Schuilen helpt niet, want het waait te hard. Natuurlijk stopt het met regenen zodra ik mijn straat binnen rijd. Tot overmaat van ramp is Schattie er niet om mij heldhaftig te vinden en bewonderend naar mij te kijken: zijn regengodin, zij trotseert zelfs de afschuwelijkste stortbuien.

Dus zeur ik maar een beetje op mijn blog. Waarvoor mijn excuses.

Het fascineert me dat sommige mensen beslist hebben om hun hele leven in te richten volgens een bepaald geloof. Ze laten hun religie vertellen wat ze moeten eten, welke kleren ze mogen dragen, hoe ze zich moeten gedragen.

Eigenlijk vind ik het biezonder dat mensen vandaag nog geloven. In mijn bescheiden mening is religie uitgevonden om dingen zoals onweer of het ontstaan van de mens te verklaren. En misschien ook wel een beetje om een maatschappij met regels en wetten te creëren. De bestaansredenen voor een geloof zijn nu helemaal achterhaalt: we weten dat onweer een verschijnsel is van elektrische ontladingen in de atmosfeer en dat de mens geëvolueerd is uit apen. Onze maatschappij heeft ondertussen ook wetten en regels gemaakt die los staan van geloof.

En vooral: we kunnen zelf nadenken. Daardoor kunnen we onze eigen principes vormen en moeten we niet blindelings de regels van iemand anders volgen. Daarom fascineren de ultra-orthodoxe joden in Antwerpen me. Ze staan zo ver af van mijn eigen leven. Ik zou willen weten wat ze denken, hoe ze ruzie maken en of ze stiekem regels overtreden. En wat zouden ze over ons denken?

Ten tweede mag ik een vriend/in meenemen op cruisetocht. Een cruise van Oostende naar Nieuwpoort en terug weliswaar, maar er is iets met gegeven paarden en hun bek dat me tegenhoudt om de bon in de vuilnisbak te kieperen. Kan nog leuk zijn tussen al die bejaarden. Toch?

Beide prijzen heb ik gewonnen via een interne website van het werk. Het hielp volgens mij wel dat intranet finaal crashte net nadat ik mijn gegevens had ingevuld en het zo voor mijn concurrenten onmogelijk was om mee te dingen naar deze fantastische prijzen. The winner takes it all, folks!

De in een overwinningsroes gekochte kraslotjes zette me dan weer met beide voeten op de grond. Een (echte) wereldreis zit er voorlopig nog niet in.

Mensen uitnodigen, en dan vooral je ouders, betekent werk. Het is niet alleen het koken zelf waar tijd in kruipt, maar helaas ook de rest van het - in de vakantie sterk verwaarloosde - huishouden. Daarom dus dat Schattie en ik op een prachtige dag als gisteren niet eens een stapje buiten konden zetten, maar non-stop stofzuigden, afwasten, afstoften,... om ons huisje een beetje toonbaar te maken. Schattie's ouders waren nog nooit op ons appartement geweest en verwachtten natuurlijk een rondleiding. Alle kamers moesten daarom onder handen genomen worden. Zucht. Ik begon eindelijk het nut van een housewarming party in te zien (slechts 1x poetsen).

Nu zaten Schattie en ik met nog een probleempje. We hadden net twee zaadjes laten ontkiemen van een niet zo heel legale plantensoort en die twee plantjes waren ondertussen al flink gegroeid. Ik wilde de potten het liefst in onze linnenkamer (ja, wij hebben een linnenkamer) achter de deur zetten, maar Schattie dacht dat ze achter de gordijn wel goed stonden. Mij best.

Het etentje zelf verliep gesmeerd. Onze ouders leken niet zonder gespreksonderwerpen te vallen en het eten was best goed gelukt (gazpacho, vis met krielaardappelen en een salade, en een ietwat zwaar op de maag vallend kokos-cacaogebak als dessert). Het werd alleen geweldig warm in onze woonkamer, zo net voor het enorme onweer zou losbarsten. Voor ik het wist had mijn moeder de ramen én gordijnen geopend om frisse lucht binnen te laten.

Ze zag meteen de twee grote potten met de stekjes. "Wat grappig," lachtte ze, "het lijken wel wietplantjes!" "Ja", zei ik. En toen was ze even stil. Heel even maar en toen kwam het gesprek weer op gang. Mijn moeder vertelde over de reggaegroep waar mijn vader in speelde en dat hij de enige niet-roker was. Mijn vader vertelde over de zanger die een miniplantage had voor eigen gebruik. De vriend van Schattie's moeder vertelde over de wietverhalen van zijn jongere collega's. Alleen Schattie's moeder bleef stil. Pas nadat het gesprek weer verder kabbelde naar het volgende onderwerp kwam er weer geluid uit.

Een beetje later, Schattie en ik waren druk bezig met de vis en aardappelen, kwam mijn moeder even bij ons in de keuken staan. "Sorry he", giechelde ze. "Dat was echt niet de bedoeling!"

Mijn moeder en ik, giechelend in de keuken. Dat is niet wat ik verwacht had bij het ontdekken van mijn illegale gewoontes.

Vervelend is wel dat ik - typisch - eigenlijk een beetje ziekjes ben. Sinds Dour snotter ik zakdoeken vol, lijkt mijn hoofd gevuld met lood komt er nauwelijks geluid uit mijn keel. Maar ziek zijn, dat hou ik voor het werk. In de vakantie bestaat dat niet, dan gaan we gewoon door!

Tot later!

Doeme toch.

Met een weekend vol zon, vrienden, leuke activiteiten achter de rug en met het Dour festival in het vooruitzicht, kan een mens niet anders dan gelukkig zijn.

Ik bekijk het liefst foto's en profielen van min moaten en laat berichtjes achter op hun persoonlijke pagina. En mijn Facebookvrienden, dat zijn mensen die ik ook in het echte leven ken (een à twee blogcollega's uitgezonderd).

Een paar dagen geleden kreeg ik een friends request van een meisje dat ik nog ken van de middelbare school. Plots komen er niet zo heel leuke herinneringen naar boven van mijn rottijd in de eerste jaren van het middelbaar (het vijfde en zesde jaar daarentegen waren geweldig leuk). Klasgenootje J. sprak toen alleen met mij als ze niet bij haar vrienden was. Ze kon dan heel erg sympathiek zijn, maar het stak enorm als ik weer lucht voor haar was wanneer ze bij haar groepje stond.

Na de middelbare school, toen ik weer na een lange tijd in het buitenland thuis was, kwam ik haar eens tegen op de bus. De hele weg door taterde ze, voornamelijk over zichzelf. Alsof we de dikste vriendinnen geweest waren.

Enfin, om een lang verhaal kort te maken: ik zit nu met een dilemma. Want dat mens moet niet denken dat ze mijn vriendin is (en ik zou haar friends request dus maar al te graag afwijzen), maar aan de andere kant ben ik ook een vreselijk nieuwsgierig meisje en wil ik heel graag weten hoe haar leven er nu uitziet en of ze nog contact heeft met andere mensen van onze school (en vooral hoe ze eigenlijk mislukt is in het leven). En ook: we zijn ondertussen al bijna tien jaar verder. Misschien wordt het tijd om dit achter me te laten. Of niet?

Enorm dilemma dus (voor wie even het dilemma biodiesel/honger in de wereld vergeet)! Voorlopig laat ik haar verzoekje nog even sudderen, binnenkort hak ik de knoop door. Al weet ik nog niet wat mijn antwoord zal zijn.

*Voor wie net terug is uit de jungle van Colombia: Facebook is een sociale netwerksite.

Het beestje is al veel minder verlegen dan tijdens de eerste keer dat hij op bezoek was. Toen durfde hij de eerste dagen niet achter het gordijn vandaan komen en at hij alleen als we niet in de kamer waren. Nu nestelt hij zich elke avond naast ons in de zetel en als hij aandacht nodig heeft, duwt hij zijn lijfje kordaat tegen onze benen. Gek eigenlijk, dat hij zich ons en het appartement nog lijkt te herinneren.

Ik geniet ervan om weer een kat in huis te hebben. Sinds ik niet meer bij mijn ouders woon, ben ik huisdierloos. Schattie en ik hebben besloten dat we pas aan huisdieren beginnen als onze toekomstige kinderen erom zeuren. Dan laten we onze kroost meteen beloven ook voor de beestjes te zorgen, wij zijn namelijk te lui zijn om kattenbakken schoon te maken en eten te geven op een regelmatige basis. Vakantiekaters verzorgen gaat nog net (en met veel plezier, behalve de kattenbak verversen).

Elvis is een appartementskater, dus verandering van uitzicht is voor hem erg interessant. Geen verrassing dus dat de favoriete hangplek van deze kater de vensterbank is. Helaas verschilt Elvis van de katten die bij mijn ouders rondlopen/liepen dat hij het liefst tegen dingen stapt, in plaats van eromheen. Ik verwacht elk moment een gesneuvelde bloempot. Ook doet hij niets liever dan zichzelf aaien aan het drinkbakje, dat daardoor elke keer leegloopt op onze parket.

Maar voorlopig nog geen grote rampen en het is nu zelfs Schattie's beurt om de kattenbak te verversen. Alles ok hier, D.

Sommige mensen worden zich helaas iets te bewust van hun omgeving en vinden het nodig om hun mening daarover luid mee te delen. Ik heb het over de mannen die het nodig vinden me na te roepen op straat.

In de meeste gevallen versta ik nog geen woord van wat er gezegd wordt. Ik kijk dan bijna automatisch of mijn rits niet openstaat en of er geen enorme snottebel aan mijn neus bengelt. Gisteren riep er iemand in Brussel iets wat ik verstond als mooie borsten, maar het kan ook iets Frans geweest zijn, want zo'n mooie borsten heb ik nu ook weer niet.

En dus blijft het in mijn hoofd malen. Wat zou die pummel nu gezegd hebben? Hangt mijn tiet uit mijn shirt, heb ik hem ongewild de pas afgesneden met mijn fietsje?

Ik zou dus hier een willen pleiten voor articuleercursussen voor door testosteron aangedreven mannen. Dan moeten wij vrouwen niet oneindig lang nadenken over wat ons nu weer naar het hoofd gesmeten wordt en kunnen we eens vinnig antwoorden.

En mijn broeken zijn echt allemaal tot op de draad versleten! Doemetoch.

Op weg naar de bibliotheek alwaar ik belastingtips zou krijgen, ontdekte ik dat mijn fietsremmen het niet meer deden, net toen ik op het punt stond in een groep schoolkinderen te crashen. Een alerte leerkracht trok zo hard aan mijn stuur dat ik net op tijd kon stoppen. De man wilde daarna jammer genoeg mijn stuur niet meer loslaten. De adrenaline zal zijn hand wel verkrampt hebben. Mijn hartslag ging in ieder geval ook iets sneller dan gewoonlijk.

De verdere rit naar de bibliotheek verliep zonder verdere problemen. Toch was de lijdensweg naar een ingevuld belastingsformulier nog niet afgelopen. Eens aangekomen in de bib trof ik een vriendelijk belastingsmannetje die mijn identiteitskaart in de computer plugde. Of ik even mijn code kon intypen?

Mijn code? Ik dacht dat die dezelfde was als mijn bankkaart, maar dat bleek niet zo te zijn. Mijn identiteitskaart is nu geblokkeerd en de tax-on-web ging dus niet door. De man zag mijn trillende onderlip en mijn waterachtige oogjes (veel te weinig geslapen, dat ook nog eens) en gaf me toch nog snel wat tips mee. Waarvoor heel veel dank, beste man.

Mijn belangstingsformulier zal ooit nog wel ingevuld geraken. Maar vandaag niet meer.

Als fietser in de hoofdstad moet je durven, een beetje brutaal zijn. Ook vandaag. Ik reed op een baan zonder fietspad en moest uitwijken voor een fout geparkeerde wagen. En toen hoorde ik plots getoeter achter me.

Mijn eerste reactie was de vinger. Zonder om te kijken stak ik mijn middelvinger op naar de fucking respectloze autobestuurder die de zwakke weggebruiker nog geen plek op deze wereld gunt. Vervolgens wierp ik de chauffeur een vuile blik toe...Om dan de merken dat de auto gevuld was met een chef van Het Bedrijf en mijn collega/sportmaatje.

Oeps. En zij maar gieren natuurlijk. En hij iets minder, maar ik dacht toch opgetrokken mondhoeken gezien te hebben.

Een meisje klampt me aan. Of ik weet hoe ze van A naar B kan gaan. Ik denk na. Nee, er is eigenlijk geen goede verbinding met het openbaar vervoer. Maar wacht, ik moet ook min of meer die richting uit en ze kan meerijden, hoor.

Haar gezicht trekt wit weg. Ik weet dat ze zichzelf al vermoord in een greppel ziet liggen. Neneee, laat maar, wimpelt ze mijn voorstel af. Ik haal mijn schouders op en loop door.

Dutroux heeft het land verneukt, zeg ik u.

Het was al laat toen ik op het perron op mijn trein wachtte. Ik belde met mijn liefste om hem te vertellen over mijn dag. Het debat over Soedan was net afgelopen en ik vertelde hem over Lost Boy Valentino Achak Deng die jaren onderweg was geweest, op zoek naar een betere plek, en over Karel De Gucht die heel luidruchtig en veel te laat de zaal was binnengelopen en hoe hij de sneren moest verdragen die de andere sprekers over zijn Congoflater maakten.

Plots trekt er een vrouw aan mijn mouw en duwt me een treinticket in het gezicht. 'Luxembourg' staat er. Ik wijs op mijn telefoon en wimpel haar af. De vrouw loopt met haar koffers naar de volgende wachtende reizigers, twee oudere mensen - haar ouders, denk ik - in het kielzog. Die wijzen naar de trap en het trio gaat weg, naar de hal.

Vijf minuten later staan ze er weer. Met het ticket in hun handen. Ja, het is duidelijk: deze mensen moeten naar Luxembourg, maar begrijpen niet dat de laatste trein die richting uit vandaag al vertrokken is. Ik gebaar en roep ze naar de treintabellen. 6.18, wijs ik. First train tomorrow. Vol onbegrip kijken ze me aan. No train today, gebaar ik.

Mijn trein komt aan op het perron, ik moet deze verdwaalde reizigers achterlaten. In de coupé blijf ik aan hen denken. Ze spreken niet eens Frans of Engels. Kennen ons alfabet niet. Zijn duizenden kilometers van huis.

Maar dan! De treinconducteur stapt de coupé binnen. Ik grijp mijn kans en doe mijn verhaal. Hulp is onderweg voor de ontredderde Jappaners op spoor 7 van Brussel Noord. En ik zal goed slapen vannacht.

Ik weet zo wel een paar plekjes waar de brieven en uitreksels zich een jaar lang hebben opgestapeld. Op mijn bureau, maar ook op een stoel in de eetkamer en onder het salontafeltje. Vaak vind ik nog ongeopende enveloppes terug, niet zelden met de vraag om voor een bepaalde datum te storten. In blinde paniek bel ik dan naar de instantie of ik nog kan betalen. Dit jaar had ik geluk. Het kon nog, zonder bijkomende boetes.

Het is wel duidelijk dat ik niet diegene ben die de huur en internet betaalt. Enfin, ik betaal natuurlijk wel, maar mijn huis- en levensgenoot schrijft het allemaal netjes over. Niet erg geëmancipeerd, maar ik zet de vuilbakken al buiten.

Zoals gewoonlijk stoot ik ook dit keer weer op belangrijke dingen die ik eigenlijk vorig jaar of zelfs het jaar daarvoor had moeten vinden. En ik doe blijkbaar aan voorhuwelijkssparen.

Ik neem me weer voor om het - vanaf... NU! - allemaal netjes bij te houden. Mja.

Met een paar vriendinnen proberen we onze zondagen af en toe nuttig in te vullen met een fietstochtje op den buiten. Eens je Antwerpen verlaten hebt, is het erg verrassend hoe snel je tussen de weilanden zit. Onderweg worden de huizen gekeurd en proberen we te raden wat de boer in zijn veld gepland heeft. "Prei", gokt S. "Mah nee gij, dat is maïs!"

Tijdens een pauze op café drinken we Vedett (zij) en trappist (ik) en bedenken we hoe we onze fietsclub kunnen noemen. Want als we iets doen, dan doen we het goed. Zo zeggen wij, de Olijke Trappers. Of de Vedettclub. Of de Zondagsrijders.

Update: We hebben er een Ikea op zaterdag voor moeten trotseren (wat overigens best meevalt), maar de aankoop van een klamboe is een feit. (Net als een cd-rek en een plantje. Damn you Ikea!) Tegen dat het ding ook in onze slaapkamer omhoog hangt, is het muggenseizoen ongetwijfeld al voorbij...

Nu doet de onhipheid van zo'n zeiltje me hoegenaamd niets meer. Toch draag ik het ding nooit, maar dat heeft eerder te maken met die ene keer dat ik wél eens aanhad. Fantastisch, de hele rit bleef ik lekker droog. Tot ik van mijn fiets stapte en het regenwater dat zich op het zeiltje verzameld had alsnog mijn hele broek nat plensde.

Hoe ouder, hoe wijzer.

Schattie rolt bijna van de zetel van het lachen. "Het is 'draai dan 797 Twee Nul Vier'!"

Ook na meer dan vier jaar samenzijn blijft deze jongen mij verbazen. Nooit gedacht dat Schattie een Will Tura-fan was. Hihi.

En ja, het gordijn is inderdaad proper na een wasje op 60°C. Zo proper dat zelfs het guitige motiefje van de Igge verdwenen is. Doeme toch.

Ik stel me voor dat de wereld trager zou gaan. En de mensen zouden nog minder weten over wat er aan de andere kant van de wereldbol aan het gebeuren is. Op Youtube vind je nu vaak beelden die de tv pas halen nadat miljoenen mensen ze eerst op internet hebben bekeken. Muzikanten zouden het veel moeilijker hebben om door te breken. Je verliest mensen echt voorgoed uit het oog als je - ik zeg maar wat - verhuist naar een ander land.

Internet is een griefke, zoals wij dat hier wel eens durven te zeggen. En niet in het minst omdat het biezonder leuk is mensen te googelen en dan zo op naaktfoto's te stuiten van serieuze collega's - artistieke naaktfoto's, maar toch naaktfoto's. Hihi.

We gingen de sfeer opsnuiven in de Schorre in Boom en dansen op de Antwerp Gipsy Ska Orkestra en Natacha Atlas, maar ik had het festivalterrein nog niet eens betreden of ik ging languit tegen de vlakte. Gestruikeld over een plank op de weg. Mijn knie was geschaafd, net nu het rokjesweer was. Goed, na twee minuten gepruil was ik klaar om te doen waarvoor we gekomen waren: ons gat schudden op de fijne ritmes van de muzikanten op het hoofdpodium.

Weer thuis sprayde ik twee keer per dag een kleurloos en niet prikkend ontsmettingsmiddel op het wondje. Vanochtend ontdekte ik dat mijn knie er toch niet zo goed uitzag als ik hoopte - de details zal ik u besparen, wie weet eet u voor de computer.

Gelukkig had ik nog ergens een flesje Iso-Betadine staan: het old-skool roodsel. Feest. Alleen was het een raadsel hoe ik het ding moest openkrijgen. Draaien, klikken en draaien, trekken: niets werkte. Dus dacht ik mijn frisse ochtendkop dat slaan misschien wel een goed idee kon zijn. Nee dus.

Na precies drie keer het flesje tegen de wasbak te meppen vloog de dop eraf. En zowat de halve inhoud van de flacon spetterde de badkamer onder. Gelukkig gaat Iso-Betadine er best vlot weer af. Van de tegels en deur althans. Of de vlekken ook uit mijn kleren verdwijnen valt nog af te wachten.

Voilà, mijn jaarlijkse ramp domme stoot bieke is alweer achter de rug.

Ik heb nog het geluk dat ik (nog?) geen kinderen heb. Ik moet mijn vakantiedagen helemaal niet opsparen voor pedagogische studiedagen of zo, dus kan ik gewoon een dagje verlof nemen - zo maar, om van het mooie weer te genieten. En dat doe ik dus. Vrije dagen worden volledig ingevuld met liggen en lezen in een park of zonnekloppen op een terrasje.

Het huishouden blijft deze dagen langer liggen - er moet buiten geleefd worden! Als het weer begint te regenen, ruim ik de rotzooi hier wel op. Ik slaap ook niet meer uit. Waarom in bed blijven liggen als je buiten in de zon kan zijn? Ik ontdek de leukste plekjes in de stad om je in het gras te nestelen, er zijn er meer dan je denkt. Het picknickpakket staat permanent paraat in de hal - deken, water, boek klaar om mee te nemen.

En weer neem ik me voor dat dit de laatste zomer zonder tuin zal zijn.