Ondertussen heeft iedereen er wel van gehoord, maar we willen er toch nog even de aandacht op vestigen: de rellen in Sarajevo. Het eerste holebifestival dat er georganiseerd werd draaide uit een bitchfight van formaat. Homofoben en extremistische moslims vonden het nodig om alles wat los stond richting holebi's te gooien, maar ook journalisten en politie ontsnapten niet aan een serieuze aframmeling.

Gewonden

Acht mensen raakten gewond, waaronder enkele journalisten. De politie was massaal aanwezig maar moest ook delen in de klappen die kort na de openingsceremonie van het rechtenfestival uitbraken. Leuzen als 'dood aan de homo's en 'Allahu ahkbar' (god is de grootste) werden doorheen de straten gescandeerd. Waar 'gij zult niet oordelen' en 'respecteer uw naaste zoals uzelf' gebleven zijn wist niemand.

Boerenkrijg

Nog voor het festival goed en wel startte was het al ten dode opgeschreven. De moslim was beledigd omdat het tijdens de ramadan plaatsvond, politici en leiders verklaarden dat homoseksualiteit een ziete is. Verschillende kranten bundelden de krachten en riepen onder andere uit om de holebi's (met riek en toorts?) te verbannen, lynchen en stenigen.

Over knuffelbeleid en kakken in de juiste richting

Wederom moeten we vaststellen dat seksualiteit en religie vloeken. In Nederland vraagt de Marrokaanse gemeenschap nu zelf aan de overheid om hun kinderen hard aan te pakken en te stoppen met het knuffelbeleid. In Londen onstond er verontwaardiging omdat alle nieuwe toiletten voor de komende Olympische spelen moslim-proof gemaakt zijn (ze zouden niet richting Mekka mogen kakken). Vele moslims begrijpen niet van waar die stelling komt, er staat niets over in de Koran.

De prijs van een verkeerd beleid

Hebben wij westerlingen dan angst voor de moslimgemeenschap of gaan we te ver in onze politieke correctheid? Als de moslimgemeenschap zelf al aan de alarmbel moet trekken, dan is er toch iets duchtig mis met het westerse beleid? Al die negatieve berichtgeving gaat ten koste van de duizenden goed geïntegreerde en sociale moslims.

Preek

Ik moedig die moslims dan ook aan om zoveel mogelijk hun stem te laten horen, net zoals holebi's zijn ook zij slachtoffers van stigmatisatie en enkelingen die het om zeep helpen voor een hele groep. Onze politiekers moeten dan ook eens met de vinger naar zichzelf durven wijzen. Hou van je religie en je god maar misbruik hem niet, stel een beleid op maar wees niet beschaamd om het bij te sturen wanneer nodig

'Atonement' is een film uit 2007 van Joe Wright, gebaseerd op het boek 'Boetekleed' van Ian McEwan. Centraal in de film staan verraad en de vernietigende macht van lasterlijke beschuldigingen. Liefde en levens worden erdoor verwoest, niet in het minst ook het leven van de manipulerende aanklaagster zelf. Naarmate de jaren verlopen, groeit immers haar besef van wat kon geweest zijn mocht ze in haar hysterie de grote liefde van haar zus niet onschuldig aan de schandpaal hebben genageld. Ze leeft verder in het besef dat ze de feitelijkheid verkrachtte, en zoekt eenzaam naar vergeving. Vergeefs, want door haar eigen toedoen zijn de enige mensen die haar pijn écht hadden kunnen verzachten uit haar leven verdwenen.

Anders, maar even ontroerend en met een zelfde verscheurend hard plot als 'Atonement' is de al enkele jaren oudere film 'Fremde Haut'. In deze film uit 2005 van Angelina Maccarone vragen een vrouw en een man uit Iran politiek asiel aan in Duitsland. Hij om politieke redenen, zij omdat ze lesbisch is. Wanneer de man vreest naar Iran te zullen worden teruggestuurd, berooft hij zich van het leven. Niet in staat om de ware reden van haar asielaanvraag onder woorden te brengen, neemt de vrouw de identiteit van de overleden man aan. 'Hij/zij' verwerft een tijdelijke verblijfvergunning, vindt werk en wordt verliefd op een vrouw die 'hem' ook wel ziet zitten. De liefde doet alle maskers adembenemend mooi afvallen, maar ook in deze film blijft een gedroomd romantisch 'happy end' uit. Het asielbeleid laat zich immers van zijn meest meedogenloze kant zien, en dat maakt de film ook tot een must voor al wie zich bezig houdt met politiek en/of internationale samenwerking.

"Liefste vrienden, ... ik weet dat jullie nog van alles van me verwachtten. Ik wou het jullie ook nog geven. Maar vandaag kan ik niet meer. Het kost me te veel moeite, het kost me te veel pijn. Ik zie vandaag te weinig voor mezelf, te weinig mooie dingen om voort te doen. Vergeef me, ik kan het niet meer aan. Misschien was het wel mogelijk om weer iets op te bouwen. Misschien was er nog een toekomst. Maar het kost me te veel. Het kost me te veel pijn, te veel energie om te blijven wachten. Ik kan jullie veel te weinig geven, ik krijg vandaag veel te weinig terug. Wees niet treurig, wees dankbaar. Denk aan het mooie dat ik jullie gegegeven heb. Weet dat ik heel veel van jullie gehouden heb en dat ik erg dankbaar ben voor de liefde die ik van jullie gekregen heb. Herinner me met het mooie, niet met het pijnlijke... ."

In november 2001 vertrok Bart voor goed. Hij beroofde zichzelf van het leven. En natuurlijk was het moeilijk om geen pijn te voelen, en is het, bovenop het blijvende gemis van een zielsverwant, bij tijden nog steeds moeilijk om te geloven dat alleen een onomkeerbare dood voor hem 'bevrijding' kon betekenen. Zoals heel veel mensen die achterblijven bijna zeker zijn dat als ze een 'ander leven' op een schoteltje hadden kunnen aanbieden, de dood niet zou gewonnen hebben.

Ik geloof niet dat Bart levensmoe was. Hij was alleen de pijn zat en zijn, mijn en ons onvermogen om er een plaats aan te geven. Net zoals Anita dat vóór hem was, en Christel, Frans en Pieter dat na hem waren. Want ze zijn toch al met velen, en krijgen voor mij alsmaar meer ook echte namen. Elke dag sterven in ons land een handvol mensen door zelfdoding. Elke week ook slaat een leerling de hand aan zichzelf. Daarmee staat België op de dertiende plaats op de wereldwijde suïcideranking en behoort ons land bij de koplopers in Europa.

Het is dan ook heel goed dat door Minister van Welzijn, Steven Van Ackere (CD&V) meer wordt geïnvesteerd in zelfmoordpreventie, in de eerste plaats ook via scholen. Maar er is natuurlijk veel meer nodig dan sensibiliseren. Als maatschappij moeten we, denk ik, met veel meer durf en voorbij alle vormelijkheid ook terug zoeken om authentieker te mogen en dus te kunnen 'zijn'. Want het treft me toch als ik Van Ackere met goede initiatieven naar buiten zie komen, maar tegelijkertijd vaststel dat zijn partij op het gebied van bijvoorbeeld holebi-thema's altijd mist laat bestaan over de terechtheid van de vragen. Nochtans is het een feit dat net holebi-jongeren, veel meer nog dan andere jongeren, het risico lopen om de binding met het omringende leven te verliezen en bijgevolg keuzes maken waarop geen mens meer kan terugkomen.

In mooie en liefdevolle herinnering aan Bart: het 'Van den Budenmayer Concerto 1798' van Zbigniew Preisner uit de film 'La double vie de Véronique' van Krysztof Kieslowski.

In geval van nood, kan u altijd terecht op het crisisnummer 02 649 95 55 van de zelfmoordlijn.

Ooit en lang geleden in Madrid namen we innig afscheid van elkaar. Want we gingen ervan uit dat het voor altijd zou zijn, ook al zagen we elkaar dan toch weer terug in Amsterdam. Maar ook daar maakten we geen afspraken. Tot afgelopen zaterdag 17 mei 2008, midden een grote mensenzee, in Brussel deze keer, we elkaar weer tegen het lijf liepen.

En daar stonden we dan, nog heel even in de zijlijn van het aankomende feestgedruis van de Belgian Lesbian and Gay Pride, ons werkelijk te verbazen over het zo toevallige toeval dat we beiden bijna dachten dat het geen toeval meer kon zijn. Want natuurlijk wás het toeval, maar wel zo betekenisvol dat, toen we nog maar eens afscheid namen, ik deze keer wel zeker was van toch weer ooit een volgende keer samen.

Samen waren we afgelopen week-end ook met Ecolo heel zichtbaar op deze 13de editie van de Belgian Lesbian and Gay Pride. Met zijn allen op de fiets en met tattoos van regenboogkleuren in de aanslag, trapten en plakten we op handen, armen, benen en borsten dat het een lieve lust was: tegen alle vormen van homofobie en voor de kracht van minder of meer toevallige, maar alleszins meer dan hartverwarmende ontmoetingen.

De politieke inzet van de Belgian Lesbian and Gay Pride 2008 was de erkenning van de 'Yogyakarta basisbeginselen' die wereldwijd elke vorm van discriminatie op grond van seksuele geaardheid en genderidentiteit willen aanpakken.

Maar hiernaast blijven ook heel veel andere 'issues' overeind die dringend om een politiek antwoord vragen. Zo konden dankzij de wet op de openstelling van adoptie voor holebi's van 20 juni 2006 de juridische situaties van vele kinderen die opgroeien bij twee mama's of twee papa's gelukkig gereguleerd worden.

De kinderen van wie de mama's of papa's uit elkaar gingen vóór het in voege treden van de wet, kunnen echter de band met de niet-biologische ouder niet formaliseren. De wet van 20 juni 2006 schrijft immers voor dat de adopterende ouders minstens 3 jaar permanent en affectief dienen samen te wonen. De kinderen van uit de echt gescheiden mama's en papa's blijven voorlopig dan ook in de kou staan, want blijven zonder juridische zekerheden in relatie tot de niet-biologische ouder achter.

Een uitvoerige lijst van politieke punten die nog dienen aangepakt te worden, kan teruggevonden worden op www.blgp.be, net als ook meer dan 500 foto's van de Pride. De foto's op deze site zijn van onze eigen fotografe en volksvertegenwoordigster Tinne Van der Straten.

Het begrip 'lesbienne' voor een homoseksuele vrouw is verbonden met de van Lesbos afkomstige dichteres Sappho uit de antieke oudheid. De sfeer van intimiteit rond de meisjes in haar gedichten bezorgde Sappho de reputatie de vrouwenliefde aan te hangen. Zo dat later, bijvoorbeeld in Duitsland vanaf 1796, 'lesbisch' ook een seksuele betekenis kreeg.

Vandaag dus tot groot ongenoegen van enkele inwoners van Lesbos. Bij gevolg zou het wel eens kunnen dat de tegenwoordige 'lesbiennes' morgen weer op een andere manier 'anders' zullen heten. Misschien wel 'tribaden', naar het woord 'tribadie' dat vóór 1800 gebruikelijk was om vrouwelijke homoseksualiteit te duiden. Of 'potten' natuurlijk, een herinnering aan de ooit gangbare stenen pot waarin gloeiende houtskool kon worden gedaan en die onder de vrouwenrokken geplaatst kon worden om het onderlichaam te verwarmen...

Mij dunkt, hij moet wel een god gelijk zijn

de man die daar vlak tegenover jou

gezeten is en van dichtbij je lieve

stem kan horen

en hoe verleidelijk je lacht, het laat zo waar

mijn hart overslaan in mijn borst:

en als ik even in je richting kijk, is 't net of

m'n stem hapert;

mijn tong verstijft, en hele kleine

vlammetjes zijn onder mijn vel gekropen,

met mijn ogen zie ik niets meer, en mijn

oren suizen.

koud zweet druipt van me af, en ik krijg de bibber

over heel m'n lijf; groener dan een grasveld

ben ik; het scheelt geen haar of ik ben dood

mij dunkt

Fragment van Sappho, vertaald door Guy Debognies

http://nl.wikisource.org/wiki/Fragmenten_van_Sappho

 Op 17 mei 2008 trekt de 'Belgian Lesbian and Gay Pride' overigens weer door de straten van Brussel. Onder het motto 'celebrate diversity' staan dit jaar internationale solidariteit en de strijd tegen homofobie centraal. Wie graag wil meestappen onder de Groen!e vlag, kan een seintje geven aan stefan.colaes@groen.be, of verzamelen aan de Ecolo/Groen!-stand op de Kolenmarkt om 13.15u. Voor meer informatie over de BLGP, surf naar: http://www.blgp.be:80/. 

Toen ik gisterenavond de open brief van Minister Kathleen Van Brempt (SP-A) las over de noodzaak van haar Tolero-campagne (De Morgen 18 april 2008), was de herkenning groot. Want ook wij werden 'bezworen' toen we ons enkele jaren geleden inzetten voor de holebi-adoptie door verwijzingen naar Sodom en Gomorra, twee bijbelse steden die door God werden verwoest vanwege de morele verdorvenheid van de inwoners. En meteen werd er ook aan toegevoegd "dat we ons beter zouden hoeden voor de verantwoording die we zouden dienen af te leggen aan de hemelpoort bij Sint-Pieter".

De strijd is niet gestreden, zoals Kathleen Van Brempt stelt, zelfs al zou men denken van wel. Als het op holebi's aankomt, zijn vele mensen er nog als de kippen bij om windeieren te leggen: holebi's zijn promiscue en niet uit op warme, liefdevolle en duurzame relaties. Of zoals de door de 'Actie voor het Gezin' gelanceerde briefschrijfactie ter attentie van Van Brempt laat verstaan: holebi's promoten vrije seks en zijn dus verantwoordelijk voor de verspreiding van HIV.

De 'Actie voor het Gezin', een met CD&V gelieerde organisatie, stelt verder ook voor om dialoog met de holebi's na te streven teneinde de verdraagzaamheid jegens hen te vergroten. Maar met haar eigen stereotyperingen werkt de organisatie de polarisatie zodanig in de hand dat elke dialoog al op voorhand een verloren zaak dreigt te worden. Want zeg nu zelf: welke mens zou het nog aan durven (of willen) om te spreken als zij of hij al bij voorbaat werd gereduceerd tot een bundeltje immoraliteit en onverantwoordelijkheid?

In het hart van Amsterdam bezoek ik samen met mijn kinderen het huis van Anne Frank en praten we al picknickend na op één van de drie driehoeken van het homomonument. Dat kwam er in de jaren tachtig van de twintigste eeuw om de onderdrukking van lesbische vrouwen en homoseksuele mannen tijdens de tweede wereldoorlog te herinneren.

Als zij opgepakt werden, kregen homoseksuele mannen en lesbische vrouwen, net als de Joden, een merkteken. Voor homoseksuele mannen was dit een roze driehoek die ze linksboven op de jas en op de rechterbroekspijp moesten dragen. Lesbische vrouwen werden gezien als politieke gevangenen of als asocialen en kregen daarom een rode of zwarte driehoek opgespeld.

Recent onderzoek maakt duidelijk dat de verdraagzaamheid tegenover homo's, lesbiennes, biseksuelen en transgenders taant, in Vlaanderen net als in de ons omringende landen. De 'f*uck holebi's en hetero's-ik ben tolero'-campagne van SP-A-minister Kathleen Van Brempt verdient dan ook alle ondersteuning.

Net als ieder ander broodnodig initiatief dat weg leidt uit een steeds groter wordende 'me, myself and I' -way of life waar vanzelfsprekend niemand ooit echt beter van zal worden.

Voor meer info over de tolero-campagne, kijk op pagina http://www.gelijkekansen.be/nieuws.html. Voor het vervolg van het liedje, luister naar http://www.bvz.speedxs.nl/Kris_De_Bruyne_-_Amsterdam.mp3

Los van alle -al dan niet terechte- neerbuigendheid over de Flair, wil ik wel even een zeldzaam complimentje uitdelen aan het populaire vrouwenblad. Een journalistiek complimentje zelfs, ja, je leest het goed! Want de Flair moet zowat het enige periodieke persproduct zijn waar mensen uit kansengroepen gewoon "mensen" zijn en geen kansengroepen. Waar de wekelijkse Emotievraag in de rubriek Absoluut Man (onderdruk even die plotse misselijkheid) gesteld wordt aan Samadi, Mitchell en Hendrik. Waar Lies (3,5 jaar samen met Jenny) net als Jessica, Claudia en Ann mag vertellen over haar succesdieet en niet over haar holebi-zijn. Waar Vanessa (huishoudelijke hulp), Nele (student) en Els (arbeidster) getuigen over hun cyberleven. Waar Achmed niet "Achmed de allochtoon" is, maar gewoon een man die klaagt dat zijn vriendin altijd naar Q-Music wil luisteren en niet naar Studio Brussel.

Chapeau, Flair. Bravo.

Zoen flairoloen,
Lieve

Copyright Lieve Snellings

Wanneer je op de Lesbian en Gay Pride rondloopt, schrijft Lieve Snellings me vandaag, dan is er altijd een lach in je hart. Spijtig dan ook dat er dit jaar minder volk rondliep dan anders. Er is natuurlijk de laatste jaren heel wat geregeld ter bevordering van de Belgische holebi’s. Maar wereldwijd worden holebi’s vaak nog op schrijnende wijzen gediscrimineerd. Met Lieve Snellings hoop ik dat er de volgende keer opnieuw nog meer volk op de Pride aanwezig zal zijn. GROEN! was alleszins van de partij, zoals beloofd en zoals ook te zien in de fotoreportage ( http://snellings.telenet.be/lgbt_pride_Brussel2007.htm ) die Lieve over de Pride van 12 mei 2007 maakte.

Copyright Lieve Snellings

Copyright Lieve Snellings

Soms denk ik aan een vroegere generatie van vrouwen en mannen die minder geluk hadden dan ik zelf. Ik denk dan aan hen voor wie een leven in eerlijkheid met zichzelf (en dus ook met de omgeving) moeilijk tot onmogelijk was. Wat een geluk, denk ik dan, dat ik van het hier en nu ben. Hier in Vlaanderen en in het jaar 2007 waar nu gelukkig mogelijk is wat nog maar twintig jaar geleden helemaal ondenkbaar was.

Het doet me goed om te weten dat de partij waarvoor ik koos grote en immense bijdragen heeft geleverd aan de emancipatie van de holebigemeenschap. Marianne Vergeyle, eertijds kabinetchef van Magda Aelvoet, heeft zich helemaal gegeven om het holebihuwelijk mogelijk te maken. Terwijl Kristien Grauwels als parlementslid bij de eersten was om de notie van het ‘zorgouderschap’ te introduceren.

Helaas had GROEN! geen vertegenwoordigers in het parlement tijdens de (bijna) voorbije legislatuur. Dat wil echter niet zeggen dat GROEN! zich onbetuigd liet in het debat over de holebiadoptie. Integendeel, verenigden we ons aan de basis om op een niet aflatende wijze druk uit te oefenen op de volksvertegenwoordigers van andere partijen. Voor GROEN! was opnieuw geen moeite te veel om doorleefde nuanceringen aan te brengen in het debat, daar waar ingeroepen ‘experts’ als Gaby Stroeken en Roger Pauly (ver)oordeelden op grond van onbekendheid en dus ook onbemindheid.

Maar het kwam goed. Op grond van de wet van 20 juni 2006 zijn de juridische situaties van vele kinderen die opgroeien bij twee mama’s inmiddels gereguleerd of zijn ze in volle proces om gereguleerd te worden.

Toch blijven ook nu nog een aantal kinderen in de kou staan. De wetgeving voorziet bijvoorbeeld nog niet in een juridische omkadering voor kinderen die geboren zijn bij twee mama’s, maar die hun ouders uit de echt zagen scheiden vóór de wet op de openstelling van adoptie voor holebi’s. Vemits één van de criteria die de wet voorschrijft luidt dat de adopterende ouders minstens 3 jaar permanent en affectief dienen samen te wonen, blijven de kinderen van uit de echt gescheiden meemoeders zonder juridische zekerheden achter. Het spreekt dan ook voor zich dat GROEN! hiervoor een onmiddellijke oplossing wil zoeken.

Zoals GROEN! trouwens ook helemaal wil gaan voor een regeling die de rechtspositie regelt van kinderen die opgroeien in hersamengestelde gezinnen, ongeacht of het over heterogezinnen dan wel holebigezinnen gaat. Want wat met de kinderen die opgroeien en groot worden met een ouder die niet hun biologische ouder is, maar die door de omstandigheden niet door de zorgouder kunnen worden geadopteerd? Misschien is het tijd om het voorstel van Kristien Grauwels terug vanonder het stof te halen…?

Morgen, 12 mei, gaat GROEN! (in het gezelschap van de ijsbeer!) voor ROOS en stapt de partij, net als alle vorige jaren, mee op in de Belgian Lesbian and Gay Pride ( http://www.blgp.be ). Om samen te klinken op de verworvenheden voor de holebigemeenschap, maar ook om een stem te verheffen voor al hetgeen ons nog te doen staat. Blijkt immers uit recente studies in middelbare scholen (KUL) dat toch nog 23,5% van de meisjes en maar liefst 43,5% van de jongens negatief staat tegenover gelijke rechten voor holebi’s.

Ik begrijp helemaal niet hoe het mogelijk is dat bisschop Léonard met zijn recente uitspraken over holebi's straffeloos kan aanzetten tot onverdraagzaamheid en haat. De rechten van holebi's zijn, zo las ik vanmorgen nog in de krant 'de Morgen', immers nog zo pril dat men ze nauwelijks als verworven kan beschouwen.

Ik snap wel dat mensen zich door uitspraken als die van bisschop Léonard aangemoedigd weten om God de rug toe te keren. Net zoals de vader van de Joodse Aliyha Strauss in het boek van Jennie Vanlerberghe, van Antwerpen naar Jeruzalem, die in 1945 zei: "voor mij is er geen God meer".

Ik hoop maar dat bisschop Léonard beseft dat uitsluiting leidt tot geweld waarvoor tenslotte geen God als alibi meer nodig is. Helemaal zoals waar is in het verhaal van de Palestijn Omar, eveneens te lezen in het boek van Vanlerberghe. Omar zegt: "men denkt dat het geloof terroristen creëert, maar het is de onrechtvaardigheid die mensen inspireert, het feit van elke dag opnieuw diep, heel diep gekwetst en vernederd te worden".

Het boek van Jennie Vanlerberghe, uitgegeven in 2006 bij Globe, wordt geïllustreerd met foto's van Lieve Snellings. Haar foto's zijn samengebracht in de tentoonstelling "Hoe kan je dan zwijgen". Deze tentoonstelling is nog tot 27 april 2007 te bewonderen in de Universiteitsbibliotheek van Leuven.  Meer informatie is ook terug te vinden op http://snellings.telenet.be/womeninblackleuven . Interessant in verband met onverdraagzaamheid en holebi's is zeker de website van het Mikpunt Team: http://www.mikpunt175.be .

.