Na'Anth keek nog steeds weerbarstig en onzeker maar hij leek nu toch te willen spreken vooral toen bleek dat zijn vriend Tugor ook niet bepaald blij was met zijn gedrag. "Ik heb", zei hij uiteindelijk stotterend en hakkelend, bij de plek met de zonnedieren een paar van die beestjes onder mijn kleren verborgen. ik dacht dat we wel wat zonnedieren zouden kunnen gebruiken, vooral als er vreemde volkeren in de buurt waren. Ik kon ook niet weten dat ze aan mij en mijn kleren zouden gaan eten." "Nee, inderdaad", schreeuwde Kalam nog bozer dan tevoren. "Dat kon je inderdaad niet weten en daarom deed je maar van alles zo maar in het geniep. Zulke jagers kan ik toch helemaal niet in mijn groep gebruiken?" Na'Anth trok wit weg en wist niet wat te zeggen maar deze keer kwam Tugor tussen beiden. "je hebt hem gevraagd wat hij heeft gedaan. Nu moet je hem niet extra hard aanpakken. We moeten kijken wat we eraan kunnendoen om de schade te beperken." Kalam keek zijn vriend aan met een blik die nog steeds woede verried maar toch antwoordde hij kalm. "Je hebt gelijk, los jij het maar op. Je kutn beter met hem overweg dan ik."

Met een ruk keerde Kalam zich van de beide mannen af en met grote stappen liep hij naar de leider van de vogelgrijpers.  Hij boog voor de vrreemdeling en wees op Na'Anth om hem te bedanken voor de hulp maar de vreemde man wees zijn dankbaarheid af. Hij wees op de lucht en toen op Kalam en maakte zelf een nederig gebaar.  Kalam bgreep niet waarom de vreemde man zo bescheiden en onderdanig deed maar het vergrootte zijn vertrouwen in de vreemdeling niet. Zat er een truc achter? Zouden de vogelgrijpers een soort wolvermannen blijken te zijn? Gevaarlijk, onbetrouwbaar en wreed? Of waren ze verwant aan de sluipers en verleidden zij mensen met allerlei mooie onzin?

De leider van de vogelgrijpers maakte een lichte buiging in de richting van Kalam en gebaarde dat hij vóór mocht gaan. Kalam begreep hem. Ook hij had een vreemde bezoeker altijd voor laten gaan, zeker één die zo talrijk was. Precies om die reden wilde hij liever met zijn vrienden volgen maar hij begreep dat die houding argwaan zou wekken. Kalam volgde dan ook de uitnodiging van zijn gastheer en wenkte Oedar en Tugor om hem te volgen. Na'Anth was dfoor het ongeluk te verzwakt om mee te lopen. Onder leiding van Tugor hadden de wagarden een draagkleed gemaakt waarom Nas'Anth kon liggen. Sterke wagarden tilden hem op en kregen de opdracht de half verrbrande jager mee te zeulen. 

Onderussen deelde Kalam zijn opdrachten en bevelen uit. "We moeten onze gastheren goed in de gaten houden. Ze mogen ons niet scheiden van de vrouwen of de jagers en ook geen onverhoedse uitvallen doen. We moeten waakzaam zijn." Tugor knikte instemmend en bood aan vooral op de mannen achter hen te letten.

De leider van de vogelgrijpers die door zijn vrienden werd aangesproken met "Amtros" wees nu twee van zijn mannen aan om helemaal voorop te lopen en de weg te wijzen. Zelf kroop hij met zijn mannen tussen Kalam, Oedar, Tugor en na'Anth aan de ene kant en de jagers aan de andere. Dat was precies wat Kalam had willen voorkomen maar hij wist niet goed wat hij ertegen kon doen. De lange stoet zette zich in beweging.

Het ging hier weer omhoog en de helling was zelfs zo steil dat de mannen die Na'Anth droegen de hulp nodig hadden van een paar anderen. Voor de vrouwen was het allemaal nog goed te doen. Ze waren nog aan het begin van hun zwangerschap en hadden eerder energie over dan tekort. Onderussen hield  Kalam voortdurend Amtros en de zijnen in de gaten maar ze leken geen kwaad in het zin te hebben. Toch nam hij zich voor zijn waakzaamheid niet te laten verminderen. Daarbij lette hij van tijd tot tijd ook op de mannen die de loopvoeters met zich meevoerden. De dieren hadden ieder een flinke buit aan prooidieren op hun rug. Zij leken de zware vracht met weinig moeite met zich mee te nemen. Kalam besefte hoeveel gemak hij en zij vrienden vroeger in Kana'an hadden kunnen hebben van zulke hulp. Kana'an! Zelden kwamen herinneringen van het grote huis nog bij hem op maar nu, nu hij bij dit vreemde volk was, werden de verschillen scherper en duidelijker.

Ze waren nu bijna boven op de heuvel. Het bos, de "be'as" zoals de Anth' het noemden, maakte plaats voor een kaler en vlakker gebied. Kalam had al gezien dat in een paar toppen van de be'as een vogelgrijper zat. Die maakte een oorverdovend maar zangerig geluid zodra hij de stoet in zicht kreeg. Dat was niet bedoeld om af te schrikken maar waarvoor dan wel? Het antwoord op die vraag liet niet lang op zich wachten.

Nog maar net kon Kalam over de rand van de heuvel heen kijken toen hij ene kreet van verbazin gniet kon inhouden. Voor hem was een hoge muur gebouwd van vele staken die vermoedelijk afkomstig waren van de be'as. De muur was veel hoger dan een man en bovenop de muur zaten een paar vogelgrijpers. Middenin de muur was een gat gemaakt waar mensen alsmaar in- en uitgingen. Iedereen  die passeerde moest zich laten opnderzoeken door de twee vogelgrijpers die bij het gat stonden en pijl en boog droegen, pijlen en knuppels. Ze droegen dezelfde kleren als Amtros en de zijnen maar hadden ook nog aan hun middel een langwerpig, platte, plaat die in de zon blonk. Kalam had geen idee waarvoor de platen dienden maar hij vermoedde dat het iets te maken had met het werk van de wachters.

Amtros kwam nu met grote stappen naar voren en hij liep meteen door tot asan de wachters. Na een paar woorden weken de mannen opzij en gebaarde Amtros dat de stoet naar binnen kon. De wachters konden hun ogen haast niet afhouden van Kalam en zijn volgelingen maar datw as wederzijds. Kalam bekeek de blinkende platen die hij in de verte al had ontdekt nu eens beter. Hij zag dat onderaan een scherpe rand en puntuig uiteinde zat. Dat versterkte zijn gevoel dat het om wapens ging. Heel lang kon hij zijn aandacht er niet op richten wan achter de muur vertoonde zich een soort Kana'an in de open lucht. Overal waren kleine hokjes die bestonden uit dezelfde soort staken als de muur. In elk hokje leek een aantal mensen te leven, net als in de kamers die de grootjagers vroeger in Kana'an hadden gehad.

Kinderen en grote mensen liepen tussen de hokjes door met bakken waarin veelkleurige bollen en rollen lagen die de mensen soms zo maar opaten of ruilden tegen andere rollen en bollen van andere mensen. De hokjes weken even verderop uiteen en nu kwam Kalam op een grote, lege ruimte. in ht middenstond een groter hok dat uit staken was opgebouwd. De muren ervan waren met kleuren besmeurd en hier en daar had iemand geprobeerd mensen af te beelden. Kalam moest wel even lachen. Volgens hem waren zijn eigen tekeningen in de grot veel mooier en duidelijker geweest. Hij keek naar Tugor maar deze keer wist ook zijn vriend niets te zeggen. Hij keek overal verbaasd en soms wat achterdochtig om zich heen. Eindelijk draaide hij zich om naar Kalam. "Dit is een belangrijke plaats, lijkt me. Maar wat moeten wij hier?"

Kalam begon nu om zich heen te kijken en hij ontdekte dat de open ruimte voor het gebouw helemaal leeg was. Alleen de Anth' stonden er nog en liepen een beetje doelloos heen en weer. Ongerust keek Kalam Tugor aan om hem op de leegte te wijzen maar zijn voornemen werd gestoord door een overweldigend gebonk, ritmisch en eentonig. dat uit het grote bouywwerk voor hem klonk. Steeds weer dezelfde roffel klonk al ging ze wel elke keer iets sneller voorbij. Kalam zag nu ook de onrust in het gezicht van Tugor komen. Alleen Oedar leek zich weinig aan te trekken van de situatie. 'Kalams ogen zochten nu ook A'akane. Zou zij nog contact hebben met zijn vader en zou die een bericht hebben gestuurd? Hoe hij ook zocht, hij kon haar tussen de andere vrouwen deze keer niet ontdekken en het lukte hem ook niet om haar stem in zijn hoofd te vangen. Misschien weas zijn onrust te groot.

Het gebonk dat uit het gebouw kwam klonk nu steed wilder en wilder en het overheerste steeds meer de omgeving. Zelfs de grond waarop ze stonden begon de dreunen. Tussen de slagen op de trommels klonk bovendien een laag, trillend geluid dat alsmaar door bleef gaan. Op Kalam kwam het over als het eindeloze geblaas van een groottand. De gedachte aan groottanden richtte zijn blik nog een keer op de ingang van het grote gebouw waarvoor hij stond en ineens begreep hij dat een blauwe en een groene schildering aan weerszijden ervan een groottand uitbeeldden. Als een soort voortzetting Daarvan staken twee slagtanden van een groottand vanuit de muur van het gebouw schuin omhoog. Was de groottand voor zijn gastheren zo belangrijk?

In het midden van de grote ingang van het gebouw verscheen nu een figuur. Zijn hoofd was als een stralenkrans omzoomd door grote, kleurige veren van een vogel. Uit het gezicht van de persoon leken twee grote slagtanden naarvoren te komen en verder naar achteren wapperden twee grote oren. De figuur droeg dezelfde kleren als Amtros maar dan in heel felle kleuren geel, rood, blauw en groen. Kalam merkte hoe de andere Anth' dichter om hem heen dromden nu de figuur uit het gebouw verder naar voren kwam, gevolgd door een lange stoet mannen en vrouwen in even kleurige kledij. Het was duidelijk dat de voorste de leiding had want hij gaf de andere voortdurend aanwijzingen. Ze kwamen dichterbij op de maat van de dreunende slagen totdat de voorste man zijn hand omhoog tilde of...was het wel een man?

Een hand op zijn schouder deed Kalam naar zijn knuppel grijpen maar net voordat hij toesloeg, keek hij om. Het was Amtros die zijn hand rustig op Kalams schouder liet liggen en wees op de figuur die uit het gebouw naar buiten was gekomen. "Orrejania", Amros sprak het woord met eerbied en letter voor letter uit zodat Kalam het wel moest verstaan en begrijpen. Amtros wees op zichzelf en toen weer op Orrejjania. Daarna wees hij boven zijn hoofd. Kalam knikte want hij dacht het begrepen te hebben. Orejjania was de baas van Amtros, of misschien wel de bazin. Dat kon Kalam niet goed zien maar iets in de bewegingen van de figuur, gaf hem het gevoel dat het een vrouw was. Hij voelde zich misselijk worden. Een vrouw als baas! Opnieuw zochten zijn ogen A'akane en zij had zich nu losgemaakt uit de kluwen vrouwen en bewoog zich naar hem toe. Zeker, Kalam hield van A'akane maar hij kon onmogelijk zijn baas in haar zien. Dat zou hij nooit laten gebeuren!  

Zij vlijdde zich tegen hem aan. "Hert is een vrouw", fluisterde ze hem in het oor en Kalam wist nu zeker dat hij zich niet had vergist. Hij keek nu naar Tugor. "Een vrouw is hier de baas, in dit Kana'an." Tugor grijnsde breed. "Dan hoeven we nergens bang voor te zijn", zei hij snel. "Een volk dat zich door vrouwen laat knechten, is al dood." Kalam antwoordde niet. Hij liet zijn hand gaan door het haar van A'akane en vroeg zich af of hij dat ook zou doen als zij zijn baas zou zijn. Weer kwam er een misselijkheid in hem op en hij begreep dat hij deze gedachte ver van zich moest houden om van A'akane te blijven houden.

Amtros was op de grond geknield en hij beduidde Kalam dat hij dat ook moest doen. Met tegenzin besloot hij het verzoek op te volgen en ook Tugor deed het. Het duurde niet lang of alle Anth' lagen geknield op de grote open ruimte. Het roffelen van de trommels werd minder en ook het langgerekte sonore geluid daartussendoor verminderde. Haast ongemerkt brak het moment aan dat alleen volgelgeluiden nog de stilte verbraken. De zon scheen heet en schel neer op het stille plein. De wereld wachtte af.

Http://mythologie.wordpress.com

Service

Symboliek en het matriarchaat

Heel duidelijk is aan de symboliek te zien hoe het matriarchaat werd vervangen door het patriarchaat.  Het beste voorbeeld is de rol die de slang of draak speelt en van een heilig symbool ten tijde van het matriarchaat wordt veranderd in symbool van de duivel, die te vuur en te zwaard moet worden bestreden.

www.nissaba.nl/nisphp/viewtopic.php?t=159&sid=05cfc58a25ed308c2ff0e7533757c21a

www.quetzalquatl.web-log.nl

www.zappen.blog.nl/sbs_broadcasting/2006/01/25/de_ultieme_cultuurschok_rimboe-groeten_terug - 72k