Als de benen niet meer willen gaan
En af en toe voor een uitstalraam blijven staan
Of is het er niet meer voor willen gaan
En niet langer op de barricade kunnen staan

Als de tanden met de tijd verdwijnen
En er van die nagemaakte verschijnen
Of is het niet meer op de tanden kunnen bijten
En alles aan het oud-zijn wijten

Als de ogen wat minder scherp gaan zien
En een brilletje dat euvel moet herzien
Of is het dat men al eens iets ontziet
En soms meer dingen door de vingers ziet

Als het gehoor wat te wensen overlaat
En een apparaatje dient als surrogaat
Of is het omdat men voelt er niet langer bij te horen
En anderen u niet meer willen aanhoren

Als die arm of die hand al eens meer gaan trillen
En iemand anders het voor u wil optillen
Of is het dat men minder een vuist wil maken
En aan het voortdurend debatteren wil verzaken

Als men op trein of tram voor u rechtstaat
En u zich afvraagt of dat nu nog wel bestaat
Of is het als u het soms niet meer ziet zitten
En een schouderklopje u wat op kan krikken

Als u weet dat soms wordt bedoeld
Dat men slechts zo oud is als men zich voelt
En dat voor jong en oud het gezegde telt
Dat men alleen na de laatste adem is uitgeteld.

Gilbert

Ik hoor u denken "wa ne nonozele naam heeft die".
Ten eerste heb ik die niet zelf gekozen, dat waren ons ma en onze pa, en ten tweede is die zo onnozel niet als ge denkt.
Luister, wat een spons met water doet doe ik met informatie, gesnopen, anders vraagt ge het maar eens aan een ander.

Genoeg gescheurpt, actie.

Gisteren was er weer ne frisse met zijnen hond gaan wandelen.
Niets op tegen, dat beest moet ook de poten strekken, maar hetgeen het dan gewoonlijk achterlaat, als die baas geen hondenpoepzakje bijheeft, daar heb ik wel moeite mee.
Zeker als ge er eens duchtig intrapt.
Ze zeggen dat in een hondenpoep trappen geluk brengt, aan de hoeveelheid die aan mijn schoenen plakte heb ik nu wel geluk voor een gans jaar.
Mens toch, hebt ge dat al eens geroken, da riekt niet, da stinkt en als ge dan thuis binnenkomt en alles plakt aan de vloer dan moet ik er geen plaatje bijmaken zeker.
Jongens, ik was er vies van, mijn eten kwam terug in mijn keel, en ons ma natuurlijk in alle staten, precies of ik had het expres gedaan.
Gelukkig houden de meeste honden baasjes in de Heihoek van een propere straat en
hebben wij thuis alleen een kanariepietje, en daar wandelt onze pa niet mee over straat.

Toen ik gisteren van school thuiskwam zat onze pa verdoken tussen nen hoop papieren en boeken, en maar schrijven.
Bij nader toezicht ging het over Mechelen.
Het Mechelen van vroeger en nu, en ik kan u verzekeren dat er duchtig gediscuteerd werd.
Wie had daar gewoond en hoelang, wie was de Sus van Jan van Angèle van den Hoek, en waar woont die nu ?
Hoeveel kinderen zouden die nu al hebben, zouden die nog leven, het is toch lang geleden dat we ze nog gezien hebben.
Mensen, het was om zot van te worden.
En als oma binnen kwam kregen we het helemaal, want van toegeven was bij haar geen sprake, dat moest dan maar eens zwart op wit bewezen worden.
Als ze toch moest buigen voor de argumenten kon je zo op haar gezicht zien dat ze het toch nog niet allemaal geloofde.
Ze zou het links en rechts nog eens vragen of het zelf opzoeken.
Wat ik dan ook vreesde gebeurde.

"Goed", zei onze pa, laat ons dan eens in de wijk Heihoek rondgaan en ons ter plaatse vergewissen van de situatie.
Ik mocht (moest) meegaan, gezellig huizen kijken, echt het einde, leuk is anders.
Maar wat doet nen brave zoon, ja, veel, heel veel water in zijne wijn, maar ge moet ook weten dat mijn zondagse pree uit die richting komt, en van ons oma valt er soms een extraatje in mijn hand, dus, waarom niet, tenslotte het is voor de goei zaak en misschien kan ik er zelfs nog iets van opsteken voor onze meester in de klas.

Tot de volgende keer, zo weet ge dan ook wat u zoal te wachten staat, hou u goed.
Sponske.