“Ik word journalist”, vertelde ik aan geïnteresseerden. “Voor een enorm prestigieuze krant of een bekend tijdschrift en tientallen jongeren gaan naar me opkijken, omdat ik zo’n interessante artikels zou schrijven dat ze er in no time stijve tepels van krijgen’.

Ik had ambitie, als kind. En mijn omgeving juichte me toe.

“Gij moet schrijven, gij kunt dat goed.”, zeiden ze me. “Gij hebt tàlent”, klonk het.

Ik had geloof, als kind. Ik geloofde de mensen die me fluisterden dat ik talent had. Ik zou iets betekenen in de wereld. Ik stelde alles af op mijn schrijven, omdat het het eerste compliment was dat ik had gekregen. Het was het eerste waarvan iemand me ooit zei dat ik er goed in was.

Studiekeuzes. Drie jaar later lig ik ’s nachts steeds vaker wakker. Of ik wel de goede keuze heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat ik wég wil waar ik nu ben. Qua academisch succes heb ik er nochtans geen reden voor. Ik weet niet hoe herexamens voelen en ben er vrij zeker van dat ik mijn Master Communicatiewetenschappen makkelijk in vier jaar kan afleggen. Nee, dat is niet de reden van mijn kopzorgen.

’s Nachts lig ik wakker. Ik denk aan wat ik niét heb gekozen. Ik kijk terug naar het verleden en zie dat ik mezelf een beetje voorgelogen heb. Ik zie dat ik mijn eigen leugen geloofde. Maar een oude wijsheid vertelt me stilletjes in mijn oor dat hoe snel de leugen ook is, de waarheid haar wel inhaalt. En dat moment is aangebroken, vrees ik.

“Ik wil geen journalist worden”, vertel ik aan geïnteresseerden. “Het is oneerlijk een 17-jarig kind zo’n beslissing te laten nemen. Ik wist niet wat ik deed. Schrijven is niet mijn talent.’

“Ge hebt fout gekozen”, zeggen ze me. “Maar wij ook.”

Of: Hoe mensen volwassen worden en de wereld rondom hen ook. Of: Hoe ik stilaan begin te beseffen wat ik écht wil en hoe dat for some reason onmogelijk lijkt.

‘Bambi’. Hét antwoord als je aan mensen vraagt welke film de meest droevige is. Daarop volgt dan een hele uiteenzetting over de dood van de moeder en Bambi die daar alleen achter blijft, zo moederloos. Natuurlijk wil het lot dat ik enorm tegendraads ben, zelfs als ik dat niet wil, want Bambi kan mij tot geen tranen bewegen. Nooit. Ik kan mij zelfs niet herinneren dat ik als kind geweend heb bij Bambi. Waarop u kan opperen dat het menselijk geheugen slecht is. Wat natuurlijk de volledige waarheid is, maar ik kan met gemak tientallen films opnoemen waarmee ik als kind wel geweend heb.

En één van die films is Frank en Frey, voor de echte hardcore filmliefhebbers onder ons ook wel The Fox and the Hound genoemd. Frank en Frey is mijn Bambi. Bij Frank en Frey huilde ik elke keer opnieuw. En opnieuw. Zélfs als ik ‘m twee keer achter elkaar keek. Zélfs als ik hem twee keer achter elkaar keek en de tweede keer mijn hoofd bij elke triestige scene onder een deken stak en weigerde het deken van mijn hoofd te tillen. Het leek wel alsof mijn hersenen één of ander automatisme hadden ontwikkeld. En u weet wat ze zeggen van automatismen: die gaan nooit weg.

Indeed so, want zelfs als verbitterde puber kon ik erom wenen. Indeed so, als (bijna) volwassen vrouw moet ik er nog steeds van bleiten. En indeed so, ik heb niet eens de hele film nodig, dit fragment is méér dan genoeg om een traan van mijn wang te voelen rollen. I am thàt easy.

Als ik naar de Olympische wielerwedstrijd kijk, krijg ik al zweetuitbarstingen van de gedachte alleen al dat die renners aan het rijden zijn. Vanaf het moment dat ik me mezelf inbeeld dat ik 250 km moet rijden, krijg ik zware hartkloppingen en voel ik me genoodzaakt de post te veranderen naar het lichtzinnigere Vitaya. Waar ik dan alweer uren commentaar kan spuien op heruitzendingen van heruitzendingen van interieurprogramma’s. Om daarna alweer doodgeslagen te worden door de Spelen.

En dan bedenk ik me dat ik eigenlijk al die dingen ook wel kan.

*Lezerspubliek valt en masse van hun stoel bij deze laatste zin.*

Ja, u leest het goed. Ik kan al die dingen eigenlijk ook wel. Ik kan fietsen. Ik kan tegen een bal schoppen. Ik kan zwemmen. Als ik zou moeten roeien, zou ik het wellicht ook wel kunnen. Ik kan mezelf perfect over de schouder laten zwieren door een judoka. Ik kan àlles. Natuurlijk wel significant slechter dan die sporters, maar het is niet fysiek onmogelijk voor mezelf om dezelfde wegrit in ongeveer 5 dagen, 18 uur en 8 minuten af te leggen. Maar er is één ding, één ding dat ik niet kan. Ik kijk er met open mond naar, staar af en toe en probeer de nare herinneringen uit mijn hoofd te bannen.

Ondertussen is het al zowat twee jaar geleden dat ik nog een les L.O. moest uitvoeren, maar ze branden nog altijd in mijn herinnering. De hel, alsof de hele middelbare school nog niet hellig genoeg was. Want L.O., dat was mijn buisvak. Hard. Ik kon er allemaal niets van, ik kon met moeite een les overleven. En als er één trimester was waarvan ik het meeste schrik had dan was het wel van dat waarin gymnastiek werd gegeven. Want schoppen tegen een bal kon ik wel goed genoeg om een vijf te krijgen. Lopen kon ik wel goed genoeg om een 4 te krijgen. Maar gymnastiek kon ik zo slecht dat ik er hevige nachtmerries van had. Zeer hevig.

De basis was dat je je eigen gewicht moest kunnen dragen. Iedere normale mens kon dat, volgens mijn leerkracht. Dus moesten we ons optrekken aan één of andere stok. ‘Yeah right, dat elke mens dat kan’, dacht ik en zag tot mijn afgrijnzen dat zelfs de meest sukkelige zwakkelingen zich naar boven konden trekken. En ik wist exact wat er ging gebeuren als ik dat zou proberen. En exact dàt gebeurde ook toen ik het probeerde.

Niéts.

Ja, u hoort het. Er gebeurde niéts. Behalve dan dat een frustratiegolf mijn toenmalige leerkracht raakte en dat ze maar bleef proberen mij boven te krijgen. Which did not work, natuurlijk. Dus gebeurde er nog meer niets.

En nu, twee jaar later, staar ik nog altijd naar al die gymnasten. Die salto’s kunnen maken, en rondjes draaien en vallen, maar toch na enkele seconden rechtstaan. Ze doen alles waarvan ik wéét dat ik het niet kan. Zelfs niet als ik er 5 dagen, 18 uur en 8 minuten de tijd voor krijg.

[Ondertussen mag u nog steeds uw meest waanzinnige Spanje-belevenissen posten bij mijn sublieme smeekbede.]

Dàt mis ik. Nieuwe dingen, nieuwe mensen. Het gevoel dat ik niet voor niets over strakke wielertenues schrijf.

Omdat ik zelf een hartsgrondige hekel heb aan fietsen, zoals eerder vermeld, vind ik fietsers een angstaanjagend en onheilspellend fenomeen. Dat geeft me voldoende reden om hen te begluren en hun every single move waar te nemen; een activiteit waarmee ik me daarnet in de auto minutenlang kon bezig houden.

En toen! De vertwijfeling sloeg toe. Uit mijn pas begonnen onderzoek* bleek immers dat er verschillende soorten fietsers zijn. De plezierfietser, de minderjarige fietser die autoloos door het leven moet, de groene fietser en de werkende fietser. De werkende fietser is, rara, een persoon die met zijn fiets naar het werk trekt. Niet veel bijzonders, denkt u, maar mijn onderzoek* toonde aan dat er twéé soorten van deze werkende fietsers bestaan.

a) De werkende fietser die vermoedelijk niet al te ver van zijn/haar werk woont en rustig in gewone klederdracht, mààr met tas, fietst.

b) De werkende fietser die vermoedelijk verder van zijn/haar werk woont en in een fietspak, mét koersfiets, fietst.

Deze laatste categorie fascineert mij mateloos. Want:

a) Ik zou nog in geen 100 jaar in zo’n fietspak kruipen, met in mijn achterhoofd onthullende vetkwabbels, vieze geurtjes en onhygiënische toestanden. Want daaraan doen zulke pakken mij denken.

b) Doorgaans fietsen ze vrij snel en hebben ze enorme beenspieren en ben ik dus wetenschappelijk verplicht om secondenlang te staren naar wat nooit van mij zal zijn. En dan heb ik het over de spieren, niet over de fietser him or herself.

Door mijn oneindige fascinatie kwamen plots enkele vragen in mij op, die sindsdien onbeantwoord door mijn hoofd spoken. En daarom moet u, mijn lezer, deze vragen beantwoorden. En eigenlijk is het maar één vraag, dus u heeft geluk!

Waarom doen werkende fietsers categorie B zo’n koerspakje aan?

a) Het bevordert hun aérodynamica.

b) Ze vinden het fancy.

c) Ze willen opvallen tussen het ordinaire fietsvolk, door hen ook wel het plebs genoemd.

d) Ze doen dit om zo hun gewone kleren na de rit nog te kunnen dragen en dus proper te houden. Zo moeten ze niet zweten in de kleren die ze de rest van de dag nog moeten dragen.

Als antwoord D het correcte antwoord is, heb ik nog een aantal belangrijke bijkomende vragen. Dus gesteld dat ze dat strak pak aandoen omwille van hygiënische redenen:

a) Dan wassen ze elke avond hun fietspak, want ze hebben er die dag minstens één maal (normaliter twee maal) in gereden en het is dus vuil en bezweet.

b) Dan hangen ze elke avond hun fietspak open, zodat het verlucht, want elke avond zo’n elastieken pak wassen, is niet goed voor de elasticiteit ervan. Doch wassen ze het pak om de X aantal dagen. Waarvan X < 5.

c) Dan hangen ze elke avond hun fietspak open, zodat het verlucht, want elke avond zo’n elastieken pak wassen, is niet goed voor de elasticiteit ervan. Het pak wassen ze nauwelijks.

d) Dan frommelen ze het pak weg, trekken het de komende dagen opnieuw aan en zijn zo dus nog onhygiënischer dan wanneer ze zouden fietsen in hun eigen kleren.

Help mij met deze zenuwslopende vraagstukken uit mijn leven.

* Niet wetenschappelijk

** Naar het schijnt bestaat mijn doelpubliek uit Bridget Jones vrouwen en spreek ik hier allicht niet de correct doelgroep aan, maar de Bridget Jones vrouwen mogen mij steeds komen opbiechten wat hun liefdesobject zou doen met zo’n fietspak.

*** Hoe noemt zo’n fietspak, eigenlijk, feitelijk?

Ik begeef mezelf van mijn thuis naar de apotheek in mijn dorp. Een fietstocht die vijf minuten hoort te duren, maar voor mij toch zeker tien minuten duurt. Ik kan niet fietsen. Fysiek kan ik het natuurlijk wel, want ik ben gezond en beschik over twee benen waarmee ik mezelf vooruit kan trappen. Maar toch kan ik niet fietsen. Ik bedenk mezelf dat een snelloper, of een middelmaatloper, me wellicht zou kunnen inhalen. Ik duw mezelf vooruit en voel hoe ik plots een zeer scherpe hoofdpijn krijg. Te veel wind in mijn rechteroor, godverdomme toch.

Al hijgend ga ik de apotheek binnen. Ik hoop dat ik niets moet zeggen, kwestie van niet over te komen als één of andere zenuwzieke stalker die elk moment uit elkaar dreigt te vallen in kleine stukjes mens. Want zo komen hijgers wel eens over, vind ik, zeker als ze oog in oog staan met de lokale apotheker. Ik doe er zowat twintig seconden over om mijn voorschrift open te plooien, wat eigenlijk wel verdacht lang is. Ik tril een beetje en ben me té bewust van het zweet dat uit mijn poriën komt waardoor ik me inbeeld dat ik liters water verlies. De vrouw haalt me het product, want medicijnen zijn ook producten, en vraagt me of het zo zal gaan. Daarmee bedoelt ze of ik een zakje moet hebben. Ik denk aan mijn onbestaande aerodynamica en hoe die wel enorm verkloot zou worden door zo’n zwepend en zwierend plastic zakje aan mijn stuur en zeg dat het niet hoeft.

Ik wandel naar buiten en zie daar mijn fiets opnieuw staan. Soms denk ik dat hij naar mij grijnst en mij stiekem uitlacht als hij andere fietsen tegenkomt. Zo van “Mijn baasje gaat liever een half uur te voet dan vijf minuten op mijn onbeschrijfbaar pijnlijk zadel te gaan zitten”. Want zo is dat. Ik zet me op de fiets, probeer ervoor te zorgen dat mijn rok op z’n minst een beetje blijft zitten waar hij hoort en dat oude mannen tevergeefs naar mijn onderbroek proberen te staren. Of ik daarin slaag, weet ik niet, want ik kan mezelf natuurlijk niet frontaal bekijken als ik fiets. Ik vraag mezelf tevens af hoe iemand er ooit op komt om wielrenner te worden. Of ooit denkt ‘ik ga voor de leute de Ronde van Frankrijk rijden… Als hobby. Zonder ervoor betaald te worden.’.

I truly wonder, hoor. En ik vraag me ook af waarom ik niet te voet gegaan ben, in the first place, als ik toch liever een half uur te voet ga dan vijf minuten te fietsen. Ik ben nog steeds een mysterie voor mezelf, zoveel is duidelijk.

Little did I know dat ik in dat zeventiende levensjaar een identiteitswijziging zou meemaken waar menig transseksueel “U” tegen zou zeggen. Plots had ik genoeg van al die zekerheden die ik voor mezelf had geschapen. Ik moest de dag maar eens plukken, carpe diem, go with the flow of in het Genks ook wel “chillen” genoemd. Die onzekerheid beviel me wel. Elke dag een nieuw leven.

Nu komt het moment dat ik weldra twintig zal zijn. De leeftijd waar ik als klein meisje, doch al vrouw, naar uitkeek. Want twintigers, die hadden het voor elkaar. Diploma’s, jobs, huizen, auto’s, geld, wilde doch concrete plannen. Toekomstvisie. Hetgeen ik als klein meisje al had, hadden die twintigers ook… Alleen werden zij betaald om wijsheden uit te kramen. Mensen kijken me nu aan, de vrouw die altijd weet wat ze wil, en ze stellen mij vragen. Over mijn toekomst. Over wat ik ga doen, als twintiger. Ze kijken me aan en ik staar terug naar de leegte in de verte. Ik weet het niet, ik ben mijn dromen kwijt. Ze willen me helpen met clichés die ik steeds zelf in de mond nam. Clichés die nooit naar waarde geschat worden, maar zoveel wijsheid bevatten dat ze moeilijk na te leven worden. De toekomst staat aan mijn deur zeggen ze, ik moet ze alleen maar invullen.

Maar ik weet niet hoe ik dat moet doen. Kiezen wordt een synoniem voor verliezen en ik ben een geboren winnaar… Ja, de toekomst staat aan mijn deur, maar ik ben angstig, trek de gordijnen dicht en doe alsof ik niet thuis ben.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een gemeente waarin iedereen denkt te weten wie ik ben, omdat ze per ongeluk in een straal van vijf kilometer van me wonen en mijn ouders geregeld tegen het lijf lopen.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een virtuele kennissenkring waarin mensen denken me te kennen op basis van wat ik besluit neer te schrijven, nooit nadenkend over wat ik weiger neer te schrijven.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een huis, dorp of stad waar er steeds lawaai is waarom ik niet vraag. Complete stilte en leegte zover mijn ogen kunnen zien, dat wil ik.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet gevangen in oordelen en vooroordelen. Niet gevangen in stank. Niet gevangen in woorden die ik – zonder succes – probeer niet te horen of net wél probeer te horen.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet eenzaam.

‘Het is morgen zondag’, antwoordde hij.

De tijd haalt me in.

Dan kon ik nu zo door de weiden trekken, richting soulmate. Kon ik onderweg een boeket boterbloemen plukken en al huppelend door steegjes springen. Kon ik eens daar aangekomen door een raam klimmen, want zo atletisch ben ik natuurlijk wel. Bovendien zou de soulmate mijn onderbroek als kind toch al 7293 keer gezien hebben en zou ik dus gerust mét één van mijn honderdvierentwintig rokken naar boven kunnen klauteren. Of om het mezelf makkelijker te maken: Door het raam op het gelijkvloers.

Had ik vroeger maar meer moeite gedaan. Had ik vroeger maar meer flippo’s uitgedeeld in plaats van ze allemaal zelf te willen. Had ik vroeger maar geen dramarama gemaakt over die ene flippo die mij ontvreemd werd. Had ik maar met Pokémonkaarten gesmeten. Had ik maar een hobby gehad die ik langer dan een week uitoefende.

En woonden er hier maar niet oneindig veel schralerds, dat ook.

There are nine million bicycles in Beijing.
That’s a fact.It’s a thing we can’t deny,
Like the fact that I will love you ‘till I die.

Dàt zingt ze in haar eerste strofe. Ergernis alom. Want die laatste regel is helemààl geen feit. Ja, inderdaad, romantiek kan niemand mij verwijten. Toen ze me er echter op begon te wijzen dat er zes miljard mensen op de wereld zijn – of toch ongeveer – moest ik echter wel nadenken. Ze wist er me immers nog bij te vertellen dat ze zich daarom zeer klein voelde en ik kon niet anders dan haar daarbij gelijk geven. Vergiffenis om haar eerste strofe zal ik haar echter nooit geven.

Maar bon, ik was dus aan het denken geslagen.

Er zijn zes miljard mensen.
Er zijn tien miljoen Belgen.
Waarvan er ongeveer zes miljoen dezelfde moedertaal hebben als ik.
Dat is relatief gezien weinig.
En toch.

Ja, mijn denktank stond gloeiheet. Dat ik voor die zes miljard mensen niets zou betekenen, daar kan ik me nog bij neerleggen. Maar toen kwam dé gedachte.

Als ik sterf dan zal ik niets betekend hebben voor Vlaanderen. Er zullen helemaal geen - voor mij - onbekende mensen aanschuiven bij mijn doodskist. Er zal niemand opstaan en een heel emotionele speech afsteken over hoe ik zijn/haar leven volledig veranderd heb.

En ergens, ergens vind ik dat wel spijtig. Dat er zo geen onbekende mensen naar me toe stappen en zeggen: “Hey, Eikebah*, gij hebt mijn leven veranderd, zenne, mokkel.’ [Maar het is not done om dat toe te geven zeker?]

• Waarom maken mensen dingen altijd moeilijker dan ze zijn? En ja, mannen, jullie zijn ook nog steeds mensen, don’t look at my sex.
• Ik ga nu verzekerst gigantisch veel hits krijgen omdat ik het woord “sex” gebruikt heb. Twee keer zelfs, nu. Ha!
• En dat terwijl ik nooit “sex” zou schrijven in een Nederlandstalige zin, want ik ben daar zéér puriteins in. Met KS, enzo. Seks.
• Nog meer hits!
• Is het verboden om een poster mee te nemen die ergens hangt te hangen. Laten we zeggen: in de lockerroom van de AB. Is daar een bepaalde wet voor? If so, dewelke?
• Ben ik de enige strijdster van “speculaas”? Mensen die “speculoos” zeggen, zouden geliquideerd moeten worden. Bye bye, half Vlaanderen. Tenzij ze om vergiffenis vragen en het belang inzien van speculaas speculaas te noemen. Ik noem Sinterklaas toch ook niet Sinterkloos.
• Ik wil een SMS-partner. Zo iemand waar ik nutteloze sms’jes naar stuur. Zo van: OMFGWTF!!111!!!FTW.
• Ik wil eveneens iemand die net zoals ik compleet gek wordt van de inconsistentie in de bovenstaande zin. Eerst SMS met hoofdletters en daarna zonder. FLIP!
• Waarom zou ik vandaag leren als ik morgen ook kan leren?
• Ik wil mayonaise met broodje.
• Volgend academiejaar ga ik wérkelijk meer moeite doen om mijn vriendenkring uit te breiden. Yes, it will be I crashing your kot.

Nu heb ik niets tegen papers. Helemaal niets, eigenlijk. Ik ben ook al gewend aan de totaal ongestructureerde werking van de KULeuven en het feit dat er tussen de docenten en departementen totaal geen communicatie is, whatsoever. Wat dan logischerwijs leidt tot slecht gestructureerd onderwijs en dat ervoor zorgt dat àlle papers van een heel jaar op 2 maanden worden gepropt. Gewenning is a good thing, soms.

Waar ik me wel nodeloos aan begin te ergeren, is mezelf. Ja, ik erger me aan mezelf. Oeverloos. Eindeloos. Ik ben zowat gekroond tot de groepswerkbitch. Zonder het zelf te willen, feitelijk. Ja, ik ben een beetje dominant. Ja, ik ben een beetje perfectionistisch. Ja, ik ben een beetje zeer neurotisch. En ja, deze drie eigenschappen hebben wellicht toegedragen tot mijn kroning als Queen Of The Bitchyness. Ik probeer mijn neurotische trekjes aan de kant te leggen, ik probeer mijn planning naast me neer te leggen, ik probeer… Maar het lukt niet. Dus mail ik maar naar mijn groepsgenootjes. Proberend om lief over te komen, maar sommige dingen kunnen nu eenmaal niet superliefkonijnschattigachtig verwoord worden.

And I wonder, is het abnormaal dat ik mijn papers op tijd af wil? Is het abnormaal dat ik mooi uitgetypte interviews als bijlage wil? Is het abnormaal dat ik hier zo moedeloos van word? Is het abnormaal dat ik als enige mails zit te sturen om iedereen bijeen te krijgen? Is het abnormaal dat ik schrik heb dat bepaalde vriendschappen en mogelijke vriendschappen eronder lijden?

Zoveel vragen. Zo weinig antwoorden. Zo weinig relativering.

Tot hij PLOTS *tromgeroffel* een stukje gesprek liet zien tussen hem en een ander meisje. Iets van vluchten naar Dublin. Voor 10 euro. Heen-en-weer.

Vliegtuig. Tien euro. Dublin. Hoofdstad. U weet wel, mijn missie om alle Europese hoofdsteden te bezoeken. En u weet het, of u weet het niet, maar ik heb geen zittend gat. Dus terwijl ik al half aan het boeken was, bleek plots dat ik de enige was die al bijna aan het boeken was. Het Lief wees me erop dat hij er absoluut geen geld voor had. En dat ik er ook geen geld voor had. De vriend zelf was nog aan het twijfelen. Anderen waren op dat moment niet online.

Dus zat ik daar. Tot het besef komende dat dit een reis was waar ik niet aan zou deelnemen. En ergens weet ik niet of ik nu blij moet zijn, omdat dit mij een ware financiële ramp heeft bespaard of dat ik eerder triest moet zijn, omdat ik niemand heb die net als ik even enthousiast zou hebben geboekt. Met die iemand zou ik dan vandaag wel uren gebleit hebben na het uitrekenen van de kosten en het bekijken van het budget.

But hey, there is always de spaarrekening waar ik weiger aan te komen, maar die er wél is. Nu alleen de even onbezonnen soulmate nog. *kijkt rond* *kijkt vooral niet naar budget* *zal nooit realistisch worden*

Omdat het internet dé plaats is waar mensen elkaar beoordelen op basis van niks, noppes en nada besluit ik één van mijn dilemma’s dan maar te delen op mijn weblog. Let op, het is een zéér zwaar dilemma en ik worstel er al zeker vijf jaar mee. Vijf jaar hetzelfde dilemma, u vraagt zich vast af hoe ik nog met mezelf kan leven. Dat vragen we ons namelijk allemaal wel af.

Here goes the dilemma: Ik heb issues met Radiohead. Serieuze issues. Ik wéét niet wàt ik vind van Radiohead. Echt. Ik weet het simpelweg niet. Vind ik ze goed? Vind ik ze okee? Vind ik ze saai? Vind ik dat ze toch maar eens dringend moeten ophouden met hun wereldverbeteraars-gedoe omdat het mij toch wel barstende hoofdpijn bezorgt? Vind ik dat ik er al vijf jaar tijd in steek om mij te laten overtuigen en dat het nog altijd niet volledig gelukt is en dat ik het dus maar moet laten gaan?

Antwoord: ik wéét het niet. Echt niet. Misschien stoor ik me nog het meest aan de mensen die mij zeggen dat ik Radiohead moét goed vinden. Omdat ze groots zijn. Zoals Allah ofzo. Zeg mij, wat vind ik van Radiohead?

[Helft van het lezerspubliek is het met mij eens en vindt mij nu een zeer toffe. Andere helft van het lezerspubliek zal mij een pak minder graag zien, omdat zij denken dat mijn muzieksmaak niet overeenstemt met die van hen en ik daarom moet branden op in de hel. De laatste groep zal dit nochtans ontkennen. Ze zullen zeggen dat ik het recht heb op een eigen mening en dingen bazelen van des goûts et des couleurs, maar in hun gedachten zal ik toch dalen in hun achting. En wacht maar tot ik dan nog vermeld bij welke andere groepen ik hetzelfde gevoel heb. Wacht maar tot die dag! Ik zal op de brandstapel gesmeten worden en mijn kansen om het ooit te maken in de media – en dan vooral mijn kansen om muziekrecensent te worden - volledig verspelen]

Het is al duidelijk dat “Eikebah” een incorrect antwoord is op bovenstaande vraag. Ik heb een hele reeks bezigheden die ik liever doe dan het bijwonen van een familiefeest. Een hele reeks, I says. Letterlijk.

- Een hele dag naar een aquarium boordevol vissen staren.

- Een hele dag naar een aquarium zonder vissen staren.

- Mezelf laten herstylen.

- Karaoke.

- Naar zeven wijvenfilms kijken. Zonder pauze.

- Oogzalf indoen.

- Vissen.

- Kaarten.

- Bingo.

- Het uitvoeren van dingen die ook daadwerkelijk leuk zijn.

You sees: een reeks. Een hele reeks dingen die ik verschrikkelijk vind, maar op de Ladder Der Verschrikkelijkheid toch lager scoren dan het bijwonen van familiefeesten. Natuurlijk is er ook een reeks van handelingen die nog minder leuk zijn dan het bijwonen van een familiefeest.

- Mezelf niet kunnen douchen/wassen/mijn haar niet kunnen wassen.

- Marteling.

- Vliegtuigcrash meemaken/sterven op eender welke andere manier.

Als dit niet àlles zegt over mijn voorliefde voor dergelijke feesten dan weet ik het ook niet. Familiefeesten zijn niet mijn ding. Niet van mijn familie en ook niet van andere families waar ik me al dan niet hoor thuis te voelen. Op familiefeesten kan ik alleen maar angstvallig naar de klok kijken in de hoop dat

a) alles zo snel mogelijk stopt.

b) Een bom zal afgaan waardoor de aandacht van de aanwezigen afgeleid is en ik kan ontstappen. (al dan niet via het raampje van het toilet, nvdr.) (dat zal van de grootte van het desbetreffende raampje afhangen, nvdr.)

What can I say? Ik ben geen familiemensch. Tenzij ik er enkele kilo’s chocolade voor in ruil krijg. Een mens moet soms een kosten/baten-analyse maken, niet waar?

o Aperitiefhapjes (namelijk mini-mini-pizzaatjes)

o Bruchetta’s

o Pasta (of slaatje met gemarineerde kippenreepjes en fruit gepaard met stokbrood.)

o Een oneindige buffettafel. ONEINDIG!

• Als ik dat niet kan krijgen, trouw ik niet.

• Zonnebrillen dragen in een gebouw is achterlijk. Vooral als de zonnebril even groot is als je hoofd.

Maar ondertussen kom ik tot de conclusie dat ik misschien net iets té veel naar NG heb gekeken. Of om het anders te zeggen: Ik heb net dat beetje teveel vliegtuigen zien neerstorten. Ik analyseer wat allemaal kan gebeuren: fout van de piloot, terreur, foute reparatie, fout in de fabriek, kind in de cockpit,… Ik analyseer de verschillende plaatsen waarop het vliegtuig kan neerstorten: In een drukke levenswijk, in de bergen, op het platteland, naast de landingsbaan,… Ik analyseer de overlevingskansen van een crash: klein, miniem, onbestaand,… Ik analyseer te veel.

Zo komt het dus dat ik overmorgen met knikkende knieën het vliegtuig zal instappen. Zo komt het dus dat mijn rationele ‘vliegtuigen behoren tot de veiligste voertuigen ter wereld’ is omgeslagen in een slecht voorgevoel. Zo komt het dus dat ik enkele van mijn beste vrienden al op de hoogte heb gebracht van mijn toekomstig overlijden. Zo komt het dus dat ik elke avond tegen mezelf zeg dat het nu echt genoeg is geweest met die neerstortende voorwerpen, maar dat ik er enkele uren later toch naar zit te staren. En te analyseren.

“Goh, ik denk het niet.”

Ik dacht anders wel dat het minder zou kosten. “Maar allez, dat hoort toch minder te kosten. Hoeveel mensen zijn er die ernaast zouden willen wonen? Weinig toch…”

Vraag en aanbod, enzoot.

Mijn monoloog ging verder: “Ik zou er in ieder geval niet naast willen wonen.” Ik bazelde dingen over kinderen, verkrachters, rare mannen die aanbellen aan het verkeerde huis. Over dat ik niet een geschikte persoon ben om raad te geven aan wenende prostituees als ze op een blauwe maandag naar mij zouden komen. Niet omwille van hun beroep, maar omdat ik nóóit de geschikte persoon ben om raad te geven.

Plots begon ik mezelf wel heel errug conservatief te vinden. Waarop ik me dan toch inbeeldde hoe het zou zijn om naast een huis van vertier te wonen waar praktijken à la Matroesjka’s geen schering en inslag zouden zijn. Nee, zelfs dan kon ik het nog niet aan.

“Ik zou me zo ergeren. Je zit rustig televisie te kijken en in je ooghoek zie je heel de tijd dat vervloekte neonlicht. Blauw. Rood. Blauw. Rood. It would drive me crazy.’ Zo crazy dat ik het er op een nacht verzekerst zou afhalen. Ik zou me zelfs ergeren moest ik naast een Chinees restaurant wonen, peins ik.

“En”, begon ik mijn afsluitend argument, “als je dan ruzie hebt met uw vent en hij dreigt ermee naar de hoeren te gaan dan kan je niet eens zijn banden platsteken. Want hij kan te voet!”

“Je kunt altijd zijn knieschijven kapotslaan.”