in het gras
ligt is het dus gezien
de menselijke
natuur
onmogelijk
zonder.

Rutger Kopland

Het is eindelijk voorbij. [_geloof ik]
Allemaal voorbij.

Een tijdje geleden besefte ik het.
Niet op hem was ik verliefd,
maar op het beeld van hem in m'n hoofd.
(erg _in feite, neen? maar ook goed. nu)

Een beeld waarvan ik dacht dat hij het was,
maar zo is het niet.
Een beeld waarvan ik wou dat hij het was.

Goed dat het voorbij is. Gedaan, finito.
Nu mag hij opduiken, zoveel hij wil, het geeft niet meer.
Opluchting.

[klinkt het stom? dat is het altijd met liefde. je krijgt het niet verwoord. zelfs niet als het over is.]

{Vreest niet: het stokje komt, edoch later, het is iets waarover ik moet nadenken...}

De afgelopen dagen heb ik verschillende blogs doorgelezen, hoewel ik mijn tijd veel beter zou kunnen besteden...
(leren leren leren!)

En ik ben tot enkele constataties gekomen.
Volgens mij doe ik het fout.

Een blog schrijven.

Ten eerste schrijf ik vast niet regelmatig genoeg.
Ook is er geen duidelijke lijn in te vinden.
Want waar schrijf ik nou over?
Vaak zijn het vage zinnen, die voor mezelf zeer duidelijk naar iets verwijzen, maar waar jullie, vaak onbekenden, niets aan hebben.
Waarom schrijf ik dan?
Voor mezelf?
Dan zou ik het moeten 'publiceren', toch?
Dan zou ik niet zo gebrand moeten zijn op commentaar.
En dat ben ik wel, helaas! Daarom dat het zo vaak een teleurstelling met zich meebrengt...
Want dat is het grootste besef:
ik heb geen lezers.

En natuurlijk klinkt dit zielig, wel, ik vind het ook nogal zielig...
Ik word er triest van.
Wat is het nut van een blog, als hij door niemand gelezen wordt?
Nou?

Inderdaad, ja.

En daarom ben ik beginnen denken.
Maar ik weet het nog steeds niet!

Misschien spreekt wat ik schrijf niemand aan.
Dat is alvast een mogelijkheid.
Ik schrijf namelijk over niets.
Ik schrijf over gedachten, dromen, plannen...
Ik schrijf niet over gebeurtenissen, het dagelijkse leven, de wereld, de actualiteit, ...
Moet ik dat doen? Is dat het?

Misschien is mijn stijl buitengewoon slecht, als er al van een stijl te spreken valt.
Misschien maak ik mijn blog aan niemand bekend.
Hoe zouden mensen ook op mijn blog terechtkomen?

Bovendien heb ik niet, zoals de meeste bloggers, vaste lezers, meestal andere bloggers, waar dan desgewenst naar gelinkt kan worden, wat dan wederzijds gebeurt, wat de verspreiding nog groter maakt.

Kortom, het is een flop.
Zo bekijk ik het de laatste tijd.

Vertel het me.
Wat doe ik fout?

{Misschien moet ik er aan toevoegen: Ik ben gelukkig. Ik zou er mij wel bij kunnen neerleggen, stille lezer. Dat het zo moet zijn. Alleen vind ik het in de tussentijd een jammerlijke zaak. Maar ik ben gelukkig! Ha. De zon schijnt.}

Liefdesverdriet.
Om het onmogelijke.

Omdat het hart een orgaan van vuur is, en liefde z'n eigen, onmogelijke wegen bewandelt.

Je kunt aan jou zo goed zien dat je onstilbare honger hebt,
een mateloos verlangen naar iets,
aandacht, contact, liefde.

Je hebt verdriet in je ogen en dat is onverdraaglijk.

Allen hielden de adem in.

{Eentje viel zelfs flauw, die hield z'n adem net iets te lang in.}
De lucht was zwaar van de spanning.
Ja, zei ze.
Als we nu eens zoenden.

En op haar beurt kuste zij de jongen, even zachtjes, op zijn vochtige, naar aardbeien ruikende, volle, zwoele, hete lippen.

{Of ook alle omstaanders elkaar zoenden is niet geweten, noch bekend. Wel is zeker dat zij opgelucht weggingen, en met een gerust hart en gerust gemoed hun leven hervatten.}

Af en toe zijn er nog zekerheden in de wereld.

*Wat als ze dat zelf niet wist?