micheline « WordPress.com Tag Feed

International Poetry Festival

Scot — Fri, 30 May 2008 22:31:45 +0000

cellophane saint
canonized
by dead poets
left along
the road
you have slipped
in and out
the back door
too many times
sending fellow poets
to graves knowing
beyond the fake
tributes--
the truth
proclaiming on their
death beds
how you turned
on them

you slip
into second life
hang out a shingle
of poet or writer
tag yourself
the laureate
and sell your
leftover compost
turning frequently
to wide eyed
converts who fail
to see the little man
behind the curtain
masturbating
in blueblack ink

The SFIPF was held las summer with poets gathering from all corners of the globe. This old photo is entitled the Last Gathering taken outside City Lights Book Store. Ferlinghetti is holding the umbrella. Brautigan has the white hat on. Ginsberg is well Ginsberg. Peter is seated along with Bob Kaufman. McClure is pictured also. If you know the story of Micheline as well as some other poets--you will know this poem.

Limburggevoel, my ass!

noliesjustlies — Thu, 29 May 2008 21:35:16 +0000

Ik had het Yanaïka en Stephanie absoluut ook gegund en ik dacht dat ze gingen winnen, maaarrrr... Dat was buiten stemmend Vlaanderen gerekend.

Do not mess with Leuven! Proficiat Jelle en Micheline, 't is dubbel en dik verdiend (ondanks jullie slechte website, haha)!! Ik ga zeker eens komen eten. Kwestie dat al dat sms-geld toch niet voor niks was.

Zo ongedwongen, zo natuurlijk (én klungelig)... Dat kunnen alleen maar Vlaams-Brabanders zijn! :p

Mijn restaurant

jurgenbrusselaers — Thu, 29 May 2008 15:45:02 +0000

d'Hoogeschool

Bert — Fri, 16 May 2008 16:54:05 +0000

Gisteren ben ik partnerloos-voor-één-dag (b! zat in Praag voor het werk) met T&J naar d'Hoogeschool in Leuven getrokken. Bij de meesten onder jullie zal dit wel een belletje doen rinkelen, maar voor diegenen die niet op deze aardbol leven: d'Hoogeschool is één van de restaurants die deelnemen aan het VTM-programma Mijn Restaurant. Jelle is er de kok, Micheline zijn moeder en gastvrouw. We trokken er met heel hoge verwachtingen naartoe, na de vele positieve kritiek van de jury dinsdag en kwamen terug met onderstaande impressies...

Wat?
Dit restaurant wil zich profileren als een beginnend top-restaurant, zoals het doel was van het VTM-programma. Ze werken er dan ook enkel met de beste en meest verse ingredienten, wat gewoonlijk duidelijk wordt aan hoe uitgebreid de kaart is. Aangezien deze kaart redelijk beperkt is, en het Marktmenu regelmatig verandert, naargelang er wat er op de markt te verkrijgen is, zal deze stelling ook wel kloppen. Het interieur van d'Hoogeschool is minimalistisch en strak zonder veel poeha.
Ons verdict?
We werden door de nieuwe maître-van-dienst (en wijnkenner) Geert ontvangen en naar onze, misschien iets te fel verlichte tafel gebracht. We bestelden het huisaperitief (champagne met een lichte groene-appelsmaak) terwijl we al snel met z'n drieën gekozen hadden voor het marktmenu, ikzelf mét aangepaste wijnen (€57). We werden eerst verrast door drie degustatiehapjes: een gazpacho, een mousse van tonijn en een toastje met ganzenlever en framboos. Het trio kon ons in zijn geheel best bekoren. Ons aperitief was nog niet helemaal tot de bodem geledigd, of het voorgerecht stond al voor onze neus. We waren nu eenmaal één van de eersten in het restaurant, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat we scheel van de honger waren. Het mocht allemaal misschien net iets trager doorkomen. Later op de avond (toen het restaurant vol zat) viel dat beter mee. Het voorgerecht (Salade van asperges, appel en gerookte kip met een sorbet van wasabi en een vinaigrette van cider) was erg fris en ging perfect bij de erg fruitige witte wijn (die trouwens enorm goed beschreven werd door Geert, echt wel een aanwinst voor de zaak!). Een wow-smaak bij het gerecht had ik echter niet. Als derde gang in het marktmenu mochten we slurpen van de soep van asperges begeleid door een mousse van forel en haringeitjes. Deze combinatie was erg geslaagd: ok, de soep was wat aan de flauwere kant, maar had die sterker doorgesmaakt, was de combinatie met de forelmousse naar de vaantjes geweest. Het hoofdgerecht was pata negra met een puree van erwten, tuinbonen en pommes rissolées. Het vlees was inderdaad heel erg fijn en mals van structuur (het is dan ook de meest exclusieve Spaanse ham), zoals het bij dat dure wilde varken hoort te zijn. Alleen ben ik niet zo'n liefhebber van de hevige zoutsmaak die met het vlees noodgedwongen samengaat. De puree smaakte op den duur ook nogal gezouten doordat het vlees erop lag. De zachte rode wijn diende voor mij dus eerder als zoutblusser. Na het verfrissende meloensorbet volgde het aardbeiendessertje. b! ging hier waarschijnlijk van gesmuld hebben, want het was enorm zoet. Gelukkig werd het geheel wat gebalanceerd met versneden muntblaadjes.
Wat wij ook wel belangrijk vinden bij restaurantbezoek, is het toilet. Jammergenoeg wordt dit in 95% van de gevallen als een noodzakelijk kwaad gezien en wordt er amper geïnvesteerd in een aangename toiletruimte. In d'Hoogeschool konden we zeker niet klagen, want het was proper. Alleen jammer dat het wat klein was. Er stonden nog geen schotjes tussen de urinoirs en als je je handen stond te wassen, moest je opletten dat je geen deur tegen je hoofd kreeg. Ook jammer dat de sfeer van het restaurantinterieur niet werd doorgetrokken in de toiletten. Je wordt er van een minimalistisch interieur in een met kitschtegels bezette toiletruimte gedropt. Het breekt de sfeer een beetje. Ook jammer dat er nergens een streepje muziek te bespeuren was.
Ook Micheline zelf kwam bij ons niet echt over als een goede gastvrouw, nog veel te vaak onzeker en niet vragen of het gesmaakt heeft, als de borden worden afgeruimd, vind ik toch wel een kapitale fout!
Enfin, wat het totaalconcept betreft, waren we dus wel een beetje teleurgesteld. De jury had ons in één van de vorige afleveringen een bijna-sterrenrestaurant beloofd, maar er zal dan toch nog heel hard aan gewerkt moeten worden.
Score?
3 senseo's - op de goeie weg!

d'Hoogeschool
Hogeschoolplein 8
3000 Leuven
016/41.33.19

Go d'Hoogeschool Leuven!

noliesjustlies — Fri, 09 May 2008 07:58:19 +0000

Na twee nominaties is d'Hoogeschool een verrassende finalist, maar Jelle en Micheline hebben het dubbel en dik verdiend. Geen enkel ander restaurant in het programma heeft zo'n evolutie doorgemaakt als d'Hoogeschool. Jelle in de keuken, maître Willy en Micheline als gastvrouw, da's een winning team.

Ik zie ze dat spel nog wel winnen eigenlijk. Vlaanderen heeft Jelle & Micheline in hun hart gesloten. Hoe kan je ook anders?

Hoe Micheline gisteren haar ticketje naar Parijs afstond voor Jelle zijn Yfke. Alleen mama's kunnen zo zijn!

Maar nu hoop ik dat iedereen Exquisa massaal steunt! Mijn stem hebben ze al... Hoewel Leuven tegen Antwerpen misschien makkelijker zouden winnen, lijkt Leuven tegen Hasselt mij een eerlijke finale te zijn! Die twee zijn aan elkaar gewaagd.

Ik ga eerlijk gezegd spijt hebben als 't programma erop zit. Een tweede serie zou nooit nog zo goed zijn vrees ik!

Mijn restaurant! De websites

noliesjustlies — Fri, 04 Apr 2008 10:18:44 +0000

Mijn laatste verslaving op televisiegebied: Mijn Restaurant! op VTM. Normaal gezien ben ik geen fan van reality-programma's en al zeker niet van VTM (no offence), maar deze is een topper!

Al moet ik toegeven dat ik het programma niet van dag één gevolgd heb. Zo een week of twee geleden zapte ik en bleef ik hangen. Nu ben ik elke dinsdag en donderdag trouw op post!

Ik was al een grote fan van de originele format in Australië: My Restaurant Rules (ja Pieter, op Vitaya! ;-) ). Ik was aangenaam verrast dat het concept zoveel mogelijk hetzelfde is gebleven: vijf steden en koppels strijden voor de overwinning: hun eigen restaurant.

Ik zal me, als afgestudeerde in Online Journalistiek, even toespitsen op de websites, tegenwoordig ook een belangrijk deel van een restaurant!

1. Hasselt met Stephanie & Yanaïka: Exquisa

Stephanie & Yanaïka hebben een online marketingbureau onder de arm genomen voor hun website. Een slimme zet! Ik heb geprobeerd om neutraal over deze website te oordelen, al was dat niet simpel. Wauw, dat groen, dat zwart, dat motiefje! Back to business: een erg professionele website. Hier is duidelijk over nagedacht. Een simpele no-nonsense navigatie, erg mooie layout die bij het restaurant past. Je vindt er ook meteen het belangrijkste op terug: hoe en waar kan ik reserveren? Ook het menu is erg gebruiksvriendelijk weergegeven, met handige pdf-optie.

2. Antwerpen met Lins & David: MatizzE

Ook MatizzE heeft een erg knappe website. De layout past bij hun concept. Een gastenboek op hun website plaatsen vond ik een minder goed idee, da's volgens mij enkel om problemen vragen. De navigatie is wat uitgebreider, maar dat stoort niet. Ook deze website oogt erg professioneel, maar naar mijn mening iets minder dan Exquisa. Populair en chauvinistisch Antwerpen vraagt ook meteen om de stemmen van het publiek, wat het geheel wat populistischer maakt.

3. Oostende met Ghislaine & Pieter: Red Pepper

De Red Pepper heeft op het eerste zicht een leuke layout, maar als je doorklikt, wordt dat al een pak minder. Fout lettertype, onoverzichtelijke navigatie, volledig Flash,... Yuck. Op een website van een restaurant zou je in één oogopslag de belangrijkste informatie moeten zien. Dat is hier niet het geval. De surfer moet téveel klikken. Positief: het ziet er wel leuk uit, én de website is in lijn met de inrichting van het restaurant. Het kiezen van de lettergrootte is een leuke feature, maar in dit geval onnodig.

4. Leuven met Jelle & Micheline: d'Hoogeschool

De website van d'Hoogeschool is een teleurstelling: meteen drie verschillende lettertypes op de homepage. Fout, mannen, fout! Ook hier: teveel onnodig geklik en te weinig concrete info op de eerste pagina. Het geheel is ook vreselijk onleesbaar: kleine witte lettertjes op een zwarte achtergrond staan garant voor hoofdpijn! Jammer genoeg is er weinig positief over deze website te zeggen. Zelfs de layout lijkt absoluut niet op hun concept voor het restaurant. Een gemiste kans, vooral omdat Jelle & Micheline duidelijk wél smaak hebben! En ik heb stiekem een zwak voor deze moeder en zoon... Jammer dat zee het belang van een goeie website duidelijk onderschat hebben.

5. Gent met Kris & Angelo: De Charlekijn

Over deze website zal ik hard én kort zijn. Beste Kris & Angelo, jullie zijn toffe mannen, maar nu moet ik toch ferm aan jullie oren trekken... Fout, fout, compléét fout! Dit. Kan. Niet. Dé regelrechte nachtmerrie voor webdesigners en allerhande wannabe's. Ik had geen idee dat zulke websites anno 2008 nog bestonden.

Ziezo, my 2 cents. Ik ben blij dat toch enkele deelnemers begrepen hebben hoe belangrijk een knappe website tegenwoordig is! Voor de anderen: no worries, jullie keuken primeert!

Histoire de vengeance par laxatif

lafelee — Wed, 20 Feb 2008 03:35:15 +0000

Je vous l'ai déjà dit, mon papa avant sa retraite il était marin. Un gentil là, pas un de ceux avec pleins de tatouages de Francine et de Micheline partout. Un gentil, pas tatoué, qui revient au port régulièrement. Un gentil qui parfois en a assez d'être gentil, un gentil farceur. Bon l'histoire de toute façon elle ne s'est même pas passée sur le fleuve, c'était au moment de creuser le fleuve, quand moi j'étais même pas au monde.

À cette époque, papa allait travailler avec sa boîte à lunch et revenait à la maison le soir. Maison étant, cet été là, une roulotte à Havre-St-Pierre. À Havre St-Pierre, les restos à cette époque se faisaient rare, les bons cuisiniers aussi. Les hommes allaient travailler avec leur boîte à lunch. Sauf ceux qui n'avaient pas de femme ou pas de talent culinaire. Ceux là s'en remettaient aux boîtes à lunch des autres, en cachette bien sûr, jusqu'à ce qu'ils soient découverts.

S'en suivait alors, selon la victime choisie, une bonne bataille à coup de poings suivit d'une bière à la taverne, vous savez ce que c'est. Certaines victimes préféraient la méthode douce, soit par refus de la violence, par moumounerie, ou par désir de faire mieux. Mon père a choisi la méthode douce, c'est qu'il n'est pas violent du tout, malgré ses grosses paluches qui arrivent à tordre le cou des poulets sans trop d'efforts (oh ce qui me fait penser que j'ai une histoire de poule pas de tête pour plus tard).

Le temps avait démontré qu'un des farfouilleurs de sacs à lunch avait un gout assez prononcé pour le lait au chocolat. Mon père n'aime pas le lait au chocolat mais question de bien tendre son piège, il s'est mis à tenir régulièrement au frais un carton de lait au chocolat dans le frigo de la cantine des travailleurs. Mon père n'a pas de problème de constipation. Il s'est pourtant mis à acheter des batonnets d'Ex-Lax, saveur chocolat. Le Ex-Lax se mélange parfaitement au lait au chocolat.

Le farfouilleur de sacs à lunch s'est tenu tranquille un bon bout.

Mon père en rit encore, presque 40 ans plus tard.

Puisque je n'étais pas de ce monde quand ça s'est passé, je ne sais pas si c'est vrai. Mon père est aussi un sacré raconteur d'histoire quand il est en forme.