Toch ga ik dit jaar weer alle comfort achterlaten voor mijn vierde keer Dour. Naar Dour gaan is zoals bevallen. Eerst kijk je er naar uit. Op het einde van de vier dagen zweer je dat dit je laatste keer was. En het jaar erop ga je opnieuw. Niet dat ik ervaring heb met bevallingen, maar ze zeggen toch dat moeders de pijn vergeten, zodat ze opnieuw zwanger durven worden.

Natuurlijk is Dour qua ongemak niet te vergelijken met een baby uit je onderlijf persen, maar we voelen dat het rondhobbelen op het festival elk jaar minder gezwind gaat. We klagen over de vuile wc's, het lawaai, het stof, de ongemakkelijke bedden en - exclusief in Dour - de pisplassen op het festivalterrein.

Gelukkig zijn daar nog de fijne groepen (Pinback! Madrugada! Battles!). Het programma is zelfs beter dan vorig jaar, want nu komen er een aantal bands die ik thuis al een tijdje beluister. En wie weet doe ik op Dour weer een aantal leuke ontdekkingen zoals Explosions in the sky twee jaar geleden, heerlijk optreden - daar trotseer ik graag vier dagen Dixie-wc's voor!

Maar moest er iemand nog een mobilhome te huur/leen hebben voor de periode van 17 tot en met 20 juli, dan hoor ik het graag.

Ook in de trein zelf krijg je het gevoel in een vliegtuig te zitten: de plaatsen zijn genummerd en een computerstem roept wat boodschappen van algemeen nut om (nog net niet waar de nooduitgangen zijn of de reddingsvesten liggen). Hoe anders dan mijn dagelijkse ervaring met de Belgische treinen!

Dit was mijn laatste post over Madrid. Vanavond vliegen Zus 1 en ik terug naar België.

Ik vroeg me dus onmiddelijk af welke politieke partij er nu weer een optocht hield toen ik een grote groep mensen hoorde roepen. Vooral omdat een oude man nogal boos wegstapte en iets mompelde als "nu roepen ze nog, maar straks zullen ze wenen!". Met de verkiezingen van zondag in het achterhoofd zocht ik naar een partij die rode petjes uitdeelt, waarvan de leden vooral uit jonge mannen bestaan, iets onverstaanbaars roepen,  en Italiaanse sjaaltjes dragen.

Ok, vooral dat laatste deed me beseffen dat er misschien iets minder politiek in het spel was, maar eerder de favoriete sport van veel Spanjaarden: voetbal! Real Madrid tegen AS Roma. Als we gisterenavond niet in een (superleuke en hilarische) improvisatiemusical hadden gezeten, had ook Broer voor de tv gekluisterd gezeten, om te zien hoe Madrid uit de Champions League gegooid zou worden.

Ik had nog nooit van mijn leven op een gemotoriseerde tweewieler gezeten: niet op een motor, noch op een camino, noch op een bromfiets. Het angstzweet kan me al uitbreken bij een vlot genomen bocht in de auto van Schattie. Mijn rijbewijs haalde ik jaren geleden, maar het is ook jaren geleden dat ik zelf achter het stuur van een auto zat.

En dan nog eens een ritje in de straten, lanen en rotondes van Madrid. Chauffeurs rijden hier iets assertiever dan in België en stoppen op het laatste nippertje, net de tenen van een voetganger ontwijkend.

En hoewel Broer zich al slalomend een weg baande door het drukke verkeer - en daarbij af en toe een rood licht negeerde - viel het ritje best mee. Het was zelfs leuk! We bleven voornamelijk op de grote lanen en reden langs Plaza de Colón, een aantal ministeries en het voetbalstadion van Real Madrid. Ik voelde me wel stoer, zo met een echte motorhelm waarvan je het klepje naar boven en beneden kon doen. Yeah!

Toch zijn de straten hier bijna smetteloos schoon. De credits gaan hiervoor vrijwel integraal naar de mannen en vrouwen in hun fluovestjes. Onvermoeibaar vegen en spuiten ze de straten proper. Je vindt ze overal, op de meest onverwachte plekken. Zoals bijvoorbeeld bij een vakbondsbetoging.

Terwijl vakbondslieden leuzen scanderen en iedereen oproepen om voor een sociale partij te stemmen (Spanje gaat zondag voor een nieuwe regering stemmen), veegt helemaal achteraan de gemeentelijke schoonmaakdienst onmiddelijk alle flyers, pamfletten en snoeppapiertjes op.

Sien en Maria zouden Madrid geweldig vinden.

En we hebben geluk. Onze aankomst viel samen met een van de zonnigste dagen sinds lang. De terrasjes waren tot ver in de nacht open en vol mensen. Vandaag belooft het weerbericht weer een heerlijke dag. Daar zullen we dus zeker van profiteren... Het is in ieder geval genieten van het zuiderse sfeertje dat hier overal in de straten hangt. Net wat ik nodig had om mijn Belgisch winterdipje te laten verdwijnen! ¡Que viva España!

Leve Nederlands Limburg, het is er mooi en de mensen zijn er lief en ze praten er een beetje koddig (over Belgisch Limburg kan ik helaas nog niet hetzelfde zeggen, aangezien mijn ervaring met de provincie zich beperkt tot Centerparcs in Lommel - schaam op mij!). Mijn zelfvertrouwen heeft wel een deuk gekregen nadat ik meer dan een uur nodig had om de weg naar het midden te vinden in het doolhof, het uiteindelijk gevonden had door vals te spelen (de bordjes UITGANG in omgekeerde richting volgen) en vanuit het hart van het labyrint ook helemaal het noorden kwijt raakte en pas een halfuur later weer buiten stond (eerst weer geprobeerd de weg in het labyrint te vinden, en toen dat niet lukte de bordjes UITGANG gevolgd). Ter verdediging: mijn gezelschap heeft ook grandioos gefaald om eervol het midden te bereiken.

Porqué te vas, het zwoele liedje van een sterk loensende Jeanette:

Thematische woordenschat Spaans, om mijn geheugen op te frissen.

Volver, een film van Almódovar, gekocht via de Eurocinema-actie van De Morgen.

Nog 18 dagen te gaan!

Man, ik wist niet dat er daar zo veel Argentijnse grillrestaurants waren! Misschien nog meer dan coffeeshops. Amsterdam steelt trouwens ook zonder verpinken onze nationale producten - de snodaards! Overal zie je bordjes waarop Vlaamse Frietes (sic) en Brusselse/Luikse wafels aangeprezen worden. Maar enfin, ze geven ons er tenminste nog de credit voor...

We deden ongeveer alles wat de doorsnee citytripper doet in Amsterdam: langs de Walletjes lopen, bloembollen kopen op de Bloemenmarkt, picknicken in het Vondelpark (alwaar je parkieten in het wild kan zien), Indonesisch eten, ongeveer elke gracht die we tegenkwamen fotograferen, ... Alleen de, trouwens fantastische, musea sloegen we over, omdat het zonnetje zo heerlijk scheen. Dat zal voor een volgende, regenachtige, dag zijn.