Wie verzucht het niet dagelijks, multitaskend, onderweg naar ergens: "Sorry, geen tijd, druk, druk, druk...ledigheid is des duivels oorkussen". Misschien verzucht u het iets deftiger: "Excuses, ik moet me verontschuldigen voor het gebrek aan tijd, in een ledig hert daar wascht ongure lust en 't is de rechte peul, daer op de duyvel rust."

Wie niets te doen heeft wordt door de duvel verleid. Nu mag dat in vroeger tijden waar de duvel het niet zo druk had een waarheid zijn geweest, ik betwijfel of dat nu nog het geval is. Overal zie ik uitvreters, nietsdoeners en andere lamlendigen in volstrekte goddelijkheid hun lethargisch bestaan praktizeren. Ze liggen als pasha's op het bedje en vreten de aangereikte zoete druiven.

Leven op kosten van de maatschappij terwijl je jezelf zou kunnen onderhouden is natuurlijk een duivelsche aangelegenheid maar ik vermoed zomaar dat het gezegde daar niet specifiek op doelt.

Ik geef u voor de vrijdag de volgende stelling: vandaag de dag loont ledigheid en de duvel is naar z'n ouwe moer.

Laat tijdens de vrijmibo uw gedachten er maar eens over gaan of inzet en toewijding nog de moeite waard zijn. Waarom niet de ledigheid omarmen, zelfs als het slecht gedrag veroorzaakt? Zijn er nog voldoende repercussies om u van dat slecht gedrag af te doen zien? Eergevoel anyone?

Fijn weekend.

Ook oude sentimenten komen weer bovendrijven.

We zijn gevuld met/vervuld van Pasen.
Mijn hoofd bevat dichtwerken.
Hugo en Hagar. Peeters en Claus.
‘Ik schrijf je neer’ en ‘Ook wij, titaantjes’.

en wat nou met de moeder?
Of was het een ode aan de vrouw.

Mijn hoofd rust op mijn arm.
Romeinse posities worden aan- en ingenomen.

Wat gebeurt hier nog spontaan, en wat met voorbedachte rade?
Stil verzet, ten koste van je geloofwaardigheid?
Een kam is nog geen toegeving. Of toch?

Ik moet de vaagheid laten varen en
voluit
leren spreken.

Stilte en groot.

Een karakterisering in twee worden,
die op verkeerdelijke wijze gecombineerd lijken.

Het is zondag en men is ledig.
[Is dat wel toegestaan?]

Noot:
Ik geniet meestal van boeken, maar bij verplichting daalt het eeuwig verlangen.