kindsoldaten « WordPress.com Tag Feed

Nog altijd slappe knieën tegenover het Islamitisch fundamentalisme

Jack — Wed, 06 Feb 2008 13:01:39 +0000

Al-Qaeda gaat net als in Afghanistan nu ook in Irak op grote schaal kindsoldaten inzetten in de heilige oorlogsvoering van de Islam. In een filmpje op de Arabische zender Al-Arabiya zijn er jongens in de leeftijd van tien tot twaalf jaar bewapend met geweren en pistolen een huis uitstormen en een man op een fiets gevangennemen te zien. Volgens de achterlijke stammencultuur mogen jongens van 14 jaar al strijders worden, omdat ze dan als mannen worden gezien, maar er worden nog veel jongere kinderen ingezet van zelfs 8 jaar. Waarom ze dit doen? Ze zijn zo wanhopig dat ze zelfs kinderen als soldaten inzet om hun doel te bereiken, het invoeren van de Islamitische wet, en om dit te bereiken vermoorden ze dus vooral burgers en kinderen. Veel mensen in het Westen hebben een slappe houding tegenover deze dreiging, en ook na het horen van dit nieuws zal dat zo blijven. Dit heeft groote gelijkenissen met de jaren 30 toen men een slappe houding tegenover het fascisme en Hitler had, net als nu met het Islamitisch fundamentalisme en Osama Bin Laden.

De 'grote leider' van nu.

Echte mannen

Connie — Fri, 07 Dec 2007 15:29:21 +0000

Een Amsterdams cafe. Mijn broer zit tegenover me. Zijn handen trillen, zijn ogen, intens blauw, schieten heen en weer. Af en toe maakt hij een onverhoedse beweging. "Adrenaline level nog skyhigh," zegt hij op mijn vraag. "Het duurt een paar weken, dan is het uit m'n systeem."

Hij is net terug van tien weken oorlog. Tien weken tot de tanden toe bewapende Afrikaanse veldheren. Tien weken voor het leven beschadigde kindsoldaten. Tien weken vluchtelingenkampen. Tien weken tribunalen in dorpen. Tien weken UN soldaten die doen wat ze kunnen. Tien weken meisjes van acht, meereizend met de rebellen, als seksslavin. Tien weken mannen langs de weg. In driedelig pak. Knabbelend aan een mensenarm, een spies met een hoofd erop naast ze. Tien weken waarin het iedere seconde afgelopen kan zijn en je alles en iedereen voortdurend in de gaten moet houden.

Hij laat me foto's zien die hij met z'n mobieltje gemaakt heeft. Een groep opgefokte jongetjes van een jaar of tien, met mitrailleurs en messen kijken wild in de lens. Hij vertelt over een interview met een meisje, elf jaar. Zo beschadigd dat ze alleen nog maar kan fluisteren, in elkaar gedoken, niemand aankijkend. Hij ziet haar nog voor zich. Kan er moeilijk van slapen. Logisch dat je dan zit te stuiteren in een Amsterdams cafe. "Maar de docu is goed geworden," zegt hij. "Veel bewijsmateriaal. Het International Crime Court kan weer een hoop arrestatiebevelen uitvaardigen." "Waarom doe je het?" vraag ik hem. "Omdat ik er goed in ben," is het simpele antwoord.

Terug in de trein. In De Pers staat een verhaal op de voorpagina. De echte man sterft uit. En dus moet er 'geremancipeert' worden. Er is iemand die daar cursussen in geeft. Hoe je weer een echte man kunt worden. Een van de dingen die je leert is koken. Nee, geen appeltaart. Echt koken. Een kip pakken, villen, in stukken verdelen en in de oven ermee. Een van de cursisten heeft er veel van geleerd. Bijvoorbeeld dat de zakken op zijn broek te ver naar achteren zitten, waardoor hij dikker lijkt dan nodig. 'Toen ben ik voor de spiegel gaan staan en kwam ik tot de conclusie dat er voor mij misschien ook nog wel een ontwikkelingsgebied was....' Het staat er echt. Zal ik lachen, huilen of pissig worden over zoveel onbenul?

Buiten is het grijs en stormachtig. In mij is alles in de war.

Afscheid

Connie — Fri, 19 Oct 2007 20:58:10 +0000

Even weg met lief. Naar de Ardennen waar vrienden Richard en Stefan een paar jaar geleden een hotelletje overgenomen hebben. Prachtige plek. Romantisch. Gezellig. Heerlijk hangen op een van de vele banken. Tijdschriften, drankje en boeken onder handbereik. Beetje staren naar het uitzicht. De rivier, de bomen in felle herfstpracht. Dan aanschuiven voor 4 gangendiner. Bijpraten. Rolde gisterenavond lichtelijk teut - aperitief, wijn 2x, dessertwijntje - het bed in.

Toen ging de mobiel. Broertje aan de lijn. "Morgen vertrek ik, ik wilde je nog even gedag zeggen." Zes weken weg. Congo, Oeganda, Darfur. Zes weken lang oorlogsgebied om een docu te maken over kindsoldaten voor het International Crime Court. We kletsen een beetje en hangen op. Ineens ben ik volslagen nuchter. Afscheid nemen. Dit was afscheid nemen voor het geval dat. Kut! Hij belt me nooit voor hij weggaat. Zat onlangs drie maanden in Alaska en belde me niet. Dit is anders.

Ik bel hem terug. "Je doet toch wel voorzichtig. Kijk goed om je heen. Neem geen risico's." Eigenlijk wil ik zeggen. Ga maar niet. Laat een ander het doen. Waarom jij? Ik weet het antwoord: iemand moet het doen. Iemand moet de waanzin zichtbaar maken. Bewijsmateriaal verzamelen zodat recht gedaan kan worden. Het gesprek dat we aan de oppervlakte voeren verloopt heel anders dan het gesprek dat daaronder ligt. Wetend hoe groot de risico's zijn. Dat het zo maar de laatste keer kan zijn dat we elkaar spreken.

Terwijl lief en ik gezellig aan de croissants met uitzicht zaten, vloog hij richting hel. Iemand moet het doen.