His books are really different then most books from Dutch writers. The books are orientated on America I think. Groene Vrijdag en Geboren verliezers both play in New York. Groene Vrijdag is about a man who wants to make his wife happy. he borrows some money for a new couch. He can't pay it back and in order to get the money he robs a bank.

Geboren Verliezers is about Romeo he sells books at Amsterdam Avenue. His brother sells drugs for Sean. Romeo is afraid his brother is going to die. Just like the others that were killed by Sean or another big guy in the Drug scene, Max.

Books from other Dutch writer like Jan Wolkers are all about Sex and Drugs. One of his books Turksfruit was made into a movie.

I guess you know Paul Verhoeven, he is a great director if you know Basic Instinct you know what I"m talking about. Well one of his very first movies was Turksfruit (Turkish Delight) it's like a porn movie with a story around it and a sad ending (the girl dies of cancer). How I know? I've seen it when I was younger. People seem to think that you just must watch a movie when it's concidered the best Dutch movie of the century. But there is something as a age limit.

If you are above 18 you can see what I mean.

Well I back to Elvin Post. I think it's the best Dutch writer of th century. He sold the rights of his book so some directors.  And 2 of his books are translated.

2004 - Groene vrijdag

• 2007 - Jour de paie (Franse vertaling)
• 2007 - Día de paga (Spaanse vertaling)

2006 - Vals beeld 2007 - Die Meisterdiebe

If you are lucky and you speak Dutch, Deutsch, French or Spanish, go read those books! If you don't speak any of those language. I'm sorry.

aslo I'm sorry about my rand about Turks Fruit I just had too.

<3

En Holanda nunca había sido nominado un cómic para un premio literario, pero en otros países ya es un fenómeno conocido. Y la cosa no siempre se queda en una simple nominación. En mayo del año pasado, el dibujante australiano Shaun Tan recibió un premio literario de 15.000 dólares australianos (más de 9.000 euros) por un libro en el que no había ni una sola palabra. The Arrival relata el viaje de un inmigrante a base de dibujos en blanco y negro con gran profusión de detalles.

Chris Ware, por su parte, ya había recibido en 2001 las 10.000 libras esterlinas del Guardian First Book Award por Jimmy Corrigan: the Smartest Kid on Earth, una epopeya sobre los infortunios de un pobre infeliz. Y Art Spiegelman obtuvo en 1992 el Pulitzer (10.000 dólares) por Maus: A Survivor’s Tale. La forma en que el dibujante describe la Alemania nazi fue calificada como muy difícil de etiquetar por los miembros del jurado, los críticos y los libreros. El problema es simple: una institución quiere dar un premio, pero el objeto de tal honor no encaja en ninguna de las categorías existentes. La solución también es sencilla. Al final, el premio otorgado a Spiegelman por su fábula de animales sobre el holocausto recibió la denominación de “special award”. Planeta-DeAgostini publicó en España en 2001 la obra completa, cuya primera parte ya había sido editada por Norma Editorial y Muchnik en 1989.

Durante los últimos cinco años, las editoriales holandesas se han ido interesando progresivamente por los cómics, o novelas gráficas, si se prefiere llamar así a estos trabajos. Sellos literarios tan prestigiosos como Atlas, Podium, Nijgh & Van Ditmar y Cargo empezaron publicando, al principio con gran precaución comercial, reediciones de clásicos de Will Eisner (Atlas) y trabajos nuevos que ya habían triunfado en el extranjero, como Persépolis, en el que Marjane Satrapi describe su juventud bajo el yugo del régimen fundamentalista islámico de Irán. Este último, por cierto, también ha sido publicado en España por Norma Editorial.

Poco a poco fueron apareciendo más cómics autobiográficos: Kraut, de Peter Pontiac (Podium), sobre su padre desaparecido, Chemogirl, de Marisa Acocella Marchetto (Cargo), sobre el cáncer de mama y Je geld of je leven (La bolsa o la vida), de Barbara Stok (Nijgh & Van Ditmar). Si a esto añadimos los fondos de catálogo cada vez más amplios de editoriales especializadas como Oog & Blik, De Harmonie y Xtra, no sería descabellado afirmar que, en Holanda, los cómics para adultos… se han hecho adultos. Ayer, sin ir más lejos, fue inaugurada la exposición Los cómics y el arte (Strip en kunst) en el museo Singer de Laren (cerca de Ámsterdam). Y las tiendas de libros especializadas en literatura, con el Selexyz de Ámsterdam a la cabeza, también aportan su grano de arena dedicando desde hace poco espacios exclusivos a los cómics “serios”. En definitiva, buenas noticias para los amantes del género.

La discusión sobre la importancia de acotar bien los significados de novela y novela gráfica o cómic literario es compleja. Es cierto que un cómic no se puede evaluar únicamente desde un punto de vista puramente literario, pues las viñetas aportan información visual de la que carece una novela convencional. Pero lo cierto es que los cómics para adultos parecen haberse hecho un hueco importante en aquella parte del mercado editorial tradicionalmente reservada a la literatura.

Otra prueba de ello es la moda reciente de publicar clásicos literarios en forma de cómic, sin eliminar ni una sola palabra del texto original. En el mundo anglosajón ya se ha hecho, por ejemplo, con las obras de teatro de Shakespeare. En Holanda el año pasado salió a la venta la versión gráfica de De Avonden (Las veladas) de Gerard Reve, probablemente la novela más influyente del siglo XX en el mundo neerlandófono. Dick Matena, el dibujante , también ha dado vida en forma de viñetas a otros dos clásicos neerlandeses: Kaas (Queso) de Willem Elsschot y Kort Amerikaans (título que hace referencia a un tipo de peinado) de Jan Wolkers. Los límites entre literatura y cómic se van difuminando poco a poco mientras los expertos en cada especialidad observan con expectación las reacciones del mercado. Y yo, que de pequeño leía indistintamente libros de Astérix o Enid Blyton, sólo puedo congratularme por ello.

Fuente: NRC Handelsblad (Boeken)

Nadat ik op de homepage van Twitter het betreffende bericht gelezen had ging ik gelijk bij andere nieuwsbronnen opzoek naar bevestiging. Helaas kon ik, evenals dutchcowboys.nl, nog geen nadere berichtgeving vinden op sites als Nu, nieuws en volkskrant.nl

Vijf minuten later vulde mijn RSS-Reader zich met een feed van GeenStijl.nl over het overlijdensbericht. In dit bericht werd verwezen naar de Wikipagina van Wolkers, waarop zijn overlijden al opgenomen was. Pas 4 minuten later vond ik de bevestiging op nos.nl

Tijdens de lunchmeetings heb ik al eerder verteld over het effect van Twitter. Twitter stelt de internetter in staat razendsnel berichten te verspreiden, maar nog nooit heb ik meegemaakt dat het ging om nieuwswaardige feiten in deze vorm.

Ook GeenStijl.nl was verbazingwekkend snel met het bericht. Maar was het niet GeenStijl.nl die Felix Meuders onterecht dood verklaarde? En de berichtgeving op Wikipedia, is deze te vertrouwen? We horen steeds vaker berichten over manipulatie van de waarheid in deze encyclopedie.

Steeds vaker komt het voor dat alternatieve media sneller berichten dan de gerenommeerde en bekende nieuwsbronnen. Skoeps.nl heeft vaak al foto’s en fimpjes online terwijl andere redacties nog nieuwsberichten aan het typen zijn.

Power to the people en hoe sneller hoe beter! Dit gaat op in het geval dat nieuwsberichten om actie vragen van de gewone burger, in het geval van evacuaties bijvoorbeeld. Maar wat is verstandiger? Wachten op objectief nieuws en bevestiging, of is het belangrijk om alles zo snel mogelijk te weten. Hetzij enigszins subjectief.

Het is een discussie die nog lang zal voortduren, terwijl het aantal nieuwe en snelle nieuwsapplicaties maar blijft groeien.

In dit geval hadden Twitter, GeenStijl.nl en Wikipedia helaas gelijk. Voortaan zullen we meneer Wolkers moeten missen.

Zo'n kleine 50 jaar geleden las ik op school het boek "Lost Horizon", het boek waarin James Hilton vertelt over Shangri-la. Een boek dat stamt uit de tijd van de romantiek en een tocht beschrijft die langdurig verpoost in een denkbeeldig klooster op het dak van de wereld, Tibet. Het paradijs op aarde.

Vanmorgen viel mijn oog op een zinsnede in de meest Volkse krant van Nederland. China is van plan over enige tijd een "echte mens" naar de maan te sturen. Hebben ze die daar dan? Bij het zien van de beelden van het partijcongres van de "Communistische" Partij zou je er toch aan gaan twijfelen. Die bijeenkomst leek meer te streven naar bevestiging van het beeld dat alle Chinezen op elkaar lijken. Een "echte mens".  Die uitdrukking werd bij nadere lezing duidelijk en moest het verschil aanduiden met de metalen blokkendoos die de Chinezen de ruimte in hebben geschoten. Weer een volk dat niets heeft geleerd. Maar ja, volkeren ontlenen hun zelfrespect aan de overmaat aan milieuvervuiling, zo schijnt het.

Dat geldt zeker voor de Amerikanen, nog steeds de grootste vervuilers op aarde en als het aan Bush ligt, wordt dat er zeker niet beter op. Nog niet zolang geleden zag ik hem een "echte mens" ontmoeten: de Dalai Lama. Deze bijna Boeddha is een "echte mens". Daarbij viel natuurlijk wel op dat hij Tibetaans giechelend tegen de heer van het Vrije westen zei dat "schieten op monniken niet goed is." Daarmee doelde hij natuurlijk op het criminele regiem van Birma. Waarom giechelde hij daarbij?

Dat was geen verlegenheid maar Tibetaanse beleefdheid. De Dalai Lama deed die uitspraak met enige schroom omdat hij veronderstelde dat Bush ook wel weet dat het schieten op monniken niet goed is. Eigenlijk was de Boeddhistische Wereldgids een beetje wanhopig. Schieten ze nou nog steeds op monniken? Schieten ze nou nog steeds op elkaar? Ja zeker, eerwaarde, en Bush is één van de grotoste schutters van deze tijd.

De Dalai lama gelooft in Shangri La, het klooster dat zich op de tonen van het geloof van de aarde verheft en tot gelukzaligheid leidt. Als echte mens wil het Boeddhistische Rolmodel die vaardigheid over de wereld verbreiden. Daarbij wordt hij uitsluitend geremd door de weemoed die hij niet kan loslaten, de gruwelen van China in Tibet. Gisteren werd ik gebeld door iemand van de "Campaign for Tibet" waaraan we al jaren deelnemen. Hij gaat ons vermoedelijk vragen om meer steun. Zou hij Bush al gebeld hebben?

Echte mensen schijnen we in Nederland wel te hebben of gehad te hebben. Dat wil zeggen "zuivere mensen".  Gisteren tijdens de crematie werd Jan Wolkers bejubeld als "een zuivere mens". Zijn manier van leven zou voor ons allemaal een rolmodel moeten zijn en vooral ook zijn manier van verzoening van leven en dood. In dat opzicht naderde hij de Dalai Lama tot op het haar.

Maar was er nog iemand die zich herinnerde wat er van Wolkers werd gezegd aan het begin van zijn carrière? Ik wel...opmerkelijk genoeg zat ik tijdens de crematie niet al te ver van de plaats van handeling mezelf beter voor te doen dan ik ben. Acquisitie, niet zo zuiver als Jan. Jan die in het begin werd bestempeld als een vervuiler van taal en literatuur. Daarover had niemand het meer en dat kunnen we onszelf aanrekenen. Het is niet "echt".

Tot sterkte,

Kaj Elhorst

Http://politiek.wordpress.com 

Service

www.nl.zylom.com

www.mens-en-samenleving.infonu.nl

www.shangri-la.be

www.persfoto.com

www.justbee.wijnsma.net

www.diet-blog.com

www.stichting-sl.nl

www.mythologie.wordpress.com

Het is erg persoonlijk, maar een bezoek aan het graf van mijn eigen vader hoort toch in een weblog met miniatuurtjes over vaderschap. Een paar van mijn sporen van het project diaspora paterna eindigen hier met een paar net uitgekomen eikeltjes. Kiemen van zaden ook in een van de objecten van het kunstproject ( zie hiernaast).

Het is natuurlijk zo van dood en leven. Bijzonder dat het ongepland allemaal voorbij komt. En dan Jan Wolkers ook. Ook voorbij. Maar daar zal nog veel aan ontspruiten.

Wolkers es sobre todo conocido por Turks Fruit (Delicias Turcas), una novela llevada al cine con gran éxito internacional por Paul Verhoeven

Jan Wolkers, aunque no era citado entre los tres grandes de la literatura holandesa de la segunda mitad del siglo XX (Mulisch, Hermans y Reve), deja atrás una prolífica obra compuesta por cinco libros de relatos, una obra de teatro, dos libros de poesía, cincuenta ensayos y catorce novelas. El trabajo de Jan Wolkers como escritor se considera motor de un cambio fundamental en las letras holandesas. La forma en que planteaba sus grandes temas (Biblia, sexo y muerte) le ganó una reputación de artista controvertido. Sin embargo, a pesar de su éxito como escritor (una vez declaró que podía haber sido rico si hubiera gestionado mejor sus derechos, pero que aquello no le motivaba ni le parecía interesante), él se consideraba sobre todo escultor y pintor, actividades a las que dedicó la mayor parte de su vida. "Todo el mundo puede escribir," decía, "pero para pintar o esculpir hay que dominar la técnica."

Una cita muy conocida de Wolkers y que le define muy bien, procede de una entrevista que le hizo Hella Haasse en 1966: "El hilo conductor de la vida está constituido por tres elementos: belleza, crueldad y amor." ("Schoonheid, wreedheid en liefde; samen vormen die elementen het snoer des levens.")

Larga vida a las almas libres.

Wat een oogst was het weer de afgelopen week. Ik doel niet op de politiek, want wat ze allemaal op de apenheuvel in Den Haag bedenken daar kan voor mij alleen maar een energielek ontstaan.

De oogst had meer te maken met historische momenten, stilstaan, beelden opzuigen en weer doorgaan. Zo was ik in de oude societeit van de VOC. Daar waar de kapiteins een pijpje rookten, naar het plafond staarden om te kijken wat de windroos doorgaf om vervolgens bij gunstige wind even 1 1/2 jaar op reis te zijn.

Ook was ik in het Trippenhuis (wat een prachtige oude meesters hangen daar) om te luisteren naar een lezing over de verloedering van de Nederlandse taal. Zeggen we binnen tien jaar, ik heb, jij heb, hij heb, wij heb, jullie heb en zij heb??? Taal in ontwikkeling, altijd goed!

En het moment dat ik hoorde dat Jan Wolkers in vrede was gestorven, gaven mij een sterk hartsgevoel, kleurijke beelden en pure geluiden van vroeger.

Als toetje mocht ik vandaag weer de IJsprijs van de staatsloterij ophalen, de derde keer in een half jaar. We gaan weer volop door.........

"tot ce am publicat, am scris din nevoie." asta spunea jan wolkers in 2002. acum, de ieri, nu mai spune nimic... i-au ramas cartile, romane si povestiri, poezii si jurnal, picturile si sculpturile... dupa cum spunea philip roth (ca in 25 de ani nimeni nu va mai citi  roman), pina la un moment dat ii vor mai ramine lucrarile in sticla si picturile dar, tinind cont ca lucrarile in sticla i-au fost distruse in mod repetat (cum zicea wolkers insusi: "agresiunea se trage probabil de la natura materialului: in sticla te vezi pe sine"), in final ii vor supravietui doar picturile si, in virtutea eternului final, pina la urma nu va mai ramine nimic care sa ne aduca aminte de el...

dar, pina atunci, ramine unul din Cei Patru scriitori olandezi de dupa razboi, alaturi de harry mulisch, gerard reve si willem frederik hermans, cu care au crescut toti olandezii pe care ii cunosc. (desi voci multe spun ca exista de fapt Cei Trei: mulisch, reve si hermans)

dupa citeva din cartile lui s-au facut filme: "fruct turc" (roman publicat in 1969, filmul lui paul verhoeven apare in 1974), "iubire arzatoare", "inapoi la oegstgeest", acesta din urma despre orasul unde s-a nascut. a debutat tirziu, la 36 de ani si a publicat in jur de 30 de volume. a refuzat in mod repetat premii literare. a fost numit "pornograful mortii", aluzie la sexualitatea uneori abuziva din romanele sale precum si la maniera in care, ridiculizind moartea, incearca sa ne convinga ca, vitali si lacomi de viata, vom trai, ca si el, vesnic... peste o saptamina urma sa implineasca 82 de ani...

"cind vine vorba de Cei Trei, wolkers spune ca nu exista decit Unul Mare. si acela este wolkers."

a murit jan wolkers! traiasca wolkers!