Enkele jaren later, in diezelfde leerrijke middelbare school, begon ik na te denken over de wereld. Ik leerde over hongersnood en ellende en besefte dat ik zelf -gelukkig!- nog nooit honger had gekend. Ik was 16 en wilde weten hoe dat voelde, zo'n lege maag. En dus besliste ik om op een blauwe donderdag niet te eten. Van 's morgens af tot 's avonds. Maar ik speelde vals. 's Ochtends een klein beetje ontbijten, dat kon geen kwaad he? Goed begonnen, half...?! Nadien hield ik het toch uit tot een uur of vier in de namiddag. En toen had ik er genoeg van. De honger had mijn benen slap en mijn hoofd verward gemaakt. Ik besliste dat ik nu wel wist wat dat was, een lege maag. Ik had amper 7, misschien 8 uur niets gegeten.

En nu zie ik hoe een goede vriend zijn geloof en zelfdiscipline test met vrijwillige honger. Overdag, tenminste. Wetende dat ik het zelf niet eens een dag zou uithouden, kan ik daar alleen maar respect voor hebben. Afzien van allerlei soorten aardse verlokkingen ten dienste van je overtuiging, dat vind ik eigenlijk best knap. Een maand zonder drank, sigaretten, feestelijke uitspattingen, seks, een maand van honger, om je te concentreren op de belangrijke dingen des levens: bezinning, dankbaarheid, banden tussen familie en vrienden. Stiekem zou ik dat ook wel willen kunnen.
Maar om niet onder te moeten doen voor die vriend, neem ik mezelf voor de hele maand niet te snoepen. En dat hou ik toch al twee dagen vol! ;-)

Dat zelfde zaaltje werd tevens verhuurd aan verenigingen, en deed aldus praktisch wekelijks dienst voor feesten allerhande en de obligate fuiven van chiro, jeugdclub en anderen. Een leuk zaaltje met een capaciteit van een paar honderd man en dus de perfect voor een typische dorpsfuif. Onze eigen fuiven - van de "jonge muzikanten" - trokken steevast drommen volk van ver over de dorpsgrenzen. Met een beetje voorbereiding en goed verspreide reclame was dat geen probleem. Een aantal weken opvallende affiches plakken tot ver in de omtrek en flyers - goedkope gekopiëerde A5'jes - onder de ruitenwissers steken bij andere "evenementen". Datzelfde gingen we - uiteraard met een groot plichtsbesef - ook doen in alle jeugdclubs, Scouts-, KSA- en Chirolokalen.

Die zaterdag zaten we, zoals altijd, rond 19u in de dorpskroeg aan onze eerste pinten. Een 7-tal exemplaren van de dorpsjeugd, een aantal vaste toogklanten, en ook een aantal "onbekenden" die druk bezig waren met de installatie van een discobar.

“Awel? Is’t fuif vandaag?” vroeg ik aan onze cafébazin.

“Ja zenne, maar ze zijn hier pas deze week een affiche komen uithangen. Het zijn er uit Overijse en ik ken ze niet. Hoogstwaarschijnlijk zal dat wel voor “vreemd volk” van ginder zijn.” En ze wees naar een onbuidende A4, in zwart-wit, met de onheilspellende naam “Texaco Fuif”. De verneutelde "affiche" hing haast verloren tussen alle andere aankondigen.

“Tiens, nog niks van gehoord of gezien. Zelfs niet verleden week op een andere fuif. En van die gasten heb ik nog nooit gehoord.” repliceerde een maat.

Wie neemt er nu in godsnaam een brandstofmerk als naam voor een fuif? Ik heb het nooit begrepen. Ook heb ik nooit geweten waar die kerels juist vandaan kwamen (ze spraken het lokale dialect!) en wat de gelegenheid was van de fuif.

Om 20u start de muziek. De vaste klanten – een paar gepensioneerden – beginnen reeds te fulmineren op “da lawaait oem zot van te weurre” en “ge kunt hee ne mië op aa gemak mè de koate spelen...”

Om 20u30 is er uiteraard nog niemand te bekennen. Ondertussen besluiten we om te blijven daar we dan niet hoeven te rijden en er misschien “schoon gerief” naar deze fuif komt.

Om 21u is er nog niemand door de deur gegaan. De muziek loeit voort. Curieus... Rond dit uur zouden er normaal gezien reeds een tiental snotneuzen moeten aanwezig zijn. Het soort van snotneuzen met avondklok om één.

22u. Geen kat die door de deur gegaan is. De 2 kerels van achter de kassa komen meermaals met een bezorgde blik in het café loeren. Stel je voor dat er niemand binnen durft komen.

22u30. Ook wij beginnen ons vragen te stellen.

23u. De organisator komt even in het café kijken en loopt schichtig terug wanneer één van ons - al schertsend - vraagt of “ze wel genoeg “geplakt” hebben en op tijd begonnen zijn”

23u30. Niemand te bekennen. Het wordt genant.

00u. Schadenfreude in ons kringetje.

00u30. De discobar kapt ermee.

01u00. “Dat die kerels nogal een financiële put moeten hebben!”

“Hoe kunt ge zo stom zijn!”

“Hoe is dat mogelijk!”

“Wie gaat er mee naar “De Molen”?”

En weg waren we. Naar een avond vol vertier. Maar er is dus niemand – niemand – naar die fuif gekomen. Ik heb het nooit helemaal begrepen.

Wauw. Wat een mooi woord.
Een zeldzaam woord ook. Want hoe vaak bevindt een mens zich in een staat van woestheid?

Woest staat voor wild en woedend tegelijkertijd. Ben ik zelf ooit echt al Woest geweest? Wat zou je zo kwaad kunnen maken dat je er wild en Woest van wordt? Google, my friend, tell me!

En zo ontdek ik dat een Britse piloot vorige woensdag nog Woest was op het Belgische gerecht. Omdat hij acht maanden in een Belgische cel werd opgesloten en beschuldigd werd zonder enig bewijs. Ja, da's een goeie reden om wat Woester van te worden.
Aha, en de vakbonden waren ook Woest. Op Ford Genk, omdat de fabriek het verlies door een staking wil recupereren aan de hand van besparingen. Kwaad zijn is de meest essentiële bestaansreden van de vakbonden, évidemment. En wanneer ze echt Woest worden, levert dat meestal mooie beelden op: schreeuwende gezichten, brandende vuren en rokende autobanden, een snuifje opstand en revolutie.
En een medeblogger was 3 jaar geleden ook Woest. Omdat zijn auto kapot was (yep, it's a guy!). En hij lost zijn Woestheid op met een louterende sessie préparemaken.

Er blijken warempel veel redenen te zijn om Woest te worden! Of is de wereld minder kwaadaardig dan hij lijkt en overdrijven mijn soortgenoten-journalisten gewoon graag in hun krantenkoppen? Ze mogen dat meer doen, want ik word behoorlijk vrolijk van dat wonderlijk woeste woord!

Hostess: "I am sorry luv, but i'm afraid I can't fly tomorrow", en dan volgt het excuus.  De excuses van de laatste jaren brengen ons bij deze top 3:

op 3: "My horse is sick", waarop mijn collega: "Why don't you come by car then?"

op 2: "My grandmother is afraid of trick-or-treaters"  Dat was dus duidelijk met Halloween.

en op 1: "My dog has genital problems"    Vriendelijk van de dame in kwestie om ons deze relevante informatie mede te delen.  Maar het gaat al heel wat beter de laatste tijd.  Met de hond ook.  En de wereld draaide door...

Maar er waren ook de uitdagingen. Het bleek niet steeds routinewerk te zijn, want er zijn daar ook het soortement vliegveldjes die net iets meer “fingerspitzengefühl” eisen. Gelegen in bergachtig gebied, baantjes die nogal van de “korte kant” zijn, onvoorspelbare wind in de buurt,... Kortom dat soort van vliegvelden die enkel voor ervaren piloten toegankelijk zijn en een hele uitdaging blijken. En ook ik ging me bewijzen! Zo dacht ik terug aan dat tripje naar Big Bear Lake, een skioord in de San-Bernardino Mountains. Het veld was speciaal in die zin dat het op een hoogte gelegen is van 2000m en aldus is de lucht niet alleen ijl voor mensen maar ook voor vliegtuigmotoren. In het bijzonder zuigermotoren zijn niet echt happy met dat soort van “dunne lucht” en dient het mengsel van brandstof en lucht met de hand bijgeregeld te worden. Nog leuker wordt het wanneer je met een oude “underpowered” koffiemolen rondvliegt. Zo eentje zoals mijn stokoude Piper Seneca I, die wel goedkoop was, maar met bruine plakband aan elkaar hing. Het moest dus allemaal heel precies gebeuren, want je wil nu eenmaal geen motor kwijtraken wanneer je aan het opstijgen bent. Vooral omdat er een meer aan het einde van de baan ligt en nog een ietsje verder een serieuze bergkam opduikt. Dat ging dus effe sport worden.

De landing was dolletjes, en na een uurtje koffie drinken zaten we alweer in de cockpit om de terugvlucht naar Bracket aan te vatten. Naast mij zat een van de kersverse instructeurs van de school. Een ervaren doch slome duikelaar die constant aan het pruimen was. Jawel, pruimtabak dus, en zijn zwarte spuug mikte hij met een fijn straaltje in een leeg blikje cola dat hij steeds met zich meedroeg. Smakelijk. Terwijl Joshua, want zo heette onze slome duikelaar, aan het herkauwen was, deed ondergetekende zijn best om aan de hand van tabellen en ander rekenspul het lucht/brandstofmengsel fijn te regelen. Een beetje nerveus, want dit soort van omstandigheden was ook nieuw voor mij, maar even later waren de motoren tevreden aan het snorren.

“Don’t you forget about the booster pumps will’ya?” zei Joshua.

“Sure Josh” antwoordde ik terwijl ik nog onverstoord bezig was met brandstofregeling, “flight manuals” en andere handleidingen. Joshua kon de schakelaars van de pompen niet zien, omdat ze verscholen waren op een console aan mijn linkerarm. Nu moet u weten dat die boosterpumps nogal belangrijk zijn. Het zijn namelijk electrische brandstofpompen die tijdens opstijgen en landen de normale mechanische brandstofpompen bijstaan. Om dus te vermijden dat een van de motoren zonder “juice” valt. Zeker wanneer Murphy een slechte dag heeft. Maar ondertussen waren we al aan de kop van de startbaan gekomen. Nog steeds was ik bezig met mezelf te verzekeren dat ik de boel fijn geregeld had. Mijn “Before Take off Checklist” deed ik - door al dat geprakkezeer - nogal snel en verstrooid, terwijl ik toch wat gereserveerd keek naar het meer en de bergen aan de andere zijde van de baan. Ik was bijna klaar met mijn checklist toen Josh uit zijn dagdromen werd opgeschrikt door een tweetal vliegtuigen die zich melden om te landen.

“Let’s get out of here, there’s a second one turning final as well” zei Josh, want op die manier waren we snel weg en hoefden we niet te wachten op die twee.

“November 1080 Uniform lining up for departure runway 26” zei ik, terwijl ik op een drafje de laaste checks afwerkte. Dacht ik. En terwijl ik de baan opdraaide en reeds volgas wou geven vroeg Josh nog een laaste keer: “you‘re sure about the boosters? Can’t see’em from here...”

“Don’t worry, I am pilot-in-command; you’re just ballast” zei ik met een grijns – en mijn vers brevet van beroepspiloot in gedachten - terwijl mijn bak niet al te briljant accelereerde. Het was duidelijk te voelen dat we hier op hoogte zaten. Doch al ras verlieten de wielen het asfalt en kroop onze oude bak vermoeid de lucht in. Akelig laag onder ons het meer, en een kleine cessna die breed cirkelend hoogte aan het winnen was.

“After Take off Checklist” vroeg Joshua, in zijn beste “airline” stijl.

Routineus liep ik de checklist af: “Landing gear... up! Boosterpumps...”

En terwijl ik – tastend naar de schakelaars “off” wou zeggen, kromp mijn maag eventjes in elkaar. Ze stonden “off”. Al van op de grond... Murphy had mij die dag niet gezien.

Laat ik het eens even hebben over dit specifieke eilandje zelve. Piepklein, woeste maar wondermooie natuur en beukende golven. Een eeuwenoude refuge van monniken en schrijvers die de eenzaamheid opzochten. Een landschap van ontelbare kalkstenen muurtjes die de landbouwperceeltjes begrenzen. Kalksteen bij de vleet, gedurende tienduizenden jaren aangevoerd door de Oceaan. Buiten wat amechtig gras en lieflijke lentebloempjes is er geen vegetatie te bespeuren. Tenzij je de kromme door wind geslagen knoesten en schrale struiken meetelt. Dit eiland maakt deel uit van de Gaeltacht, de regio waar het Gaellic of Iers de hoofdtaal is.

Eerst dacht ik dat de plaatselijke bevolking – wederom – een stuk in de kraag had, maar deze taal klinkt hetzelfde of ze nu nuchter of dronken gesproken wordt. Een aardig volkje, die 200-tal Inishmaaners. Officiëel leven ze van landvangst en visbouw, maar in realiteit is het hele dagen hier en daar “foefelen”, en brengen ze vooral veel tijd door in de enige pub van het eiland, waar ze er hun subsidies en werklozensteun doordraaien. Leuke folklore, dat wel, en bij mijn eerste bezoek aan de pub – om 21u ’s avonds – viel er reeds een stevig doorzopen inboorling letterlijk van zijn kruk, om het daarna ongegeneerd op een verder zuipen te zetten. Om nog maar te zwijgen van de “traditionele” gezangen van deze ruwe doch vriendelijke lieden. Waarvan ik denk dat de helft op een of andere manier uit inteelt voortkomt. Dit laatste geheel terzijde trouwens. Maar het was een onvergetelijke ervaring! Sublieme natuur, frisse en zuivere ocaanlucht die aan de longen blijft plakken en vooral ongelofelijke rust voor deze gestresseerde blogger. De spectaculaire cliffwalk smaakte naar meer, de “bed and breakfast” van Mrs. Faherty viel enorm goed mee, haar ontbijten bezorgden mijn cholesterolniveau een ongekende piek en ik kan alleen maar zeggen dat ik uitermate gecharmeerd ben door dit eilandje. Zeker in dit seizoen waar we zowat de enige niet-Ieren waren op het eiland. Een aanrader! Kijk zelf maar eens, op mijn Flickr-account. Maar betreffende dit "reisje-tussendoor": ik hou geweldig van dit soort trips!

Die vraag krijg ik wel meer gesteld, wanneer men te weten komt dat ik ooit regelmatig door het blauwe zwerk fladderde.   Goed, ik zal het dan maar eens neertokkelen.  Kort en bondig, alhoewel het een lang verhaal is met vele facetten.  Here we go, Takeoff Power Set...

Piloot worden doe je niet zomaar.  Het is een roeping, van kleins af aan.  Keihard studeren, een financiële aderlating, jezelf ontzeggen wat je leeftijdsgenoten doen en vooral volhouden.  En op mijn 19e was ik dus reeds aan het zweefvliegen en een jaartje later deed ik hetzelfde met een motor in het vooronder.  Allemaal betaald met noest werken als jobstudent tijdens alle mogelijke vrije momenten.  "Couchettiste" bij Wagons-Lits op de slaaptreinen naar het Zuiden.  Eenmaal afgestudeerd kon ik mijn zinnen zetten op de "gevorderde vliegopleiding".  Maar uiteraard diende ik te beschikken over de nodige kluiten - een half huis - en aldus koos ik voor een modulaire training.  Werken en sparen, module afwerken, geld op, werken en sparen, etc...  Ook de bank was blij om mij tot hun klanten te rekenen.  Ja, allemaal zelf betaald, in tegenstelling tot sommige fils-à-papa's, maar dat is een ander verhaal.  Van fantastische avonturen - mijn training op tweemotorige toestellen in de States - tot regelrechte ellende die te lang duurde - mijn anderhalf jaar studeren voor de aartsmoeilijke theorie-examens voor lijnpiloten.  Neen, niet de huidige - en simpeler - Europese leergangen, maar de toenmalige Belgische "TP", die velen tot wanhoop heeft gebracht.

In 2001 was het zover!  Na 4 jaar modulair klussen en op de rand van het failliet zette ik voor de laatste maal de G-KWIK, een Partenavia P68B, op de luchthaven van Kortrijk neer.  Ik had "alles", ik was klaar voor het grote geweld!  Boeing, Airbus en 3 strepen op mijn schouder!  Het was 7 augustus 2001.  Een kleine maand later was het om zeep.

9/11 en het Sabena-fiasco had me de das omgedaan.  De volledige luchtvaartwereld stortte in elkaar, en zo ongeveer 1500 ervaren piloten overspoelden een markt die niets meer te bieden had.  Iedereen huilen om de Sabeniens, en niemand die iets gehoord had van de paar honderd "ab-initios" zoals ik, die hun droom en investering in rook zagen opgaan.  Om de dingen te compliceren kreeg ik er bovendien nog eens een pak gezondheidsproblemen bovenop.  "Anxiety Disorder"  Paniekaanvalletjes, maar dan van het chronische soort.  Ik moet niet vertellen dat dit gegeven mij medisch diskwalificeerde.  Naar het schijnt een combinatie van oververmoeidheid (werken in shiften, trainen, studeren en weinig slapen) en maandenlange stress.  Voeg daarbij het "zwarte gat" en ontgoocheling (understatement) van het fiasco van 2001 en je hebt "prijs".

Tot voor een jaar was het absoluut niet veel soeps op de pilotenmarkt in tegenstelling tot nu, waar we met een tekort zitten.  Toen in 2004 mijn medisch probleem enigzins onder controle was, heb ik de boel met mijn laatste centen nog eens geldig gemaakt, want een vliegbrevet moet jaarlijks "wedergeldig" gemaakt worden.  Ieder jaar de examens opnieuw doen.  En betalen, want indien je geen werk hebt als piloot, dien je daar dus zelf voor op te draaien.  Toen kwam ik tot de vaststelling dat er de volgende jaren geen beterschap ging komen qua jobs, en vertelde een gespecialiseerd luchtvaartarts me dat mijn gewezen "probleem" niet compatibel is met de loopbaan van lijnpiloten.  Ik ben dat "probleem" ondertussen goed meester, dat wel, maar je blijft er gevoelig voor en ik kan mezelf geen fouten permitteren wanneer ik beroepsmatig zou vliegen.  Daarom dat het uiteraard ook niet toegelaten wordt.  Het zij zo, ik heb het in 2006 opgegeven.  De "sollen" waren toch op en de speeltijd was over.  Het had geen zin meer om te hopen op een verloren zaak.  Er zijn belangrijker dingen in het leven.  

Ja, af en toe heb ik last van een oprisping van verbittering, maar over het algemeen begin ik de situatie toch langzaam te accepteren.  Ik heb het hoegenaamd niet aan mezelf te wijten, maar aan externe factoren waar ik niets aan kan/kon veranderen.  Dat heet dan het "noodlot" of "verkeerd karma op de verkeerde plaats"  Maar niet getreurd!  Het zal voor een volgend leven zijn!  En dan vliegen we met raketten en vliegende schotels!  Zeg nu zelf; een retourtje Mars of Pluto is een stuk interessanter dan Antwerpen-Londen of Brussel-Birmingham niet?  Misschien dat ik wel wat avonturen uit mijn "vliegend decennium" op deze blog neerzet.  Wie weet, als ik goesting heb.  Bij deze, nu weet U het ook. :-) 

Je wordt er zowaar zwaar nostalgisch van, zelfs als je die tijd nooit hebt meegemaakt... Moet journalistiek per se objectief en sec zijn, zoals vandaag de dag? ;-)
We vonden zo nog enkele schatten terug en hebben ze ingescand: binnenkort meer en beter!

Zeker, maar ze zijn meestal hoger opgeleid en haast geassimileerd. Ik kan er ook niet aan doen; ik drink graag een pint met deze mannen, maar ze zijn dus niet diegenen waardoor ik “verrijkt” kan worden – ze zijn immers teveel de Leitkultur nagelopen. Daarentegen ontmoet ik af en toe medelanders die nog “echt” zijn. Neem nu de jongens van de schoonmaakploeg. Brave jongens, zeker, maar onze conversaties beperken zich tot “everyday chit-chat”, waarbij ik me vaak moet bedienen van een soort van pidgin om me verstaanbaar te maken. Ik kan er ook niet aan doen; ik heb een vreselijk Brabants accent en mijn Berbers is allesbehalve goed, om nog maar te zwijgen van mijn ronduit slechte kennis van Melanesische dialecten. Tot zover dus de uitwisseling van diepgaande gesprekken en het filosoferen over het leven. Maar we hadden ’t over cultuur. Neem nu de literatuur. Heb ik daar enige kans op verrijking? Hoe heten al die schrijvende nieuwkomers alweer? Euh… Ik heb “Par Avion” wel eens gelezen, maar qua persoonlijke smaak verkies ik oa. Tolkien en non-fictie. Tot zover ook de literatuur. De plastische kunsten dan! Beeldhouwen, Schilderen en dergelijke. Euh… De namen schieten me nu niet direct te binnen… Er zijn er toch hoop ik? Mja, tot zover de plastische kunsten. Reizen dan! Yup, de architectuur, overblijfselen uit de oudheid, de couleur-locale in de landen van herkomst… Mooi, maar ik verkies de bergen, Oceanië, Scandinavië en het Noord-Amerikaanse continent. Hier zal ik dus ook niet verrijkt worden. Maar er is toch nog muziek? Raï, Rap of religieuze gezangen? Niettegenstaande ik een eclectische muzieksmaak heb, verkies ik snoeiharde gitaren of het betere klassieke werk. Weeral niets… Religie? Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik blij ben dat we daar van afgeraakt zijn. Marx had gelijk. Neen, religie kan me weinig boeien vrees ik. De ontmoetingsplaatsen zoals de theehuizen en VZW’s dan? Nope, ik hou niet van wit TL-licht, heb graag een muziekje op de achtergrond en verkies een goede Trappist boven mierzoete thee. Ik kan het ook niet helpen, Het is nu eenmaal mijn persoonlijke smaak. Maar er zijn wel een aantal "nieuw-gekomen" stand-up comedians en humor is universeel niet? Goh, Rwina en mannen zoals Amhali? Mag ik het wat flauw vinden naar mijn persoonlijk goeddunken? Ik hou eigenlijk meer van Blackadder, Fawlty Towers en Urbanus. Ook hier kan ik wederom niet aan doen... Dan is er nog de… euh… euh… gastronomie! Lekker hoor, maar wanneer het over de snelle hap gaat, eet ik liever geen pita met looksaus. Geef me maar een Döner-kebab met extra feta en champignons, cocktailsaus en extra pepertjes! Maar spijtig genoeg ben ik noch in Antwerpen, noch in Gent, een goeie kebabzaak tegen gekomen die ze maakt zoals ze in Limburg doen. Gossie, ik geraak dus helemaal niet “verrijkt”… Waar hebben ze het dan in vredesnaam over? Het zal wel weeral aan mezelf liggen… Maar dit geheel - en zoals immer – terzijde. Het mag ook eens “d’erover” zijn!

]]> http://lievewoordjes.wordpress.com/?p=37 Thu, 24 Apr 2008 09:25:46 +0000 lievewoordjes http://lievewoordjes.wordpress.com/?p=37 Het was het eerste wat me opviel toen ik op mijn eerste werkdag onze redactie binnenstapte: het schitterende uitzicht. Van op mijn werkplek op de 6e verdieping kan ik turen naar het groen van de koninklijke tuinen en inspiratie opdoen terwijl ik dromerig naar de bollen van het Atomium staar.

Als ik op de radio nog één keer het woord "Expo 58" hoor, krijg ik gegarandeerd een acute aanval van expongitis-overkill. Maar die 9 bollen kunnen me blijven fascineren tot in het oneindige. Vaag en mysterieus bij mistig weer (of is het smog?), blauw bollende lichtjes in de verte wanneer het donker is.

Maar vandaag straalt de zon en dan straalt mijn Atomium zelfs meer. Dat felle ijzerkristal blinkt in mijn rechterooghoek. Een aai voor mijn Belgisch aardje, een oogverblindend stukje nationale trots. Reken maar dat ik trots ben. Zie ze blinken, die bollen!

Jammer dat ik jullie om vrij hypocriete reden niet kan laten delen in die blinkende Belgische vreugde. Maar ik heb weinig zin een pak geld neer te tellen aan de familie van architect Waterkeyn, alleen maar omdat ik een fotootje wilde schieten van ons nationale monument.

Zoen blinkeloen,
Lieve

Die op stapel staande pianoverhuis -niet zonder de nodige logistieke problemen trouwens- deed mijn gedachten wegdrijven, naar de zovele dingen die we leren en waar we nadien niets meer mee doen. Uren heb ik als tiener gezwoegd op die Duitse woordjes en wiskundige formules, maar met mijn Duits kom ik dezer dagen nauwelijks verder dan Jean-Marie Pfaff. En die wiskunde, tja, zelfs voor de eenvoudigste berekeningetjes grijp ik nu naar mijn rekenmachine.

Herkenbaar?

Zoen pialoen,
Lieve

"Nous sommes désespérés", zei een vriend gisteren. "We zijn..." Ja, hoe vertaal je dat woord? Het online vertaalwoordenboek Interglot helpt me even:

désespéré [bijv.nw. bijw.] (inconsolable)
	ontroostbaar
	zielsbedroefd
	niet te troosten
	van streek
	geschokt
	ontzet
	ontredderd
	onherstelbaar
	reddeloos

Die woorden zijn stuk voor stuk van toepassing op het verhaal dat ik gisteren te horen kreeg. Een verhaal dat meer lijkt op een puzzel waarvan ik elke dag en elke week meer stukjes te zien krijg. Een verhaal van tientallen mensen die we elke dag kruisen op straat en die ons onverschillig laten. Het verhaal van Sima en Azar, van Imane en Pascal. En dat verhaal eindigt niet met "en ze leefden nog lang en gelukkig", maar wel met één slotwoord: "waarom?".

Die vriend van gisteravond, die vluchtte vier jaar geleden uit zijn thuisland. Weg van de armoede, het onrecht, de corruptie en de onderdrukking. Hij kwam in België terecht, een land dat hem onbekend was maar dat hem politiek asiel verleende. Onze vriend was dankbaar voor de bescherming die ons land hem bood en deed zijn best om zich aan te passen aan onze vreemde cultuur. Twee jaar voltijds onderwijs om Nederlands te leren, en 's avonds gaan werken om geld te verdienen. Belastingen betalen aan de overheid hoorde daar ook bij, en onze vriend vond dat niet eens zo erg; zo kon hij iets extra bijdragen aan onze maatschappij.

Vier jaar na zijn aankomst in België is de bitterheid in zijn stem en op zijn gezicht onmiskenbaar. Al die moeite om te "integreren" -zoals dat zo mooi heet-, en wat heeft het hem geholpen? Onze vriend werd zonder geldige reden ontslagen, huist in een piepkleine kamer die naam niet eens waardig en wordt gek van wanhoop. Krijgt overal de deur op zijn neus wanneer hij naar werk zoekt. Veel mensen zijn niet eens te beschaamd om te zeggen dat ze "geen zwarte in dienst willen". Terwijl die man alles liever zou willen doen dan de hele dag te moeten thuiszitten.

Mijn vrienden vertellen en ik luister, kijk, kan niet begrijpen. Ontroostbaar en zielsbedroefd zijn ze, de mensen zonder en met papieren. Onherstelbaar gekwetst door een asielbeleid dat willekeurig met mensenlevens speelt. Niemand van hen die kan begrijpen waarom onze overheid hun verdriet niet kan zien en hun problemen niet kan helpen oplossen. En wijzelf? Kunnen we dan echt niet een beetje meer doen om mensen het gevoel te geven dat ze welkom zijn in ons land? Een lach of een luisterend oor schenken, een stem verheffen? Misschien maakt het die vriend van gisteravond een tikkeltje minder désespéré.

Zoen waaromloen,
Lieve.

en beseft dat het toch een droom was

maar dat ge dat gewoon niet

door had

omdat ge toch liever in

sprekende dieren gelooft

(vooral als het konijnen

met schone uurwerken zijn)

dan dat het allemaal zo

echt en altijd zo is

dat kaarten niet lopen

of witte rozen rood verven

Dat is ergens wel jammer

maar ge kon daar ook niet blijven

want ge zijt nog zo jong

en als ge goed zoekt

vindt ge misschien

dat konijnenhol nog wel

eens terug

of een nieuwe spiegel

of een kast om door te kruipen

met een beetje geluk

geraakt ge zo terug

zelfs met uw ogen volledig open

in wonderland

(al ziet het er misschien

een beetje anders uit dan dat ge

het u herinnerde)

Afin, wat ik dus nooit begrepen heb: hoe hou je het uit om dagdagelijks in dat soort van toestanden terecht te komen? Moest ik in centrum Brussel werken en in Antwerpen wonen, dan nam ik gewoonweg de trein. Geen drukte en stress vanwege het verkeer. Tuurlijk, er zijn uitzonderingen, want niet iedere werkgever is goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Maar ik geloof dat een groot aantal werknemers, die een firmawagen ter beschikking hebben, die slechts voor woon-werkverkeer en privé gebruiken. En best op een alternatief kunnen overstappen. Maar het blijft natuurlijk een statussymbool bij uitstek. Een manager dient over een dikke bak te beschikken om zicht te onderscheiden van "the drones". En waarom moet dat dan een perperduur, CO2 uitstotend en brandstofverslindend monster zijn? De veiligheid meneer! Of het comfort, een beter overzicht van het verkeer, plaats voor de maxi-cosy van mijn koters en andere drogredenen. Als je dan goed doorpeutert kan je merken dat het meestal om status of ego draait. Pas op, ik heb er hoegenaamd geen probleem mee dat mensen een smak geld verdienen waar ze uiteraard hun zin mee mogen doen. En een vertegenwoordiger, die jaarlijks honderduizend kilometer rijdt, kan best een comfortabele wagen gebruiken.

Maar een gewone gezinsbreak met zuinige motor kan ook comfortabel zijn? Een bestelwagen geeft ook een beter overzicht in het verkeer. Of een kleine stadswagen (alla, met lederen zetels bv) , kan best voldoende zijn om de dagelijkse kilometertjes naar huis af te leggen. En die dingen geraken ook door de (strenge) Europese crashtests. Indien de trein geen alternatief is, kan een kleinere en milieuvriendelijke wagen ook. Een grote SUV bijvoorbeeld - ook ik rij er graag mee, maar dan offroad - heeft geen enkel nut als firmawagen, en helpt enkel mee om de wegen te verzadigen en de lucht te bezoedelen. Die boel nog meer belasten en taxeren dus, en zeker vanaf een bepaalde motorinhoud. Een firmawagen is tenslotte een voordeel, in de zin van "mobiliteit" die je extra krijgt van je werkgever. Je werkgever betaalt je niet met "status". Of dat zou toch het principe moeten zijn. Daarom dat ik het een goeie zaak vind dat de constructeurs tegenwoordig gebruik maken van eco-argumenten om wagens te verkopen. Laten we daar een statussymbool van maken! De mijne is groener dan de uwe!

Neen hoor, ik ben niet jaloers. Wagens zijn echter functioneel voor mij. Ik word gewoonweg niet warm van blinkende velgen, boordcomputers, lederen interieurs. En ik had graag gehad dat die heerschappen van gisteren wat defensiever leren rijden. Iedereen wil op tijd thuis zijn, op die 2 minuten komt het niet aan. En als je dan toch gevaarlijk wil rijden, doe het dan met een wagen die je zelf hebt betaald. Dat helpt om de sluimerende wegpiraat in jezelf wat in te tomen. En de lasten/loonkost moeten verlaagd worden natuurlijk. Geef de werknemer een bonus in de vorm van een "echt loon", zodat die extra voordelen niet nodig zijn. En de fiscale aftrekbaarheid van firmawagens, die op de medeburgers afgewenteld wordt, afschaffen. Als we de helft van die firmawagens (de nutteloze dan) eruit halen, zal dit reeds een groot verschil geven. Oh ja, heb ik reeds verteld dat ik een voorstander ben van "slim" rekeningrijden? Schaf de wirwar van belastingen op voertuigen af en vervang ze door een slimme kilometerheffing. De vervuiler betaalt, en tevens een eerlijke maatregel!

Tja, ik ben misschien - weeral - naïef, maar dat is ook een recht naar het schijnt! :-)

In dat geval zou het onnozel zijn (en milieu-onvriendelijk) om iedere dag naar BRU te pendelen vanuit Antwerpen, en dan nog met de eigen wagen. Bovendien, na 3 jaar in de stad heb ik me de volgende conclusie gemaakt: ik aard niet goed in de stad. Niet verwonderlijk daar ik de luxe had van op te groeien in een landelijk dorp, toch dicht bij de grootstad en zijn infrastructuur gelegen. Zelfs toen ik in Limburg woonde, was dat in de nabijheid van een provinciestadje. De rust en het bedaarde van het platteland, gecombineerd met de voordelen van de stad, en dan nog om de hoek. En met de grootstad heb ik een haat/liefde verhouding. Top op het gebied van cultuur en amusement, want alles ligt in de buurt. Toffe buurten, en dan vooral in de zomer, waar je jezelf op sommige pleintjes in een zuiderse stad waant. Toffe kroegen, musea, grote bibliotheken, toffe mensen, etc... Aan de andere kant de anonimiteit, té weinig groen, de drukte en soms de mentaliteit die me tegen de borst stoot. Daarentegen durf ik gerust toegeven dat ik het échte platteland ook niet romantiseer. "Het is dan ook wel overal iets", zou Brusselmans zeggen. En onbetaalbaar, zeker tussen Antwerpen en Brussel. Dito in mijn eigen streek. Alleszins, na wat rondvragen bij ervaringsdeskundigen, ben ik tot de vaststelling gekomen dat het rond Mechelen wel binnen het budget en ligt en waarschijnlijk met goesting zou zijn. Mechelen en omliggende parochies it will be. We zien wel. Misschien net de combinatie die ik zoek en ik ken het ook; ik studeerde er immers 4 jaar.

And we go back to the good old days. De Man van Zoniën speelde vroeger trompet in de harmonie. Steeds graag gedaan - en niet alleen voor de pinten ;-) En ik ga er terug aan beginnen.  Een instrument (goed) bespelen is een uitdaging en kan grote voldoening geven. En dan nog de kameraadschap. Maar vooral het feit dat ik terug actief deelneem aan het verenigingsleven en aldus de band met mijn dorp terug sterker aanhaal. Ik zie het helemaal zitten. En Mechelen is helemaal niet ver van Antwerpen en mijn hang-out's. Nu nog iets betaalbaar vinden - maar we hebben tijd!

Voor een nachtraaf, een vledermuis zoals ik, dus niet direct het leukste vooruitzicht. Maar het kan erger! In het begin van mijn carrière deed ik enkel en alleen de nacht. Op de luchthaven in Zaventem. Als jonge snaak van 23 schrikt je dat niet af. Zeker niet omdat ik de weekends vrij had. Een halfjaartje verder werd er mij gevraagd of ik, per uitzondering, een weekendje kon doorwerken wegens ziekte van een collega. Ik zou mijn weekend dan wel tijdens de week recupereren. Het was December. En toen kwam ik tot de vaststelling dat ik op 7 dagen tijd geen enkele keer daglicht had gezien. Neen, slechts het witte, harde licht van TL-buizen. En dat ik eigenlijk elk weekend, vanwege mijn omgekeerde bio-ritme, als een zombie rondliep. Handig op de wekelijkse fuif natuurlijk. Gezond?

Ik heb ooit gehoord dat mensen die constant in de nachtploeg werken, ongeveer 2 jaar van hun leven verliezen. Een en ander kan je reeds hier terugvinden: http://vdab.be/magezine/feb05/nacht.shtm

Bon, je kiest ervoor, en in mijn sector is het niks anders. Maar toch begin ik het stilaan te voelen. De Man van Zoniën wordt straks 36. En werkt nu bijna 13 jaar in onregelmatig regime. Ik ga er een beetje mee rekening houden. Me beter soigneren. Na de winterstop weer beginnen lopen. En misschien wordt het na 10 jaar in hetzelfde bedrijf weer tijd om eens andere einders op te zoeken. Verdere vervolmaking heet dat. Flexibel gedurende de dag misschien? Want na zessen 's avonds werk ik dan weer wel graag. Geen gezeur rond het hoofd weet u?  En ik wil gerust om 10 u 's ochtends beginnen.  Ik ben flexibel! ;-)

En die mensen blijken slechts één keer per week te komen. Of is het één keer per half jaar? Dat durf ik wel eens denken wanneer ik het pak overschrijvingen en facturen zie welke ze meesleuren. En dan begint het: blip........................................blip.................................................blip...................................................blip............... Djuuuuu! Opnieuw! Blip.............................................blip.....................................blip.............................blip.................

Etc... Waarop ik de dame in kwestie, na 10 minuten, erop attent maak dat er ook een terminal is voor rekeningafschriften, en dat je daarmee ook overschrijvingen kan doen. Ik had immers gewoon snel een paar flappen nodig. "Jamaar meneer, hier voor dezen automaat hebt ge zo'n brede plank die gemakkelijk is om mijn sjakosj op te zetten..." Blip.......blip..... Perpetuum Mobile... Bij deze dus een vraag aan de banken: of ze misschien speciale terminals willen inrichten in hun self-banking filialen. Met een speciale "sjakosj-plank", een luie zetel, een paraplubak, geblokte gordijntjes rond het scherm en misschien een bakelieten toetsenbord. Kwestie van het vertrouwd te houden. Oh ja, vergeet de Sanseveria niet!

Och ja, eigenlijk vind ik het best knap van deze mensen hoor! :-)  Als ze nu nog maar eens die betaalkaart in de supermarkt wilden gebruiken. U kent dat; een ellenlange rij, en dan zoeken ze de laatste eurocentjes en kortingsbonnetjes bijeen op de meest onmogelijke plaatsen, zodat er absoluut gepast kan worden.

Bij deze dus nog een vraag voor de supermarkten in Antwerpen: of ze een speciale kassa willen inrichten voor gehaaste Overijsenaren. Ik zal u eeuwig dankbaar zijn!

edit: eer alles in orde gebracht was voor de volgende dag (administratief) was het 00H30...!  En dan was er ook nog die late charter vanuit Rennes...