Elles invitent la population, qui compte 30% de francophones, dans leur dernier magazine d'informations générales, De Overijsenaar, à participer à une campagne de délation.

Au nom du respect du sacro-saint statut unilingue de la commune, les habitants sont priés de dénoncer auprès d'un centre de plaintes tous ceux qui se permettraient d'utiliser dans leur communication (dépliants ou affiches) une autre langue que celle de Vondel.

Les commerçants non-flamingants d'Overijse étaient régulièrement rappelés à l'ordre lorsqu'ils faisaient fi de la primauté de la langue flamande.

Ainsi cette entreprise qui, à peine installée, a été priée par le mayeur, l'automne dernier, de supprimer le mot "déménagement" affiché à l'entrée pour garder l'unique dénomination "verhuizingen" acceptable sur le sol flamand.

Ou cette agence immobilière locale découvrant une lettre de l'organisation "Taal respect", la félicitant pour avoir mentionné dans la langue idoine ses heures d'ouverture et l'éventail de ses offres mais lui demandant de retirer de ses présentoirs les magazines francophones mis à disposition de ses clients.

En mars dernier, ces mêmes autorités décidaient, en dépit des protestations de l'Union nationale des évadés de guerre, de flamandiser la stèle commémorant un des exploits de héros de la RAF.

Après les plaines de jeux de Liedekerke interdites aux petits francophones et les maraîchers de Merchten priés d'afficher leurs produits dans la seule langue de Vondel.

Le ministre flamand des Affaires intérieures condamne l'iniative et pourfend toute idée de délation.

Le Premier ministre, Yves Leterme, a jugé le procédé inacceptable.

Se référant à l'article 30 de la Constitution qui précise que l'emploi des langues est facultatif et ne peut être réglé par la loi qu'en ce qui concerne les actes de l'autorité publique et pour les affaires judiciaires.

Bonne affaire pour ce restaurateur chinois qui venait de recevoir un courrier l'invitant à remplacer son enseigne "Thaï Take Away" par "Thaï meeneemrestaurant".

Le Soir 13-06-2008

Comme je l'ai lu je ne sais plus où, ne vaut-il pas mieux main dans la main que main dans la gueule?

Voorbij Liedekerke in Essene pikken wij in op de route(45km lang), Garmin heeft dan al 5km afstand geregistreerd.  Even volgen wij de spoorweg maar aan het station van Essene duiken we  de velden in en stoppen in het zicht van de autostrade aan de Bellemolen.

De Bellemolen was ooit een gekend restaurant, toch daar is nu niet zoveel meer van te merken. Vooral het dak is er erg aan toe. 2 pedaalslagen verder is er Mie katoen, in dit restaurant zijn we al een paar keer gaan eten. Voor schappelijke prijzen kan je er lekker eten, voor echt fijnproeven zijn er betere, duurdere adressen in de streek.

Via volgende voetgangers- fietsersbrug steken we de E40 over.

Nog voor we Essene-dorp zelf bereiken draaien we al terug de velden in op weg naar Ternat. Het centrum van Essene doen we niet aan, wat spijtig is dit heeft toch enige charme zie enkele archieffoto's;

Het kerkplein is ook een fietsstop waard.

Als je dan toch gestopt bent, moet je zeker de papeter van Patrick Van Craenbroeck gaan bekijken.

Maar wie de route stipt volgt mist dit dus. Inmiddels zijn wij terug in de velden. We naderen Sint-Katharina-Lombeek. Gouw nog een kiekje van dit huisje verdoken in het groen. Deze woonst is  in aanbouw, zou je van hieruit niet zeggen. Ik wens de toekomstige bewoners veel geluk en hoop dat zij veel van deze prachtige ligging mogen genieten.

In Wambeek trekt deze koe de aandacht. Een paar jaar geleden stond Brussel vol met deze schepsels, was wel leuk.

Daarna zijn we snel in Ternat. Waar vooral de grote, imposante toren van de Sint-Gertrudiskerk de aandacht trekt. Toch ik geef graag enkele andere beelden.

Een groot landhuis met bijbehorend park.

Niet de toren, maar buitenzicht op de zijbeuken en monument voor de gesneuvelden van 1914-1918.

Het gemeentehuis mag ook gezien worden.

Zomaar, dit schattig huisje vandaag

en op 23 maart laatstleden, vergelijk vooral de tuin en de bomen.

Hierna houden we even rust en zoals de tienerjeugd, die juist één van hun laatste schooldagen voor de vakantie achter de rug hebben, genieten we van een lekker ijsje in de hand. Dan steken we de markt over en verlaten deze gemeente. We klimmen naar de hogergelegen velden en ontwaren lager een kasteeltje.

Dan toch nog even terugblikken op de Sint-Gertrudiskerk

Door de velden, dit is in deze tour samen met de hellingen een constante, priemt het kerkje Wambeek.

In dit landelijk dorpje treffen we nog eens een restaurant(lijkt toch ook een constante in deze rit) "De voet van Keizer Karel".  Hier komen we geregeld, meestal naar aanleiding van een verjaardag, over de vloer. De prijzen zijn hier betaalbaar en de keuken, geen haute cuisine, levert toch lekkere schotels af. Ik kijk al uit naar de winter met zijn de wildschotels.

Van Wambeek gaat het naar Eizeringen dat juist voorbij het drukke kruispunt van de Ninoofse- en Assesteenweg ligt. In de velden ertussen wemelt het van plastieken serres waar er aardbeien geteeld worden.

Eizeringen, ook dit is een pittoresk dorpje (constante 4 pittoreske dorpjes). Met een paar opmerkelijke monumenten. Bij het binnenkomen de Sint-Ursulakerk.

Wat verder aan de rand van het dorp en vanuit de velden mooi te bewonderen kasteel Neufcour, volop in restauratie (let op geen restaurant dus geen constante)en de kasteelhoeve. Door de breedhoek van mijn panasonic krijg ik ze samen op de gevoelige plaat.

Ook hier hijsen we ons verder het dorp uit. We zigzaggen verder naar Nelleken een gehucht waar we bij het Sint-Berlindiskapelletje van onze meegenomen koeken smullen.

Daarna vervolgen we onze tocht. De Boerenkrijg loopt hier samen met de Valleitjesroute. Iedereen klaar; constante nummer 5, de deze route deelt zijn traject met andere routes. In Liedekerke de Schiptrekkersroute, in Roosdaal de Groene koepelroute en hier dus de Valleitjes. Op weg naar Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek kiekte Veerle volgende sfeerbeelden:

Het is verwonderlijk aan elk ouder fermetje liggen er bouwmaterialen, nog te gebruiken of overschot, wie zal het zeggen? Constante 6

Een fiere knotwilg met rust

Langzaam wordt het graan, hier gerst, rijp. Nog een paar zonnige weken en het is oogsten geblazen.

Deze chocoladerepen zijn zeker al een tweede plantsoen aardappelen.

Van Onze-Lieve-Vouw-Lombeek nu eens geen foto van de majestueuze kerk (constante -1)maar van de fiere herenhuizen die in het dal staan te pronken. Wie graag een foto van de kerk wil, moet na het lezen van deze reportage eens doorklikken naar het verslag van de Valleitjesroute op deze blog.

Ik hoor jullie al vragen naar het plaatselijk restaurant, mag het ook een "afspanning" zijn. Proef die naam, een mens zou nooit meer op restaurant willen gaan.

Voor de verandering is het nog maar eens, bijwijlen vrij stijl, klimmen om de dorpskom te verlaten. De holle wegen hier zijn wel heel mooi.

Boven wacht ons het plaatselijk icoon, wat het atomium voor Brussel is, de eiffeltoren voor Parijs dat is de windmolen van kapitein Zeppos voor Onze-Lieve-Vouw-Lombeek.

Vanaf hier hebben we een geweldig uitzicht op Pamel en zijn grote Sint-Gaugericuskerk.

Pamel doen we niet echt aan, via buitenwijken fietsen we door deze gemeente. De tocht loopt nu ver ten einde, we kruisen af en toe een fietser op weg naar huis.

De Dender luidt het einde in en voert ons snel naar huis.

Opnieuw heeft den Boerekrijg ons te pakken gehad. Deze tocht blijft bekoren. Hij is wel vrij zwaar en somige veldbanen zijn ronduit slecht na dagenlang regenen. Maar als ze wat droog zijn moet je de inspanning wagen, vooral het traject, van Eizeringen over Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek tot je terug de Ninoofse steenweg over moet, zal je veel voldoening geven 8.5/10

Het probleem ligt eigelijk bij het feit dat veel mensen uit Brussel hun kinderen hier naar de speeltuinwerking sturen, waarom? omdat er een goede en rechtstreekse treinverbinding is, er zijn hier dan ook veel pendelaars... Maar ook omgekeerd, kinderen van in Liedekerke nodigen neefjes en nichtjes uit om hier ook te komen. Met als gevolg dat de organisatie te kampen heeft met een overload en dus plaatselijke kinderen moet weigeren...

Daarom dat hier dat reglement wordt aangepast, enkel nog kinderen die een band hebben met Liedekerke (wat ik een vanzelfsprekende aanpassing vind, of die kinderen moeten toch primeren op andere...) en dan is er het verschil dat een begeleider een kind MAG weigeren en NIET MOET weigeren als het geen Nederlands praat. Als je zegt tegen een kind dat het gevaarlijk is wat hij doet, en hij beziet u, draait zich en doet gewoon verder, kan ik me goed voorstellen dat die kleine vroeg of laat iets voor heeft, en dan zou het de verantwoordelijkheid zijn van de begeleider? Ik vind ook dat men daar een minimumkennis van Nederlands moet hebben, we zitten ten slotte in Vlaanderen. Als de uitleg in het Nederlands niet volstaat zou men kunnen overschakelen naar het Frans, maar als het zelfs dat niet verstaat is het beter dat het eerst wat lessen krijgt in Nederlands en of Frans...

Voor volledig anderstalige kinderen, wel, uitsluiten is een delicate zaak, maar soort zoekt soort zeggen ze, dat bedoel ik niet negatief! Ik wil alleen zeggen dat als anderstalige kinderen komen spelen, dat die zich niet zullen mengen met de nederlandstalige kinderen, maar met de kinderen van hun eigen taal, met kliekjesvorming tot gevolg en toch weinig integratie, waar iedereen zoveel belang aan hecht. Kinderen zullen niet vlug veel moeite doen, tenzij ze niet anders kunnen.  Als de kinderen dezelfde taal spreken zullen ze zich vlugger vermengen en is er meer kans op succesvolle integratie, maar dan moet de moeite vooral komen van de niet-nederlandstalige kinderen, dit met nederlands te leren. Je kan een nederlandstalig kind moeilijk verplichten om een andere taal te leren zodat hij zich hier in vlaanderen kan verstaanbaar maken...

Als ik naar Wallonië ga, of zelfs al in Brussel (dat officieel 2 of 3 talig zou moeten zijn), spreek ik in winkels of restaurants bijna automatisch Frans. Meestal omdat ik het gewoon moet om mij verstaanbaar wil maken. Belgen moeten de 2 hoofdtalen, Nederlands en Frans, kunnen beheersen om zich verstaanbaar te maken, in beide gewesten, er moet echter ook een notie van Duits inzitten. Hoe vaak heb ik al een gesprek gestart met een Franstalige en dan uiteindelijk geeindigd in het Engels... Ik doe vaak moeite om een gesprek in het Frans op te bouwen, mijn woordenschat is nu ook niet zo groot, maar ik probeer het toch... Waarom ondervind ik dan zo weinig dat anderstalige mensen ook moeite doen om mij in mijn taal aan te spreken, ik veralgemeen nu, ik ken mensen dat mij aanspreken in het Nederlands, waarvoor ik respect heb, maar toch... het Nederlands wordt wat achtergesteld in België, het is geen internationale taal zoals het Engels of het Frans, maar het is wel een officiële taal van België. Als iedereen wat meer moeite zou doen...

Ik maak me de bedenking: als een maatschappij faciliteiten heeft voor gehandicapten, hulpbehoevende bejaarden, terminaal zieken, drugsverslaafden... waarom zou een perfect gezond kind, dat sléchts een andere taal spreekt, niet kunnen of mogen deelnemen aan het openbare leven?

Er zijn voldoende mogelijkheden om een taalprobleem op te lossen. Uitsluiting is er géén van. Het is duidelijk dat het hier gaat om bewuste discriminatie, onder het mom van veiligheid. Als de politiek ernstig is over een beter en efficiënt integratiebeleid, heeft ze de plicht om nú in te grijpen.

We rijden Liedekerke door en langs de brede bochten van de Dender bereiken we Okegem. Daar verlaten we het jaagpad. Nu is het even op een smal padje langs de spoorweg (hier in deze streek kruisen er verschillende lijnen elkaar) om dan door de velden langs en door de verschillende dorpjes, die langs de Dender liggen, te fietsen. Iddergem, Denderhoutem en Welle liggen op onze weg en zijn mooie dorpjes waar het nog vrij kalm is. De wegen zijn prima fietsbaar en het parcours is licht glooiend. Daardoor zijn er mooie vergezichten te bewonderen.

In Welle kan er in de Klimop, een leuke taverne, iets gedronken worden. Na Welle komen we terug aan de Wellemeersen (na eerst nog eens een spoorweg gekruisd te hebben). Nog even door Erembodegem, ons geliefd dorp, en daar zijn we terug aan de Dender. Hier verlaten we de route en peddelen naar huis. Deze route is ideaal om te fietsen als je maar weinig tijd hebt. Het jaagpad naast de Dender wordt het ganse jaar door druk bereden maar op de rest van de route was het beduidend minder druk. Het is niet meteen de meest boeiende fietstocht, in dezelfde streek zijn zowel de Boerekrijgroute als de Groene koepel van een ander kaliber.6.5/10