Hij werd geboren in 1941 in Dresden, studeerde in München filosofie en communicatiewetenschappen en werkte als journalist en mediawetenschapper.
Hij publiceerde verschillende boeken, waaronder Die Welt als Ort. Erkundungen im entgrenzten Dasein (Karolinger-Verlag, 2007).
Hij werd naar aanleiding van de 40ste verjaardag van mei ‘68 door het weekblad Junge Freiheit geïnterviewd (nr. 16/08, 11.04.2008).

Enkele uittreksels uit dit merkwaardige interview.

Vraag: Wat was er eigenlijk aan de hand in 1968?

Böckelmann: Overtuigd van hun morele superioriteit trokken studenten en scholieren toen ten strijde tegen alle banden, relaties en invloeden, die het individu in zijn wens naar zelfontplooiing hinderden. Men bond de strijd aan met het kapitalisme, maar eigenlijk hielp men zo de volledige economisering van het dagdagelijkse leven en van de samenleving te realiseren.

Vraag: Een negatieve balans dus?

Böckelmann: 40 jaar na datum moet men inderdaad durven toegeven: Ja. De ontbinding (op alle vlakken) leidde niet tot een nieuw gemeenschapsgevoel of tot een veelheid van rollen. Ongeacht wat we zijn en wat we doen, onze zelfwaardering is gestandaardiseerd, en dit volgens inkomen en volgens openbare waardering.

Bedenkt u ook maar eens, hoe verbluffend eenvoudig de rebellen van toen gelijk kregen. Bijna zonder verzet werden de eisen naar zelfontplooiing en detaboeïsering en gelijkberechtiging van allerlei minderheden openlijk begroet en door bijna alle welmenende burgers ondersteund. Afgezien van de kritiek op het kapitalisme - waar dit eigenlijk slechts een schijngevecht betrof - stampte de protestbeweging eigenlijk open deuren in. Werden de rollen van de geslachten en van de ouders, werd het respect voor autoriteit en voor nationale tradities nog wel door iemand verdedigd?

Vraag: U heeft het niet erg begrepen op zelfontplooiing?

Böckelmann: Eigenlijk is zelfontplooiing slechts de triomf van de onverschilligheid. Zeker als ze doel op zichzelf is. De zelfontplooiing van het individu is de fetisj van onze moderne tijd. Ze verwerpt alle historische, nationale en kulturele banden (...) Vooral een partij als de Grünen komen hiermee met zichzelf in tegenspraak. Immers, willen ze consequent opkomen voor kinderwelzijn en milieubescherming, dan kunnen ze dat niet door geatomiseerde individuen, maar alleen door mensen, die zichzelf zien als leden van plaatsgebonden gemeenschappen.

Vraag: Een min of meer gelijklopende situatie bestond er ook voor de machtsgreep door de nationaalsocialisten. Was 1933 het '68 van de Weimarrepubliek?

Böckelmann: Wat de revolte van 1968 onderscheidt van de burgerlijke en communistische revoluties en ook van de machtsgreep van de nationaalsocialisten is het feit dat geen nieuwe ordening der dingen ontstaat, en dat de ‘vadermoord' oneindig herhaald wordt. Steeds opnieuw moeten nieuwe restricties, verboden, grenzen, onderdrukking en verstarring worden ‘ontdekt' en gedramatiseerd worden, zodat de emancipatie, de breuk met het ‘enge' van het bestaan, kan opgevoerd worden. Steeds meer figuren uit deze periode, en in elk geval de knapste koppen zoals Maschke, Friedrich, Rabehl en Röhl, keren zich af van deze zogenaamde zelfontplooiing, die uiteindelijk op niets zal uitdraaien.

(vertaling : Peter Logghe)

Deltastichting Nieuwsbrief Nr. 13 - Mei 2008

Het was de transformatie van nationaal kapitaal en nationale elite naar een supranationaal kapitaal en de daar bijhorende op internationalistische leest georiënteerde elite. De revolutionaire transformatie van nationale staten naar superstaten. In feite waren er twee verschillende machtsgroepen van de elite in de toenmalige maatschappij actief die niet meer compatibel waren met elkaar en dus onvermijdelijk met elkaar in conflict moesten komen.

Enerzijds was er door de USA terug op de been gebrachte nationale politieke en economische elite en anderzijds waren er bepaalde delen van die elite die inzagen dat het voor een verdere expansie en financiële macht noodzakelijk was om tot een volgende fase van het liberaalkapitalisme over te gaan. Paradoxaal werden deze in kapitalistische zin progressieve krachten gedreven door dezelfde USA die eerst de oude nationale elites weer op de been had geholpen, maar nu vaststelde dat die oude elite in de weg stond van een tweede – dit keer – meer globaal georiënteerde goederen- en kapitaalmarkt.

De tweede globalistische golf was in aantocht. De eerste was nog op ouderwets kolonialisme gestoeld. De tweede golf zou echter een moderne variant van het kolonialisme voortbrengen. De supranationale bedrijven en financiergroepen zouden grote stukken van de zogenaamde vrije wereld gaan overspannen en zo hun wil opleggen aan die wereld. Het andere deel van de wereld werd ingepalmd door het staatskapitalisme van de Sovjet-Unie, waar de concentratie van kapitaal en productiemiddelen al volledig geïntegreerd en gecontroleerd werd door de staatskapitalistische elite.

Om de nieuwe noden van de op de USA gerichte elite in te vullen moest eerst afgerekend worden met sommige hinderlijke barrières in de verschillende oude nationale staten. Tol- en paspoorthindernissen moesten weg, vrij verkeer van kapitaal was een andere noodzakelijke voorwaarde om tot wereldwijde investeringen te kunnen overgaan en om nationale industrieën te kunnen verkopen aan de grootste bedrijven in de wereld, die voornamelijk in handen zijn van US-kapitalisten. Eigenlijk stonden alle op nationale staten en identiteiten gestoelde instellingen in de weg van de globalistische nieuwe elite.

Tegen deze achtergrond waren er in 1968 in de meeste grote Europese steden studentenonlusten. De opkomende elitaire jeugd had nood aan een vrijere maatschappij. Zij wilde op haar beurt de oude elite met haar nationalisme en op familie en gezin gerichte maatschappij aan de kant zetten. De studenten wilden een liberale maatschappij die men als een vrije maatschappij zag en waar zij als nieuwe machtsgroep mee de agenda zouden kunnen bepalen. Dat het een linkse revolte zou zijn geweest werd zelfs betwist door de grote linkse organisaties in die tijd, zoals de communistische partijen en de linkse vakbonden. Die grote arbeidersorganisaties spraken dan ook over burgerlijke avonturiers en provocateurs, als zij het over de kabaal makende studenten hadden. De oude linkse organisaties zagen toen zeer duidelijk het gevaar in van het opheffen van nationale entiteiten en hebben zich verzet tegen de liberale eisen van de studenten.

De opkomende studerende elite had echter lessen getrokken uit de kortstondige liberale revolutie. Een zeer kleine groep sloot zich aan bij het kamp van de staatskapitalistisch georiënteerde maatschappijvorm. Dit waren vooral de toen opkomende maoïstische kernen. Maar het overgrote deel van de elitaire jeugd had ingezien dat zij beter de macht kon grijpen via de instellingen. Zij wisten zich toen al gesteund door dat deel van de machtskaste in de Europese landen dat die liberale transformatie nodig had. De elite besefte dat men alleen via een groot propagandaoffensief de mensen en de oude elite zover zou kunnen krijgen om de revolutionaire maatschappelijke veranderingen te aanvaarden

De kopstukken van de mei 68 beweging werden gretig opgenomen in de mediawereld en anderen nestelden zich massaal in het onderwijs en in allerlei bedrijven die op de een of andere manier aan publieksbeïnvloeding doen, zoals reclamebureaus en maatschappelijke onderzoeksinstituten. De media waren echter het infiltratiekanaal bij uitstek van de liberale studentenelite die de onlusten van mei ‘68 over heel Europa had georganiseerd. En of deze media zich nu progressief noemde of liberaal dat maakte niks uit, want deze media waren en zijn in feite grote bedrijven en die zijn op hun beurt nog eens verbonden met andere concerns.

De media brengen een product op de markt. De markt zijn de adverteerders (andere bedrijven). Het product is het publiek. De elitemedia zijn diegenen die de grote lijnen bepalen waaraan hun product, de mensen, zich moeten aanpassen of conformeren. De elitemedia zijn de spreekbuis van conglomeraten die hun klanten een bepaald wereldbeeld voorhouden. Dat wereldbeeld weerspiegelt de voorgenomen en bekrompen belangen en waarden van die elite en hun directe subelite. De culturele beleidsmarkers en managers van dat mediale propaganda-apparaat (redacteuren, columnisten, enz.) hebben dezelfde groepsbelangen en vertoeven in dezelfde kringen als staats- en bedrijfsleiders. Er bestaat in feite een regelmatig verkeer van hooggeplaatste personen die pendelen tussen de bedrijven, de regering en de media. Zo maken de media regelrecht deel uit van de machtsstructuren. In ruil voor die machtsdeling moeten de media-eigenaars met de autoriteiten samenwerken en gehoorzamen tot zelfs onderdanig zijn aan die autoriteiten.

De media vormen op zich slechts een onderdeel van een groter doctrinair systeem. Andere delen zijn de opiniebladen, scholen en universiteiten, de academische wereld en de culturele sector. Dat doctrinaire systeem – de producenten van wat we gerust een propagandaproduct kunnen noemen – heeft echter twee verschillende doelgroepen. De eerste kunnen we de politieke bewuste klasse noemen: de pakweg 15% van de bevolking die behoorlijk geschoold en mondig kan worden genoemd en dus een rol speelt bij de besluitvorming. De resterende 85% van de bevolking kunnen we de te misleiden kudde noemen. Deze grote groep wordt verondersteld de bevelen op te volgen van de machtselite en niet in de weg te lopen van die elite. Zij zijn de doelgroep van de echte massamedia, de roddelpers, de infantiele tv-feuilletons, de sportpagina’s en sportprogramma’s.

Deze sectoren van het doctrinaire liberale systeem moeten het plebs vermaken en de nieuwe elementaire liberale waarden versterken: de passiviteit, de onderdanigheid aan het gezag, de deugd van de hebzucht, de cultus van het ego en het individuele belang, de desinteresse voor politiek en maatschappelijke waarden en de diabolisering van ingebeelde vijanden (zoals het AFF en Blokbuster zo ijverig doen). Het doel is om de massa blijvend te kunnen misleiden en te conditioneren. Er wordt een schijnwaarheid en een schijnwereld gecreëerd. Want als de massa teveel de realiteit zou zien, dan zouden ze die realiteit wel eens kunnen willen veranderen en dat mag niet. Zo is het mogelijk gebleken dat een studentengeneratie die van zichzelf beweerde dat ze progressief was uiteindelijk hand- en spandiensten levert aan een van de meest nivellerende ideologische concepten van onze tijd: het marktliberalisme en het consumptienihilisme.

De massa is niet bevrijd. Ze is nu meer dan ooit verknecht door de ketens van materieel verlangen en consumptiedrift. Het politieke en maatschappelijke engagement dat voor mei '68 bestond, is door de jaren heen vernietigd en in alle geïndustrialiseerde staten tot nul herleid. De staten zijn opgeslorpt of ondermijnd door big business. De volkeren zijn geïnfiltreerd door massa’s vreemde mensen en culturen. De mei-’68-activisten hebben geen linkse progressieve revolte in gang gezet. Links is niet versterkt uit de strijd gekomen, maar heeft integendeel meegeholpen om het sociale thema en de sociale cohesie af te breken. Mei '68 is het begin van het einde van links. Mei '68 is het scharniermoment waarop een gevaarlijke, dominante en onverdraagzame doctrine aan zijn opmars is begonnen: de culturele dictatuur van het globale en eendimensionale kapitalisme.

Eddy Hermy
Algemene coördinator

Velen van ons beginnen misschien al indigestieve symptomen te vertonen bij het overaanbod aan Mei-68 commemoralia. Ik waag het toch te linken naar het lijvige dossier op Evene, een cultuursite waarvoor ik een boontje heb, wegens combinatie van enige diepgang en verstaanbaarheid. Lezen dus op:

http://www.evene.fr/livres/actualite/mai-68-cannes-gaulle-cohn-bendit-onfray-hamon-1337.php

Wie deze week Veto leest, merkt op dat het krantje veel aandacht besteedt aan mei '68. Er zit een katern rond de echte Veto (vier pagina's) die helemaal aan het onderwerp gewijd is. Op zich is dat niet zo bijzonder, want ongeveer elke periodiek doet deze maand wel iets rond mei '68.

Wat wel bijzonder is, is dat Veto zich profileert als een erfgenaam van mei '68. Het editoriaal is interessant want het zegt veel over hoe Veto zichzelf en de studenten ziet. Het eindigt met:

Wie vreest er vandaag de dag nog studenten? Waar is die maatschappelijke inbreng van weleer? Waarom siert er niet wekelijks een editoriaal onze voorpagina? Studenten, beschouw deze katern als een aanzet tot refleksie over al deze kwesties en zak op dinsdag massaal af naar onze zitstaking.
Dinsdag 06/05 om 20.00, Ladeuzeplein: zitstaking ter nagedachtenis van een woelige studentengenerasie!

Ik weet niet goed wat ik daarvan moet denken. Het zou Veto zeer sieren huidige generatie studenten te confronteren met haar erfenis en hen tot kritische reflectie aan te zetten. Maar doet het blad dat ook werkelijk? Behalve het editoriaal wijst daar niets op - integendeel.

De hele is katern gevuld met interviews over mei '68. Niet oninteressant, maar zeer anekdotisch en beslist niet beschouwend. Mei '68 wordt niet beschouwd als een historisch referentiepunt, maar als een leuk fait divers waarmee je wel eens een katern kan vullen.

De lay-out is een treurige poging om een krantje uit '68 te imiteren. Een oude Veto-kop wordt zonder duiding gekopieerd. De opmaak is te frivool en zonder verstand van zaken ontworpen: te brede kolommen, zinloze lettertypes. Dan heb ik het nog niet over de spelling die in het editoriaal (en enkel daar) gebruikt wordt. Het geheel is eerder een parodie dan een hommage.

Maar dat ook de inhoud niet verder geraakt en op geen enkel moment de ambitie die het editoriaal aankondigt waarmaakt, dat is nog veel treuriger. Veto maakt geen vergelijking tussen '68 en '08, maakt geen historische balans op, spreekt zich niet uit over studenten van nu. Hoezo reflectie?

Deze katern is geen aanzet tot reflectie, maar een gezellig en braaf extraatje bij een krant die wil teren op een een verleden dat ze al lang achter zich heeft gelaten. Dat een zitstaking mei '68 moet herdenken, is de ultieme manifestatie van het tragische gebrek aan werkelijke ideeën over 'mei 68.

Niet dat Veto die moet hebben. Maar als je ze niet hebt, is het zinloos er een katern aan te wijden. Dan nog eens beweren dat je wil aanzetten tot kritische reflectie, is niet eens pretentieus, dat is gewoon belachelijk.

Ik groet je zeer,

maar wil je eerst toch even vragen van een goede leesstrategie te kiezen. Je doet het of je doet het niet, dat staat je natuurlijk vrij, maar nu de grote Komrij bloggend

[Komrij gebruikt het blog, ik de blog: allebei oké, zeggen de taaladviseurs. ]

de schrijfvinger (Kristien Hemmerechts) en de signeerarm (Connie Palmen) signaleert, 

[Geachte heer Gerrit Komrij, ach, ik weet het wel, ik loop blogposts met culcultuurtuur en filofilosofiesofie en bijzonder hatelijke blonde langharige vrouwen, nachtmerries en poëzie

achter. Voor wanneer musicalnieuws, mijnheer Komrij? In elk geval: uw foto's zijn prachtig! Even professioneel als uw tekstwerk. Ik herkende uw machtig mooie bibliotheek op uw koninklijk landgoed in Vila Pouca da Beira, van waaruit u de wereld literatuur toeblogt. Ik zou beter zeggen 'toeschrijft'. U (?) hebt immers de reageerfunctie uitgeschakeld. Er valt ook (nog) geen linkje, noch blogroll(etje) te bespeuren. Wél al knappe foto's, zoals gezegd, en een bijzonder leerrijk tubeje, nog veelzeggender voor wie Spaans kent, toch. Bang van bloggers overal ter wereld? Toch nog ivorentorenneiging: de schrijver ongenaakbaar voor het nieuwe plebs? Ach wat, begin ik hier weer mijn rimpelwijvenklaagzang aan te blazen. Wééuèk, neen! Sommigen noemen u oneerbiedig de Dondergod. Ach wat, bent u immers niet Lucifer in het hooi?!

[[Krijg ik al visioenen - "hallucinaties" zou u, mijnheer (fabeldier) Komrij, zeggen. Ben ik me (toch?) suf aan 't bloggen, Heer Stedehouder Lucifer? - van dat machtige Treur-Spel dat wij studenten-germanisten aan de toenmalige UFSIA Universitaire Faculteiten Sint-Ignatius Antwerpen op zaterdagmorgenvroeg om 08.00 am van prof. dr. Clem Neutjens (de man met de pijp op college) geperformed kregen. Voeg daarbij Mieuwes en Trijntje, die soete slechte slooy, die met malkander in het hooy van Bredero (...) waarmee ik hier ter plekke NOG een bijkomende illustratie ten beste geef van de term 'ambiguïteit' of noem het intertekstualiteit of 'waan in hypertekst' ... die als tag boven mijn tekstje zweeft.]]

Een mooiere blognaam dan de uwe, na The Sausage Machine, ken ik niet. Tenzij Smetty's Soapbox misschien, of 'blog der zuchten' .] 

[@ Gerrit Komrij: Mag ik u toch nog ff  - natuurlijk nieuwsgierig als ik ben, wél niet langharig blond - in uw hoedanigheid  van dikkekinderkomrijbloemlezer vragen of u al voor het Mooiste Kinderboek Aller Tijden  t.g.v. de Jeugdboekenweek 2008 heeft gestemd? Ik voor Pluk van de Petteflet. Ik heb getwijfeld tussen Pluk en De kleine Prins. Of bezoekt u geen Belgische (Vlaamse) websites?]

... wil ik jou, beste lezer, met deze post in het geheel niet in de gevarenzone brengen van muisarmen en moeë ogen, papieren mannen of veel erger nog versuffing. 

[Reflectie: zou ik me toch niet beter in zeswoordenverhalen trainen, beste lezer? Wat denk je?]

OPGELET! It's a freewheeling hypertexting happening. Blogkamikaze? Mijn grootste criticus (in deze lijst verborgen, en toch eeuwig latent live in mijn avatar en tubeje test)  adviseert dringend consistentere content. Voor wanneer een krachtig opiniërend stuk? Controverse! Een kluif. Iets opmerkelijks, pakkends, fulminants, dwingends, robuusts, belangrijks. Mijn besluit: genoeg gekabbel, geposeer, gepriegel. Genoeg informatie die al op 200 (Dutch) blog(gie)s en meer tegelijk te lezen staat. Voor jou ook, beste bloglezer?

Volgende post beter, dus. Nu nog deze 'allegorie van de ambiguïteit' of het verstrikken van tijd en ruimte in één woorden1000-tal van hypertekst-gegenereerde  (with special thanks to WordPress for increasing my free upload space to three gigabytes!) intertekstualiteit. Kamikaze?  

Terwijl de commerciële en culturele wereld zich üppig opmaakt voor Valentijn (met lipvergrotingen, classy pumps, luxelingerie, erotische gedichten, viagra uit de natuur en meer), zijn de katholieken pas aan hun Vasten begonnen op Aswoensdag. De whiskyploegen zijn weer ontbonden, het carnaval bloedt uit, en in het provincialistische Antwerpen is de Fenomenale Feminatheek of de nieuwe stadsdichter

al geen nieuws meer ...  Of toch weer wél? En naar wie

gingen de Vlaamse Cultuurprijzen wel? Juist ja!, naar de favorieten van TSM, een blog-met-neus voor hoogste kwaliteit en voor prijswinnaars! Je hebt dat of je hebt het niet.  

FELICITATIES! Peter Holvoet-Hanssen (Poëzie) en André Sollie (Jeugdliteratuur)!

En de Herman de Coninckprijs? Twee Herman de Coninckprijzen, van de vakjury én van het publiek, waren voor de enige vrouw, op wie we deze keer niet gestemd hadden. Ach, het weze u van harte gegund, Miriam Van hee! Gefeliciteerd met Buitenland!

[Zelfkritiek! Niet alleen gepriegel, ook gekoketteer, en overmatig Zwitserlevengevoel.]

Maar het krokuskriebelt al alom ... Grand Lady Hella Haasse opende zopas haar virtuele museum! Een wereldprimeur! GEFELICITEERD! Het is een geschenk voor haar 90e verjaardag. Aan NOVA gaf ze haar laatste interview ...

[Allen daarheen! DEFINITELY BEAUTIFUL! Nu, u, mijnheer Komrij. Als mannelijke coryfee moést u wel opnieuw beginnen bloggen. Een machtig man als U kon toch niet ontbreken in dit Paradijs Tweepuntnul. Join the Club, man! Vive la fête! Tussen twee haken: u hebt toch ook al uw eigen planetoïde?)

Het wordt me stilaan helemaal duidelijk. U kwam mét Lucifer net op tijd 'opdonderen van beneen'.]

...En curator Anne Provoost bereidt de opening van de Literaire Lente al volop voor: het belooft een festival van de verbeelding te worden, 40 jaar na 1968 ook! Wat komt er in zicht? Chocoladen boeken, grote idealen, vieze liedjes (die van Marita?), estafettedebatten en natuurlijk veel mooie nieuwe publicaties! De jaren 60 brengen ons naar de blogposttitel met de eerste zin van de volgende twee alinea's.

(1) Across the universe. Een nieuw imago voor België, opwaaiend stof in Nederland, in Frankrijk een honeymoon en Tom Poisson; een drie-ouder-embryo en een verkouden muis in Groot-Brittannië, voor Europa een grondwet in verzen, Super Tuesday en tornado's in de US, en op internet Flickr-protest tegen Microsoft. Tja.

(2) Across the Universe van de Fab Four is vanaf 5 februari 2008 in high quality op Blu-Ray, PSP en US 2DVD! En bovenal, yesyesyes, voor het eerst in de wereldgeschiedenis ook in Real Deep Space te beluisteren. Ja, het zijn grote dagen voor The Sausage Machine of TSM - dat zijn blogiversary voorbijblogde -

en de NASA - waar ondertussen ook de aftelling voor de lancering van de space shuttle Atlantis begonnen is. (Die countdown volg ik mee op de teller hier.) Wowowow! One of my favs, The Beatles, in de ruimte! All You Need Is Love! Een te gekke hoerakreet van een baby boomer, een kind van de woelige jaren 60?!

Ach, op het web is ongezien uitwijken naar anders en beters jederzeits mogelijk, hoor, beste bloggebruiker. Skip? Überspringen? Hier!

En wat mij betreft, Music, maestro, please!

[dailymotion id=x3tw5l]

De Franse essayist Alain Soral - vorige maand nog samen met Eddy Hermy te gast op het "Feest van de Identiteit" - heeft het in dit filmpje over de huidige verwarring tussen “links” en “rechts” en over de opkomst en de overwinning van het “libertaire liberalisme” (dixit Cohn-Bendit) sinds mei ’68. Dat laatste heeft volgens hem zowel het historische links (gauche sociale, PCF) als het historische rechts (droite sociétale, culture maurrassienne, De Gaulle) vernietigd. Hij hanteert twee definities van links en rechts, die elkaar doorkruisen.

De eerste definitie stamt uit de Franse Revolutie, de tweede uit de Russische Oktoberrevolutie. De eerste stelt: rechts verdedigt positieve waarden als eer, moraal, respect voor de voorouders, hiërarchie en links vormt de ondermijning van al die waarden door de “amorele berekening”. De tweede stelt: arbeid = links = volk en kapitaal = rechts = burgerij. Figuren als Sarközy en Cohn-Bendit zijn volgens hem voortgekomen uit de combinatie van het slechtste van beide: een “amoreel links” en een “economisch rechts”. In Vlaanderen heet dat bijvoorbeeld "rechts progressief" (bij LDD) of "links liberaal" (bij SPIRIT). Het is de totale triomf van de consumptiemaatschappij: "cool" voor de consument, maar "hard" voor de producent. Soral wil in feite die andere (gemarginaliseerde) links-nationale en rechts-nationale krachten verenigen om de geest van de oude "Cercle Proudhon" te doen herleven. Kortom, een nationale beweging die mits de nodige actualisering de uitgangspunten van het authentieke rechts (droite sociétale) en van het authentieke links (gauche sociale) combineert.

Tussen haakjes: zou er een meer symbolisch huwelijk van “geld-rechts” en “geld-links” denkbaar zijn, dan dat van de "rechtse" nepgaullist Nicolas Sarközy de Nagy-Etc. en de "linkse" miljardairsdochter Carla Bruni Tedeschi?

Het nationaal-socialisme is een modernistische ideologie die sinds 1945 grotendeels uitgestorven is. Deze ideologie was deels gebaseerd op een – toenmalig wetenschappelijk onderbouwde - rassenkunde die ondertussen door nieuwe wetenschappelijke bevindingen achterhaald werd. Hetgeen geenszins een ontkenning van het bestaan van mensenrassen mag inhouden. De nationaal-socialistische ideologie kan onmogelijk los gezien worden van haar eigen tijdperk, de jaren ‘20 en ’30 van de 20ste eeuw. Deze ideologie bouwde voort op evoluties uit de 19de eeuw (de Romantiek en Sturm und Drang-periode, de toenmalige antropologie en wetenschappelijke bevindingen, het antisemitisme in het toenmalige Europa) en kan evenmin los gezien worden van de afloop van de Eerste Wereldoorlog en de crisis van de Weimarrepubliek. Dit maakt van de nationaal-socialistische ideologie in de 21ste eeuw een dode ideologie. Reactionaire en nostalgische visies kunnen evenwel geen oplossingen bieden voor de problemen van vandaag.

Nationaal-revolutionair, maar dan wel hedendaags …

Dat N-SA zich grotendeels schaart achter nationaal-revolutionaire inzichten, betekent geenszins een letterlijke voortzetting van wat destijds als één van de hoofdstromingen van de Konservative Revolution werd aangeduid. N-SA heeft geen gesloten ideologie die het denken en handelen van haar sympathisanten inperkt. Het gaat om een brede stroming waarin telkens dezelfde punten terugkomen: identiteit, gemeenschap, antikapitalisme, antiliberalisme, antimarxisme, een jonge rebelsheid tegen de heersende dogma’s aan het begin van de 21ste eeuw en waar zowel links als rechts geen antwoorden meer op kunnen of willen bieden. De nationaal-revolutionaire verzamelterm omvat dan ook diverse groepen, theorieën, inzichten,… waar zaken uit overgenomen kunnen worden: futurisme, historisch nationaal-solidarisme (cfr Verdinaso), nationaal-syndicalisme, nationaal-bolsjevisme, Europees nationalisme, communautarisme, … Stuk voor stuk bevatten ze elementen die potentiële uitdagingen van het heersende systeem en haar dragende ideologie kunnen zijn. Stuk voor stuk verwerpingen van het status-quo, van oude structuren en bourgeois-belangen.

Naast die nationaal-revolutionaire groep en haar subgroepen bestaan nog tal van andere nationaal getinte families, de ene al meer revolutionair of antirevolutionair dan de andere:

Nationaal-katholicisme: groepen die het katholieke geloof (en de conservatieve stroming binnen de Rooms-Katholieke Kerk) combineren met een nationalistische visie. Vooral populair in Frankrijk binnen het Front National en in Franstalig België in de organisatie Belgique et Chrétienté. Men keert zich vooral tegen de oprukkende islam in Europa alsook tegen het progressieve kamp binnen de RKK. Aanhangers bevinden zich bij oa de Lefebvristen, sympatisanten van oud FN-politicus Bernard Antony.

Nationaal-anarchisme: groepen die zich vooral de vernietiging van het bestaande systeem boven alles plaatsen. Vertonen bij wijlen sympathieën voor het militante islamisme als dit gericht is tegen het bestaande systeem en er dus gelijklopende belangen zijn. In vergelijking met het gewone anarchisme wordt hier wel het belang van etnische gemeenschappen benadrukt. Voorbeelden zijn de Engelse Kring van de Zwarte Roos rond Troy Southgate of sommige visies van de in 1990 overleden Franse auteur Pierre Gripari. Nationaal-anarchisten leunen bij wijlen dicht aan bij libertairen, provocateurs en nihillisten.

Nationaal-liberalisme: groepen (meestal partijen) die nationalisme combineren met een uitgesproken rechts-liberale visie op sociaal-economische onderwerpen. Stellen geenszins het bestaande systeem in vraag en keren zich vooral tegen de sociaal-democraten. Trachten ook meestal conservatieve inzichten te verzoenen met economisch liberalisme en zijn vaak pro-Amerikaans. Onder het mom van “orde en vrijheid” wordt verwezen naar auteurs als Louis Pauwels, Edmund Burke, Alexis de Tocqueville, Louis Rougier of naar de Franse Club de l’horloge.

Nationaal-ecologisme: groepen die de eenheid van volksnationalisme en ecologisme vooropstellen, zich fel afzetten tegen de vooruitgangsideologie en sterke sympathieën vertonen voor traditionele gemeenschappen, bedreigde plant- en diersoorten en biologische landbouw. Filosofische voorbeelden zijn Edward Goldsmith, Arne Naess, Antoine Waechter en tot op zekere hoogte zelfs Ernst en Friedrich Georg Jünger.

“Het staat ons niet aan dus het zijn nazi’s!”

Dat de bibliotheek van de solidarist Heinrich Pesch door de nationaal-socialisten werd vernietigd, wordt gemakshalve vergeten door de regimedienaars die zich bedienen van het reductio-ad-Hitlerum. Dat de solidarist Othmar Spann in een concentratiekamp belandde wordt door hen gemakshalve vergeten. Dat de nationaal-bolsjevist Ernst Niekisch door de nationaal-socialisten werd vervolgd en mishandeld wordt door hen gemakshalve vergeten, enz… De visie die wij met N-SA volgen via dwarsverbanden over links en rechts, voorbij dogma’s en oude opvattingen, wekt overigens geregeld de woede op van de waakhonden van het "correcte" denken. Zij willen de ideologische orthodoxie bevriezen om zo nieuwe synthese, die hun intellectueel comfortabele positie bedreigt, lam te leggen.

Ze zijn niet in staat tot zelfvernieuwing, onmachtig ook en gefrustreerd door de mislukking van hun multiculturele heilstaat en het gelijkheidsdenken dat er aan ten gronde ligt. De regimedienaars in de media, pers en politiek, kunst en opinievorming hebben met het ondergaande moderne denken allengs de vorm aangenomen van een ware denkpolitie, die zich tot taak stelt iedereen in de ban te doen die zich van de dogma's van de heersende ideologie vervreemdt. De oude revolutionaire mei-68’ers hebben zich binnen het systeem genesteld, maar toch nog hun oude voorliefde overgehouden voor zuiveringen en banvloeken. Deze nieuwe vorm van verraad door de intellectuelen van de macht steunt op de dictatuur van een openbare meningsvorming die door de media wordt gekneed tot de hysterie van zuiveringen, tot sentimentele overgevoeligheid of tot selectieve verontwaardiging. In plaats van proberen te begrijpen wat de komende eeuw ons brengt, herkauwt men verouderde probleemstellingen en draait men in een kringetje van argumenten en beweringen die slechts middel zijn tot uitsluiting en verdachtmaking. Dat de politiek wordt teruggebracht tot het zo goed mogelijk managen van een al maar meer problematisch wordende groei ontneemt trouwens de keuze voor een radicale maatschappijverandering of zelfs eenvoudigweg de mogelijkheid om openlijk van gedachten te wisselen over het einddoel van gemeenschappelijk handelen.

Zo is het democratisch debat dus tot niets teruggebracht: men discussieert niet, men geeft mensen alleen nog maar aan; men redeneert niet meer, men beschuldigt meteen; men bewijst niets meer, men legt eenvoudigweg zijn mening op. Elke gedachte, elk initiatief, elke persoon die er ook maar van verdacht wordt 'de verkeerde kant' uit te gaan of een 'deviationist' te zijn, wordt ervan beticht bewuste of onbewuste sympathieën te koesteren voor een of andere idee uit de griezelkamer van de geschiedenis. Niet in staat zelf een eigen denken te ontwikkelen of om dat van anderen te weerleggen, gaan de censors tegenwoordig ook na wat iemands eventuele bijbedoelingen ('verborgen agenda') zouden kunnen zijn. N-SA is hier geen uitzondering op.

Deze weergaloze verarming van het kritisch denken wordt in Vlaanderen nog verergerd door het navelstaren, waardoor het kringetje van bij elkaar de deur platlopende lieden wordt beperkt tot enkele salons en de redacties van enkele kranten en de “V”RT. Zo komt men ertoe de regels, waaraan men zich in een normale gedachtenuitwisseling dient te houden, over het hoofd te zien. Men vergeet dat vrije meningsuiting, die men achteloos laat verkwijnen, in beginsel geen enkele uitzondering kent. Men vreest de keuzevrijheid van het volk, minacht zijn verzuchtingen en heeft er uiteindelijk nog liever de domheid van de massa voor in de plaats.

Heel wat personen menen vandaag de dag nog steeds oprecht dat de gelijkheid die zij nastreven een zegen voor de mens is of zou zijn. Hun belofte van gelijkheid is in het verleden evenwel steevast op een mislukking uitgelopen: het communisme heeft haar verraden door de meest moorddadige regimes uit de geschiedenis te installeren; het kapitalisme heeft er de spot mee gedreven door de meest beschamende economische en sociale ongelijkheden te legitimeren op grond van een puur principieel gelijkheidsbeginsel. Ondanks wat ze tegenover elkaar stelt, behoren liberalisme en socialisme fundamenteel tot dezelfde categorie, die teruggaat op de Verlichting en de Franse Revolutie: hetzelfde individualisme aan de basis, hetzelfde universele gelijkheidsdenken, hetzelfde rationalisme, hetzelfde primaat van de factor economie, hetzelfde hameren op de emancipatoire waarde van arbeid, hetzelfde vooruitgangsgeloof en hetzelfde hopen op het einde van de geschiedenis. In menig opzicht heeft het liberalisme alleen maar met méér doelmatigheid bepaalde doelstellingen verwezenlijkt die het met het socialisme gemeen had: uitroeiing van groepsidentiteiten en traditionele culturen, onttovering van de wereld, wereldwijde uniformisering van het productiesysteem.

Ter linkerzijde was men bereid zo'n radicale breuk in koop te nemen ter wille van het ideaal van "de nieuwe mens" die onbeperkt kneedbaar zou zijn door de gestage of brutale wijziging van zijn levensomstandigheden en hem te ontdoen van zijn identiteit. Vanuit dit gezichtspunt verwordt de verscheidenheid in de wereld tot een hindernis en alles wat de mensen onderscheidt wordt opgevat als iets bijkomstigs, toevalligs, verouderds of gevaarlijks. Voor zover (neo-)marxisme niet alleen bij een gedachtegoed bleef, maar zich ook uitte in daadwerkelijk handelen, zien we haar pogingen om individuen met inzet van alle mogelijke middelen los te wrikken uit hun specifieke gemeenschappen om ze alsdan te onderwerpen aan een universeel geldende wijze van samenleven. Deze utopie (ideaalidee over de inrichting van de samenleving) is uitgelopen op de totalitaire constructies en concentratiekampsystemen van de twintigste eeuw.

De mens is van nature ingebed in een identiteit die door veel factoren bepaald wordt: als eenmalig wezen is hij een eeuwige grensganger tussen het universele (zijn soort) en het particuliere (iedere cultuur, ieder tijdperk). Cultuurverschillen berusten noch op zinsbegoocheling noch zijn ze de uitkomst van tijdelijke of toevallige kenmerken van secundair belang. Culturen hebben altijd en allemaal hun eigen "zwaartepunt": verschillende culturen geven verschillende antwoorden op de wezenlijke vragen. Daarom komt elke poging om ze één te maken neer op de vernietiging ervan. Juist daarom vormt multiculturalisme een gevaarlijke vergissing. Door het feit dat men gelijkheid als een primair na te streven doel stelt, en dit principe ingaat tegen de feitelijke natuur (geen 2 culturen en geen 2 mensen zijn gelijk, hun gedrag en hun handelen evenmin) kan het niet anders dan dat dit streven leidt tot onderdrukking en nivellering naar beneden. Dat dit bij marxisten tot geweld en terreur-excessen leidde hoeft geen betoog, een schoolvoorbeeld daarvan is Pol Pot, de communistische leider van de Rode Khmer in Cambodja.

Pol Pot wou evolueren naar een (agrarische) samenleving waarin iedereen gelijk was. Alles wat te maken had met geld, economie, religie, kunst, cultuur en emoties werd verboden. Mensen die in de stad werkten voor de regering of bijvoorbeeld bij een bank, werden beschouwd als vijanden van het regime. Dat gold ook voor studenten, mensen die gestudeerd hadden, mensen die Frans spraken en zelfs mensen die een bril of een horloge droegen, gewoon omdat de allerarmsten zich dit dikwijls niet konden veroorloven. Als iemand eenmaal bekend stond als vijand van het regime betekende dat vrijwel zeker de dood, het overkwam 2 miljoen Cambodjanen.

Maar in Cambodja waren lang niet de enige “Killing Fields” van de linkse gelijkheidsfundamentalisten:

Sovjet-Unie :48 mln. doden
China: 52 mln. doden
Oost-Europa : 1 mln. doden
Vietnam: 1 mln. doden
Cambodja: 2 mln. doden
Afghanistan: 1,5 mln. doden
Afrika: 1,7 mln. doden
Latijns-Amerika : 150.000 doden
Komintern en niet-regerende communistische partijen: 10 mln. doden

Voor Cuba en Noord-Korea zijn nog geen betrouwbare cijfers bekend omdat de terreurregimes er nog steeds bestaan.

Er zijn binnen de linkse, marxistische familie meerdere strekkingen. De meest moorddadige zijn de stalinisten-maoïsten. De “leiders” Mao en Stalin waren in hun regeerperiode verantwoordelijk voor naar schatting respectievelijk 38 miljoen en 40 miljoen doden. Een andere strekking zijn de trotskisten, de meest schijnheilige van allemaal. Zij trachten elke misdaad tegen de mensheid die voortvloeide uit de marxistische ideologie steevast op het stalinisme af te schuiven en hun voorbeelden Lenin en Trotski voor te stellen als zuivere revolutionairen die enkel het goede met de bevolking voor ogen hadden, geholpen door het feit dat Trotski werd vermoord door een agent van Stalin. Niks is minder waar!

Lenin en Trotski zijn persoonlijk verantwoordelijk voor minstens 4 miljoen doden in de voormalige USSR, zij waren ook de oprichters van de Cheka (voorloper van de KGB) en van de eerste concentratiekampen die Alexandr Solzjenitsyn later de ‘Goelag archipel’ zou gaan noemen. Trotski liet de opstand in de marinebasis Kroonstadt bloedig onderdrukken. Een bevel aan de Cheka vanwege Lenin luidde letterlijk: "Jullie moeten een voorbeeld aan deze mensen stellen. Hang, en ik bedoel publiekelijk, tenminste 100 koelakken, rijke bastaarden en andere bloedzuigers op".

Hun slachtoffers hoorden bij een "verkeerde klasse" (adel, geestelijke, rijke lieden, landeigenaars, koelakken) of bij een verkeerde natie (Oekraïners, Kalmyken, Volga-Duitsers, Tsjetsjenen, joden(!!!)) of hadden verkeerde politieke opvattingen. Of ze waren familielid van zo iemand of ze waren leraar, schrijver, hoge militair en ze konden dus in de toekomst potentiële tegenstanders worden. Stalin verkondigde: “de koelakken moeten uitgeroeid worden, want het zijn geen menselijke wezens.” Lenin was de perfecte voorloper van Stalin: hij bedacht al concentratiekampen, collectieve deportaties, repressie van boeren met gifgas en andere technieken. Lang niet alle dode slachtoffers van het marxisme vielen als gevolg van de vervolging, maar ook door zware fouten in politieke beleidskeuzes. Door de collectivisatie van de Chinese landbouw tijdens Mao’s “Culturele revolutie” stierven 27 miljoen mensen door hongersnood. Vandaag bereiken ons regelmatig berichten over hongersnood in Noord-Korea, waar plattelandsbewoners bij wijlen hun toevlucht zoeken tot het eten van boomschors.

De hedendaagse neomarxistische “Linkse Kerk” is altijd terughoudend geweest met het veroordelen van dergelijke communistische wreedheden. De verklaring daarvoor is simpel: zij delen beiden een fundamenteel geloof in de menselijke natuur en de rol van een overheid die menselijk gedrag moet "vormen en bijsturen waar nodig". Tot op de dag van vandaag verdedigt diezelfde Linkse Kerk de idealen van het communisme. Het lijkt er op dat de enigen die iets geleerd hebben van de volslagen mislukkingen van marxisme in de communistische landen diegenen zijn die het slachtoffer van dat experiment zijn geworden. Neomarxisten bekennen zich –terecht- tot de tegenstanders van de kapitalistische globalisering, maar plaatsen er wel een andere globalisering voor in de plaats die al minstens even vernietigend werkt voor volkeren en culturen.

Sommige van de dienaars van de hedendaagse “Linkse Kerk” staan in het onderwijs en beïnvloeden mee wat leerlingen en studenten (zowel middelbaar als hoger onderwijs) te zien, te horen en te lezen krijgen. Sinds mei-’68 hebben ze zich in het systeem ingenesteld. Nog steeds bepalen sommigen van hen vaak onopgemerkt de wijze van denken van hun leerlingen. Afwijkende stemmen die tegen het gelijkheidsdogma en de grijze one-world maatschappij ingaan worden doodgezwegen of gestraft. Zij willen de ideologische orthodoxe toestand bevriezen om zo nieuwe synthese, die hun intellectueel comfortabele positie bedreigt, lam te leggen.

Dit was een tijd die door de jeugd in communistische landen verschillend werd ervaren. Gevangenkampen waren er nog bij overvloed, deportaties waren aan de orde van de dag, van het Balticum tot de Balkan; en de communistische geheime politie –Joegoslavische UDBA, Roemeense Securitate, Oost-Duitse Stasi, en de Sovjet-KGB – handen hun handen vol. Europese mei’68ers wisten hoegenaamd niks van die benarde toestanden, en ze negeerden eenvoudigweg de communistische horror-topografie.

Toen hadden de mei’68’ers de culturele macht in hun handen, ze controleerden de beste universiteiten en verspreidden hun permissieve gevoeligheden. Studenten werden gedwongen zich te buigen over de onzalige drievuldigheid Marx, Freud en Sartre. En de menswetenschappen vertoonden hun eerste trekken van anti-Europeanisme. Conservatieven concentreerden ondertussen al hun aandacht op economische groei, naïef gelovend dat indien armoede zou verdwijnen en de middenklasse versterkt, dit een wedergeboorte van het conservatisme met zich mee zou brengen.

Vandaag zijn de 68’ers (van neoliberalen tot sociaal-democraten) volwassen geworden, en hebben ze niet enkel hun naam veranderd, maar ook hun habitat en hun discours. Hun tijd is gekomen: ze hebben nu zowel culturele als politieke macht. Van Buenos Aires tot de Quai d’Orsay, van 1600 Pennsylvania tot Downingstreet 10, zitten ze in ruime kantoren met airconditioning of in ministeriële kabinetten, en ze gedragen zich alsof niks veranderd is. Perfect gerecycleerd in stijlvolle Gucci-maatpakken, de duurste schoenen en de fijnste mascara dragend, orakelen ze over de globale vrije markt. Ze zijn hun oude vijand, het kapitalisme, gaan omarmen en voegden er een valse humanistische façade van socialistische filantropie aan toe.

Ze hebben een internationale “hitlist” opgesteld, gevuld met namen van (meestal bejaarde, seniele) individuen die ze van “oorlogsmisdaden” beschuldigen en die moeten worden uitgeleverd aan strafhoven. Zelden of nooit komen echter de miljoenen slachtoffers van het communisme aan bod, zoals weergegeven in Le livre noire du communisme van Stéphane Courtois. Al evenmin wensen ze geconfronteerd te worden met hun eigen rol in de communistische genocide. En waarom zouden ze? Hun decennialange burgerlijke ongehoorzaamheid resulteerde in het minimaliseren of onder de mat vegen van de communistische horror en het legitimizeren van de Goelags. Terwijl de 68’ers geen directe rol speelden in de etnische zuiveringen van Beria, Yagoda of Tito, ze waren zeker wel nuttige idioten. Indien kaviaar-links vandaag de doos van Pandora, zijnde het dossier van de Goelags, zou openen, zou Augusto Pinochet nog slechts een stout schooljongetje zijn. De beste manier om hun moorddadig verleden te verbergen, is het liedje van de mensenrechten zingen of belerend wijzen op de permanente economische vooruitgang.

De 68’ers en hun verborgen vriendjes zijn vandaag de financiële insiders, speculerend met aandelen, nooit aarzelend om fortuinen via de Kaaiman-eilanden in Luxemburg te krijgen. Ze spuien niet langer onzin over gelijkheid en sociale rechtvaardigheid voor de Vietcong, de Congolezen of de Tibetanen, en al evenmin leven ze zich nog uit in academische redevoeringen over socialistische utopia. En waarom zouden ze? Vandaag is het moment voor hun massale corrumpering, gehuld in retoriek van het multiculturalisme. De 68’ers hebben gewonnen: de wereld behoort aan hen.

Maar voor hoe lang? De 68’ers hebben een omvangrijke financiële last geërfd, veelal het resultaat van overheidsuitgaven voor diverse zaken die ze destijds op straat eisten. Terzelfdertijd verbleekt hun arbeidsethiek vergeleken met hun hardwerkende voorgangers. Van Duitsland tot Frankrijk, van Italië tot Engeland, kunnen ze uitblinken in een liberale mimicry van kapitalisme, die zich in de praktijk vertaalt in het ontstaan van een handvol superrijken en een steeds groter wordende massa van werkende armen. Maar wie zal het gelag betalen? Geen enkel land kan bestuurd worden door humanitaire besluiten. Als het er op aan komt, betekenen de goede linkse intenties niks: de kiezers kunnen de 68’ers even snel weer eruit gooien als ze hen binnen brachten.

Veel conservatieven in Europa begrijpen de ware aard van het moderne links en haar socialistische aftakkingen niet. Deze conservatieven veronderstellen naïef dat de culturele oorlog zal gewonnen worden via politieke verkiezingen. Ze denken dat politieke macht (en leger, politie, diplomatie) het land zal bijeenhouden en de linkse invloeden zal kunnen ondervangen. Dit is een gevaarlijke en mogelijks fatale fout, niet enkel voor de conservatieve zaak, maar ook voor de Europese beschaving. De politieke macht van de 68’ers wordt vandaag geïnstitutionaliseerd via wettelijke inperkingen op vrije meningsuiting, denken en onderzoek. Duitsland, België, Frankrijk en andere Europese landen hebben al strenge wetten goedgekeurd die onderwijzend personeel en studenten verbieden om open en eerlijk onderzoek te doen in bepaalde “gevoelige” gebieden van de moderne geschiedenis. Bepaalde passages in de Duitse strafwet doen denken aan Sovjet-kameraad Vishinsky: ze zijn niet wat we verwachten van een vrij en democratisch land.

Vele conservatieven konden en kunnen zich niet realiseren dat politieke macht altijd moet voorafgegaan worden door culturele macht, en nadien moet versterkt worden met een ongenadige media-oorlog. In ons tijdperk van audiovisuele macht, is diegene die zich het snelste aanpast aan de veranderende wereld, ook diegene die wint. De 68’ers realiseerden zich reeds lang geleden dat men universiteiten, uitgeverijen, scholen,… moet infiltreren alvorens naar het Witte Huis te stappen. Al meer dan drie decennia worden lichtgelovige studenten zorgvuldig marxistische dogma’s ingelepeld. Hun schepping is nu volgroeid en staat klaar om te volgen.

Indien conservatieven ooit weer wensen te regeren, moeten ze zich absoluut wijden aan de strijd van een culturele revolutie door het voortbrengen van hoogwaardige, intelligente journalisten, lesgevers,…, door het coachen van jonge mensen die het Europese erfgoed willen verdedigen. Conservatieve politieke leiders moeten beseffen dat de cultuur de enige strijdplaats is waarop culturele en politieke macht kan worden gebouwd. Conservatieven beschikken nog over een aantal eminente politieke leiders, maar de universiteiten, scholen en de media staan onder linkse controle.

Conservatieve intellectuelen in Europa zijn te verschillend en vaak lijden ze aan een pathologische ijdelheid en een obsessief individualisme. Hoewel ze soms verkeerdelijk beschuldigd worden populisten te zijn, zijn ze niet in staat om een jonge massa te begeesteren, of nieuwe militanten te creëren om de barricades te bemannen. De meeste conservatieven weten zelfs niet hoe ze hun eigen boodschap moeten verkondigen. Het is onmogelijk om drie conservatieven te laten samenwerken: elk zal onmiddellijk willen bewijzen de beste te zijn. Culturele conservatieven herkennen hun tegenstander nog steeds niet, en weten nog veel minder hoe hem te verslaan. Veelal ruziën ze onder elkaar over hun nationalistische victimologie of drijven hun tribale dogma’s tot het extreme, tot jolijt en voordeel van de internationale linkerzijde. Conservatief zijn betekent niet dat je bang moet zijn van de postmoderniteit of genieten van iemands provincialistische eigenheid, een dikglazige nerd-bril dragen of de zondagsmis volgen. Enkele grote conservatieven waren agnostici, of heidenen, of modernisten, of revolutionaire denkers. In contrast daarmee, zijn de hedendaagse conservatieven er niet in geslaagd de sociale kwesties van werknemers ter harte te nemen, ze hebben zich de kaas van het brood laten nemen door de oud-68’ers die meer rijmen met een veelbelovende schitterende toekomst.

Wat moet er gebeuren? Jonge conservatieven, vooral diegenen met een solide achtergrond in menswetenschappen, moeten starten met het demystifiëren van de links-liberale mythologie. Ze mogen hun lesgevers in de corrupte academiën niet lichtgelovig na-apen. Tenslotte zijn heel wat lesgevers vaak halfzachten met weinig levenservaring en kennis, en kunnen ze vrij gemakkelijk op eigen terrein verslagen worden. Om de links-liberale politieke klasse en haar pseudo-intellectuele acolieten te kunnen verwijderen, moeten jonge conservatieven dezelfde strategie toepassen als de linkerzijde destijds: de culturele barricades veroveren, maar dan wel om de Europese beschaving te beschermen in plaats van ze ten gronde te richten. En conservatieven zouden de oude wijsheid niet mogen vergeten: versla jouw linkse buur met z’n eigen wapen. Waar dit het meeste pijn doet.

Tomislav Sunic