Dus, ik zie jullie over 10 dagen weer terug, hopelijk met een hele hoop leuke verhalen en foto's. Tot dan!

En plots moet één van die mensen van het cirkeltje naar huis. Het was aangekondigd en ik wist het dus wel, maar tot gisteren was ik er helemaal niet mee bezig. De ene helft van mijn favoriete departement heeft ons verlaten. C was gisteren voor het laatst op de set en is vandaag met een ander project begonnen.

Ik was droevig als een kind op kamp die z'n speelkameraadje vroegtijdig weer naar huis ziet gaan...

Toen ik in Costa Rica verbleef nam ik met regelmaat de bus. De laatste paar maanden van mijn verblijf werden er op een aantal (lange afstands)lijnen “nieuwe” bussen geïntroduceerd. Deze hadden raampjes die ook allemaal open konden, stevige stoelbekleding en een drukknop als bel. Dit in tegenstelling tot de oude bussen (meestal afdankertjes vanuit de USA) waarvan vaak maar een raampje of twee open kon, waarin veel te krappe zetels stonden, een ongelofelijk luide en onbetrouwbare motor zat en waar er op de vingers moest gefloten worden of heel luid “parada” geroepen worden om aan te kondigen dat men af zou willen stappen.

De geur op die nieuwe bussen was naast nieuw best aangenaam. Op de oude bussen daarentegen was de stank vaak niet te harden. Dit was te wijten aan te veel volk op een kleine ruimte, stinkende zetels die in de jaren stilletjes misschien voor het laatst overtrokken werden met een nieuwe stof, naar zweet riekende Costaricanen want geen verse lucht en een algemene ‘mufheid’.

Toen we dinsdag een uur lang gingen rijden met een minibus, die waarschijnlijk uit dezelfde tijd stamt als die Amerikaanse afdankertjes, volgeladen met crew en cast op een grindweg in de volle zon was het alsof ik weer op de bus van San José naar Santo Domingo d’Herredia zat.

Ja, ik lijkt op Lena Kaligaris, gespeeld door Alexis Bledel (Rory uit mijn favoriete serie, Gilmore Girls). De site omschrijft mij dus als volgt:

You are quiet and more reserved though people tend to admire you from afar. But despite your seemingly unapproachable exterior, your emotional well runs deep. You tend to excel in the arts and can always be trusted as a shoulder to cry on.

Ik ben het volledig eens met: quiet, reserved, excel in the arts (muziek en een poging tot fotografie in mijn geval), shoulder to cry on. People admire me from afar? Ik hoop het niet. Emotional? Wel, daar ben ik nog niet helemaal uit. Maar net als Lena draag ik nooit jeans. Ik heb mijn nieuwe soulmate gevonden. Misschien moet ik mijn nickname maar veranderen van Verklarinet naar Lena Kaligaris. Iemand die een magische jeans in zijn bezit heeft om met mij te delen?

Als ik probeerde te slapen begon ze te trippelen. Als ik dan tegen het plafond klopte dacht ze dat we een spelletje vang het geluid gingen spelen. Idem als ik klarinet speelde. Toonladders met vijf wijziginstekens: trippeltrippeltrippel. Studies van Delécluse: trippeltrippeltrippel. De sonatine van Heiden: trippeltrippeltrippel. Het wilde maar niet ophouden.

Na een korte nacht (half 7 vanmorgen: trippeltrippeltrippel) besloot ik dat het tijd was voor de harde middelen. Gewapend met twee muizenvallen, twee stukjes kaas (die van de Delhaize, de Oud Amsterdam vond papa te goed) en tonnen angst voor spinnen, het donker en de wankele ladder trok ik de zolder op.

Deze namiddag was het al zover: klap; bonk, bonk, bonk, bonk. En toen papa even later ging kijken (ik durfde echt niet meer opnieuw naar boven) zat er buiten het blokje Delhaizekaas ook een dode muis in de val. Ik denk dat ik vannacht goed ga slapen.

Hoe dan ook, ik ben nu naar een hele goede kapper geweest en hij heeft beloofd dat hij mij zal helpen mijn haar nog langer te laten worden (maar wel gezond). Drie keer per jaar een halve centimeter, dat is toch veel beter dan om de twee jaar 10 of 15. Wel leuk als eindelijk eens iemand die er iets van kent je zegt dat je wel een type bent voor heel lang haar. Ik vind het artistiek, dat lange haar. En heel gemakkelijk te onderhouden. Nu is er dus een heel stuk haar weg. Ik vind het wel zielig, maar het was echt nodig. Nu moet ik opnieuw beginnen sparen.

P.S.: Op de foto ziet het er nog niet helemaal recht uit, om de eenvoudige reden dat kappers je haar altijd willen uitkammen, terwijl dat van mij toch weer krult. En nu zijn er dus stukken die alweer krullen en andere stukken die nog recht zijn. Maar dat komt wel in orde.

Verder toch ook even vermelden dat ik me heb beziggehouden met het herschrijven van de 'over mij' pagina (klik). Ik ben niet bepaald de grappigste thuis, maar ik heb toch mijn best gedaan om er iets leuks van te maken. Het is alleszins beter dan die saaie zinnen die er eerst stonden.

En morgen ga ik eindelijk ook naar Brussel voor nieuwe rieten, want de exemplaren die ik nu heb weigeren dienst. Iedereen is tegen mij.

Toen ik gisteren na einde draaidag, en de gebruikelijke pintjes na einde draaidag op Base Camp, terug op de verblijf plaats aankwam tegen een uur of 3 's nachts was ik oprecht van plan mijn bed in te kruipen om wat slaap in te halen van de afgelopen nachten. 

Echter door omstandigheden belandde ik samen met acteur S in de trailer van geluidsman C tot vijf uur deze ochtend toen die laatste ons prompt weer aan de deur zette. We hadden een diepgaand gesprek over het project en de manier van werken gezien vanuit elk onze eigen functie. C liet ons geluidsopnamens horen van scènes die we eerder deze week filmden en perfect illustreerden waar S net een halfuur een betoog over afgestoken had.

Ik nam gebruik van de gelegenheid om S te polsen over de beweegredenen van M (zijn personage) en de relatie M-vrouw-kind. Iets later had ik het gevoel dat er weer een stukje van de puzzel past. En toen werd het licht en hoorden we vogels fluiten en S en ik dropen af... 

Gisteren heeft er in de struik met rode bessen de hele dag een vrouwtjesmerel op een tak gezeten. Ze bewoog amper, precies alsof ze in shock was omdat mijn zus bessen kwam plukken vandaag.

En vandaag ontdekte mijn zus dat er drie katjes (wit met zwarte vlekken) onder ons terras zitten. Ze zitten verstopt tussen het oude terras met klinkers en het nieuwe, houten terras. Dat is inderdaad wel een veilige plaats voor kleine katjes, maar het is toch zielig.

Terwijl er eigenlijk nog vanalles (klik, klik en een klein beetje klik) zou moeten doorschrapt worden op de grote 'to do list' droom ik gewoon wat weg op de tonen van deze Ijslandse vrienden (ja, ik ben zo iemand die net voor hij naar een festival trekt probeert toch nog wat recent materiaal te beluisteren). Afgelopen weken waren bijzonder druk en stressie, wat maakt dat de fut er (heel even) uit is en ik mezelf de tijd gun om wat op adem te komen.

Heel even maar, want vanaf overmorgen zetten we de lange muzikale zomer naar aloude traditie in op de heilige weide. Afgelopen dagen was er hier overigens bijzonder veel te doen over het programma. Wat ga jij zeker zien? Heb je tips? Hoe lang speelt Neil Young nu weer? Wel, voor het eerst in enkele jaren wist de Schuer me aangenaam te verrassen door enkele frisse, minder traditionele bands te programmeren. Ik denk hier in het bijzonder aan John Butler Trio. Het mag dan wel een zware opgave zijn om de laatste dag op tijd uit je coma te ontwaken. De opener op het hoofdpodium wordt meteen de grote ontdekking van het festival voor velen. Zoveel mag op voorhand al duidelijk wezen. Verder viel hier eerder deze week ook de promo van de nieuwe Donavon Frankenreiter in de bus en wederom moet gezegd dat de man een bijzonder leuk schijfje bij elkaar wist te spelen.

Waar zijn we nog te spotten? Wel, uiteraard bij Babyshambles (zal het nu toch lukken?), Grinderman (jazeker!), Band Of Horses (niet te missen), My Morning Jacket (een pintje graag!), The National (at last), The Blackbox Revelation (bijna liet ik me verleiden tot één van de slagzinnen van één van de meeste foute inlandse politici), The Whigs (hopla!) en Ben Harper.

Daarnaast wordt er natuurlijk uitgekeken naar enkele grootheden als Counting Crows, dEUS, The Verve en mister Neil Young. Wuif eens als je me tegen komt en vooral, loop even met me mee naar de dichtstbijzijnde toog. Cheers en tot snel!

De volgende stap: ik plaats mij op de bank en zie dit:

De volgende stap: ik zet mij omgekeerd op de bank en zie dit: (sorry van de schaduw)

Nou ik heb de keuze snel gemaakt. Dus vanaf nu zal ik geregeld mensen omgekeerd op de bank zien zitten, want de 'slimmerts' hebben de bank nog net niet tegen onze haag gezet! Gelukkig dat wij voorbeeldig alles snoeien en maaien of de bank zou een beetje onzichtbaar zijn. :)

Ik heb alvast goed gelachen!

Misschien blijft het hier oorverdovend stil tot een stuk in augustus. Misschien schrijf ik wel eens een stukje. Misschien, misschien. We zien wel.

Gisteren zijn we ook op expeditie geweest in de bergen. We hebben een hele namiddag geklomen om dan een mooie waterval te ontdekken. Het oerwoud en de geluiden was echt genieten! Hoewel het fysiek zwaar was bij deze temperaturen wil ik gelijk morgen weer de berg op!

Vandaag was het stranddag, met de wagen naar Monrovia (hoofdstad) om daar op een privéstand te genieten van de oceaangolven. Als je de wegen met afgebroken lantaarnpalen en de vele ruïnes ziet, kan je je goed inbeelden wat voor een moeie plek dit geweest moet zijn. Nu maken ze er het beste van, maar het doet toch akelig aan om zo tot op het strand grote lege blokken beton te zien.

PS: ik raak al een paar dagen niet op mijn gmail... hopelijk lukt het morgen. Op mijn Liberiaanse telefoon kan ik wel berichtjes ontvangen (voor wie mijn nummer heeft ;) )

Ik ben (meestal) een serieus persoon. Als ik mij concentreer of ik ben druk bezig, straal ik dat ook uit. En dan krijg ik dat soort opmerkingen te horen. Dat zelfde geldt voor foto's, als ik niet lach krijg ik dat ook meteen te horen.

Aan mijn glimlach ligt het niet, die wordt alom geprezen. Maar dat hoeft toch niet te betekenen dat ik hem altijd en overal moet laten zien? Dat maakt hem ook minder speciaal, denk ik dan.

Dus laten mij glimlachen wanneer ik dat wil, dan is mijn glimlach naar jou extra bijzonder.

Natuurlijk liep het allemaal anders, want ik ben Charlotte niet. Ja, ik was op tijd gaan slapen. Een verkoudheidje deed mij extra lang slapen, dus je raad het al: ik werd om 12 uur wakker. Een voicemailbox met berichtjes die van vrolijk over bezorgd tot zwaar geïrriteerd gingen, deed mijn suffe kop verhelderen. Binnen 5 minuten zou Y. landen op Gent Dampoort en ik stond daar nog in mijn slaapshirt. Ik stak mijn vuile lijf in het schattige jurkje en trok de slaapstaart uit mijn haar. Na een rit waarmee ik zeker door de selectie van Gumball 3000 zou geraken, kwam ik 10 minuten te laat en zonder bloemen bij het station. Beteuterd pruilend 'ik heb gefaald' gaf ik Y. een welkom thuis-kus. Hij was niet boos, gelukkig.

Op tafel staat alsnog een bos lelies (bloemenman had in het geheel geen zonnebloemen vandaag, 'doeme toch), een Tupperware-schaal met bosvruchten-munt cupcakes met een topping van witte chocolade en lavendel, restanten van de chocoladefondue, in bed ligt een tevreden vent en binnen handbereik het draaiboek voor de volgende terugkomst van een zakenreis. Nu nog onthouden de wekker te zetten.

HOE ERG IS DAT?? Al die jaren indoctrinatie van BUST (hail!), Paul Arden (hail hail! en RIP) en Viva (beetje hail), van 'dames wees toch niet zo bescheiden' en 'go girl go!' enzo ten spijt, sta ik op het moment suprème te blozen als een Cabage Patch Kid. Het is gewoon effe wennen, ok?

3. Het was ook Y. die me blij maakte: ik heb weer een fototoestel! En nog wel eentje met rolletjes! Ja lach maar, maar ik vind het ideaal voor op vakantie. Bovendien is het toch leuk om een filmpje te laten ontwikkelen en de spanning te voelen groeien tot je de envelop open doet en ziet wat er voor moois erin zit... I'm a retro-geek. Het is d'n deze. Ik had vroeger z'n oudere broertje, maar die heeft na tig festivals en een wereldreis de geest gegeven op de operatietafel. May it rest in peace.

4. Score bij de vintage-kleding-kilo-knaller: toch al een goede 1,5 kilo - and counting. Het adres geef ik je wel op verzoek. Can't share in public. Me too selfish.

Daarnaast krijgen we af en toe een goeie regenbui over ons hoofd, maar direct erna schijnt de zon terug en flirten de temperaturen weer met de 30 en 40 graden!

Er is prachtige natuur en dat is ook ongeveer de enige bezienswaardigheid. Gisteren zagen we bijvoorbeeld een zoo, maar daar bleef alleen een omvergevallen omheining van over... De oorlog heeft effectief alles kapot gemaakt.

Het zijn vooral de mensen die het meest afgezien hebben van de oorlog. Wanneer je overal de vergane glorie moet aanschouwen, doet het pijn. En wanneer je de verhalen van de mensen zelf hoort, doet het nog meer pijn. Het land stond al zo ver, waarom moest alles terug het verleden in gegooid worden door de oorlog? Je merkt wel dat de mensen positiever en vriendelijker zijn dan in Kameroen. Een beetje de amerikaanse mentaliteit. Nu ik me wat meer op mijn gemak voel, ga ik proberen meer foto's te nemen van het dagelijkse leven en van de mensen. Al is het moeilijk dit te doen, zonder je een toerist te voelen!

Een andere taal, een andere mentaliteit en vooral een andere (nabije) geschiedenis. Ik probeer alvast foto's te nemen, veel foto's en een verhaal neer te pennen. Want het is nu eenmaal geen alledaags land.

Ondertussen mogen jullie het hier ook een beetje onveilig maken! Ideeën en tekst die jullie graag op Imke Dielen gepubliceerd zien mogen jullie naar imkedielen@gmail.com mailen. Dan komt het na selectie online!

- hoe het was op de Brussels Girl Geek Dinner #6 (tipje van de sluier: 'zeer tof')
- dat er een enorme bos bloemen op mijn bureau staat en dat ik slowly but surely een term als 'promotie' durf te gebruiken.
- dat ik een fototoestel ga kopen/heb gekocht (en wat voor één!)
- hoeveel kleren ik straks ga kopen bij de 'vintage kleding kilo knaller', hier om de hoek.

En nu terug aan 't werk!