Bernie Lubell is an artist living in San Francisco, CA.

I make interactive installations that focus on the intersection of science and the arts -- but my work is adamantly low -tech. These installations use no computers or video or motors and are entirely powered by visitors to the show.
(read more of his artist statement here)

(Photo: Per Platou)

This picture is of me at Lubell's exhibition at the Pasadena Art Gallery, LA, May 2008, cranking myself into one of his works. It's very noisy inside the coffin, with sounds generated by the springs you can see in the photo, as well as other parts of his exhibition. Once you've had enough of being inside, you can simply crank yourself back to the world of the living! The man on the right is media archaeologist, Erkki Huhtamo, and curator of the exhibition. Google him. It's worth it!

URLS
Bernie Lubell's website
The Etiology of Innocence. (Streaming video). Bernie Lubell speaks at the UCLA Graduate Lecture Series — March 3, 2008.

Un film ce l-am vazut de curand "Dom durakov" este inspirat dintr-un caz real. In timpul razboiului din Cecenia, pacientii unui spital de psihiatrie sunt prinsi intre doua tabere beligerante, iar saracii nebuni sunt antrenati fara voia lor in razboi. Printre personajele din spital intalnim un pitic, o femeie batrana care se cearta cu oricine si comenteaza la orice i se spune, un barbat asa zisul "poet" ( el a fost preferatul meu :) ), un barbat gay si altii. Personajul principal este Janna, o femeie care se ocupa de bolnavi..fiind si ea la randul ei, un pic nebuna. Ii place sa-i faca pe ceilalti sa se simta bine, le canta la acordeon o polka..si viseaza sa-l intalneasca pe barbatul viselor ei. Dar, gata nu va mai zic nimic! :)
Cauta filmul si tu! :)

"Filmul e minunat, nu pentru ca ne arata cum lumea e mai nebuna decat bolnavii dintr-un spital, ci pentru ca se simte in el amaraciunea posibilitatii ca cele doua lumi sa fie egale in nebunie".

Participare extraordinara: Bryan Adams

Mai multe informatii despre film, gasiti pe imdb.

Unfortunately, because of the complexities of life, I have decided to return to the classroom and Choctaw-Nicoma Park Schools.  Today was my last day at the K20 Center.  I have very mixed emotions about leaving and while I am looking forward to the new challenges that face me at Nicoma Park Jr. High, I will miss both my friends and my work there.  It has become increasingly difficult for me keep the travel schedule I have had over the past few years.  However, I have absolutely enjoyed the faculties I have been able to work with across the state.  The impact of the OETT/OKACTS Grant moneys is evident but the relationships that have been built have had an even greater impact.

Good-bye K20 Family, I will miss you!

Did you know that more than 25% of the African children have to work, many of them in the worst forms of child labour (including child soldiers, trafficking and sexual exploitation)?
In Uganda, 33% of the children between 2 and 17 are involved in child labour!

The project of the ILO-IPEC (International Labour Organisation – International Programme for the Elimination of Child Labour) in which I am working in Kampala/Uganda aims at eliminating the worst forms of child labour and at the same time at offering perspectives to the victims of child labour by providing education and vocational opportunities. The approach is to include their whole community. The focus of our project is on HIV/AIDS induced child labour: many children have to work as their parents are weakened or died because of HIV/AIDS. By entering into the labour force, children get vulnerable to HIV/AIDS themselves as they lack (sex) education and are in addition likely to get victims of sexual exploitation.

The goal of our project is to break this vicious cycle, both by bottom-up and top-down approaches. On the one hand, we work closely together with civil society organisations for capacity building of NGOs and rehabilitation of the victims of child labour. On the other hand, the cooperation with the government is crucial for mainstreaming HIV/AIDS induced child labour into the relevant polices. While (of course) there is regular frustration, delays and problems, I have the feeling that, wow, this project really HAS an impact!

I spend two days per week in the fields to work with NGOs and to monitor trainings, the rest of the time I am in the office, where I mainly work on an analysis of polices relevant to HIV/AIDS induced child labour in eight different African countries. While it’s a challenge to write a policy analysis report for the ILO, I feel well prepared by everything I have learned during my studies and especially during the last year at Hertie. In contrast to that, intercultural management and handling difficult people in difficult situations is something I have to learn by practicing and this is definitely the greater challenge for me at the moment!

Besides work, I enjoy the life in Kampala, the party-capital of East-Africa and have a good time in Uganda, “the pearl of Africa”, which is a country of nice and hospitable people and beautiful places in spite of all the challenges it faces!

In de serie (insert name here) ga ik uit de doeken doen wie ik ben, waar ik vandaan kom en wie ik ken. Op deze manier hoop ik voor jullie (maar ook een beetje voor mezelf) een beeld te geven van mij.

Binnenkort verschijnt hier het eerste deel; een beknopte geschiedenis.

Allereerst worden we meegenomen naar het park in Lismore dat wordt onderhouden door de Lions Club. In dit stukje subtropisch bos ziet het letterlijk zwart van de "flying foxes", grote vleermuizen. Niet van die kleintjes, nee, dit zijn zogenaamde mega-bads (een centimeter of 50 lang).

Hele trossen van de beesten hangen er aan de bomen. Ze hangen er net bij alsof ze een zwarte cape om zich hebben heengeslagen. En hoewel ze er eigenlijk best akelijk uitzien, weten we wel beter. Tijdens een nachelijke wildlife rondleiding op de camping in Sydney hebben we geleerd dat het hele lieve en intelligente beesten zijn.

Ze stammen, net als de mens, af van de aap. En ondanks dat er hier vele duizenden flying foxes in het bos zitten, worden ze met uitsterven bedreigd. Ze hebben echter een heel belangrijke functie. Ze bevruchten de eucalyptes bossen op een vergelijkbare manier als bijen de bloemetjes bevruchten. Er is geen vogeltje of insect wat deze taak van de 'vliegende vosjes' kan overnemen! We willen dus graag wat aan positieve marketing voor de beestjes doen!

Het programma gaat verder bij de carboot sale, een grote (rommel)markt. Hier worden de goederen uit de achterbak (boot) van de auto verkocht (natuurlijk heeft iedereen tegenwoordig gewoon een kraampje). Van antiek tot organic chutney, van kleding tot verse eieren, eettentjes, muziekjes, het is hier allemaal te vinden.

De markt vindt plaats in de parkeergarage van het winkelcentrum, dus mocht het vandaag weer regenen dan is dat niet erg. Een goede locatie blijkt later, want ook nu komt het zo af en toe met bakken uit de lucht.

Natuurlijk kan Jeroen de verleiding, om wat te kopen, niet weerstaan. Hij valt als een blok voor een zogenaamde "pocket trumpet", een kleine mini trompet. De nationale parken zijn, komende weken, het bezoeken niet meer waard. Alle beestjes zullen massaal op de vlucht slaan bij het horen van de noeste pogingen om 'Zak eens lekker door' en 'Heideroosje' tot een goed en zuiver einde te brengen op het koperen instrumentje...

Na de rommelmarkt gaat onze trip verder. We rijden via een 'scienic drive' naar Byron Bay. Wederom weet Gerard een plek waar 1000-en vleermuizen hangen. Vanaf de weg hebben we een perfect uitzicht op de bomen die volhangen. Ongelooflijk wat een gaaf gezicht! Dit is wel even wat anders dan de vleermuisgrot in de dierentuin...

Byron Bay is een toeristische plaatsje wat bekend is vanwege de goede surf -en duikmogelijken. En vanwege het feit dat dit het meest oostelijke punt van Australië. We eten er een ijsje, schuilen er voor nog meer regen en laten ons fotograferen door Gerard op het meest oostelijke puntje.

Pas als het donker is komen we weer 'thuis', we zijn heel de dag onder de pannen geweest. Gerard stookt het haardvuur op en Janna kookt een, wederom niet te versmaden, potje.En gisteren zijn we dan, na drie nachten in het heerlijke bed met uitzicht op de kangaroes, vertrokken naar Brizzy (Brisbane). We krijgen nog twee grote zakken macademianoten in de handen gedrukt. Die hebben we eerder met z'n vieren gepeld en gesorteerd waarna ze door Janna zijn geroosterd in de oven.

Ook heeft ze voor ons een lunchpakketje gemaakt. 'Dan hoeven jullie niet meteen naar de supermarkt te rijden'. Wat een schat!

Als we weggaan schrijven we nog snel een boodschap in het gastenboek. 'Lieve Janna en Gerard, mochten jullie ooit door Eindhoven komen, wij hebben misschien geen Creek maar wel een vijver (koeiendrinkbak). En verder, altijd zichtbaar, een enorme slang... onze enige echte tuinslang! --> Dus komt dat zien, komt dat zien!'

De "slow-Bob" kampeerervaring was misschien niet heel feestelijk, de eerste week in Australië bevalt verder prima! Via de Great Ocean Road (klik hier voor de foto's) rijden we naar de Grampians, een National Park in het zuiden van Australië.

Op de camping, halverwege de Great Ocean Road, krijgen we van onze Australische buren (waarvan de opa uit Mierlo kwam, de meisjesnam van de buurvrouw was.... De Vries!) verschillende wild-watch-tips. Waar we het best koala's kunnen zien bijvoorbeeld. En ja hoor, de volgende dag ontdekken we er wel tien. Ze zitten gezellig met zijn allen in een rustig bomenstraatje. Iedere koala in een eigen boom. Er is weinig activiteit, koala's zijn nachtdieren, maar de meest ijdele wil best even voor ons poseren. Geweldig! Daar staan we dan... oog in oog met een koala :-)

Dat we in Australië voor een iets luxere camper hebben gekozen, blijkt deze eerste week al erg fijn. We krijgen namelijk behoorlijk wat regen op ons camperdak. En wij dachten nog wel dat Australië erg droog en warm zou zijn... Wat doet dat Hollandse weer hier? Erg relaxed dat we nu gewoon binnen kunnen koken en eten. En dat koelkastje... Hebben we al verteld hoe fijn het is om niet afhankelijk te zijn van camping-diepvriezen en koelelementen?

Verder stelt de camper ons in staat om 'vrij' te kamperen. Of te kamperen op hele basic campgrounds, een plek midden in het bos bijvoorbeeld. En dit komt goed uit want we zijn op weg naar de Grampians waar vooral veel simpele campgrounds zijn. De kangaroes komen daar zo langs je camper hoppen is ons verteld.

Maar op de campground die wij uitkiezen is geen kangaroe te bekennen. Wel een Nederlands echtpaar dat 25 jaar geleden naar Australië is geëmigreerd. Zij hebben ons Nederlands al opgepikt als we aan komen rijden. Maar zelf zijn ze ook duidelijk te herkennen. Achter op het busje, waarmee ze rondtrekken, staat namelijk een Gazelle damesfiets!

's Avonds hebben we een gezellig gesprek met Janna en Gerard bij het kampvuur. Zij zijn inmiddels doorgewinterde kampeerders en hebben allerlei handige tips voor ons. Erg leuk om te horen hoe zij wonen en leven in Australië. Wat een grote stap was dat 25 jaar terug! Ongelofelijk trouwens dat het maken van een kampvuur, midden in het bos, is toegestaan. Oke, alleen op de aangewezen plekken (vuurbakken) maar de Grampians zijn in 2006 enorm zwaar getroffen door bosbranden. Gelukkig maar dat Gerard een perfecte kampvuur-bewaarder is :-)

Na onze overnachting, in het kangaroeloze bos, volgt een hartelijk afscheid van Janna en Gerard. We krijgen een zak heerlijke macademianoten (uit eigen tuin) en een uitnodiging om hen later thuis op te zoeken. Wat ontzettend leuk! We zwaaien de vroege vogels uit en eten de eerste noten bij het ontbijt. Daarna gaan we op pad om de Grampians verder te verkennen. Met recht een nationaal park waardig (klik hier voor de foto's). En inderdaad... er zijn hier ontzettend veel kangaroes! We verlaten de Grampians na de nodige wandelingetjes, uitkijkpunten, kangaroes en emoes.

Na een uurtje rijden zien we prachtig gekleurde parkieten in een boom langs de weg. We willen de beestjes op de foto zetten dus stoppen we even. Na een halve minuut stopt er ook een grote Range Rover met een oude man en een tiener erin. Of we OK zijn? Als we uitleggen waar we naar kijken, wordt ons gemaand achter de twee, opa Jack en kleinzoon Alexander, aan te rijden. Zij weten nog wel een mooie plek met erg veel kakatoes.

Een paar honderd meter verder opent Jack een hek. Alexander (13 jr) schuift van de bijrijders- naar de bestuurdersstoel en rijdt voor ons uit. Op een heuvelachtig veld staat, in het dal bij een riviertje, een caravan. De heren zijn aan het camperen met z'n tweeën. En omdat Jack gisterenavond zo'n mooi uitzicht over de bomen en de kakatoes heeft gehad, moeten we beslist even op de heuvels verderop komen kijken. Met zijn vieren stappen we in de Range Rover. Behoedzaam rijdt Alexander door het riviertje de heuvel op. Je kunt zien dat deze kleinzoon enorm geniet!

Inderdaad hebben we op de heuvel een mooi uitzicht maar de kakatoes zien we niet. Jack moet er om lachen... Nou, dan zijn ze later als gisteren, 'Let's have a cupper first'. En zo gezegd zo gedaan. We drinken gezellig thee en koffie in de caravan van de heren. Ondertussen worden we ook uitgenodigd om te blijven eten en om te blijven kamperen als we willen. De camper staat toch al op z'n plek... Het is een erg mooie plek en Jack en Alexander zijn erg aardig, dus waarom niet?

Terwijl Jack voor ons kookt, worden wij er nogmaals op uitgestuurd om kakatoes te kijken. Ondertussen zijn er inderdaad flink wat van de vogels teruggekomen van hun dagelijkse jacht naar wormpjes en zaadjes. Dit keer zien we er dan ook geen tientallen, maar honderden kakatoes. Hevig krijsend en zo nu en dan allemaal plotseling opvliegend. Een schitterend en indrukwekkend gezicht.

Bij terugkomst in de caravan serveren Jack en Alexander een 3-gangen 'mannen' diner. Cup-a-soup, macaroni met kaas (uit een zakje) en vruchten uit blik toe. Ze vinden het schitterend dat we er zijn. En wij vinden het schitterend om er te zijn. Met duidelijke pret in de ogen worden ons de nodige "cuppers" voorgeschoteld.

Ook Jack heeft een kampeertip voor ons. Ga nooit onder een 'Gumtree' staan. Van deze enorm kollosale boom kunnen, zonder reden of aankondiging, grote takken afbreken. Erg gevaarlijk dus. Een goede tip! Wel vragen we aan Jack waarom hij het latrine dan net onder een Gumtree heeft gegraven. Poepen in het wild is hartstikke relaxed, maar als er ieder moment een tak naar beneden kan komen 'zit' je toch net wat minder ontspannen... ;-)

Na een prima nacht zien we nog net, als we de gordijntjes van de camper openen, dat de kakatoes weer in grote zwermen vertrekken. En als we onze hoofd buiten de camper steken worden we gemaand voor ontbijt. Naast onze eigen muesli, macademianoten en yoghurt staan er ook 'baked beans' op het menu. En of we ook nog even de laatste vruchtjes uit blik opeten. Jack kijkt goedkeurend toe. We kletsen nog wat en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Alexander verheugt zich duidelijk op een dagje 'off road' met opa. Jack heeft echter alle tijd en wil ons nog best even de kangaroes op het land laten zien.

Maar we vinden dat we nu lang genoeg van de gastvrijheid van de heren gebruik hebben gemaakt. 'We gonna hit the road,...... Jack'. Nog wel even wat foto's maken natuurlijk. Jack vindt dat Jeroen maar even met Alexander een ritje in de Range Rover moet maken. Da's vast leuk voor een kiekje. Jeroen glimt en gaat graag een klein stukje rijden, onder goedkeurend toezicht van Alexander.. Zo'n V8 rijdt toch wel wat anders dan de eigen Land Rover...

En dan, na een laatste kopje thee, vertrekken we echt, op weg naar een volgende verrassende ontmoeting?

Greetings from the parking lot of the Pig Out Palace in Henryetta.  I left this morning at 5:30 to be in Muskogee at Tony Goetz Elementary School for professional development.  I had checked the weather last night and received an all clear.  However, it is quite apparent I should have checked again this morning.  The roads here are snow packed after an overnight snow storm.  The clerk in the convenient store here tells me the schools are closed and that McAlester received even more snow.  I just watched a car drive off into the median of the interstate so I took a picture.

I need to get out of having to travel so much.  Pray that the job I mentioned Sunday will come through for me so I can stay closer to home.  Or if not that one, one that will fit my education and skills just perfectly.

Thanks and Love, Janna

The following is a link to an online journal article that is sent to me on every month.  Many times I relate to the feelings and emotions the author shares and sometimes not so much.  I know many of you will understand.

http://www.literarymama.com/columns/specialneedsmama/

Love, Janna

Just to let you know - Micah returned to school today.  Mark and I were still deciding whether it was a good idea even this morning.  However, he has a doctor's appointment with his Gastrointeralogist this afternoon.  Dr. Gruno is following Micah's weight and feedings, so we don't expect anything new.

Have a great week, Love, Janna