En zij zijn vast niet de eerste.

Ik ben nog maar amper bekomen van de zomer die allang geen zomer meer is en nu moet ik alweer de confrontatie aangaan met mannen met witte baarden die ieder moment de hoek om kunnen stormen.
Kijk, als het mannen met zwarte baarden zijn, dan weet je dat zij meer weten en dat je dan dus vooral een eindje met ze mee moet rennen.
Behalve als ze deel uitmaken van een zelfmoordexpeditie; dan kun je alleen maar hopen dat Allah zo Akbar is dat ook jij als onwetende varkensvreter een afgelebberde maagd tot je beschikking hebt als je in duizendenéén stukken het HiernaMoslims wordt binnengeveegd.

Ondertussen gebeurde er nog van alles in mijn gelukscurve.
Wat te zeggen van een onverwachte opkomst aan publieke belangstelling voor The Weak And The Strong in NIVON?
Het is alweer bijna twee weken geleden, maar ik ben er nog ondersteboven van.
Op zich jammer dat het daarbij bleef, maar dat mag geen naam hebben.
Die zes bezoekers wel (in willekeurige volgorde): Anton, Marieke, Pepijn, Nina, Csilla, Jacomine: jullie aanwezigheid werd zeer gewaardeerd.
Dat je het weet.
En natuurlijk waren jullie niet echt de enige aanwezigen.
Maar ik had het over bezoekers.
En dat is een ander slag mensen.

De avond ervoor voegde Cradle een memorabel optreden aan haar lijstje toe.
In Belgenland weten ze nu ook wat een strakke set inhoudt.
En dat is geen Manneken Pis!

Terug naar de kleinste dame in mijn gezelschap.
Het eerste echte gesprek met De Juf zit er op.
Terri mag blijven, we hoeven niet op zoek naar een andere school.
Haar gedrag ende vlijt worden zeer geapprecieerd.

Dan is er een ruime twee weken geleden (zo lang alweer?) ook bekend geworden dat JV70 zich niet heeft weten te handhaven in de achte divisie.
Het Bestuur was voorbereid op de terugkeer naar divisie negen, maar desondanks was er sprake van een teleurstelling.
Inmiddels staat het vizier weer op scherp en pochen de fans al van een heuse kampioenskandidaat.
We zullen zien.

Zo is het bijna eind oktober en mogen we ons op muziekgebied weer verheugen op de komst van onze Engelse vrienden.
Calvin Party komt de laatste week van oktober naar Nederland en wij van Cradle reizen fijn een stukje met ze mee.
Om het feest compleet te maken trapt de CP/C-combinatie de maand november af in muziektempel Taverna.
Heel veel mooier kan die maand niet beginnen.

Morgen staat mijn eerste bezoek sinds juli aan de UWV-vrienden op de agenda.
Arbeitssturmführer besuchen.
Ik weet nog niet in welke gedaante ik kom.
Volgens het bijgevoegd rapport was ik eerst een docent en later een docente.
Vinden ze het gek dat ik een identiteitscrisis doormaak?

Oh, ja, ook leuk was de J3-uitzending van afgelopen maandag.
De uitzending had als thema Het Zwarte Goud.
Twee uur lang fijn plaatjes draaien.
En we hadden deze keer een gast.
Een razendenthousiaste Bertje die met een plasser van heb ik jou daar twee uur lang door de LON sopte.
Dat noem je in spreektaal een zogenaamde Haagse Pikkienees.

Veel gekker wordt het niet.

filmpje (gedicht): Uit de pas (regel aanklikken)

Om de zoveel tijd vraag ik mij af waarom er veelal zo vastgehouden lijkt te worden aan de veilige weg van A naar B als het om proza gaat. Iedere zin van een verhaal moet direct worden begrepen. Mag niet bezinken voor later.  Niet, zoals bij een gedicht wel mag, alleen een stemming oproepen terwijl de letterlijke betekenis je ontgaat.

Wat mijn tweede roman aangaat hoor ik her en der wat *gesputter over de anderstalige woorden (Amhaars en Sranantongo) in het verhaal, die wil men in een oogopslag vertaald zien (of t liefst helemaal niet zien) terwijl als je ze gewoon 'aanhoort' als klank dat hetzelfde effect heeft als de omschrijving van een omgeving ofwel de colour local. Een woord uit een vreemde taal plaatst je in dat taalgebied of in de achtergrond van een personage. Het kleurt het verhaal in. In de meeste gevallen kun je uit de context de betekenis halen. Maar voor het volgen van het verhaal is dat niet nodig. Op straat heb je ook geen woordenboek bij de hand met alle wereldtalen terwijl we omringd worden door woorden waarvan we niet direct de betekenis weten. Maar toch houden we de rode draad vast. Verder hoort een gevoel van verwarring, twijfel, onzekerheid over het half begrijpen van een onbekend woord wat mij betreft bij de leeservaring. 

Ik zou willen pleiten voor een leeservaring (in plaats van een boek louter te beoordelen op begrijpen). Op dezelfde manier zoals je naar een schilderij kijkt waar alles (nog) niet direct op zijn plaats valt.  Een boek zou moeten blijven hangen, niet aan de muur maar in je hoofd, om zo langzaam aan schoonheid te kunnen winnen. Fragmenten, geschreven kleurvlakken en textuur, als blauwdruk van een verhaal.

Is het niet zo dat de muziek die nooit verveelt (waarin je steeds iets nieuws ontdekt) pas na vele keren horen gewaardeerd wordt? Het is wennen bij de eerste keren beluisteren zodat je in het onzekere blijft over wat je er eigenlijk van vindt. De nieuwsgierigheid laat je keer op keer die cd opzetten om langzaam de muziek te leren begrijpen. Boeken worden zelden herlezen. Terwijl ze eveneens ritme, toon en melodie bevatten. Zonder onbevangenheid kun je eigenlijk niets over een boek zeggen.

*Op straat hoor ik een ander geluid. Zo vond oa een van oorsprong Surinaamse lezeres dat het sranantongo herinneringen aan vroeger opriep. Woorden die mij vreemd zijn, evenals de wereld waar ze uit voortkomen, roepen bij een ander -die daar wel vertrouwd mee is- iets van thuis op. 

Being alone 
Knowing 

You hear the rain 
Wherever you are 
You hear the wind 
Even though you are far away 

Being together 
Alone 

Thinking 
Fantasizing 
Dreaming 

You and me 
Somewhere 
Together 
Listening to the rain 

To be in each others arms 
To be together 
To be one 
To be 

Even though the rain will be heard 
From great distances 
I’ll keep you in my heart 
And let you in there 
Until life is ended 

I want you at my side 
I want you near me 
I want you to love 
I want you 

To be forever 
One 

You make it real for me. 

©JanTjewiL

Ik ben nog jong in 't midden van mijn leven
Vervloekt het eeuwig, afgestompt chagrijn.
Nog zoveel moois, achter elk nieuw gordijn
Niet vliegen meer, maar zeker nog wel zweven.

Ach jong of oud is niets meer dan een woord
Een glas halfvol - halfleeg, een eigen keus
Het " Carpe Diem" blijkt toch de beste leus
Zoveel wat nog het oog, en ook de geest bekoort.

Het klinkt wel stoer, die regels als hierboven.
Het moeilijkst is er zelf in te gaan geloven...

De naam zegt het al, dit word dus een site over gedichten en met gedichten.

Er zullen gedichten bij zijn die ik gelezen heb en gewoon ontzettend mooi vond, waardoor ik ze een plaatsje op mijn site geef. Maar er zijn ook gedichten die ik zelf geschreven en verzonnen heb, daar staan mijn initialen onder en als ik het nog weet de datum.

Ik heb al aardig wat gedichten, maar er kunnen er altijd nog meer bij, dus als je een mooi gedicht weet zet het in een reactie en ik zorg dat die op de site komt, tenzij je erbij zegt dat je dit niet waardeert. Je moet wel even geduld hebben, want ik ben nog niet eens op de helft van mijn gedichten plaatsen en ik kan daarna pas die van jou plaatsen maar als ik er eenmaal ben komt degene die als eerste stuurt ook als eerste geplaatst op de site. Lijkt mij heel leuk i.i.g.

Veel plezier met het bekijken ervan en laat ook even een berichtje achter als je bent geweest.

Groetjes xjes van mij

Vriend;
met uw buis
waardoorheen
gij zien
kunt: gedrochten,
het verste
van ons kennen

strek uw arm en
reik daarheen (drie wordt
één wordt drie) - zij wringt
zich in de vreemdste bochten

en ik was blind; las mijn
eigen wensen in uw raadsel
de oorlog moest zijn zaad
nog laten zingen
Gij keek omhoog en zag
verdwijnen en verschijnen

Ik was enkel blind; zag vanalles
maar geen ringen

Tell me your life,
I tell you mine,
No facial boundries,
Flats are just fine

Smile to me,
And I’ll wink too,
Allthough I don’t see corners bending
I know you’re feeling is true.

It’s been an hour or two,
Since I noted words especially for you,
Talking doesn’t know ends,
As long as you don’t judge me too.

Na een avontuurtje in Houston Texas.
No problem.
Weer thuis om jou te bevredigen.
Met je billen lieverd
op de grill wel te verstaan.

Ik zal je laten weten hoe ik mij voel ,

Dit is mijn manier van hoe ik jou mijn vertrouwen schenk .

Je zult mijn diepste gedachten en gevoelens weten ,

Hopelijk zul je dit nooit vergeten.

Verwacht van mij geen pijn die je niet kunt dragen

Verwacht van mij niet elke dag plezier

Verwacht van mij niet dat ik je altijd kan behagen

Verwacht van mij geen leugens

Verwacht van mij geen huichelarij

Verwacht van mij niet dat ik je altijd kan volgen

Verwacht dit alles geenzins van mij

Verwacht van mij vertrouwen

Verwacht van mij mijn trots

Verwacht van mij dat je op mij kunt bouwen

Verwacht een stevige rots

Verwacht mijn geduld

Verwacht mijn onvoorwaardelijke liefde voor jou 

Verwacht mij totaal onthuld

Verwacht mijn eeuwige trouw

Verwacht soms gezeur

Verwacht een open deur

Verwacht verdriet

Verwacht openheid

Verwacht waarheid

Verwacht dat je alles ziet

Verwacht mij in al mijn verscheidenheid

Jij staaltje wonder
niet van mijn natuur,
je bent voor mij het schrift,
een levensgezel
op den duur.

Een oog met onweerstaanbare
Kleurenverbanden,
Van blauw naar groen,
Wat mag ik toch veel
Op je netvlies branden.

Altijd open
voor een goed gesprek,
En alleen als ik het niet wil,
Geeft je stem verstek.