Loop maar eens een supermarkt binnen om een kuisproduct voor je douche. 34 soorten, formaten, met schuurcrème, met ontkalkende werking maar zonder crème, met extra glans, goedkope, dure, dure met schuurcrème én glans, voordeelpacks, bons en gratis sponzen... Hm, en eigenlijk wil ik gewoon mijn douche schoonmaken.

Vijf, zes, zeven minuten sta je te overwegen welk product nu de beste oplossing biedt tegen de voordeligste prijs. En na berekeningen, interpretaties van allerlei marketingwoorden stap je naar de kassa met een zelfvoldaan gevoel. Want jij hebt een weloverwogen keuze gemaakt en je niet laten afzetten.

Maar weegt dit zogezegde voordeel op tegen het tijdsverlies? Wat als je nu 40 cent meer had betaald, maar wel 6 minuten en een boel gepeins uitgespaard. Wat als je op die 6 minuten tijd werk had kunnen verrichten dat je bv. 4 EUR opleverde? En zo gaat het voor heel veel dingen.

Daarom vervallen mensen in gewoontes en tradities. Daarom grijpen mensen terug naar een merk als vanouds. Een sterk merk hebben is dus essentieel, maar maak het de mensen simpel. Bespaar hen de keuzes van het afwegen. Winkel binnespringen, logo zien, meepakken en wegwezen.

Of kom met een oplossing voor het maken van keuzes. Waarom alle sites van vliegmaatschappijen afgaan en vergelijken? Waarom geen één overkoepelende pagina met een compleet en simpel vergelijk? Of hell, waarom geen luchtvaartmaatschappij met vaste tarieven? Brussel - Barcelona: 80 EUR enkel, all in. Altijd! Dit is misschien niet het goedkoopste, maar mensen zouden de moeite niet meer hoeven te doen om alles te vergelijken. Koppel dit aan een goed getrouwheidsprogramma en je vliegtuigen zitten zeker vol.

De laatste tijd komen er veel keuzes op me af. Ik moet namelijk vaak een soort van keuze maken wat voor huiswerk ik wel ga doen en wat niet, omdat ik gewoon te weinig tijd heb. Dan heb je keuzes die je van jezelf moet maken, maar die niet al te makkelijk zijn. En natuurlijk hou je ook de gewone koffie of thee keuze er weer elke dag in. Maar hoe moet het nou als je een keuze maakt en waar je later spijt van hebt? Of, het gaat niet zoals je had gehoopt dat het zou gaan. Ik denk dat weinig mensen daar een antwoord op weten. Misschien begint het hele riedeltje dan wel weer opnieuw en gaan we weer een keuze maken. Deze keer met wat meer verstand en een betere afweging. "Misschien dat het deze keer dan wel lukt", denk je dan. Jammer genoeg weet je dat altijd pas nadat je de keuze hebt gewaagd. Eigenlijk is een keuze dus een soort van gokje. Een gokje voor de toekomst. Je weet niet waar het eindigen zal. En als je dat wel zou weten, zou het leven een stuk minder leuk zijn. 

Door al die keuzes te maken ben ik er achtergekomen dat je zelfs je vrienden kunt kiezen. En zij dus jou. Heb je veel vrienden? Dan is dat dus nogal een pluspunt. Zij kiezen dus voor jou. Er zullen er ook genoeg zijn die bang zijn om foute keuzes te maken en daarom maar meeliften op een andermans keuze. Maar, dat blijft ergens ook jou keuze. (Hoevaak zou ik dat woord al gebruikt hebben? x))

Eigenlijk zou het er dus op neer komen dat alles met elkaar in verbinding staat. Net als in je eigen lichaam.  Ja, ik denk hier vaak over na. Of ik de goede keuze wel gemaakt heb, of dat ik het toch wat anders had moeten doen. Misschien dat ik daarom ook best geïnteresseerd ben in de werking van de hersenen. Hoe kun je nou een bewuste keuze maken? Zijn er echt mensen die vooraf al kunnen zien wat ze kunnen verwachten als ze een bepaalde keuze maken? Ik hoop dat ik hier nog achterkom, voordat ik heel oud ben. Dan kan ik misschien nog wat mee doen, en mensen zoals mij wat duidelijkheid geven.

Maar het is laat en het is dus mijn keuze om nu naar bed te gaan, weltrusten.

We besloten naar de Ikea in Zaventem te gaan. Die bleek heel makkelijk en goedkoop bereikbaar met de bus. Ik heb een haat liefde verhouding met Ikea. Ik hou niet van grote winkelketens die je in heel Europa terugvindt en overal volgens dezelfde formule ingericht worden. Ik houd er niet van als een consumerend schaap langs alle toonzalen te lopen en me te vergapen aan spullen. Spullen, spullen en nog eens spullen. Gemaakt en bedoelt om koopdrift op te wekken. Vroeger kochten mensen een peperdure uitzet van goede kwaliteit die hun hele leven mee zou gaan. Nu veranderen ze elke vijf jaar van interieur en kopen elke vijf jaar nieuwe, slecht gemaakte rommel, die ondanks dat veel grondstoffen kost.

Maar toen ik door de Zweedse supermarkt liep, kwamen fijne vakantieherinneringen boven. Bovendien moet ik toegeven dat veel spullen van de Ikea wél goed zijn (als je het juiste er uit pikt) en originele designs hebben. Over de ethisch verantwoorde herkomst valt dan weer te twisten. Ikea werkt voor sommige producten samen met het WNF en Unicef. Bedriegelijk genoeg voor sommige producten. Een paar jaar geleden kreeg Ikea een Amerikaanse 'prijs' als bedrijf dat zich het slechtste hield aan richtlijnen voor ethisch produceren. Hier valt o.a. onder, een eerlijk basisloon voor arbeiders in arme landen, geen kinderarbeid, alleen gekweekt tropisch hardhout, enzovoorts. Niet voor niets koop je een Knut en een Jokmokk voor hele zachte prijsjes.

Ik vind het leven als consument maar ingewikkeld. Als ik mijn spullen niet bij Ikea kan kopen, bij wat voor winkel koop ik dat dezelfde soort spullen? Ik kan er niet onderuit dat ook ik blij word van nieuwe aankopen. Soms word ik erg moe van mijn eigen pietluttige koopgedrag en schuldgevoel. Ik wil liever geen fruit van buiten Europa eten, omdat dat in milieuvervuilende vliegtuigen moet worden ingevlogen. Dat betekent dat ik nooit meer een banaan of een kiwi kan eten. En ik heb dan wel geen auto, maar ik wil toch op vakantie. Laat het vliegtuig nu goedkoper zijn dan welk vervoermiddel ook om op je bestemming te raken. Maar een retourtje Los Angeles is per persoon even vervuilend als het gemiddelde autoverbruik per jaar. Het is niet eerlijk. Het assortiment kant en klare vet en suikerhoudende producten breidt elk jaar enorm uit. Het assortiment groenten van eigen bodem daarentegen, wordt steeds schraler. Mensen stoppen hun lichamen, huizen en levens steeds voller met rommel, ten koste van zichzelf, het milieu en de derde wereld.

Ik wil graag ethisch consumeren en me niet laten leiden door de weg van de minste weerstand. De consequentie is een niet aflatend schuldgevoel en de knagende vraag: wat is het goede? De praktijk blijkt nogal weerbarstig. Ik heb nu spullen gekocht waarvan ik na drie keer nadenken nog steeds vond dat ze nodig waren. Ik ben er blij mee en ik ga er goed voor zorgen. Ik hoop dat ze nog lang meegaan.

• Duur of goedkoop?
• Ver of dichtbij?
• Warm of koud?
• Auto of vliegtuig?
• Kamperen of niet kamperen?
• Hotel of appartement?
• Bij het strand of iets verder van het strand of helemaal geen strand?

Op 27 september wil ik graag een week weg en het lukt niet om wat te vinden. Misschien wordt het een paar dagen thuis en een lang weekend Ardennen? Of weet jij nog een goede vakantiebestemming?

Peter Darbo

David

We stellen vaak dingen uit als we een slecht gevoel hebben over de uitkomst en als we niet beslist hebben wat we ermee moeten doen. Als je even rustig de tijd had genomen om te kijken wat het was had het allemaal wel meegevallen en had je er een beslissing over genomen.

Het is dus belangrijk om bij alles wat in onze ervaring binnenkomt even de tijd te nemen om te kijken wat het is en vervolgens een beslissing te maken wat we ermee doen. Doen we dat niet dan maken we het vaak alleen maar erger. Zo erg dat het steeds meer en groter in onze ervaring tegenkomen. We doen dit ook als we niet bepalen wat we met onze gevoelens willen doen. Totdat we ervaren waarom we ze eigenlijk hebben en besluiten of ze wel of niet nuttig zijn kunnen ze voor veel last veroorzaken.

The Secret

Arjan Vergeer

Als je de burger vraagt of hij milieuvriendelijke producten wilt kopen, zal hij Ja zeggen. Als je vraagt of hij daarvoor bereid is te betalen zal hij ook Ja zeggen. Maar eenmaal in de supermarkt kiest de Nederlander 9 van de 10 keer toch voor het goedkope, niet milieuvriendelijke product.

Dit geldt voor allerlei producten. Ook bijvoorbeeld biologisch verantwoord geproduceerd voedsel wint maar geen terrein. Is de consument in de winkel echt zo 'onverantwoord'.

Misschien wel, maar de winkels gaan ook niet geheel vrijuit. Als je kijkt naar de keuzes kijkt in zijn algemeenheid, dan is deze nagenoeg onbegrensd. Maar als je kijkt hoeveel verantwoorde producten deel uitmaken van het totale assortiment, dan is het huilen met de pet op. Het excuus van de winkels is het bekende verhaaltje: De consument vraagt er niet om en daarom is het aanbod er ook niet. Feitelijk zitten we dus in een cirkel. het aanbod stijgt niet door gebrek aan vraag, welke weer achterblijft door het gebrek aan aanbod.

Kijk naar gloeilampen in winkels. Bijna alle winkels hebben nog altijd volop de traditionele lampen liggen. Naar spaarlampen moet je zoeken of naar een speciaalzaak gaan. Door het ontbreken van de juiste producten in grote retail winkels komt de consument ook niet in de verleiding tot het aankopen van milieuvriendelijke producten. De consument zal niet verleid worden tot ander aankoop gedrag.

Het zou goed zijn als de retail met grotere snelheid het aanbod vergroot. Mogelijk dat in eerste instantie de afname achterblijft, maar de Overheid kan de keuze makkelijker maken door onvriendelijke producten zwaarder te belasten in de BTW[hoog tarief] en de verantwoorde producten in een lager BTW tarief te plaatsen. Daarmee wordt het eventuele prijsverschil kleiner. Deze maatregel dient echter tijdelijk te zijn en afgebouwd te worden totdat het omslagpunt bereikt is. Anders gaat de Overheid onnodig subsidies verstrekken.

 wat wil ik met mn leven

wat is belangrijk

wat vind ik belangrijk

shit volgens mij ben ik eigenlijk net zo burgerlijk als mijn ouders

neeeeeee ik wil niet burgerlijk zijn

ik moet creatiever zijn

ik moet iets DOEN!

HELP!

zo voelt menig twintiger zich ondertussen. In mijn omgeving in ieder geval wel. De overweldigende hoeveelheid keuzes slaat lam.  Angst om de verkeerde keuzes te maken en kansen te missen, met als gevolg dat men maar helemaal niks doet. De andere kant is dat men teveel hooi op zijn vork neemt. Gevoelens van nutteloosheid en doelloosheid zijn het resultaat.

Bovendien wil iedereen bijzonder, spannend en uniek zijn. Iedereen wil iets laten zien, zij het via hyves, een feestje of wat voor project of expressievorm dan ook. Waarom moet iedereen zich toch uiten? Sta ik hier een blog vol te typen terwijl er toch geen publiek voor is. Wie wil er nou dat slappe geouwehoer van mij lezen, lees liever een goed boek van iemand die echt iets te vertellen heeft. Maar wie heeft er nog iets te vertellen? Als iedereen zich maar uit en zich er op los expresseert (?) dan is er toch geen publiek meer? Wordt dan ook niet de expressie inhoudsloos en puur egoistisch? Wordt iemand er beter van? Wordt JIJ er beter van?

Om eigen te worden in deze stof heb ik woensdag, donderdag en vrijdag deelgenomen aan de training: "Persoonlijk Leiderschap". Ik moet zeggen dat deze training heel indrukwekkend is. Het vraagt heel veel van je concentratie en is daarnaast voor de meeste cursisten erg confronterend. Zo wordt er o.a. gespeeld op je keuzes in het leven en doen we wel waar we zin in hebben. "Leven we wel zoals we willen leven". Tijdens deze training ga je op zoek naar je waarden door bijvoorbeeld gedachtengoeden en visualisaties en a.d.h.v. deze ondervindingen is het streven dat aan het einde van de training je missie van het leven geformuleerd kan worden.

Ik heb deze training heel intensief meegedaan omdat ik het heel interessant vond. Ik mocht het ook beschouwend bekijken, maar daar heb ik niet voor gekozen.

Ik BEN niet pessimistisch, ik kan het gewoon heel  hard doen, pessimistisch zijn dan bedoel ik. Dat zit in men bloed, en dat moet er uit, anders wordt ik negatief en slecht en dom enzoverder. Dan BEN ik het ineens GEWORDEN. Soms moet je pessimistisch DOEN, want dan worden de mooie dingen mooier. Zoals liefde (daar is ze weer!) Maar serieus: het is toch veel mooier om bij je vriend(in) te nestelen, te beseffen dat je mekaar graag ziet, als je een of ander koppel (een onbekend, vrienden zijn te niet-leuk) ruzie hebt zien maken.

En soms is ruzie maken ook wel eens "leuk". Ik ben van mening dat een meningsverschil een noodzaak is... Hoe moet je anders in godsnaam de minder leuke kantjes van elkaar ontdekken en "er samen aan kunnen werken"? 

Tis heerlijk om écht verliefd te zijn en te beseffen dat je vriendje hélémaal de ware is (papa van kindjes, man van het huis in de toekomst bla bla bla, dat allemaal maar dan veel beter) en dan komt er ineens terug een negatief gevoel: mekaar missen! Maar eigelijk is negatief positief want als je elkaar niet zou missen DAN heb je pas een probleem! Meneer Van Hierboven heeft het ons niet makkelijk gemaakt zeg ik u...

Zoals keuzes maken, nog zo'n geweldige uitvinding. Als je ze maakt twijfel je altijd enorm sterk of het wel de juiste keuze is. Als je ze niet maakt ga je dood, simple is that. Tuurlijk ga je dood van GEEN keuzes maken: niet kiezen = alleen zijn, alleen zijn en niet kunnen kiezen = niet willen kiezen, enzoverder (ik kan het rijtje niet volledig afmaken maar ja, tis volgens mij simpel)

Ik zit nog steeds met de verdraaid moeilijke school-werk keuze in men hoofd. Want een job zal ik heus wel vinden, en eens ik een job heb kan ik ook wel ergens begeleiders vandaan halen om men rijbewijs te halen zodat ik men dat-zou-ik-liever-doen job kan doen... Dus een job-plan zit er al helemaal in men hoofd. Alleen het schoolplan loopt niet zo lekker (ik sta altijd ineens bij STEL ik studeer af :s) en dat zijn stille voortekens voor me. Dan het tweede probleem: hoe vertel ik het thuis? (stel ik heb wél minder dan 4 herexamens) Dat ik eigelijk niet zoveel zin meer heb (met een steeds dunner wordend stemmetje) en mss wel wil stoppen ofzo (onverstaanbaar zacht uitgesproken)

Ergens reken ik op voortekens en uitspraken en ideeën en het laagliggend intelligentiegehalte (ik ben er toch ni door :s) maar ja, toch moet ik het zelf doen. Want als je geen keuzes maakt... Natuurlijk maak ik het mezelf niet al te moeilijk.. Televoting is niet aan mij besteed, die keuzes moet ik al niet maken... maar toch mooi dat mijn favorieten (afgelopen weekend) winnen: Bravo Free (steracteur/sterartiest) en Kathy Satyn (Eurosong)

Zij hebben alvast de juiste keuze gemaakt... nu ik nog!

Zoentjes!

Op het web ben ik een 'consumer' en weet van alles over rss, blogs, tags enzovoorts. Nu word ik 'producer' en dat geeft weer een hoop gedoe met keuzes. Van nature ben ik geneigd om de zaken simpel te houden. Dat lijkt me vooralsnog een goede zelfsturing in dit oerwoud van opties, mogelijkheden, toevogingen, categorieen en uitbreidingen.

1. Tja, ik ben getrouwd in maart. Cliché of niet, het blijft me altijd bij. Al was het alleen maar vanwege de stress en het familiegedoe vooraf. Het was geen peperduur sprookjeshuwelijk met maanden voorbereiding, maar wel heel leuk en bijzonder om mee te maken. Ik hoop het uiteraard maar 1 keer mee te maken. Eigenlijk rolde ik er zonder veel nadenken in. Ik realiseerde me pas hoe heftig zo'n trouwbelofte is, toen ik voor het altaar stond. Dat ook bij wet is vastgelegd dat je voor elkaar en elkaars kinderen moet zorgen. Dat maakte veel indruk.

2. Er zijn dit jaar weer mensen overleden die niet hadden mogen weggaan. De dood vergeet ik nooit. Maar wat ik vooral heb gezien, is de impact die een overledenene heeft op het leven van degenen die achterbleven, juist door te ontbreken. Een paar jaar geleden overleed een oom van mij, hij liet tien kinderen van 18 tot 2 achter. De ontwikkeling van die kinderen loopt zo anders omdat ze geen vader hebben, en omdat hun moeder elke dag weer vecht en rouwt. Als ik dat zie, huilt mijn hart.

3. Ik startte een studie zonder te weten waar ik aan begon. Ik realiseerde me niet hoe zeer een studie die je echt interesseert, je kijk op de wereld verandert. Dit is voor mij heel bijzonder, want ik ben nog niet vaak iets tegengekomen dat me echt in zijn greep houdt. De ontwikkeling van Europa, de evolutie van taal, cultuur, denken... het is als een enorm bouwwerk waar ik niet op uitgekeken raak. Ik vind het bijzonder om dit mijzelf als groentje te zien beleven.

Vreselijke blunders die je in 2007 op je naam hebt staan.

In het land der Belgen is Bescheidenheid koning. Maar als nieuwkomer in het land der Belgen, is het wetboek van koning Bescheidenheid mij onbekend. Dit heeft tot gevolg dat ik in 2007 heel wat strafbare feiten op mijn naam heb staan. In het land der Belgen zouden deze criminele activiteiten te boek staan als Blunders. Deze Blunders worden bestraft met Scha en Schande. Dit geldt in het land der Belgen als een hele zware straf. Ik heb daar zelf niet erg onder geleden.

Drie dingen die je stiekem ongelofelijk trots maakten.

1. In een studieontwijkende bui maakte ik afgelopen zomer een blog aan, en tot mijn verbazing heb ik hem bijna zes maanden later nog. Sterker nog, ik schrijf regelmatig een stukje, al is de kwaliteit de laatste tijd wat ondermaats. Ik vind het heel wat dat er elke dag weer mensen zijn die mijn stukjes komen lezen, en vind het fijn om een plekje te hebben waar ik af en toe iets kwijt kan.

2 en 3. Ik doe met mijn leven wat ik wil, en afgelopen jaar heb ik daar de vruchten van geplukt. Ik rondde eindelijk mijn eerste studie(jaar) af, waardoor ik kon doen wat ik écht wilde doen. En ik wilde jong trouwen, wat ik ook heb gedaan. Ik ben gelukkig met beide keuzes en trots op de goede gevolgen van mijn (soms) tegendraadse gedrag.

Drie mensen die je hiermee wil lastigvallen.

Ik ga helemaal niemand lastig vallen met mijn stokken. En daarmee hoop ik dat de stokkenstorm die door blogland raast, zo lanzamerhand weer een beetje geluwt is. Want inmiddels weet iedereen van iedereen de meest beschamende blunders en wat er in zijn of haar CD speler ligt. Op commando welteverstaan. Het maakt van blogland een eenheidsworst. En dat is nou precies wat we allemaal niet willen. Dus nu als de drommel weer verhaaltjes gaan schrijven over dingen waar je zin in hebt, en niet langer dat standaard gezever. Komaan, blogland lijkt wel zo'n vriendenboekje waar iedereen z'n krabbel in zet. Hup aan het werk, en verbaas me met jullie kunsten.

Je kan maar moeilijk een brouwerijbezoek gaan doen als je nauwelijks tijd gaat hebben om erna op het terras van het brouwsel te gaan genieten. En aangezien ik geen zin heb om achter ongeveer 15 volwassen mensen hun gat te zitten dat ze moeten doordrinken als we niet te laat willen beginnen met eten, is besloten om geen risico te lopen en het hele bezoek maar weg te laten. Zo halveren we het aantal terrasjes wel, maar gaat dat ene terrasje zo veel relaxer zijn.

Goei beslissing Guido!

Ik heb hier niets op tegen, zolang het er niet over gaat. Iedereen kent wel de lawaaierige groepen heren of dames waarvan 1 persoon is uitgedost met strak pakje, ingegipste arm, veel make-up en vooral veel gedoe. Dat gaat er dus over. Ook al omdat het in het openbaar gebeurt. Zulke praktijken zijn voor niemand plezant, niet voor de vrijgezel (misschien voor 5 minuten), niet voor de vrienden (misschien voor 5 minuten) en ook niet voor de cafégangers die nergens iets mee te maken hebben.

Aangezien er toch niet op café gegaan gaat worden, blijft de verkleedpartij "in de vriendengroep" en kan er niet veel schade berokkend worden. "Derover gaan" zal dan ook resulteren in excommunicatie, het is een dunne lijn.

De keuze gaat tussen:

• konijnenpak (of ander dier)
• golftenu (inclusief hoog opgetrokken sokken, pijpje, geruite broek, debardeurke, ...)
• schotse kilt
• ...

Keuzes, keuzes...