Onze geliefde vorst ─ de koning; le roi; der König ─ lacht er wat om. De sympathieke guit vergast de lezers van mijn blog vandaag op een van de verbale zevenklappers, waarmee hij de hele boel aan de gang pleegt te maken. Hij is nogal een patéke, hoor! Vooruit, sire! Fleur de feestdag op!

Ik liep over een van de minder gebruikte paden die zich in de buurt van mijn woning door de bossen kronkelen, toen hij plots met een sprong uit het struikgewas opdook. Het gebeurde zo'n twintig meter voor me uit en ik weet niet wie van ons beiden het ergst schrok. Omdat ik hem eerst niet herkende, koesterde ik ook niet meteen argwaan en beschouwde ik hem als een vroege wandelaar, die zich even verwijderd had om een drukje te doen. Het kan iedereen overkomen.

Ik zag hem even aarzelen en zelfs aanstalten maken om zich opnieuw tussen de bomen te verschansen, maar toen bedacht hij zich, waarschijnlijk omdat hij besefte dat hij daardoor nog verdachter zou lijken. We liepen elkaar voorbij, wisselden een schichtige blik en toen ik zijn ietwat cynische glimlachje opmerkte, drong de waarheid tot me door: het was Osama! Ik maakte dat ik daar wegkwam.

Het zou niet de eerste keer zijn dat boosaardige mensen in deze bossen onderduiken. Ooit hield zich hier wekenlang een drievoudige moordenaar schuil en zelfs nu stuit ik soms nog op primitieve bouwsels van takken en bladeren, die waarschijnlijk niet meer zijn dan kampementen van spelende kinderen, maar eigenlijk net zo goed onderdak kunnen bieden aan boeventuig en gajes, om van terroristen nog te zwijgen.

En nu? Moet ik de lokale politie op de hoogte brengen? Ze zullen mij zien komen. Misschien kan ik beter gelijk een e-mail naar de FBI sturen, maar ik ken het adres niet. Ik zal mijn toevlucht moeten zoeken tot een noodoplossing. Men beweert dat de Amerikaanse geheime diensten het hele internet vlooien en alles lezen waar de naam Bush in voorkomt. Wel dan ...

Bush is zot!

Christene zielen, wat ben ik toch een muts!

Schatje?! Had ik dat goed gehoord en had hij zijn collega met schatje aangesproken? Nou, dan woei er toch eindelijk een ietwat progressieve wind door de gebouwen van de VRT. Het is een publiek geheim dat velen daar de Griekse beginselen aankleven, maar dat men er nu ook openlijk een gelijkslachtige geaardheid mocht belijden, was nooit vertoond.

Het drong pas later tot me door dat ik me vergiste en dat ik niet het liefkozende 'schatje', maar de verbuiging 'schat je' van het werkwoord schatten had moeten horen. Soms heb ik echt een bord voor mijn kop.

Ook de door de wol geverfde journalist, Jan Becaus, heeft er een handje van de kijker op olijke wijze op het verkeerde been te zetten. Vaak besluit hij het nieuws met: "Ik zie u graag …" Daar last hij monkelend een korte pauze in en vervolgt dan: "… morgen terug."

Op een keer verraste hij velen met deze mededeling over een zieke sportvedette: "Hij ligt in bed en zal vermoedelijk klaarkomen" ─ eventjes lachen ─ "voor de match van zondag."

─“Ik heb een dooie kat gevonden”, zei het jongetje fier.
─“Hoe weet je dat hij dood was?” vroeg ik.
─“Ik heb in zijn oor gepist en hij bewoog niet”, vernam ik.
─“Wat heb je gedaan?” geloofde ik niet wat ik hoorde.
─“Psst gezegd in zijn oor.”

Nu ben ik natuurlijk wel de trotse eigenaar van een staart, maar ik ben er vooralsnog niet in geslaagd om het aangename van dat lichaamsdeel met het nuttige te verenigen. Ik kan er niets mee vastgrijpen en het is derhalve een volkomen nutteloos aanhangsel als ik door loverdaken wil evolueren. Misschien moet ik eens wat meer aandacht besteden aan de spamberichten die massaal in mijn mailboxen terechtkomen en waarin men middeltjes aanprijst, waarmee ik op onthutsend eenvoudige wijze een benijdenswaardige staart kan verwerven, die niet enkel het formaat van een anaconda heeft, maar tevens schitterende prestaties levert en er bovendien heel leuk uitziet als ik hem nonchalant over mijn schouder drapeer.

Ik houd jullie op de hoogte.

Daarna kunt u kijken naar de spannende ontknoping van de derde rit in de Tirreno-Adriatico.

Een spreekwoord

Als de kat van huis is ... blijft de kattenbak proper.

Een vraag

Als een man masturbeert, bevredigt hij eigenlijk een man. Is hij dan een homo?

Een verslag

Wat heb ik een kloteweek achter de rug! Ik reed mijn auto in de prak; mijn vrouw ruilde me in voor een ander; mijn dochter is zwanger en ze weet niet van wie; mijn huis brandde af; ik kreeg mijn ontslag ... Nog een geluk dat mijn aidstest positief was.

Hij kwam net uit Spanje vandaan, waar hij als pensioentrekker met jicht onder de leden het barre jaargetijde doorbracht en aldus aan de winterse dufheid van ons tochtgat aan de Noordzee ontsnapte. Daar was hij onlangs echter het slachtoffer geweest van een merkwaardige en tegelijk bijzonder geraffineerde oplichting.

Het begon allemaal op de parkeerplaats van een supermarkt. Terwijl hij zijn boodschappen in de koffer van zijn wagen laadde, kwamen er plots twee waarlijk bloedmooie en anatomisch zeer correcte vrouwen naar hem toe. Kolossale stoten, dat waren ze, met montere knuffelkontjes en tieten als nucleaire kernkoppen in tot de verbeelding sprekende badpakjes. Ze gingen meteen aan de slag en bemoeiden zich met de autoramen, die ze met wulps vertoon van tijgerachtige souplesse een beurt gaven.

Vervuld van grote dankbaarheid trok hij vervolgens zijn portefeuille, maar ze weigerden elke fooi en wilden eigenlijk liever een lift naar een drukkere parkeerplaats. Het duurde niet lang of het meisje dat naast hem zat, begon zich vreemd te gedragen. Nu ja, vreemd ... Ze streelde eerst zijn knie en daarna zijn dij. Ze zoende hem in de hals, sabbelde aan zijn oorlel en fluisterde zwoel dat hij eigenlijk beter halt kon houden. Wat hij toen deed.

Er volgde een soort tentakelspektakel, want ook het andere wicht nam deel aan de festiviteiten. Het leek wel alsof hij tussen veelarmige oosterse godinnnen terechtgekomen was en samen met hen een laocoöngroep vormde.

"Pas toen ik thuiskwam, heb ik gemerkt dat ik mijn portefeuille kwijt was", zuchtte hij mistroostig en we deelden allemaal in zijn droefheid. "Kijk dus maar uit als jullie deze zomer naar Spanje reizen," waarschuwde hij ons, "want het is een zeer verspreide praktijk. Wat ik net vertelde, is me verleden maandag overkomen. Dinsdag had ik opnieuw prijs en woensdag was ik er zelfs twee keer het slachtoffer van ... Bij leven en welzijn, zal ik er volgend jaar ongetwijfeld weer in tuinen."

Beware of pickpockets and loose women!