"Tradition also required that we plunge our fingers in honey..

And that we suck one another's fingers so as to begin our married life on a sweet note."

]]> http://drieentwintig.wordpress.com/?p=190 Thu, 04 Sep 2008 21:19:57 +0000 Samira http://drieentwintig.wordpress.com/?p=190 Vanmiddag liep ik in Amsterdam en net toen ik een hap van mijn broodje fallafel wilde nemen viel mijn oog op een uit elkaar gescheurde duif die in twee losse stukken over straat lag uitgesmeerd. Echt zo'n moment om aan je overtuigingen te gaan twijfelen en helemaal cynisch te gaan op alles wat er mis is met de wereld. "Waar doe ik het allemaal voor." Dikke huilie huilie. Maar dat bedacht ik pas later. Op het moment zelf zei ik alleen maar 'gadverdamme' en at ik verder. Nu ben ik het voorval alweer bijna vergeten.

Bij de AKO stond een bordje op de balie waarop met stift stond geschreven: "We don't change!", als in geen wisselgeld, maar ik verstond iets heel anders. Voor mij stonden Scandinavische meisjes. Toen ze wegliepen zei de grappenmaker achter de toonbank iets over knackebrod, maar dan met interpunctie. Aan mij vroeg hij of ik een zwaar weekend voor de boeg had. Ik kocht NRC Handelsblad en een pakje Pall Mall. Wat zei je? Verder ben ik voor. Meer grappenmakers achter de toonbank. Liever slechte grappen dan een slecht humeur. Seth Gaaikema in the hooouuse.

In de trein hoorde ik een jongen iets heel doms zeggen. Zijn vrienden lachten hem uit, waarop hij zei: "Ik ben niet alert man, ik ben aan het ramadaneren." Eerder hoorde ik uit dezelfde hoek: "Strijkijzer op je wang.", "Volgens mij ga je bij HBO op kamp. -Kamp? Wat is kamp? ...Ik wil nu op kamp." en "EY niet aan me oor vingere."

Het stikt hier in Goverwelle van de kinderen. Overal moeders die schreeuwen CHEYEENNNEEEE KIJK JE UUUIIIT. Maar die kinderen kunnen geen woorden. Ik hoor de hele tijd alleen maar junglekreten langs de rijtjeshuizen echoën.

Mensen zijn net knikkers, ze willen allemaal in hetzelfde gaatje, had één of andere straatpicasso op een zitting geschreven in de trein.

Een nagenoeg lege coupé die zich gestaag vult. Op zitplaatsen uitgestalde tassen worden één voor één van de bank naar de grond gestuurd. Toen was het mijn beurt.

Zo'n vrouw, kwam aanlopen. Zo één met sandalen, een rugzakje en een bezweet gezicht. Ik zat bij het raam. Daarnaast was een vrije plek waarop mijn tas rustte. De vrouw ging er eerst eens suggestief bij staan wachten, in de startpositie. Toen dat geen effect sorteerde ging ze met haar zitvlak boven mijn tas zweven als een vliegende schotel die op het punt staat alles op te stralen voor nader onderzoek. Zo bleef ze even hangen, tot ik mijn tas weghaalde. Je kan het ook gewoon even vragen.  

Mensen zijn aarzelige knikkers die sociaal maar wat ongecontroleerd heen en weer rollen en voor je het weet zitten ze bovenop je handtas.

Vandaag heb ik geleerd dat je, als je naar Borneo gaat, beter geen baard kan hebben. Omdat de slechteriken in de folklore van de inboorlingen daar, altijd een baard hebben. Ik had geen idee dat ik antropologie zou krijgen bij mijn opleiding.

Ik heb hier een boekje van Atalanta, "De vissen van de Ranonkelsloot" met als ondertitel: het verhaal over toen de vissen het gehengel zat waren. De metaforen zijn ironisch genoeg niet echt waterdicht, maar om sommige stukjes moest ik hardop lachen.

"Als het zo is dat mensen geen vissen hoeven te eten, dan klopt het wat kikker zei, dat niet alle mensen hengelwezens of schepnetbeesten zijn." zei de rietvoorn.

De kikker is het meest streetwise van het hele stel, omdat hij ook aan land kan. Hij legt uit:

"De mensen zijn traag weet je. En ze verstaan de vissentaal meestal heel slecht."

Maar niet alleen voor politiek gekleurde boekjes, tijdschriften en filosofische pillen waarmee je kokosnoten kan openbreken kun je terecht bij de Rooie Rat (waar ik vanochtend was), ze hebben ook een antiquariaat met van alles en nog wat. Oude boekenweekgeschenken (zoals "Twee negerpopjes" uit 1949), dichtbundels en muziekboeken. Daar kocht ik een boekje met "Beestachtigheden" geschreven door Trijntje Fop en verzameld door Kees Stip, uit 1956. Dat zijn gedichtjes over dieren. Met plaatjes.

Alleen bij het gedichtje over de alf zit geen plaatje. Er staat:

Een alf uit Alfen heeft beslist
de denkprijs van het jaar gemist.
Want op de vraag: "Geachte heer,
wat denkt u van het winterweer?"
verklaarde deze alf uit A:
"Ik denk niet, daar ik niet besta."

Het gedichtje over de baars sluit wel weer mooi aan bij de vissen uit de Ranonkelsloot, dus vooruit:

"Ik ving vandaag", zo sprak een baars,
"twee moddervette hengelaars.
Ze stonden langs de Brasemstroom
te leunen op een wasemboom
die van de kruin tot aan de grond
uit oudeklarelucht bestond."

Ja, moddervette hengelaars. Astro Tijd is ook niet meer. In de DAG van vandaag stond bij een plaatje: 'Ook min of meer bekende Nederlanders als Dries Roelvink en Johan Vlemmix worden bij Astro Tijd Vips ingezet in de strijd om de beller.'  De heldervoelende centjeshengelaars van Astrotijd gebruikten Dries Roelvink en Johan Vlemmix als lokaas om te vissen in de zee van eenzaamheid die Nederland rijk is. Ergens maakt dat me heel erg droevig.

Zo ging het verder. Met zuchten, kreuntjes en nog een resem nieuwe telefoontjes. Tot hét tevoorschijn kwam. opkotinleuven.be toonde zowaar een keuken van jewelste, een prima studio voor de rest en een prijs waar een mens eens niet dubbel van slaat. Gebeld voor een afspraak, maar helaas. Dan maar een sms gestuurd. Weer niet meteen iets. Een dik uur later de mailbox gaan volspammen. Het klinkt wanhopig, maar de hoop van de foto’s maakte me des te gretiger. Uiteindelijk dan toch een telefoon teruggekregen. Twee personen was geen probleem. Te bezichtigen tussen 14u en 18u. Randbemerking: drie andere kandidaten.

Dilemma: diet is wat ik wil, maar al een afspraak om 14u. Terug naar de eerste afspraak gebeld en gezegd dat ik pas om 16u in Leuven kon raken. Afspraak kunnen verzetten, maar wel al om 13u45 nerveus rondhuppelen bij de eerste afspraak. 14u: niemand. 14u05: niemand. 14u10: niemand. De verhuurder had gezegd dat hij iets later kon zijn, maar toch even gebeld. Jij zou er binnen tien minuten zijn. Als een roofdier de plek voor de deur blijven beschermen. 14u20: hij komt aan. Nog niemand anders.

Naar binnen. Alles blijkt ook te kloppen met de foto’s. De keuken is voor een studio gigantisch. Met oven, microgolfoven, vier kookplaten, wasbak, talrijke kasten. Zelfs de potten en pannen zijn inclusief. Niet echt lang getwijfeld en tot de beslissing over gegaan. De studio is vanaf 1 oktober in handen van twee West-Vlamingen.

Naar Kenny Rogers is een misvormde witte tijger vernoemd. De tijger verkreeg de Kenny Rogers look als kers aan de familiestamboom na generaties inteelt. Haha! Arm beest. Witte tijgers worden doorgefokt omdat ze het goed doen bij het publiek. Vandaag las ik dat Kenny Rogers de tijger dood is gegaan.

Thank you, goodnight.

Waarom gaf The Great Gatsby feestjes? Men wil je doen laten geloven dat hij het voor het meisje deed, maar hij deed het for the jazz.

Waarom kneep Daisy er tussenuit met The Great Gatsby op een feestje waar haar echtgenoot ook was? For the jazz.

Waarom danst het gordijn bij het zwembad? For the jazz.

Waarom staat the Great Gatsby goed gekleed niets uit te voeren in de nacht, getooid met een sigaret? For the jazz.

Waarom zijn deze mannen ongedurig? For the jazz.

Waarop wacht dit rimpelloze landschap? For the jazz.

Waarom kocht ik een vierentwintigste handtasje?

Gewoon, for the jazz.

Wijnand Duyvedak deed het ook for the jazz.

De film "The Great Gatsby", met Robert Redford en Mia Farrow, is een goede aanvulling op het gelijknamige boek van F. Scott Fitzgerald omdat het de wat overleden feestjes in het boek tot leven brengt met leuke jurkjes die dansen. Ritselende lovertjes en oneindige energie.

Gatsby's "preposterous house" (zoals Daisy het uitdrukt), is in de film veel opzichtiger dan in de bescheiden woorden van F. Scott Fitzgerald. En Robert Redford's intimiderende nonchalance maakt duidelijk dat de Nick Carraway uit het boek een nalatige verteller is.

De feestjes uit de film blijven beter hangen, als levendige herinneringen in plaats van vervlogen tijden, zoals het goede feestjes betaamt.

Feestjes, feestjes, feestjes for the jazz en jazz voor de feestjes.

Gisteren, nog voor de kater, bleek dat ik mijn fototoestel op een anonieme bagagedrager heb laten liggen. De vinder benadrukte dat ze niet naar de foto’s had gekeken. En dat was misschien ook maar beter zo.

D700, 20mm @ f2.8, iso 3200.

De dierenliefhebber in mij verwarmde het beestje met de nodige aandacht en strelingen. Die Lieverd van mij snelde de keuken in voor wat melk. Het beestje was uitgehongerd. Het genoot duidelijk van de aandacht.

Lieverd besloot om naar binnen te gaan. Poes besloot om hem te volgen. En zo kwam het dat wij nog laat met een Poes binnen zaten. Mijn hart brak toen ik hem/haar buiten moest zetten omdat we gingen slapen. De hele nacht heb ik slecht geslapen omdat ik me zorgen maakte om Poes. Ze had namelijk enorm veel schrik van de grote straat hier.

's Morgens was mijn nieuwsgierigheid naar Poes veel te groot. Ik kleedde me snel aan en ging buiten kijken waar ze zat. Tot mijn grote verbazing zat ze nogsteeds op de plek waar ik haar 's avonds neer gezet had: verschuild onder een geparkeerde auto... Poes kwam snel weer naar me toe gelopen en nodigde zichzelf weer uit in huis.

Hij/zij kuierde wat door het huis. Verkende de kamers. Genoot van de aandacht - eten en drinken. En nu... Nu geniet Poes van onze zetel... Ze heeft haar draai gevonden en haalt de nodige slaap in. 't Is zo'n schatje. Ik heb m'n hart verloren.

Edit: Lieverd en ik hebben een lang gesprek gehad over Poes. Zouden we haar houden of is het beter dat ze een andere thuis vindt? We wonen nog maar pas samen... Zijn beiden vaak voor de volledige dag weg... We besloten dat ze ergens anders beter opgevangen zou kunnen worden.
Het doet pijn, Poes weg doen. Ik voel me haast een dierenbeul omdat ik het beestje geen thuis kon geven... :-(