Ik heb gisteren gemerkt dat Zoon ook zo'n "uitgietplantje" heeft. Ik had een potje met wat stekjes in de tuin staan. Ik had al een paar keer gezien dat het water die stekjes soms aan de lippen zou staan, hadden ze lippen gehad. Ik weet het altijd aan de neerslag, maar ik begon de laatste dagen toch te twijfelen. Tot ik Zoon gisteren met zijn kleine gietertje aan de slag zag... Het moet zijn favoriete pot zijn denk ik, gezien het water dat ik er altijd weer moet uitgieten.

www.politiek.wordpress.com

Vandaag ben ik bij opa en oma geweest en Niels was er ook. Papa, mama, oom Benjamin, tante Marjan, oom Arjan, tante Colette, Jurre en z'n vriendje Joep gingen een dagje naar Movie World Germany.

Het was heel gezellig om samen met mijn kleine neefje bij oma en opa te logeren. Ik vond het heel erg interessant om te zien hoe
Niels de fles kreeg en ik heb ook samen met
Niels op het kleed 'gespeeld'.

Als Niels begon te huilen, hoorde ik dat sneller
dan oma en liet oma dat dan wel even weten.

Toen papa en mama mij 's avonds kwamen ophalen, hadden ze kadootjes voor mij en Niels meegenomen! Niels kreeg van mijn mama en papa een knuffel uit de fim Ice Age: Scrat. en ik kreeg een Spongebob drinkbeker (met een rietje!) en een................. echte Bert en Ernie Wekker!!! Ik heb nu mijn P.T.T. (Personal Tik Tak).

Oh ja..... papa, mama en de anderen hadden het heel leuk gehad. Ze waren ook nog met z'n allen in de wildwaterbaan geweest en een 'klein beetje' nat geworden.

]]> http://ikkeborg.wordpress.com/?p=35 Thu, 29 May 2008 13:32:52 +0000 ikkeborg http://ikkeborg.wordpress.com/?p=35 Det er sjelden jeg føler meg det. Bra nok altså. Ikke bra nok for å få jobb - selv om jeg kanskje hadde passet bra. Ikke har jeg erfaring innen f.eks butikk, og selv om jeg har søkt på noen slike jobber så har jeg ikke fått dem. Kanskje ikke så merkelig, siden de fleste kanskje vil ha folk med erfaring. Selv om det ikke står noe om det i annonsen (noen står det at man bør ha erfaring), og det har ikke jeg. Men hvordan skal jeg få det når ingen er villige til å gi meg det? Selvføgelig kan jeg finne meg en vikarjobb. Som innenfor helsevesenet - der de som regel trenger folk. Men etter å ha jobbet på demensavdeling på sykehjem, og fått dårlig erfaring derfra, så kjenner jeg ikke at jeg vil klare noe som helst innenfor dette. Uansett om det er på en annen plass.

Men jeg kjenner meg heller ikke godt nok når pappa maser. Om at jeg har høret noe, om at jeg må ta initiav. Selv om han kanskje ikke mener det som masing - som egentlig bare kjennes det ut som ren masing og ingenting annet.  Det får meg til å kjennes ut som jeg ikke er bra nok slik jeg er. Som om det er min - og bare min, feil at jeg ikke har jobb "skikkelig" jobb enda. På en måte så kunne jeg ha gjort noe. Jeg kunna ha meldt meg på vikar på slike plasser som mest sannsynelig hadde tatt knekken på meg.  Men som jeg da hadde tjent penger på.

Men uansett så kjenner jeg meg ikke bra nok slik jeg er. Kanskje det ubevisst sendes ut gjennom søknadene mine, og som er med på å gjøre det slik at jeg ikke får jobb.

Een paar posts geleden beloofde ik dat deze blog nieuw leven zou ingeblazen worden. Ondertussen staat er niet veel nieuws meer op, shame on me.

Mijn reden hiervoor is mijn druk schema: werken op de stage tot 18u, thuis om 19u, eten tot 20u (inclusief vertering :)), fitness van 20u tot 22u (om de twee dagen), douchen, mails en blogs checken, ogen proberen openhouden, gevecht tegen de slaap verliezen...

De tijd die ik soms overheb gebruik ik om meer informatie op te zoeken over mijn studiekeuze voor volgend jaar. Ik ben namelijk van plan om in Genk de richting Communicatie en Multimedia Design (kortweg CMD) te gaan volgen om dan na twee jaar een multimediaspecialist te worden met een academische master op zak.

Maar we gaan niet te vroeg van stapel lopen, we gaan daar eerst eens moeten langslopen en zien hoe het aanvoelt.

Dus nu weten jullie ook waarom het hier zo stil is, ik zal echter proberen (ja proberen zeg ik u) om hier af en toe iets zinnig te komen zeggen of tonen!

Tot...

Ik heb gisteren ook voor het eerst gebarbeknoeid: Kyan en ik kregen een bordje met allerlei lekkers en dat hebben we lekker in de tuin opgegeten. Daarna kreeg ik nog wat van mama en papa en dat was nog lekkerder!

Natuurlijk wilde ik ook op de schommel en toen ik daar op zat maakte de oma van Kyan en Jurre mij heel erg aan het lachen. Toen we alles op hadden gegeten, kregen we nog een lekker ijsje van tante Colette.
Jurre liet ons ook nog even zien hoe hard hij kan fietsen, dat vond ik wel heel erg stoer!

Toen we thuiskwamen was ik wel erg moe. Mama heeft mij nog even snel onder de douche gezet en daarna ben ik heel erg lekker gaan slapen met mijn Olimuis!

Southampton! Onmiddellijk in de taxi. Twintig minuten later zijn we in Swanwick. National Air Traffic Services. De Britse luchtverkeersleiding, waar we - gezien ons netwerk- regelmatig mee te maken hebben. Hyperbeveiligd. Verboden te fotograferen! Indrukwekkende controlekamer. Neen, zelfs geen foto van te vinden op het internet. Tientallen radarconsoles, geroezemoes, van hot-naar-her lopende supervisors. Hier gebeurt het dus. Het zenuwcentrum. Impressive…

Anderhalf uur later weer in de taxi. Southampton International Airport. Een snelle Tuna-Mayo en iets later zitten we weer in een “145” richting Zaventem. De trein naar Brussel-Noord. Nog eentje naar Mechelen en vandaar naar Antwerpen-Berchem. Waar ben ik overal geweest vandaag?

Volgende week naar Ierland, maar dan wel voor een paar dagen vakantie. Aan een trager tempo dan.

Die vraag krijg ik wel meer gesteld, wanneer men te weten komt dat ik ooit regelmatig door het blauwe zwerk fladderde.   Goed, ik zal het dan maar eens neertokkelen.  Kort en bondig, alhoewel het een lang verhaal is met vele facetten.  Here we go, Takeoff Power Set...

Piloot worden doe je niet zomaar.  Het is een roeping, van kleins af aan.  Keihard studeren, een financiële aderlating, jezelf ontzeggen wat je leeftijdsgenoten doen en vooral volhouden.  En op mijn 19e was ik dus reeds aan het zweefvliegen en een jaartje later deed ik hetzelfde met een motor in het vooronder.  Allemaal betaald met noest werken als jobstudent tijdens alle mogelijke vrije momenten.  "Couchettiste" bij Wagons-Lits op de slaaptreinen naar het Zuiden.  Eenmaal afgestudeerd kon ik mijn zinnen zetten op de "gevorderde vliegopleiding".  Maar uiteraard diende ik te beschikken over de nodige kluiten - een half huis - en aldus koos ik voor een modulaire training.  Werken en sparen, module afwerken, geld op, werken en sparen, etc...  Ook de bank was blij om mij tot hun klanten te rekenen.  Ja, allemaal zelf betaald, in tegenstelling tot sommige fils-à-papa's, maar dat is een ander verhaal.  Van fantastische avonturen - mijn training op tweemotorige toestellen in de States - tot regelrechte ellende die te lang duurde - mijn anderhalf jaar studeren voor de aartsmoeilijke theorie-examens voor lijnpiloten.  Neen, niet de huidige - en simpeler - Europese leergangen, maar de toenmalige Belgische "TP", die velen tot wanhoop heeft gebracht.

In 2001 was het zover!  Na 4 jaar modulair klussen en op de rand van het failliet zette ik voor de laatste maal de G-KWIK, een Partenavia P68B, op de luchthaven van Kortrijk neer.  Ik had "alles", ik was klaar voor het grote geweld!  Boeing, Airbus en 3 strepen op mijn schouder!  Het was 7 augustus 2001.  Een kleine maand later was het om zeep.

9/11 en het Sabena-fiasco had me de das omgedaan.  De volledige luchtvaartwereld stortte in elkaar, en zo ongeveer 1500 ervaren piloten overspoelden een markt die niets meer te bieden had.  Iedereen huilen om de Sabeniens, en niemand die iets gehoord had van de paar honderd "ab-initios" zoals ik, die hun droom en investering in rook zagen opgaan.  Om de dingen te compliceren kreeg ik er bovendien nog eens een pak gezondheidsproblemen bovenop.  "Anxiety Disorder"  Paniekaanvalletjes, maar dan van het chronische soort.  Ik moet niet vertellen dat dit gegeven mij medisch diskwalificeerde.  Naar het schijnt een combinatie van oververmoeidheid (werken in shiften, trainen, studeren en weinig slapen) en maandenlange stress.  Voeg daarbij het "zwarte gat" en ontgoocheling (understatement) van het fiasco van 2001 en je hebt "prijs".

Tot voor een jaar was het absoluut niet veel soeps op de pilotenmarkt in tegenstelling tot nu, waar we met een tekort zitten.  Toen in 2004 mijn medisch probleem enigzins onder controle was, heb ik de boel met mijn laatste centen nog eens geldig gemaakt, want een vliegbrevet moet jaarlijks "wedergeldig" gemaakt worden.  Ieder jaar de examens opnieuw doen.  En betalen, want indien je geen werk hebt als piloot, dien je daar dus zelf voor op te draaien.  Toen kwam ik tot de vaststelling dat er de volgende jaren geen beterschap ging komen qua jobs, en vertelde een gespecialiseerd luchtvaartarts me dat mijn gewezen "probleem" niet compatibel is met de loopbaan van lijnpiloten.  Ik ben dat "probleem" ondertussen goed meester, dat wel, maar je blijft er gevoelig voor en ik kan mezelf geen fouten permitteren wanneer ik beroepsmatig zou vliegen.  Daarom dat het uiteraard ook niet toegelaten wordt.  Het zij zo, ik heb het in 2006 opgegeven.  De "sollen" waren toch op en de speeltijd was over.  Het had geen zin meer om te hopen op een verloren zaak.  Er zijn belangrijker dingen in het leven.  

Ja, af en toe heb ik last van een oprisping van verbittering, maar over het algemeen begin ik de situatie toch langzaam te accepteren.  Ik heb het hoegenaamd niet aan mezelf te wijten, maar aan externe factoren waar ik niets aan kan/kon veranderen.  Dat heet dan het "noodlot" of "verkeerd karma op de verkeerde plaats"  Maar niet getreurd!  Het zal voor een volgend leven zijn!  En dan vliegen we met raketten en vliegende schotels!  Zeg nu zelf; een retourtje Mars of Pluto is een stuk interessanter dan Antwerpen-Londen of Brussel-Birmingham niet?  Misschien dat ik wel wat avonturen uit mijn "vliegend decennium" op deze blog neerzet.  Wie weet, als ik goesting heb.  Bij deze, nu weet U het ook. :-) 

toen ik mijn middagslaapje uit had ben ik met papa en mama naar het Lutterzand geweest en heb daar lekker lopen stappen in de Dinkel: dat was wel heel erg fijn, dat koude water aan mijn voeten.
Er was ook van alles te zien: kindjes die zwommen, hondjes die achter een bal aan renden.....

Toen ik uitgestapt was zijn we nog even wat gaan drinken bij het Paviljoen. Ik heb daar een heerlijk glas ranja gedronken.....met een rietje!

Het was weer feest vandaag!

Zeker, maar ze zijn meestal hoger opgeleid en haast geassimileerd. Ik kan er ook niet aan doen; ik drink graag een pint met deze mannen, maar ze zijn dus niet diegenen waardoor ik “verrijkt” kan worden – ze zijn immers teveel de Leitkultur nagelopen. Daarentegen ontmoet ik af en toe medelanders die nog “echt” zijn. Neem nu de jongens van de schoonmaakploeg. Brave jongens, zeker, maar onze conversaties beperken zich tot “everyday chit-chat”, waarbij ik me vaak moet bedienen van een soort van pidgin om me verstaanbaar te maken. Ik kan er ook niet aan doen; ik heb een vreselijk Brabants accent en mijn Berbers is allesbehalve goed, om nog maar te zwijgen van mijn ronduit slechte kennis van Melanesische dialecten. Tot zover dus de uitwisseling van diepgaande gesprekken en het filosoferen over het leven. Maar we hadden ’t over cultuur. Neem nu de literatuur. Heb ik daar enige kans op verrijking? Hoe heten al die schrijvende nieuwkomers alweer? Euh… Ik heb “Par Avion” wel eens gelezen, maar qua persoonlijke smaak verkies ik oa. Tolkien en non-fictie. Tot zover ook de literatuur. De plastische kunsten dan! Beeldhouwen, Schilderen en dergelijke. Euh… De namen schieten me nu niet direct te binnen… Er zijn er toch hoop ik? Mja, tot zover de plastische kunsten. Reizen dan! Yup, de architectuur, overblijfselen uit de oudheid, de couleur-locale in de landen van herkomst… Mooi, maar ik verkies de bergen, Oceanië, Scandinavië en het Noord-Amerikaanse continent. Hier zal ik dus ook niet verrijkt worden. Maar er is toch nog muziek? Raï, Rap of religieuze gezangen? Niettegenstaande ik een eclectische muzieksmaak heb, verkies ik snoeiharde gitaren of het betere klassieke werk. Weeral niets… Religie? Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik blij ben dat we daar van afgeraakt zijn. Marx had gelijk. Neen, religie kan me weinig boeien vrees ik. De ontmoetingsplaatsen zoals de theehuizen en VZW’s dan? Nope, ik hou niet van wit TL-licht, heb graag een muziekje op de achtergrond en verkies een goede Trappist boven mierzoete thee. Ik kan het ook niet helpen, Het is nu eenmaal mijn persoonlijke smaak. Maar er zijn wel een aantal "nieuw-gekomen" stand-up comedians en humor is universeel niet? Goh, Rwina en mannen zoals Amhali? Mag ik het wat flauw vinden naar mijn persoonlijk goeddunken? Ik hou eigenlijk meer van Blackadder, Fawlty Towers en Urbanus. Ook hier kan ik wederom niet aan doen... Dan is er nog de… euh… euh… gastronomie! Lekker hoor, maar wanneer het over de snelle hap gaat, eet ik liever geen pita met looksaus. Geef me maar een Döner-kebab met extra feta en champignons, cocktailsaus en extra pepertjes! Maar spijtig genoeg ben ik noch in Antwerpen, noch in Gent, een goeie kebabzaak tegen gekomen die ze maakt zoals ze in Limburg doen. Gossie, ik geraak dus helemaal niet “verrijkt”… Waar hebben ze het dan in vredesnaam over? Het zal wel weeral aan mezelf liggen… Maar dit geheel - en zoals immer – terzijde. Het mag ook eens “d’erover” zijn!

]]> http://olimuis.wordpress.com/?p=89 Fri, 02 May 2008 20:23:33 +0000 tuntmeister http://olimuis.wordpress.com/?p=89 Ik ben vanmiddag met mama op de fiets naar mijn kleine neefje Niels geweest. Papa en mama waren maandag al bij Niels op bezoek geweest, ik kon toen natuurlijk niet mee omdat maandag mijn Babbeloesdag is.

Niels is erg klein en dat vind ik stiekum wel een beetje leuk, want dan ben ik de grote stoere neef! Ik was vanmorgen nog speciaal naar de kapper geweest om een stoer kapsel te krijgen met een blauwe kuif!!

Mama vertelde dat ik ook zo klein ben geweest, maar dat kan toch niet....

Vandaar met flukse tred naar de Ijzertoren! Stel je voor - ondergetekende, Vlaams-bewust in hart en nieren, heeft nog nooit voet gezet in de Ijzertoren! Ik heb maar snel die schande ongedaan gemaakt en even later stond ik te genieten van een majestueus uitzicht dat ging van de Kust naar Frankrijk, over het Heuvelland en veel verder. Binnenin kan je een museum bezoeken over de geschiedenis van de Vlaamse Beweging en vooral over de Eerste Wereldoorlog en al de ellende die ermee gepaard ging. Beklemmend, en uiteraard een gebeurtenis die nooit of te nimmer vergeten mag worden! Een beetje verkommerd en stoffig dat museum, maar de laagste verdiepingen met een perfect nagemaakte ondergrondse "dug-out" van de Britse troepen maakte veel goed! Het viel al bij al goed mee, maar misschien dat er een en ander aan de vormgeving van de tentoonstelling veranderd kan worden? Meer gebruik maken van moderne audio-visuele technieken? Meer interactie? En misschien een aangepast programma voor kinderen bedenken? Soit, ik laat het over aan de specialisten. Mijn lang beloofde plicht is bij deze alleszins vervuld!

Op naar Vleteren! Juist! West-Vleteren en zijn abdij, die ik geen blik gegund heb daar ik reeds mijn volle aandacht gericht had op het bezoekerscentrum "De Vrede". Het "verbruikerslokaal" dus. Stampvol. Gelukkig buiten nog een tafeltje gevonden alwaar ik, Trippel-liefhebber in 't kwadraat, me de Trappist van 12° heb laten smaken. Neen, ik heb het geloof niet (terug)gevonden, maar de paters van Vleteren hebben er een supporter bij! De man van Zoniën was weeral tevreden.