We zijn op bezoek bij Gerard en Janna. Deze twee geëmigreerde Nederlanders ontmoette we in het Nationale park 'de Grampians'. Daar hoopten we, toen we net aan de trip in Australie begonnen, onze eerste kangaroes te spotten. We zagen er die eerste dag helaas niet eentje. Wel zagen we een Gazelle... de damesfiets van Janna!

We hadden een gezellige avond aan het kampvuur met deze 'Groningers'. En de volgende morgen ontvingen we, naast een zak macademianoten uit hun eigen tuin, een uitnodiging om Gerard en Janna later thuis te bezoeken. Natuurlijk zijn we hartstikke benieuwd hoe het dit sympathieke stel, in de 25 jaar dat ze in Australie wonen, is vergaan. We bewaren het adres en telefoonnummer van de familie Sanders dan ook zorgvuldig. 

'Georgica, de town waar wij wonen, ligt vlakbij bij Brisbane' legt Gerard bij het afscheid in de Grampions uit. Vlakbij Brisbane betekent in Australie 300 km, dus ongeveer het kippe-eindje Limburg - Groningen (ha, ha)! We zijn ondertussen ontzettend nieuwsgierig naar het 'land' van Gerard en Janna. Ze hebben ons er al veel over verteld die eerste avond bij het kampvuur. Toen ze verhuisden van Noordbroek (Groningen) naar Georgica, kwamen ze bijvoorbeeld niet verder dan het hek op hun land. De rest was bush-bush & tropische regenwoud (20 hectare). Een groot gedeelte van het land is nog steeds tropisch regenwoud. Maar Gerard en Janna hebben ondertussen ook een hele tropische moestuin begrijpen we. 1000 macademia bomen (hobby noemen ze dat), papaja's, advocado's, citrusbomen... een 'mop' (groep/familie) wilde kangaroes en een koala... Ondertussen branden we van nieuwsgierigheid!

En hoewel er in de tussentijd veel veranderd is, komen wij (25 jaar later) ook niet verder dan het hek. We slippen namelijk weg op het natte gras van de oprit. De 450 meter van het hek naar het huis leggen we dus te voet af. Spannend... wat voor huis zien we zodadelijk als we om de hoek gaan?

Nou, Gerard en Janna wonen in een prachtig huis! De klompen staan voor de deur ;-) We lopen onder de veranda door en zien Janna nog net een paar macademianoten 'legen'. 'Oooooh daar zijn jullie al, kom binnen!' Na een hartelijk welkom blijkt ook dat de Australische mentaliteit al helemaal is overgenomen door Gerard. 'No worries, ik trek jullie er zo wel uit met de trekker'. NB heel de familie Martens laat zich graag door trekkers uit de blubber trekken, vraag broer Paul maar die de landrover van Jeroen in Nederland 'rijdend' probeerde te houden.

Omdat de trekker en de gewone 4x4 een lege accu hebben, trekt Gerard ons los met de bestelbus. Blijkt ook een 4x4 te zijn. En die hebben we nodig ook. Als we los komen slipt de hele camper naar links, ondanks fors tegensturen naar rechts. We glijden bijna tegen de zijwand van het pad (hadden we al verteld dat we de verharde weg niet mogen verlaten met onze camper?). Het inkorten van de sleepkabel brengt uitkomst en omdat we geen risico willen nemen sleept Gerard ons helemaal tot aan het huis. Het mooie gazonnetje van de familie Sanders is in no-time veranderd in een modderspoor. Welkom hoor familie Martens...

Maar eerlijk is eerlijk, we hebben in dit half uurtje meer lol dan de afgelopen drie dagen. We bezochten toen namelijk de Blue Mountains NP (World Heritage) in de mist. Bekend om zijn prachtige uitzichten zagen wij alleen grote witte mistgordijnen. En omdat we ondertussen gruwelijk veel regen hebben gehad, waar we beiden nogal 'grumpy' door werden, besloten we gewoon in een keer door te rijden. In Georgica schijnt vast de zon... Maar helaas, de regen komt dus ook hier met bakken uit de lucht (jaren niet zoveel gevallen begrijpen we).

Na Georgica moeten we dus nog even verder rijden voor de zon. Maar het huis van Janna en Gerard is ook heerlijk warm (een firewood in de huiskamer brand de hele dag) en we voelen ons hier ontzettend welkom. Ineens heeft de regen niet meer zo'n invloed op ons humeur. En vanuit de huiskamer huppelen de kangaroes inderdaad aan alle kanten om het huis. GEWELDIG!! Daar zitten we dan, met een kopje koffie/thee en heerlijke zelfgebakken koek te genieten van 'wildlife' en uitzicht. Het land van Gerard en Janna strekt echt enorm uit. Ze hebben zelfs een eigen valei en daar kijk je over uit in de huiskamer...

Gerard heeft het huis zelf gebouwd. Overal zijn grote ramen en kijk je in de prachtige tuin vol... kangaroes! Het lijkt wel of ze ook nieuwsgierig zijn naar het bezoek want ze lijken door alle ramen naar binnen te koekeloeren. Zelfs als we op het toilet zitten zien we, door het (voor Nederlandse begrippen) enorme raam, een Skippy op het gras rondhoppen. Janna verteld dat ze, toen ze het huis bouwden, nog erg in een Nederlandse 'mindset' verkeerde. In het toilet hadden ze een klein matglas raam bedacht. Maar later realiseerden ze zich, bij kennissen op toilet, dat zo'n groot raam natuurlijk veel fijner is. Met de eerste buren kilometers verderop is er namelijk echt helemaal niemand die naar binnen kan kijken!

's Avonds is er heerlijke Hollandse kost met een Australisch tintje. Zuurkoolschotel uit de oven en zoete aardappelstamp. We zitten te smullen en gaan met veel te dikke buiken naar bed. We laten de gordijnen open en zien nog net een paar huppelende vrienden voorbij komen. En 's ochtends het eerste wat we zien... Kangeroes. Moeders met kleintjes in de buidel komen een kijkje nemen. Dit is zo ontzettend gaaf! 

Na het ontbijt lopen we, het is gelukkig even droog, naar de bananenbomen. Normaal vinden we het niet zo spannend om iemands achtertuin te bekijken. Maar bij Gerard en Janna vinden we het wel ontzetend spannend. Hun achtertuin is namelijk het subtropisch regenwoud, compleet met bloedzuigers en slangen! De bloedzuigers hebben we in levende (bloedende) lijve ervaren. Jakkes wat een engerds! Hebben ze je eenmaal te pakken, dan is het een lastig truucje om ze 'los' te krijgen. Maargoed, ze zijn verder onschadelijk begrijpen we. Gerard neemt ons mee naar de rivier in de valei. Hij wijst de weg en kapt een baan door het woud! Overal krijgen we uitleg. Jee, dit is een prive nationaal park! De carpet snake hebben we trouwens niet gezien. Met knikkende knieen gaan we 's middags de moestuin in. Daar is het beest het laatst gesignaleerd. 'Wel uitkijken dat je er niet op gaat staan'... Brrrrrrrrrrr.

Maar ook de Nederlandse afkomst wordt niet verloochend. Naast klompen, Delftsblauw, speculaas en boerenkool in de moestuin nemen Gerard en Janna ons mee naar Nimbin. 'Dat moet je zien, het is zo alternatief!'. We hebben er al een stukje over gelezen in de Lonely Planet... En inderdaad, Nimbin is een alternatief, kleurrijk hippie dorpje. Een dorpje vol 'vage figuren'. Spacekoekjes verkopers op iedere straathoek en overal coffeeshops. We bezoeken het hippie museum. Dit blijkt een creatieve coffee shop waar je als 'cleane toerist' entree moet betalen. Ha, ha slim, hebben ze weer wat om de spacecake, weed, en spacecookies te bekostigen... We lachen hartelijk, al die coffeeshops...het lijkt het Stratums Eind wel.

's Avonds voor ons geen 'pot'. We houden het bij speculaas en weer zo'n heerlijke Hollandse maaltijd. Janna pakt flink uit: spruiten, bloemkool, aardappels, draadjesvlees, appelmoes en als Australische 'touch' een zoete maiskolf. En al komt de regen ook nu met bakken uit de lucht,... we blijven nog een nachtje! Het is veel te gezellig hier.

Afgelopen dagen hebben we weer volop mooie en erg leuke beesten gezien. Zo stonden we op een camping met 'tamme' kangaroes, parkieten, met alle kleuren van de regenboog en kookaburra's.

Kangaroes hadden we natuurlijk al eerder gezien. Maar de kangaroes op de camping verroerden geen poot toen wij een foto kwamen maken. Ze vonden het best! Je zou ze zo kunnen aaien en de verleiding is erg groot... Maar het mag niet. Je mag ze ook niet voeren. Overal staan bordjes met uitleg. Het is niet goed voor hun 'dieet'. Daarbij kunnen de beestjes aggresief worden als ze honger hebben en gewend zijn om hun voedsel normaal van mensen te krijgen.

Miriam ondervond dat al even toen ze een appel at in de buurt van de kangaroes. D'r was er een 'als de kippen bij' en stond op zijn achterpoten klaar om Miriam te bespringen. Brrrr Mim heeft gauw de appel in haar jaszak gestopt. Ze stond druk gebarend voor Skippy 'er is niets te eten'. De kangaroe keek alsof ie dacht 'ben jij gek of ben ik het?'. Mim koos vervolgens het hazenpad want een volwassen kangaroe op achterpoten is toch wel errug groot!

Nee, het 'wildlife' voeren we niet. Of nouja... bijna niet. Want nadat we gezien hadden dat vele campinggasten de vogeltjes voerden wilde we dat zelf ook weleens beleven. Zulke gekleurde vogeltjes hebben we thuis namelijk niet. In de Van Wassenhovestraat wonen alleen maar (huis)mussen. En ook in de voiliere van 'dun ouwe Cees' zagen we nooit zoveel vrolijke vogels tegelijkertijd. Jeroen heeft daarom 's ochtends heel stiekem een boterham met zijn vrienden gedeeld. Wel moest Miriam de kraai, die vervolgens ook kwam schooien, wegjagen. Die pastte niet op de knie ;-)

Oh, hier willen een paar vrolijke vrienden de groeten doen aan 'dun ouwe Cees'.

He pap, als je deze gekleurde vrienden in je voilere had, zou je de boel dan ook opgeruimd hebben?

Kookaburra's hebben we al eerder gezien. 's Avonds hoor je kookaburra's hard lachen. Vooral als er een aantal bij elkaar zitten maken ze een enorm lawaai. Erg grappig. En voor de oplettende kijkers: Mim had er een op haar hoofd in een vorige posting. Oke, een trucfoto, het beest zat natuurlijk gewoon op een paal. Toen we hem voor de eerste keer 'troffen' wisten we eigenlijk alleen dat hij overal in Australie voorkomt en dat er een liedje over de vogels is dat alle schoolkinderen leren. Wij zingen nu ook altijd voor hem. De oorspronkelijke melodie zijn we echter kwijt. Wij zingen daarom hard & vals: 'Heeeeeeeeeej kookaburra' (melodie 'eeeeen kopje koffie'). Laatst hoorden we echter dat kookaburra's vleesetende vogels zijn. Ze vangen slangen en gooien die van flinke hoogte naar beneden. Daarna wordt het dode beest lekker opgepeuzeld.

Een kookaburra ziet er dus koddiger uit dan ie is. En met bovenstaande in het achterhoofd bezorgt zo'n doorgrondende blik van het beestje je de rillingen over je rug. Ze zitten altijd gewoon op een paaltje of hekje vlak bij je camper. Eerder gingen we altijd een 'praatje' maken met um. Maar tegenwoordig benaderen we ze toch maar wat minder. Stel je voor dat ie je ogen eruit lepelt! Je weet het niet he, als ze honger hebben. Wat voor kangaroes geldt, geldt misschien ook wel voor kookaburra's ;-)

Miriam kreeg op een van de campings trouwens een demonstratie 'kookaburra voeren' door een campinggast. D'r werd een stuk bief gehaald... HAP, slok weg!!! Vier kookaburra's aan 't vechten voor biefstukje twee. Nee... Het voeren van die beestjes laten we zeker achterwege.

Ook zagen we, toen we 's avonds ons kampvuurtje aan het opstoken waren, een possum. Het beest liep een beetje rondom onze camper te kraken. En omdat wij een enorm groot, eng en gevaarlijk beest verwachtte -SPANNEND- zijn we toch maar even gaan kijken. Tja, in het donker is alles anders he? In Nieuw Zeeland worden possums gezien als ongedierte. Ze zijn daar in erg grote getalen aanwezig en eten hele bossen leeg. En omdat er op die manier geen voedsel overblijft voor het nationale troetelbeest (de kiwi) worden de beestjes druk bestrijd. Vallen, gif, jagers... En of je, als je er een op de weg ziet, aub gas bij wilt geven. Ja, in Nieuw Zeeland wonen dierenvrienden! Maar in Australie is een possum gewoon weer een leuk beest. Waarschijnlijk heeft ie hier voldoende natuurlijke vijanden. Ze woekeren hier niet. Misschien dat een kookubarru? ;-)

Gisterenavond in 'Kangaroo Valley' hebben we nog een nationaal symbool van Australie gezien. Oke, ook een paar kangaroes, wie had dat gedacht ha, ha. Maar die bedoelen we niet. Nee, we zagen wombats! Een wombat is een soort reuze cavia (gemiddeld 35 kilo, nauw verwant met de koalabeer, echter de wombat zal je niet aantreffen in een boom). Jeroen vindt het trouwens meer 'een tank op pootjes' ;-) Overdag ligt het beest lekker te vegiteren in zijn hol. En 's avonds als het schemert komt hij tevoorschijn en zoekt een mooi veldje om te grazen. We zijn speciaal naar 'Kangaroo Valley' gereden omdat we hoorden dat er daar veel zitten. Nou, het klopt hoor! Ze kwamen zo langs onze camper gewaggeld op naar 'het diner'. We zijn 's avonds met onze zaklampen op onderzoek uitgegaan (Jut en Jul op avontuur). Rond onze camper alleen al hebben we er acht gezien! Helaas zijn de beestjes wel een beetje schuw. En ze vinden het ook niet fijn als je in hun oogjes schijnt of ze op de flitsfoto zet...

Wombats vinden het trouwens ook lekker om te wroeten. Dat bleek vanmorgen toen we het grasveld bij daglicht weer zagen. En weet je wat ze ook fijn vinden? Schurken tegen campers. Daar kruipen ze onder en schurken vervolgens lekker met hun rug tegen de onderkant. Ja, ja... je moet krabben waar het jeukt! Gelukkig had Forbes verteld dat die mogelijkheid bestond. We lagen vannacht namelijk te schudden in bed! Vast de wombat die ons wilde straffen voor het grote zaklamp & flitsgebeuren. Hij heeft namelijk ook onder de deur van onze camper gepoept :-)

De "slow-Bob" kampeerervaring was misschien niet heel feestelijk, de eerste week in Australië bevalt verder prima! Via de Great Ocean Road (klik hier voor de foto's) rijden we naar de Grampians, een National Park in het zuiden van Australië.

Op de camping, halverwege de Great Ocean Road, krijgen we van onze Australische buren (waarvan de opa uit Mierlo kwam, de meisjesnam van de buurvrouw was.... De Vries!) verschillende wild-watch-tips. Waar we het best koala's kunnen zien bijvoorbeeld. En ja hoor, de volgende dag ontdekken we er wel tien. Ze zitten gezellig met zijn allen in een rustig bomenstraatje. Iedere koala in een eigen boom. Er is weinig activiteit, koala's zijn nachtdieren, maar de meest ijdele wil best even voor ons poseren. Geweldig! Daar staan we dan... oog in oog met een koala :-)

Dat we in Australië voor een iets luxere camper hebben gekozen, blijkt deze eerste week al erg fijn. We krijgen namelijk behoorlijk wat regen op ons camperdak. En wij dachten nog wel dat Australië erg droog en warm zou zijn... Wat doet dat Hollandse weer hier? Erg relaxed dat we nu gewoon binnen kunnen koken en eten. En dat koelkastje... Hebben we al verteld hoe fijn het is om niet afhankelijk te zijn van camping-diepvriezen en koelelementen?

Verder stelt de camper ons in staat om 'vrij' te kamperen. Of te kamperen op hele basic campgrounds, een plek midden in het bos bijvoorbeeld. En dit komt goed uit want we zijn op weg naar de Grampians waar vooral veel simpele campgrounds zijn. De kangaroes komen daar zo langs je camper hoppen is ons verteld.

Maar op de campground die wij uitkiezen is geen kangaroe te bekennen. Wel een Nederlands echtpaar dat 25 jaar geleden naar Australië is geëmigreerd. Zij hebben ons Nederlands al opgepikt als we aan komen rijden. Maar zelf zijn ze ook duidelijk te herkennen. Achter op het busje, waarmee ze rondtrekken, staat namelijk een Gazelle damesfiets!

's Avonds hebben we een gezellig gesprek met Janna en Gerard bij het kampvuur. Zij zijn inmiddels doorgewinterde kampeerders en hebben allerlei handige tips voor ons. Erg leuk om te horen hoe zij wonen en leven in Australië. Wat een grote stap was dat 25 jaar terug! Ongelofelijk trouwens dat het maken van een kampvuur, midden in het bos, is toegestaan. Oke, alleen op de aangewezen plekken (vuurbakken) maar de Grampians zijn in 2006 enorm zwaar getroffen door bosbranden. Gelukkig maar dat Gerard een perfecte kampvuur-bewaarder is :-)

Na onze overnachting, in het kangaroeloze bos, volgt een hartelijk afscheid van Janna en Gerard. We krijgen een zak heerlijke macademianoten (uit eigen tuin) en een uitnodiging om hen later thuis op te zoeken. Wat ontzettend leuk! We zwaaien de vroege vogels uit en eten de eerste noten bij het ontbijt. Daarna gaan we op pad om de Grampians verder te verkennen. Met recht een nationaal park waardig (klik hier voor de foto's). En inderdaad... er zijn hier ontzettend veel kangaroes! We verlaten de Grampians na de nodige wandelingetjes, uitkijkpunten, kangaroes en emoes.

Na een uurtje rijden zien we prachtig gekleurde parkieten in een boom langs de weg. We willen de beestjes op de foto zetten dus stoppen we even. Na een halve minuut stopt er ook een grote Range Rover met een oude man en een tiener erin. Of we OK zijn? Als we uitleggen waar we naar kijken, wordt ons gemaand achter de twee, opa Jack en kleinzoon Alexander, aan te rijden. Zij weten nog wel een mooie plek met erg veel kakatoes.

Een paar honderd meter verder opent Jack een hek. Alexander (13 jr) schuift van de bijrijders- naar de bestuurdersstoel en rijdt voor ons uit. Op een heuvelachtig veld staat, in het dal bij een riviertje, een caravan. De heren zijn aan het camperen met z'n tweeën. En omdat Jack gisterenavond zo'n mooi uitzicht over de bomen en de kakatoes heeft gehad, moeten we beslist even op de heuvels verderop komen kijken. Met zijn vieren stappen we in de Range Rover. Behoedzaam rijdt Alexander door het riviertje de heuvel op. Je kunt zien dat deze kleinzoon enorm geniet!

Inderdaad hebben we op de heuvel een mooi uitzicht maar de kakatoes zien we niet. Jack moet er om lachen... Nou, dan zijn ze later als gisteren, 'Let's have a cupper first'. En zo gezegd zo gedaan. We drinken gezellig thee en koffie in de caravan van de heren. Ondertussen worden we ook uitgenodigd om te blijven eten en om te blijven kamperen als we willen. De camper staat toch al op z'n plek... Het is een erg mooie plek en Jack en Alexander zijn erg aardig, dus waarom niet?

Terwijl Jack voor ons kookt, worden wij er nogmaals op uitgestuurd om kakatoes te kijken. Ondertussen zijn er inderdaad flink wat van de vogels teruggekomen van hun dagelijkse jacht naar wormpjes en zaadjes. Dit keer zien we er dan ook geen tientallen, maar honderden kakatoes. Hevig krijsend en zo nu en dan allemaal plotseling opvliegend. Een schitterend en indrukwekkend gezicht.

Bij terugkomst in de caravan serveren Jack en Alexander een 3-gangen 'mannen' diner. Cup-a-soup, macaroni met kaas (uit een zakje) en vruchten uit blik toe. Ze vinden het schitterend dat we er zijn. En wij vinden het schitterend om er te zijn. Met duidelijke pret in de ogen worden ons de nodige "cuppers" voorgeschoteld.

Ook Jack heeft een kampeertip voor ons. Ga nooit onder een 'Gumtree' staan. Van deze enorm kollosale boom kunnen, zonder reden of aankondiging, grote takken afbreken. Erg gevaarlijk dus. Een goede tip! Wel vragen we aan Jack waarom hij het latrine dan net onder een Gumtree heeft gegraven. Poepen in het wild is hartstikke relaxed, maar als er ieder moment een tak naar beneden kan komen 'zit' je toch net wat minder ontspannen... ;-)

Na een prima nacht zien we nog net, als we de gordijntjes van de camper openen, dat de kakatoes weer in grote zwermen vertrekken. En als we onze hoofd buiten de camper steken worden we gemaand voor ontbijt. Naast onze eigen muesli, macademianoten en yoghurt staan er ook 'baked beans' op het menu. En of we ook nog even de laatste vruchtjes uit blik opeten. Jack kijkt goedkeurend toe. We kletsen nog wat en dan is het toch echt tijd om te vertrekken. Alexander verheugt zich duidelijk op een dagje 'off road' met opa. Jack heeft echter alle tijd en wil ons nog best even de kangaroes op het land laten zien.

Maar we vinden dat we nu lang genoeg van de gastvrijheid van de heren gebruik hebben gemaakt. 'We gonna hit the road,...... Jack'. Nog wel even wat foto's maken natuurlijk. Jack vindt dat Jeroen maar even met Alexander een ritje in de Range Rover moet maken. Da's vast leuk voor een kiekje. Jeroen glimt en gaat graag een klein stukje rijden, onder goedkeurend toezicht van Alexander.. Zo'n V8 rijdt toch wel wat anders dan de eigen Land Rover...

En dan, na een laatste kopje thee, vertrekken we echt, op weg naar een volgende verrassende ontmoeting?