De hele film zit vol typische Britse humor. De quotes zijn dan ook werkelijk hilarisch. Zo vertelt Ray (Colin Farrell) een mop over België.

"Don't know any Belgium jokes, and if I did I think I'd have the good sense not to...hang on. Is Belgium with all those child abuse murders lately? I do know a Belgium joke. What's Belgium famous for? Chocolates and child abuse, and they only invented the chocolates to get to the kids."

Meer memorabele quotes hier.

In elk geval: de toeristische dienst zal de makers van de film erg dankbaar zijn, ook al wordt de stad voortdurend vergeleken met 'a fucking shithole'.

Voor de rest vond ik het verhaal enorm langdradig en het is jammer dat ze de 'Vlamingen' in de film een Frans-Duits accent hebben gegeven. Mannen, jullie hebben een paar maanden in Brugge gezeten, weten jullie nog altijd niet welke taal wij praten?

Maar soit, Colin Farrell speelt een rol waarin ik hem totnogtoe nooit in gezien heb, maar 't gaat hem wel af!

Dus: ga voor de 'witty' quotes en blijf voor Colin Farrell :-) En verwacht er niet te veel van, dan word je niet teleurgesteld... Al bij al een film die je gezien moet hebben.

Do not mess with Leuven! Proficiat Jelle en Micheline, 't is dubbel en dik verdiend (ondanks jullie slechte website, haha)!! Ik ga zeker eens komen eten. Kwestie dat al dat sms-geld toch niet voor niks was.

Zo ongedwongen, zo natuurlijk (én klungelig)... Dat kunnen alleen maar Vlaams-Brabanders zijn! :p

Wat er onderweg is gebeurd? Véééél stil gestaan door één of andere brand in Brussel-Noord. Als je weet dat die rit amper 15 minuten duurt, snap je dat mijn humeur intussen al serieus minder was.

Vervolgens hadden Valérie en ik problemen met het vinden van de locatie. Of vind jij het normaal dat een straat aan de ene kant zus heet en aan de overkant zo? Only in Brussels ;-)

En net toen we besloten om ons verdriet te gaan 'vervreten' in de plaatselijke Quick of McDonald's, hadden we het gevonden. Na wat -héél gênant- getuur door het raam, gingen we toch naar binnen.

Meteen al overspoeld door de sponsors. Hoofdsponsor was Duval Guillaume, een reclamebureau waar ik op het werk ook al mee te maken heb gekregen. De chaos die zich gisteren bij Brussels Airlines voltrok (de hele Justine Henin-affaire) werd zelfs vernoemd door één van de sprekers. Vooral de drie flashy Senseo-apparaten trokken mijn aandacht. Later bleek dat die ook te winnen waren! In het midden van de tafel stond een enorme toren met Lotus Speculaaspasta (of was het nu speculoos?). Haast nergens meer te vinden, je kan je dus inbeelden hoe graaiende girl geeks een potje probeerden te veroveren...

Onder de aanwezigen wel enkelen herkend (al hielpen de naamkaartjes ook veel), zoals (ex-baas) Clo, ex-klasgenoot Kathleen aka Kleintje, blogsters Lamazone, Imke Dielen, Tantieris, etc... Soms leek het wel op BV-spotten!

Maar dé ster van de avond was toch wel Rolly! Dit kleine muziekrobotje van Sony heeft ieders girl geek hartje gestolen. Die lichtjes, die move'kes! Of hoe een gadget ook écht schattig kan zijn...

Conclusie: ik was blij dat ik erbij was, al had ik misschien ietsje meer van de avond verwacht... Al ligt dat waarschijnlijk aan het lange wachten in de trein. Maar volgende keer ben ik er weer bij, dat is een feit!

Mijn tweede optreden in één week tijd en wat voor één... Ik ben nog altijd sprakeloos als ik eraan terug denk. Wat een show, wat een decor, wat een klank- en lichtspel! Die dansers, die kostuums (maar liefst 7 thema's!), die choreografie, dat podium!! I want more. Van nu af aan zal ik toekomstige optredens die ik bezoek, steeds vergelijken met dat van Kylie gisteren.

Zoals haar laatste single: WOW! Woorden schieten me letterlijk tekort.

Dan laat ik de beelden (en anderen) maar spreken:

Video's van het optreden

Foto's

Review in Het Nieuwsblad

De setlist

Youtube, Youtube

Enjoy. En dikke foei als je er niet was!

Wel, ik heb je gezien. En jij ook!

Het deed deugd om te zien dat de Boys zichzelf niet probeerden te verloochenen. Nick Carter was Nick Carter, enz. Stel je voor dat ze niet als 200% boyband op het podium zouden staan? Gelukkig was die vrees onterecht: toneeltjes opgevoerd, danspasjes synchroon én in de maat, kostuums 3 keer omgewisseld, draaiende heupbewegingen werden -zoals het hoort- beantwoord met oorverdovend gekrijs, rondvliegende knuffels werden opgevangen en het publiek werd maar liefst 5 keer vriendelijk bedankt voor hun komst.

't Zijn echt brave gasten, die Backstreet Boys!

Wat ik niét begrijp, is hoe fanatiek sommige fans nog altijd zijn. Toen we om 19u arriveerden aan de zaal, lag het er buiten bezaaid met matrassen, blikjes en zakken chips. Een puinhoop van jewelste! Iemand al gehoord van respect? Valérie en ik keken elkaar aan met exact dezelfde gedachte: "wie is er in godsnaam zo zot om voor die zaal te kamperen voor de fokking Backstreet Boys?"

Wel, dezelfde mensen die een half uur weggedragen moesten worden door de security, zo blijkt. Flauwgevallen. Wat wil je anders, op een dieet van chips, na een hele dag in de vlakke zon?

Sommige fans (de zelfverklaarde "Dutchies") klagen nu dat de security hen beter had moeten verzorgen. Ze vonden het schandalig dat ze zomaar aan hun lot overgelaten werden, zo kamperend voor de zaal, zonder water...

Eh? Doe je dat jezelf niet aan, ladies?

Ach, leven en laten leven, toch?

Over Iron Man kan ik kort zijn. Deze moét je zien!

Toen ik de reviews las op rottentomatoes.com en imdb.com, geloofde ik bijna niet dat een superherofilm zó goed kon zijn. Wel dus!

Natuurlijk: erg verrassend kan zo'n film niet zijn. Maar de film slaagt erin om dat te overstijgen. Ik ben het eens met de Humo: meer van dat!

Op naar de andere blockbusters waar ik naar uitkijk dit jaar: Sex and the City, In Bruges & Batman: The Dark Knight!

Niet meer, niet minder. Moeilijk is dat zelfs niet!

Maar mag je dat ook van andere mensen verwachten? Blijkbaar niet. Ik snap dat sommigen nu eenmaal niét stipt zijn, maar wat is dan het nut om een tijdstip af te spreken als je weet dat je de afspraak toch niet kan nakomen?

Ik wacht nu al sinds 9 uur om te starten met een redelijk belangrijke meeting. Beginnen aan ander werk zou nutteloos zijn, omdat ik het toch niet zou kunnen afwerken. Eerst werd de meeting één uur uitgesteld. Dan 10 minuten. Nu voor onbepaalde tijd... En ik stond telkens klaar aan de meeting room, met pen en papier in de aanslag. Tevergeefs. "Ik kom je wel halen", zeggen ze dan. Dus nu zit ik hier. Waiting. And blogging.

Nu, sinds ik hier werk, heb ik mijn verwachtingen qua stiptheid al wat bijgesteld. Zo weet ik dat mijn manager haast nooit op tijd is voor een meeting, net omdat haar dagen ervan vol zitten. Meetings lopen meestal uit. En, zo geeft ze zelf toe, ze is nu eenmaal niet stipt. Omdat 't zo'n toffe madam is, vergeef ik dat haar maar al te graag. En neen, ze leest deze blog niet! No bazenpoeperij for me.

Tja, als je voor een luchtvaartmaatschappij werkt, is de stiptheids-issue dagelijkse kost. Denk maar eens aan mij als je volgende vlucht vertraagd is. Want als het van mij afhing, vertrokken alle vluchten, jawel, stipt op tijd!

Dit zou het themanummer van de I Love The 90s party moeten voorstellen... Kuch.

Kijk, ik vind foute 90's muziek top, zélfs de eurodance die destijds werd gemaakt. Ik sta dan ook vollédig achter de bijhorende party in Hasselt.

Maar dit?!

Sorry: neen! Anno 2008, toen zelfs ook niet. Lieve 2 Fabiola en vooral Pat Krimson: blijf bij uw leest, teer liever nog wat verder op jullie 90's succes, mét of zonder Zohra. Maak alsjeblief zo geen "muziek" meer!

Trouwens: de party op zaterdag is al bijna uitverkocht! Wie nog kaartjes wil, moet die naar verluidt in de Brusselse en Waalse Free Record Shops gaan zoeken...

Al moet ik toegeven dat ik het programma niet van dag één gevolgd heb. Zo een week of twee geleden zapte ik en bleef ik hangen. Nu ben ik elke dinsdag en donderdag trouw op post!

Ik was al een grote fan van de originele format in Australië: My Restaurant Rules (ja Pieter, op Vitaya! ;-) ). Ik was aangenaam verrast dat het concept zoveel mogelijk hetzelfde is gebleven: vijf steden en koppels strijden voor de overwinning: hun eigen restaurant.

Ik zal me, als afgestudeerde in Online Journalistiek, even toespitsen op de websites, tegenwoordig ook een belangrijk deel van een restaurant!

1. Hasselt met Stephanie & Yanaïka: Exquisa

Stephanie & Yanaïka hebben een online marketingbureau onder de arm genomen voor hun website. Een slimme zet! Ik heb geprobeerd om neutraal over deze website te oordelen, al was dat niet simpel. Wauw, dat groen, dat zwart, dat motiefje! Back to business: een erg professionele website. Hier is duidelijk over nagedacht. Een simpele no-nonsense navigatie, erg mooie layout die bij het restaurant past. Je vindt er ook meteen het belangrijkste op terug: hoe en waar kan ik reserveren? Ook het menu is erg gebruiksvriendelijk weergegeven, met handige pdf-optie.

2. Antwerpen met Lins & David: MatizzE

Ook MatizzE heeft een erg knappe website. De layout past bij hun concept. Een gastenboek op hun website plaatsen vond ik een minder goed idee, da's volgens mij enkel om problemen vragen. De navigatie is wat uitgebreider, maar dat stoort niet. Ook deze website oogt erg professioneel, maar naar mijn mening iets minder dan Exquisa. Populair en chauvinistisch Antwerpen vraagt ook meteen om de stemmen van het publiek, wat het geheel wat populistischer maakt.

3. Oostende met Ghislaine & Pieter: Red Pepper

De Red Pepper heeft op het eerste zicht een leuke layout, maar als je doorklikt, wordt dat al een pak minder. Fout lettertype, onoverzichtelijke navigatie, volledig Flash,... Yuck. Op een website van een restaurant zou je in één oogopslag de belangrijkste informatie moeten zien. Dat is hier niet het geval. De surfer moet téveel klikken. Positief: het ziet er wel leuk uit, én de website is in lijn met de inrichting van het restaurant. Het kiezen van de lettergrootte is een leuke feature, maar in dit geval onnodig.

4. Leuven met Jelle & Micheline: d'Hoogeschool

De website van d'Hoogeschool is een teleurstelling: meteen drie verschillende lettertypes op de homepage. Fout, mannen, fout! Ook hier: teveel onnodig geklik en te weinig concrete info op de eerste pagina. Het geheel is ook vreselijk onleesbaar: kleine witte lettertjes op een zwarte achtergrond staan garant voor hoofdpijn! Jammer genoeg is er weinig positief over deze website te zeggen. Zelfs de layout lijkt absoluut niet op hun concept voor het restaurant. Een gemiste kans, vooral omdat Jelle & Micheline duidelijk wél smaak hebben! En ik heb stiekem een zwak voor deze moeder en zoon... Jammer dat zee het belang van een goeie website duidelijk onderschat hebben.

5. Gent met Kris & Angelo: De Charlekijn

Over deze website zal ik hard én kort zijn. Beste Kris & Angelo, jullie zijn toffe mannen, maar nu moet ik toch ferm aan jullie oren trekken... Fout, fout, compléét fout! Dit. Kan. Niet. Dé regelrechte nachtmerrie voor webdesigners en allerhande wannabe's. Ik had geen idee dat zulke websites anno 2008 nog bestonden.

Ziezo, my 2 cents. Ik ben blij dat toch enkele deelnemers begrepen hebben hoe belangrijk een knappe website tegenwoordig is! Voor de anderen: no worries, jullie keuken primeert!

Ik ben níet origineel en al zeker niet creatief wat m'n onderwerpen betreft. Ik blog over alledaagse dingen. Ik val niet op tussen andere bloggers. Ik ben de eerste om mee te doen aan een groepsinitiatief als wijvenweek, waarin ik nog minder opval. Ik gebruik een gewone Wordpress layout. Ik betwijfel zelfs of iemand deze blogpost leest, buiten mijn 'vaste lezers'. Ik ben heel gewoon. Ergens zou ik mezelf zelfs 'burgerlijk' noemen. Huisje-boompje-tuintje-beestje, weetjewel.

Maar stoort me dat? Nee gij. Daar is zelfs niks mis mee. Maar voor sommigen is het de allergrootste nachtmerrie. Waarom toch?

Moeten we allemaal massaal tegen elkaars schenen stampen, just for the sake of being different? Tegenwoordig lijkt het wel de allergrootste angst om niet op te vallen in de menigte: "oh help, ik ben een kuddedier". Dit is geen kritiek, wees anders dan de anderen, spring er gerust uit! Maar op den duur durven mensen niet meer cliché te zijn.

Dat is meteen de reden waarom ik zo van wijvenweek hou: zoveel vrouwelijke bloggers die heerlijk onorigineel doen en cliché blogposts schrijven over mannen, kuisen en hun lijf. Ergens zou je het zelfs rebels durven noemen, tegen alle verwachtingen in ;-)

Ik ben Lies, kuddedier, wijvenblogster (ook buiten wijvenweek) en ik ben er verdomd trots op.

Een optreden van Anouk was voorheen altijd een lust voor het oog: die zotte Hollandse meid kon een hele zaal op stelten zetten met haar aanstekelijke dansjes. Gisteren zat er jammer genoeg maar weinig fut in: in Anouk én in het publiek.

Maar: nicht Eline en ik hebben ons kostelijk geamuseerd. Misschien ten koste van de omstaande koppeltjes die houden van softe Anouk, waarvoor ik me oprecht excuseer. Tijdens de weinig hardere rocknummers stonden wij als enige twee te shaken en te gillen, de rest staarde ons maar vreemd aan en smachtten ongetwijfeld naar het volgende zwijmelmoment.

Ach, Anouk is en blijft een straffe madam én ik blijf fan. Ze is dan ook al meer dan 10 jaar bezig, misschien dacht ze wel: "tijd voor iets anders". Misschien beseft ze snel dat dit niet dé weg is voor haar en spat ze snel weer van dat podium als nooit tevoren! Ik hoop het van ganser harte: ik wil mijn rock chick terug!

Volgens Jo stelt het universum me op de proef. Wel, op den duur zou ik het nog gaan geloven ook. Maar ik geef nog niet op! Morgen zal het weer niet lukken, omdat we in de voormiddag een afspraak hebben met de aannemer van de duplex, maar maandag ga ik sporten! Ik moet dan waarschijnlijk wel zwaar overwerken zodat ik door het sporten de eerste aflevering van het tweede seizoen van Heroes mis (aaaargh!), maar dat moet dan maar. Het universum krijgt me niet klein! Nah!

Via-via hoorde ik van een 13-jarige die graag 'emo' wou zijn, maar ze durfde zichzelf niet te verminken. Zwarte kleren en dito oogschaduw zijn blijkbaar al lang niet voldoende meer. Nee: er moeten littekens zijn. Daar hebben ze intussen een oplossing voor gevonden: als je een elastiekje rond je polsen bindt en dat hard tegen je vel laat springen, ontstaan er ook 'krassen', gelijkaardig aan die van de anderen. Ik werd letterlijk misselijk toen ik dit hoorde.

Een tijdje geleden kwam dit in het nieuws: 7 Britse tieners die zich verhangen hebben, binnen één jaar tijd. Via internetprofielen werden er links tussen dezelfde 7 tieners gelegd. Het lijkt ook erg stoer te zijn om, na de wanhoopsdaad, elkaars internetprofiel te bezoeken en becommentariëren. Je leeft als het ware eeuwig verder, op een gruwelijke virtuele manier dan. Dit meisje is er één van.

Het lijkt wel een manier om te tonen dat je er écht bij hoort, dat je niet fake bent. Een zogenaamd 'zelfmoordpact' is vaak het gevolg. Zelfmoord is dan het ultieme bewijs van 'oprechtheid'. Ik besef dat er effectief jongeren rondlopen die écht hulp nodig hebben, maar de populaire cultuur die er tegenwoordig rond hangt, is er mij teveel aan. Dan worden de jongeren die écht depressief zijn, minder snel serieus genomen.

Het jammere is dat internetprofielen hier een nog slechter imago van krijgen, bij de ouders toch. Al zullen de makers van Facebook en MySpace daar niet wakker van liggen.

Waar is de tijd dat je nog stoer en populair was met Buffalo's en Kipling rugzakken? Of die vreselijke plastic tutten aan een ketting? Ik hoop uit de grond van mijn hart dat deze trend even snel overwaait als al die anderen...

Pas dan zie je collega's die elkaars gezelschap opzoeken om een praatje te slaan. Het is en blijft een vreemde paradox. Zonder technologie geen communicatie, maar toch net wél.

Mensen kijken hoe langer hoe minder naar de realiteit, meer en meer naar 'virtuele' feiten en dito communicatie. Stom voorbeeld: als één of andere pipo zich zou amuseren met het vervalsen van banksaldo's, gelooft iedereen dat hij/zij dat geld werkelijk tot zijn/haar beschikking heeft.

Gisteren de -in my humble opinion- gewéldige actiefilm Die Hard 4.0 nog eens gezien. Halverwege in slaap gevallen, maar ik had 'm al eerder bekeken. Het thema in deze film is hetzelfde: wat gebeurt er als terroristen alle online communicatiemiddelen in handen hebben? Nu, Die Hard is niet meteen de meest hoogstaande filmreeks op dit vlak, but it really makes you think...

Liefde
Op liefdesvlak was 2007 een bevestiging van de vier vorige jaren: Jo en ik staan nog altijd sterk in onze schoenen als koppel. Dit jaar maakten we ook de beslissing om in 2008 te gaan samenwonen. De locatie werd bepaald en we gingen zwaar sparen voor onze uitzet. Daarvoor namen we een grote stap: een gemeenschappelijke bankrekening. In augustus vierden we ons "5 jaar samen".

Gezondheid
In 2007 heb ik -gelukkig- geen zware ziektes gekend. In maart had ik last van een serieuze griep, maar daar bleef het dan ook bij. In oktober was ik officieel één jaar aanvalsvrij, een ware mijlpaal! Ik werd na twee jaar (eindelijk!) weer rijvaardig verklaard, iets wat ik al meermaals gevierd heb in m'n Iby'tje. Er kwam eindelijk een einde aan de afhankelijkheid die mijn rijverbod met zich meebracht.

School
Kort samengevat: geen les, twee maanden stage, eindwerk. That's it. In juni studeerde ik af en in oktober mocht ik m'n diploma Journalistiek in ontvangst gaan nemen. Een ware mijlpaal. Ik was student-af. Het "echte leven" kon beginnen!

Professioneel
Ik denk dat ik nooit eerder op zoveel verschillende werkplekken gewerkt heb als in 2007. In januari werkte ik enkele dagen in de juwelier van m'n tante. Eind januari werkte ik enkele dagen bij Volkswagen Bank. In februari en maart kon je me op de onlineredactie van Het Nieuwsblad vinden. Juli en een deel van augustus heb ik op FedEx Brucargo doorgebracht. In september mocht ik aan de slag bij Flair als vervangend webmaster. Tv Vlaanderen was m'n werkplek in oktober en november. In december kreeg ik eindelijk een vast contract: bij Brussels Airlines.

Die zoektocht naar werk was als een rode draad doorheen 2007. Eind april begon ik met mijn eerste sollicitaties. Het was enorm zwaar en bij elke afwijzing zakte de moed dieper in m'n schoenen. Maar nu weet ik tenminste hoe moeilijk het is om werk te vinden, en zo ga ik m'n job meer appreciëren.

Financieel
Veel werk in 2007 betekent ook: veel geld. Of toch meer geld dan in 2006, wat resulteerde in veel impulsaankopen. Mezelf kocht ik een Sony Vaio laptop, een PSP, een hoop dvd's en een berg kleren. Maar ik heb lang niet alles aan mezelf uitgegeven. Dé dure cadeau's van 2007: een duosprong voor papa, voor Jo (een deel van) een koersfiets en een Hugo Boss horloge. Toch hebben we flink kunnen sparen dit jaar, mooi meegenomen voor ons toekomstig appartementje.

Sociaal
Veel mensen leren kennen, door stage en de vele werkplekken. Klasvrienden werden échte vrienden. We hebben ontdekt dat we nu echt werk van onze vriendschappen moeten maken, omdat we elkaar niet meer elke dag zien. En dat doen we maar al te graag... De band met familie bleef in 2007 quasi onveranderd, soms zelfs beter dan voorheen, zoals met de mama en de broer. De eerste helft van 2007 werd getypeerd door een slechte relatie met ons mama, wat voor veel frustraties zorgde. Maar dat beterde.

Kortom...
2007 was op vele vlakken een zwaar en frustrerend jaar (tot oktober niet mogen rijden, 7 maanden naar vast werk gezocht, slechtere relatie met m'n ma), maar na de zomer verdween alle frustratie even snel als ze kwam. 2007 bezorgde me ook enorm veel van m'n onafhankelijkheid (professioneel, financieel, qua vervoer).

Bovendien heb ik het -tegen alle verwachtingen in- heel 2007 volgehouden om regelmatig te bloggen. Nu ja, binnenkort bestaat deze blog één jaar.

Alvast een heel gelukkig nieuwjaar gewenst en bedankt aan de trouwe fans van m'n blogje ;) Blijf lezen in 2008 want 't belooft nog spannend te worden!

Wat brengt 2008?

• Nog meer onafhankelijkheid: verhuizen en eindelijk gaan samenwonen
• Nog meer geld, maar ook enorm veel uitgaven voor alle meubels, uitzet e.d.
• Starten met fitness en m'n streefgewicht halen (alweer: hoe cliché!)
• Hopelijk veel avondjes uit onder vrienden en vriendinnen!
• Een mooie en gezellige thuis creëren voor Jo en ik
• Veel feestjes (house warming party!!!)
• Grààg bij Brussels Airlines blijven werken
• Hopelijk twéé jaar aanvalsvrij!
• Misschien -wie weet- een verloving......? *angelface*

Gisterenavond voor de allereerste keer naar een Clouseau-optreden geweest in het Sportpaleis. Ik had Koen, Kris & co al eerder bezig gezien op Marktrock en TW Classic en toen kon ik ze best wel pruimen. Alvast dit: ik ben géén Clouseau-fan. En ik ben al zeker géén fan van Koen Wauters. Ik hou wel van hun hits, vooral die uit hun beginperiode dan. Eigenlijk wou ik vooral eens met m'n eigen ogen zien "what the fuss is all about". En omdat ik allesbehalve een onervaren concertganger ben, neem ik even de gelegenheid om m'n gedachten in een blog te gieten.

Fake traantjes en Mick Jagger-loopje

Eén ding is zeker: mij zien ze daar niet meer. De maar liefst drie uur (mét pauze) durende show heeft me van in het begin tot het einde geërgerd. Waarom? Ten eerste is een zittend middenplein nefast voor de ambiance. Tot daaraan toe. Op andere optredens met zittend middenplein zou ik me waarschijnlijk wel geamuseerd hebben.

Om kort te zijn: werkelijk alles was zo fake als de borsten van wijlen Lolo Ferrari. Van het traantje dat Koen wegpinkte bij het inzetten van 'Afscheid van een vriend' (toegegeven: een mooi liedje), zijn vreselijk fout klinkende AN-taaltje (jongen, ge zijt geen quiz op de tv aan 't presenteren he!) tot zijn verwijfd loopje, duidelijk "geïnspireerd" op de Grote Mick Jagger. In een strakke witte broek dan nog... Alleen: bij Koen is dit allesbehalve geloofwaardig, bij Mick Jagger wél.

VTM-parade in Disneyland

Als het Wauters-duo vervolgens door de lucht vloog op een platvorm, leek het wel alsof ik naar een -ongelooflijk foute- VTM-parade aan het kijken was. Natúúrlijk zwaaiden de broers naar alle hoeken van de zaal, als twee getrainde mascottes. Ze zouden niet misstaan in een Mickey & Minnie Mouse-pak in Disneyland.

De show stak verder perfect in elkaar, dus felicitaties aan het hele team: foutloos gechoreografeerde leden van de band die -heel spontaan- elk naar een deel van de zaal liepen, vuur, twee gigantisch grote opblaaspoppen à la de cover van 'En Dans', vuurwerk, een rap-intermezzo van de gebroeders, de veelbesproken (gouden!) kostuumpjes enzovoort. Allemaal dingen waarvan ik denk: "doe maar gewoon, da's al zot genoeg".

Een dosis spontaniteit en passie, graag!

Het vreemde is: van andere artiesten zou ik dit misschien wel pikken. Madonna of Britney Spears ofzo. Of Tokio Hotel ;-) Maar bij Clouseau lag alles er net iets té dik op. Het hele spektakel miste een flinke dosis geloofwaardigheid: alles verliep té vloeiend en té foutloos. Ik eis spontaniteit en passie als ik 36 euro betaal voor een optreden, verdorie!

Daarom: men neme Clouseau in een zaal à la Ancienne Belgique, smijt er een paar goeie muzikanten bij (die hebben ze al) en bestrooi het geheel met hun grootste hits, zonder al die tralala. Wedden dat ik dan wél enthousiast zou zijn?

Ten eerste was die bus een kwartier (!) te laat, en die komt écht niet van ver he... Dus aan files kan het niet liggen. Nu zijn er zelfs gewoon geen files, maar soit. Vervolgens begon hij met een mevrouw te babbelen op de bus, wat eigenlijk verboden is, maar ne mens is maar ne mens, dus verder let ik er niet op. Een paar haltes verder moet hij ineens bruusk stoppen "omdat hij de halte niet gezien had". Dat vond ik al wat ambetanter...

Maar als hij vóór mijn huis voor het rode licht staat en ik zéér vriendelijk vraag of ik uit mag stappen, is zijn antwoord: "ah nie é juffraake, da mag nie van de verziekering".

@#&!?% !!!!!

Ik zweer het je: als ik enige gelijkenis had met een stier, zouden er ademwolkjes uit mijn neus ontsnapt zijn. Niet dat de echte halte zo vreselijk ver is, maar als je daar toch voor het rode licht staat, hoe moeilijk is het om even die deur te openen als iemand daar vriendelijk om vraagt? Als het licht niet op rood stond, had ik dat dus niet gevraagd he!?

Pas op, ik heb respect voor zijn weigering, maar een buschauffeur die zich duidelijk niet aan de regeltjes houdt...? Dààr heb ik géén respect voor!

Ik hoop dat ik snel weer mijn vertrouwde vriendelijke buschauffeur terug heb, want die is OP TIJD en laat me WEL uitstappen voor mijn deur!