Maar mijn hongerstakende vriend was er nog beter aan toe dan de tientallen andere sans-papiers in de Begijnhofkerk. Ondertussen zijn ze begonnen aan dag twintig van hun wanhoopsactie. Hun doel: papieren, en daarmee het recht om mens te zijn in ons land.
Kan je je voorstellen dat je al drie weken geen hap door je keel hebt gekregen, en dat er op zo'n moment toch iets is waar je méér naar verlangt dan naar eten?

Zoen zonderetenloen,
Lieve

Feit: hij staat niet op zijn vaste plekje in de gang van ons huis vol appartementen.

Bedenking: het overkomt me wel vaker dat ik ergens naartoe ga met de fiets en achteraf te voet terugkeer, zonder te beseffen dat ik mijn stalen ros -vastgeketend aan één of ander Antwerps fietsenrek- eenzaam achterlaat.

Bedenking: er was gisteravond wel heel wat gestommel met fietsen in de gang. Maar misschien ook niet onlogisch, met drie fietsen en drie eigenaars die steeds het plekje dichtst bij de deur willen innemen.

De detective in mij gaat nu proberen om van minuut tot minuut te reconstrueren wat ik gisteren gedaan heb. En wanneer mijn fiets mij in die activiteiten vergezeld heeft. Om dan uiteindelijk te concluderen of ik nu boos moet zijn op mijn kwaadwillige en fietsenstelende huisgenoten... of op mijn falende geheugen.

Racistische rellen in Zuid-Afrika. Woedende Zuid-Afrikanen trekken de straat op met hamers, hooivorken, stokken, bijlen, schoppen. Om buitenlanders uit te moorden en te verjagen. De beelden zijn irreëel: enthousiaste en breed glimlachende menigtes, op mensenjacht. Waarom? En waarom nu? "De stijging van inflatie, voedsel- en energieprijzen was een vonk voor het geweld', stelt het South African Institute of Race Relations." Zo lees ik in De Morgen vandaag. De Zuid-Afrikanen hebben honger. Razendmakende honger, blijkbaar.

In Port-Au-Prince, de hoofdstad van Haïti, kwamen de inwoners begin april op straat om te betogen tegen hun aanhoudende honger. De voedselprijzen zijn er torenhoog en blijven er stijgen. De armste Haïtianen moeten volgens Indymedia overleven op koekjes die ze maken van modder. For God's sake! De betogingen liepen uit in rellen. Ook in Haïti doet de honger alle redelijkheid verliezen. Winkels werden in brand gestoken, het VN-hoofdkwartier werd geplunderd, vijf mensen kwamen om. Dodelijke honger in Haïti.

Vrienden van vrienden hebben al meer dan twee weken honger. Ze zijn al meer dan twee weken in hongerstaking. Omdat ze niet welkom zijn in ons land. Omdat ze dreigen weggestuurd te worden naar een land waar ze nooit meer naar willen terugkeren. Omdat ze geen papier hebben dat hen toelaat mens te zijn hier in België. Honger is hun laatste hoop.

Een lege maag maakt meer en meer kwaad, overal ter wereld. En omgekeerd: het is soms de laatste en wanhopigste manier om woede te laten zien. En ik heb net een lekker middagmaal achter de rug, zonder kop- of maagzorgen. En ik doe niets.

Even duidelijk maken: ik ben géén fan van de nieuwbakken VlaamsProgressieven, hun programma is me net ietsje te Vlaams en net ietsje te weinig progressief. Maar wat Bert zondag schreef op zijn website, dat kan ik best appreciëren. Er mag dan wel eens schamper gelachen worden om zijn emotionele reacties in de media (of is er een ander politicus die erom bekend staat te blijten voor de camera?), maar het zijn net zo'n politici waar ons landje nood aan heeft. Politici die begrijpen wat mensen voelen en denken, die daar oprecht door van hun melk gebracht worden, en die de onwrikbare wil hebben om iets te veranderen aan wantoestanden. Bravo Bert!

Maar om welke uitspraken ben ik nu zo euforisch? Ik citeer uit Berts blogbericht van 4 mei, waarin hij het heeft over onze nieuwe regering:

Maar vooral de mensen zonder papieren worden zwaar bedrogen. Verschillende meerderheidspartijen hadden de mond vol over menselijke oplossingen voor diegenen die hier reeds verschillende jaren verblijven. Ook minderjarige illegalen zouden op een menswaardige wijze opgevangen worden. Ze horen niet thuis in een gesloten centrum. Niets van dit alles wordt gerealiseerd.

De nieuwe federale minister voor Asielbeleid wil zich opwerpen als de harde tante. Géén regulariseringen, geen humane oplossingen, zelfs geen moratorium op uitwijzingen voor diegenen die in aanmerking komen voor regularisering. Dit is een pure schande. Mensen zonder papieren verdienen onze steun. Kinderen zonder papieren verdienen onze bescherming. De politiek van de regering Leterme is klakkeloos extreem rechts achterna hollen. Dit is de meest asociale regering in vele jaren. Hoe lang nog kan het ACW hier blijven zwijgen? Rechts-liberalen en conservatieven verloochenen hier elk humanistisch, christelijk en ethisch handelen.

Bedankt Bert, bedankt meneer Anciaux, bedankt minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Mevrouw Truttelboom (oeps-typfoutje) doet me soms de moed in de schoenen zinken, maar er zijn nog goede mensen in ons landje, zo bewijst uw reactie.

Ik heb het over Martin Luther King, voor wie vandaag het nieuws niet gevolgd heeft. Zowat de bekendste voortrekker van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. De man die het voortouw nam om de zwartgekleurde Amerikanen dezelfde rechten te bezorgen als hun bleke medeburgers. En die daarvoor in 1964 de Nobelkrijs kreeg.
Zijn historische woorden "I have a dream" bezorgen mij ook vandaag weer kippevel. Ik hoef ze maar te lezen en ik krijg het warm en koud tegelijk. Ik hoor die stem schallen, zie die overbekende tv-beelden zich op mijn netvlies afspelen. Het charisma van Martin Luther King en de gemeende hoop in zijn stem wanneer hij die woorden uitspreekt, raken mij op een manier die politici zelden weten te hanteren.

"I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. (...) I have a dream that my four children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today."

Historische woorden uit het verre verleden, 1963 om precies te zijn. Maar wat lees ik deze week nog? "Nog steeds racisme en discriminatie op de arbeidsmarkt." Met getuigenissen van vandaag die uit de vorige eeuw lijken te stammen. King zou zich omdraaien in z'n graf, vrees ik. De meeste dromen zijn bedrog?

Zoen dromeloen,
Lieve

Wat je dus absoluut moet doen om mij op de kast te jagen, is een telefoontje naar de redactie plegen om 15u35. Een vriendelijke mevrouw ergens in de Vlaanders deed het u vandaag op volgende wijze voor:

- Hallo, redactie X, met Lieve? (oh nee, niet nu, geen telefoon, ik moet die correcties doorbellen! binnen het kwartier!)
* Ben ik bij de redactie van weekblad X? (moet ik duidelijker articuleren ofzo? 15u36)
- Ja mevrouw, daar spreekt u mee. Kan ik u helpen? (be nice. En efficiënt.)
* Ja. Ik zou graag weten of er deze week een weekblad X is. Want het is paasvakantie he.
- Ja mevrouw, deze week gaan we gewoon voort. U krijgt een weekblad X in de bus. (oef, een simpele vraag, een simpel antwoord. Well done, Lieve!)
* Aaah. Want er stond niets op de voorpagina. Normaal gezien als er geen weekblad X is dan staat dat op de voorpagina van de vorige X. (me dunkt, afgeleid via deductie, dat er dus volgende week logischerwijze wél een X is, aangezien er niets stond op de vorige voorpagina hé, mevrouw de trouwe lezeres. Maar ja, niet iedereen is even sterk in logica. 15u40)

Waarop de trouwe lezeres volgende vraag stelt (15u41):
* En hoe zit dat voor de rest van het jaar? Mevrouwtje, kan u mij vertellen welke week er wél een weekblad X is en welke week niet? (15u42) En voor 2009? (15u48) Hebt u daar geen planning van ofzo? Wacht, ik neem mijn agenda even om te noteren...

Ondanks een driemaal herhaalde en niet mis te verstane afsluiter ("Ik hoop dat ik u heb kunnen helpen, mevrouw") duurde het gesprek tot 15u52. Een gil van ontlading en frustratie bij het neerleggen van de telefoon deed de collega's van drie bureaus verder ongerust toesnellen. En ik moest een andere lay-outer lastigvallen. Dank u Luc!

Het probleem: de BBC, befaamd om haar doorgaans oerdegelijke documentaires, spit in het tv-drama The Passion (met maar liefst 4 afleveringen) uit op welke manier Jezus Christus aan het kruis werd genageld. Conclusie: in foetushouding, met de voeten op een plankje genageld, spijkers in de armen. Ter illustratie: zie tekening rechts. FOUT, schreeuwt de katholieke kerk. Iedereen kent wel het kruisbeeldje waarbij de nagels in de handen van de zoon gods zijn geslagen en waarbij hij zijn hoofd lijdzaam opzij laat hangen. Ter illustratie: zie tekening links. "De BBC misleidt het gelovige publiek door een verkeerde interpretatie van de Bijbel!" Een reactie van de invloedrijke reverend George Curry: "We should be true to history and the events that occurred."

Dan vraag ik me af...
* Sinds wanneer spreken christenen over hun Bijbel met de woorden "geschiedenis" en "feiten"?!
* Welk nut heeft het in godsnaam -letterlijk, ja- om te bekvechten over de details van een verhaal waarvan de boodschap meer telt dan de exacte gebeurtenissen?
* Een interessante vergelijking: we wijzigen het nieuwtje licht en vervangen de woorden "Bijbel" door "Koran", "christenen" door "moslims" en "jezus" door "mohamed". Het deel "vitten over details" laten we onveranderd. Hoe verontwaardigd zouden de meeste mensen dan niet zijn over deze idiote discussie?

Aan u de antwoorden, ik stel alleen de vragen ;-)

Zoen crusifoloen,
Lieve

"Nous sommes désespérés", zei een vriend gisteren. "We zijn..." Ja, hoe vertaal je dat woord? Het online vertaalwoordenboek Interglot helpt me even:

désespéré [bijv.nw. bijw.] (inconsolable)
	ontroostbaar
	zielsbedroefd
	niet te troosten
	van streek
	geschokt
	ontzet
	ontredderd
	onherstelbaar
	reddeloos

Die woorden zijn stuk voor stuk van toepassing op het verhaal dat ik gisteren te horen kreeg. Een verhaal dat meer lijkt op een puzzel waarvan ik elke dag en elke week meer stukjes te zien krijg. Een verhaal van tientallen mensen die we elke dag kruisen op straat en die ons onverschillig laten. Het verhaal van Sima en Azar, van Imane en Pascal. En dat verhaal eindigt niet met "en ze leefden nog lang en gelukkig", maar wel met één slotwoord: "waarom?".

Die vriend van gisteravond, die vluchtte vier jaar geleden uit zijn thuisland. Weg van de armoede, het onrecht, de corruptie en de onderdrukking. Hij kwam in België terecht, een land dat hem onbekend was maar dat hem politiek asiel verleende. Onze vriend was dankbaar voor de bescherming die ons land hem bood en deed zijn best om zich aan te passen aan onze vreemde cultuur. Twee jaar voltijds onderwijs om Nederlands te leren, en 's avonds gaan werken om geld te verdienen. Belastingen betalen aan de overheid hoorde daar ook bij, en onze vriend vond dat niet eens zo erg; zo kon hij iets extra bijdragen aan onze maatschappij.

Vier jaar na zijn aankomst in België is de bitterheid in zijn stem en op zijn gezicht onmiskenbaar. Al die moeite om te "integreren" -zoals dat zo mooi heet-, en wat heeft het hem geholpen? Onze vriend werd zonder geldige reden ontslagen, huist in een piepkleine kamer die naam niet eens waardig en wordt gek van wanhoop. Krijgt overal de deur op zijn neus wanneer hij naar werk zoekt. Veel mensen zijn niet eens te beschaamd om te zeggen dat ze "geen zwarte in dienst willen". Terwijl die man alles liever zou willen doen dan de hele dag te moeten thuiszitten.

Mijn vrienden vertellen en ik luister, kijk, kan niet begrijpen. Ontroostbaar en zielsbedroefd zijn ze, de mensen zonder en met papieren. Onherstelbaar gekwetst door een asielbeleid dat willekeurig met mensenlevens speelt. Niemand van hen die kan begrijpen waarom onze overheid hun verdriet niet kan zien en hun problemen niet kan helpen oplossen. En wijzelf? Kunnen we dan echt niet een beetje meer doen om mensen het gevoel te geven dat ze welkom zijn in ons land? Een lach of een luisterend oor schenken, een stem verheffen? Misschien maakt het die vriend van gisteravond een tikkeltje minder désespéré.

Zoen waaromloen,
Lieve.