Of Lies Bulckens .......................................die laatste keer in Sevilla...................................

Een blogpost door Lies Bulckens, co-auteur

En dan, plotsklaps, is het gedaan.
Taxi, bus, vliegtuig, overstappen, landen, thuis.
Helemaal terug thuis in mijn eigenste Belgenlandje.

Triest,
Weg van een ervaring die véél sterker en intenser is dan ik verwacht had. Weg van mijn internationale vriendenkliek, weg van mijn nieuwe favoriete Europese stad, weg van de échte tapas, weg van de bottelones (studentendrinks op straat); weg van mijn favoriete rockbar, weg van de rijzige kathedraal, weg van de Koninklijke tuinen, weg van de Amerikaanse toeristen, weg van de zon (…), weg van mijn roze fiets, weg van mijn Ikea-wegwerpappartement, weg van mijn kotgenootjes, weg van de rivier, weg van zotte foto’s, weg van nachtelijke beschonken fietstochten, weg van churros con chocolate, weg van tinto de verano, weg van mijn stagekinderen, weg van ‘mijn’ keuken, weg van de feria, weg van Semana Santa, weg van het strand van Sevilla, weg van de tram met 4 haltes, weg van de pleinen, weg van de kerken, weg van de toetende auto’s, weg van een eigen biotoopje, weg van … Sevilla!

Gelukkig,
Weg en weg is twee! 
 

Kinderen en ouders. In deze lentedagen bloesemt hun liefde weer veel warmer, intiemer, ontroerender en uitbundiger op in webwoorden overal. Of ... knippen ze eindelijk de navelstreng door om een nieuwe lente in hun leven te kunnen verwelkomen: zoals Delphine Boël met de publicatie van haar autobiografie. Woordenwolkerig speels klinkt ouderliefde bij Ewan McIntosh in het getwitter tussen hem, zijn broer en hun moeder. En diep intiem in de tien Moedermomenten van Sylvie Marie die door Jozef Deleu geselecteerd werden voor de jongste uitgave Uit het nest geroofd  van zijn poëzietijdschrift Het Liegend Konijn. Op die website staan trouwens vijf prachtige ouder- en moedergedichten uit dat aprilnummer 2008: van Sylvie Marie, maar ook van Leonard Nolens, Anne Büdgen, Myrte Leffring en Leo Vroman. Ontroerend mooi. Zelf zestig kan ik mijn tranen niet bedwingen.

  Lies Bulckens

Die twee. Ouders 

Ze zijn weer naar huis, die twee. Na een trip door Andalusië en een bezoek aan hun jongste zit hun paasvakantietrip er weer op. Ze hebben het goed gehad. Ze hebben het altijd goed gehad samen, die twee. Die twee, dat zijn mijn ouders, Paul en Ria, middenvijftigers die van het leven genieten.

Sinds de kinderen oud genoeg zijn om alleen te overleven, hebben ze hun vakantiedraad met twee weer opgepikt. Het is veel rustiger om met twee door een mooi land te rijden zonder vier gillende, wenende, zingende, zagende, lachende, kibbelende bengels op de achterbank. Ze hebben het juiste beroep, met de meeste vakantie. Het zijn leerkrachten, die twee.

Mijn moeder houdt van haar vleugelpiano en vindt rockmuziek maar kakmuziek. Mijn vader houdt van zijn dwarsfluit en Willem Vermandere en zet de radio graag luid. Ze zijn gebeten door de muziekmicrobe sinds jaar en dag.   

Mijn moeder speelde samen met haar zus de sterren van de Vlaamse-Ardennenhemel op hun gitaar aan het kampvuur op scoutskamp. Mijn vader speelde in zijn jonge tijd op een hoop heilige missen van allerlei kalibers.

Ze genieten van het leven van elke dag. Ze eten graag, lekker en veel.

Mijn moeder kookt gezond met weinig vet en zout. Mijn vader kookt minder gezond, meer vet en zout, en met meer smaak.

Ze zijn verschillend maar hebben zoveel gemeen.

Ze houden van veel en verafschuwen weinig.

Maar het meest houden ze van elkaar.
Die twee. 

Of Lies Bulckens   schrijft speciaal voor The Sausage Machine rechtstreeks uit Sevilla  . Of Lies Bulckens volgt hogere studies in Spanje met Erasmus.

Of nog zo'n taalkrachtige en studieuze oud-leerling op TSM! Of ik had het geluk van aan Lies Nederlands te geven tijdens haar middelbare studies Gezondheids- en Welzijnswetenschappen (GWW). Of Lies Bulckens de globetrotter. Of 'bloggen verbindt' schreef ik haar nadat ik haar in haar omzwervingen op het web terug tegenkwam op dit eigenste plekje: lees hier haar en mijn reactie. Volg Lies in haar verhalen en meer moois op haar reisblog! 

Warm welkom, Lies, als nieuwe auteur > 25! Bedankt!!

I proudly present Lies Bulckens' post! Exclusief en rechtstreeks uit Sevilla!

[slideshare id=312535&doc=semana-santa-sevilla-2008-fotos-lies-bulckens-1205870232261028-4&w=425]

     Semana Santa in Sevilla door Lies Bulckens

Ze heeft geluk, ze heeft verdomd veel geluk maar ze weet het nog niet. Een cultureel getinte gastpost vragen net op het moment dat Semana Santa begint. Ze moest eens weten!

Spanje heeft kaas (tapas…) gegeten van traditionele cultuur: stierenvechten, de typische huizen, tapas, tomatengevechten, Costa del Sol (ach ja, massatoerisme is ook een vorm van cultuur), … maar deze week bereikt de traditionele religieuze cultuur haar jaarlijkse hoogtepunt, de “Semana Santa”. Waarschijnlijk zegt Semana Santa de meeste mensen niet veel, totdat ze het hebben meegemaakt. Religieuze cultuur, dat is zowat het onderwerp van Semana Santa. Gedurende de hele week zijn er zo’n 60-tal verschillende boeteprocessies die letterlijk uren duren (boeteprocessie is de lijdensweg van Jeezeke herdenken). Er vertrekken processies 's morgens, ’s middags en ’s avonds vanuit alle hoeken van Sevilla city. Elke processie duurt uren en vertrekt vanuit de plaatselijke kerk van het broederschap, gaat naar de kathedraal in het centrum en dan terug naar de kerk.

Ik ben net getuige geweest van een van de openingsprocessies en lig nog een beetje op de grond van het omver-geblazen-zijnde... Wat een ervaring, zelfs voor een persoon van het type ‘niet bepaald religieus’!

In Sevilla zijn er een heleboel kerken en deze hebben elk een broederschap. Een deel van deze kerken hebben een (of enkele) paso(s): een enorme tafelvormige constructie (FOTO 01, zie slideshow hierboven) waarop een levensgroot Mariabeeld of een scène uit de lijdensweg van Jeezeke is geplaatst. Deze paso wordt gedragen door Costalero’s (leden van een broederschap, allemaal beren van venten!). De processie die ik gezien heb, had helemaal in het begin en helemaal op het einde zo’n paso. Daartussen lopen de broeders (Nazareno’s), allemaal met een lange kaars en in een speciaal kostuum. De Nazareno’s die het laatst komen, zeulen nog eens allemaal een groot houten kruis mee (FOTO 02). De meeste toeristen zijn in het begin geschokt want het kostuum ziet er als volgt uit: FOTO 03. Tjah, de link naar een welbepaalde Amerikaanse clan is vrij snel gelegd. Ik heb nog niet kunnen achterhalen waarom ze deze kostuums dragen maar de puntmuts (oneerbiedig, mijn excuses) is alvast om de anonimiteit te garanderen. Het is een traditie en ja, die moet nu eenmaal in stand worden gehouden.

In ieder geval, de meeste processies hebben zo’n honderden Nazareno’s en de grootste processie, de Confradia van de Virgen de la Esperanza Macarena, heeft zelfs meer dan tienduizend broeders en zusters! Dat zijn bijzonder veel mensen… Die lopen allemaal in zo’n kostuum rond, echt indrukwekkend.

Zo’n processie gaat als volgt te werk. De opstelling is eerst een fanfare die vrij speciale muziek speelt (een beetje vals maar kom), net griezelmuziek.

Vervolgens komen de broeders en zusters, de meesten op witte sokken, enkelingen op blote voeten (FTO 04) of schoenen. De stoet is opgebouwd uit verschillende relikwieën, zoals een vlag, een speciale stok, …(FOTO 05): na elke relikwie komen er dan een hoop Nazareno’s met een kaars, en het speciale is dat elke groep zijn eigen kleur van kaars heeft. Er wordt echt aan alles gedacht! Op het einde komt het hoogtepunt (moest het al in het begin komen, zou de spanning er ook wel af zijn!) met daarachter nog eens een fanfare.

De processie passeert langs verschillende kapellen en doet daar een groet, maar dat is niet zo gemakkelijk. De paso moet gedraaid worden en dat vraagt heel wat coördinatie en kracht. Het spannendste moment is trouwens de paso uit de kerk dragen: vaak zitten er maar enkele centimeters tussen de poort en de paso. Er wordt dan ook luid geklapt als de paso veilig en wel in en uit de kerk is gedragen!

’s Avonds is het trouwens nog meer de moeite als zo’n processie terug aan de kerk komt. Alle straatlichten zijn gedoofd, er zijn niet zoveel mensen meer, de kaarsen zijn allemaal aangestoken en de weinige kinderen die er nog rondlopen, verzamelen allemaal de allergrootste kaarsvetbal (FOTO 06).

Deze mensen verdienen respect. Uren een paso dragen die onnoemelijk veel weegt, uren een dik warm pak met een dik stoffen hoed dragen in de hete Spaanse zon, uren een houten kruis op je schouder meedragen. Als die hun zonden voor dit jaar niet zijn vergeven, dan weet ik het ook niet meer.

Een processie is een waar festijn voor de zintuigen. De kleuren van de kostuums, beelden en bloemen, de geur van wierook, het geluid van de drums, een klaagzanger, schel trompetgeschetter, de geur van welig verspreide wierook, de bloemen,... De moeite. Ach ja, voor ik het vergeet: ik ben Lies (FOTO), oud-leerlinge van Janien en uitgenodigd voor een gastblog. Momenteel ben ik op Erasmus in Sevilla.