Het volledig relaas van die persconferentie en meer informatie over de nieuwe reeks kan u hier lezen.

En ik heb de kans van mijn leven gemist om even met een van die acteurs te praten, want er was gelegenheid tot interviewen. Maar zou je geloven dat ik langs geen kanten wist wat ik hen in hemelsnaam kon vragen dat interessant genoeg was. Misschien toch een beetje sociaal gehandicapt.
De kennismaking met de poes van het Provinciehuis verliep veel vlotter.
En nu vraag ik mij plots af: een ontmoeting met een zwarte kat op een vrijdag de dertiende, moet ik mij nu zorgen beginnen maken? Hoewel, veel verschil zal het wel niet maken.

And now for something completely different.
Het heeft dus niets met het voorgaande te maken, maar ik moet het toch even kwijt. Ik had vanmiddag een dvd in mijn handen van de film The little princess die mijn moeder ons even uitgeleend heeft. Het is een film uit 1939, met Shirley Temple in de hoofdrol. En wat lees ik dan op de achterkant van het dvd-doosje:
"Shirley Temple was tijdens de opnamen van deze film net elf jaar oud en had al een hele rij titels achter haar naam. Gemiddeld maakte Shirley als kindsterretje twee speelfilms per jaar. The Little Princess, waarvoor zelfs koningin Victoria een glimlach over had, is volgens kenners één van de grootste."
Huh? Hoe kan dat nu? Koningin Victoria overleed in 1901! Zij kan dus onmogelijk deze film gezien hebben, laat staan een film met Shirley Temple (°1928), laat staan een film tout court. Misschien heeft ze wel een traan weggepinkt bij het boek van Frances Hodgson Burnett? Maar, het boek verscheen pas in 1905. Het was wel een herziene uitgave van haar verhaal dat in 1888 als serie verscheen in St. Nicholas Magazine. Zou het dan met deze versie zijn dat koningin Victoria een traantje wegpinkte? Of was het een andere koningin die een zakdoek nodig had?
Ik kan daar slecht tegen, tegen dergelijke slordigheden.

Zoals ik reeds eerder schreef, zijn wij niet direct haantjes-de-voorste als het erop aan komt om onze neus buiten de deur te steken. Ofwel komt het er niet van om tickets te bestellen, ofwel is het evenement al lang voorbij als we er ergens over lezen. Ook bij wedstrijden of tombola's komen de prijzen nooit onze kant uit (we nemen dus wijselijk nog zelden deel). Maar soms, heel soms wordt er ons iets in de schoot geworpen. Zo konden we gisteren, dankzij Het Project naar de documentaire film Theremin: An Electronic Odyssey uit 1993. Alhier leest u er veel meer over. Ik moet eigenlijk wat nuanceren. Wederhelft E. kon naar de film, en ik hield hem gezelschap. Want hij is de persoon ten huize die redelijk wat interesse heeft voor elektronische muziek, en er ook ietentwat over weet. Hij had dus al over die Theremin en zijn uitvinding gehoord. Ik langs geen kanten. Maar ik was wel nieuwsgierig geworden na het lezen van het desbetreffende artikel op Het Project.

Gelukkig dat ik dat artikel gelezen had, zo bleek ik de film tenminste te kunnen volgen. Want ik had eigenlijk een chronologisch opgebouwde biografie verwacht, weliswaar doorspekt met interviews met de betrokken personen, maar ook gekaderd in een historisch perspectief. Niets daarvan dus, alleen de interviews waren er en enkele oude en minder oude opnamen van concerten met de theremin. Ik moet wel toegeven dat ik weinig affiniteit heb met elektronische muziek. Technisch gezien is het wel fascinerend om te zien wat de mogelijkheden zijn, maar qua klank en muziek ligt het mij toch niet. Het geluid van een theremin bleek mij vrij snel te vervelen (ik zat mij af te vragen hoe men zou reageren als er via de antenne plots signalen uit de ruimte zouden doorkomen ...). Ik had ook het gevoel dat de theremin eerder beschouwd werd als een attractie uit een rariteitenkabinet dat men absoluut moest gezien hebben, in plaats van een volwaardig muziekinstrument. Anderzijds, het stukje "Le Cygne" uit Carnaval des Animaux (Camille Saint-Saens) dat Theremin lang geleden tijdens een concert begeleidde, was wel de moeite.

Voor de rest was het best spannend. Jazeker. Waarvoor ik vreesde is gebeurd. Ik heb heroïsche gevechten geleverd. Met Klaas Vaak. Ten eerste ben ik daaraan zeer gevoelig (onze videotheek is ruim gevuld met films waarvan ik alleen de eerste helft gezien heb, en bij politiereeksen kennen ze hier al mijn geijkte vraag na afloop: 'mmm ... en wie was het nu?"). Bovendien is een documentaire geen spannende speelfilm, zeker als de film vooral opgebouwd is uit interviews. Bleek ook dat er geen onderschriften waren (behalve Engelstalige bij Theremin zelf) en al kan ik een redelijk mondje Engels, de inspanning om te volgen is toch groter, zeker omdat ik van mezelf weet dat ik een slecht luisteraar ben, zelfs in het Nederlands (ik mis altijd de helft van wat gezegd wordt). Maar ik heb gewonnen. Hier en daar is mij wel een fragment ontsnapt, maar zeker geen grote stukken. En ik ben blij dat ik het gezien heb. Ik heb vooral een en ander bijgeleerd en dat stemt mij altijd gelukkig.