Deze kangoeroe was van de zon aan het genieten, in de Taronga Zoo.

Even de context schetsen. Begin mei (ja deze zit al even tussen de drafts), zomerse temperaturen. Bij de eerste zonnestralen zie je de fashion queens uit hun hol komen. Zonnebrillen, hemdjes. Sommigen wagen zich aan korte broeken en teenslippers. Maar dat, heren, is en blijft fout in de stad!

Dat terzijde.

We installeren ons en lonken naar de niet onknappe garçon. Kangoeroe, want zo heet deze playgirl (sic) op het kasticket, komt onze bestelling opnemen. Twee broodjes kip-curry (€8,50) en een hot Mexican tuna (€11,75). Daarbij drinken we een multivitamine fruitmix (€4,20) , een appelthee (€3,68 ) en een Tao gember (€1,96).

Niet goedkoop, maar wanneer ons eten gebracht komt, blijkt het waar voor ons geld. Beeld je een club sandwich in op hotel. Je krijgt meer dan een broodje met beleg, maar een hele schotel met allerlei groentjes. Kwalitatief allemaal hoogstaand.

We waren erg tevreden over het eten en de bediening. Daarom een 7,5/10.

Geen haute cuisine, wel meer dan degelijk in zijn categorie. Ook even vermelden dat Lombardia eveneens gespecialiseerd is in veganistisch soft ice. Eigenaar Alain Indria haalde er de internationale pers mee.

Vegan Softice Saloon Lombardia (Eethuis Lombardia)
Lombardenvest 78, Wilde Zee
Antwerpen
Open van maandag tot zaterdag overdag, van 8 tot 18 uur.

[googlevideo=http://video.google.com/videoplay?docid=-1391328085906242123]

Deze kwestie kwam dit weekend ineens weer bij me op. Omdat ik bang ben dat Nathan zich dingen uit deze periode gaat herinneren. KP en ik lopen sinds kort namelijk als twee goudvissen door dit huis. Allemaal in het kader van Nathans ontwikkeling. Ik las ergens iets over gezicht, baby, mond langzaam open en dicht bewegen, focussen en voilá: bij een leeftijd van ongeveer een maand doet een baby dat na.

Eergisteren gebeurde het: Nathan deed met ons mee. En toen overviel me plotseling de angst dat hij alleen maar meedoet om ons een plezier te doen. Dat 'ie iets denkt in de trant van 'Die lui zijn niet lekker, maar zie ze nou eens blij zijn als ik meedoe'. Ik kan me niet van de idee onttrekken dat baby's zich maar een beetje van de domme houden en zich inwendig bescheuren om alle oooooh's en aaaaah's om zich heen.

Daarom hou ik me een beetje in. Bovendien ben ik niet zo'n expressief type. Ik observeer liever. En dan blijkt dat bij mensen met kleine kinderen elke vorm van gêne wegvalt. Toen we vandaag op het consultatiebureau* kwamen hebben Nathan en ik met open mond al die andere ouders en baby's gadegeslagen. Naast een paar goudvissen zwommen, vlogen en liepen er genoeg types rond om een fatsoenlijke dierentuin compleet te maken.  Er liep een vader als een olifant achter z´n zoon aan die de duplo volgens mij veel interessanter vond. Een moeder piepte als een pinguïn tegen het kindje voor haar op tafel en een andere moeder zong een liedje waarbij ze alle dieren uitbeeldde ("ze mogen zeggen wat ze willen maar de olifant / die heeft de dikste billen van het hele land / (de beweging was volslagen overbodig) en de giraf die heeft de langste ne-e-ek / en het nijlpaard heeft de grootste bek-bek-bek"). Het kindje benaderde de grootte van Nathan en keek minstens een kwartier volledig gebiologeerd naar het gele vlak op de muur.

Waarschijnlijk heeft het gewoon z'n tijd nodig en spring ik bij de volgende afspraak als een kangoeroe het consultatiebureau binnen. Met Nathan in een buideltje voor me.  Dan zal ik dat hier ook wel zonder gêne melden.

* Later meer over het consultatiebureau. Een belevenis op zich.

Ik ben blij dat we ons met z'n allen nog een laatste keer hebben uitgeleefd en de onnozele tenue'kes training wel erg letterlijk hebben opgevat. Tot volgend seizoen!

Bedankt Dorien, Lisa, Laura, Katrijn, Lieselot, Lobke, Sandra, Katrien, Katia, Karolien, Sven en Horst!

Toegegeven, er zullen misschien nog een paar schrijffoutjes in zitten. Maar voor een Antwerpenaar is dit toch meer dan verdienstelijk Westvlaams. Ik heb dan ook een inburgeringscursus gevolgd. Kijk dus eens wat wij hier in de duinen van Koksiijde aantroffen: een rode reuzekangoeroe. En wij dachten dat al die keutels van konijnen waren! Mensen lopen soms naar de naar de andere kant van de wereld om deze dieren te zien. En voor je het weet zitten ze in je achtertuin. Ongelofelijk!

Weet u trouwens hoe de kangoeroe aan zijn naam kwam? Daarvoor moeten we bij de ontdekkingsreiziger James Cook zijn. Toen die in de 18de eeuw de kusten van Australië verkende, kwam hij op een dag oog in oog te staan met een kangoeroe. Wijzend met zijn vinger vroeg hij aan een aboriginal welk beest dit was. De aboriginal antwoordde, zoals te verwachten viel: "Kan-goe-roe". Kon Cook weten dat hij daarmee alleen maar zei: "Ik versta u niet"...