Hou je sterk.

Overnachting in een naargeestig verlicht café, 
aan een drukke secundaire baan,
de hitte die nazindert van de dag
en binnen blijft hangen,
met de dronken voyageurs.

Wakker worden
in een madrileens stadspark,
geslapen, amper,
wegens bedreigd door iets onbestemd

Lichten van 4x4,
motors die voorbijzoeven,
jouw haren in de wind,
je lippen,
je proeft van de vrijheid.

Een rit door de Zwitserse Alpen
op de vlucht voor iemand, 
ergens,
nergens,
maar toch alom tegenwoordig.

Op zoek naar een brood in Venetië,
na een nacht op het strand, 
in elkaars armen, 
jouw handen die een weg zoeken 
op mijn huid, 
mijn hand die jouw gezicht leest, 
waarheid, 
met zicht op de lucht, 
voor ons de lagune, 
achter ons de wereld.

Red je door de bange momenten,
samen met mij.

Dit noem ik nu eens een echt pedagogisch verantwoorde oplossing. Proficiat aan de papa voor het toffe idee, die onthoud ik voor mijn gastjes op kamp!

 Sinds ik gelezen heb over lucide dromen lijkt het me heel cool om me in mijn droom bewust te zijn van het feit dat ik droom en dan die droom te besturen. Ik ben daar een tijdje heel bewust mee bezig geweest en één keer is het met gelukt om dit te doen, ik heb vanaf het moment dat ik merkte dat ik aan het dromen was geprobeerd te vliegen. Verder dan zweven kwam ik niet maar ik was toch al een beetje op weg.

Vannacht had ik drie hoofd dromen en een aaneenschakeling van korte maar lucide dromen.

• Over een veld worden een man en een vrouw bij hun haren voortgetrokken, de vrouw is zwanger. Ieder wordt door een aparte deur getrokken die eigenlijk één deur vormen met een deurpost ertussen. Op het moment dat de man en de vrouw aan de andere kant van die deuren waren was de vrouw niet meer zwanger, maar de man! Daarna zag ik dat de gezichten van de man en vrouw van hun hoofden waren verdwenen, met de hele hoofdhuid. Een kind op een bankje had de twee huiden in zijn/haar handen, in elk één en zei 'zo zijn het net dekseltjes'.
• Ik kom een kamer in, een soort vergaderkamer. Er zitten rechts van mij mensen die ik verder niet zie, er is één open stoel waar ik ga zitten en daarnaast zit een man wiens gezicht niet zichtbaar is. Terwijl ik een draaiende beweging maak tegen de klok in tijdens het gaan zitten zie ik dat de bovenkleding van de man links van me nat geworden is en ik vraag aan de man 'heb ik jou nou nat gesproeid?' en op dat moment komt er van achter ons een figuur tegen ons beiden aangedrukt en kotst de man links van mijn helemaal onder. Het enige wat ik kan doen is mijn mond gesloten houden zodat ik geen braaksel in mijn mond krijg.
• Ik wordt wakker van geluiden. Ik hoor een man en een vrouw praten, het klinkt als een soort overleg of vergadering, ik hoor het kopje van de vrouw (weet niet waar het kopje van de vrouw is, ik kan dit niet zien ofzo) raakt het schoteltje en ze praten verder. Ik vind dat gepraat zo midden in de nacht irritant en besluit te kijken of ik er achter kan komen waar ze zitten. Ik luister eerst aan de muur waar mijn bed staat, sta op en loop naar de muur aan de kopse kant van de kamer bij de deur. Het lijkt alsof het gepraat daar vandaan komt maar kan het nog niet helemaal plaatsen. Dan zie ik dat de deur links van mij open staat, op een grote kier. Ik heb de deur niet open zien gaan en toen ik opstond was hij nog gesloten. Vanuit mijn linker ooghoek zie ik een schim de kamer in schieten, mijn lichaam draaid met de beweging van de schim mee (tegen de klok in) en ik beland weer op mijn bed. Ik probeer te bewegen maar dit gaat niet omdat ik in mijn dekens gedraaid zit en roepen gaat ook niet omdat mijn mond niet open wil. Dan wordt ik écht wakker.

Daarna had ik nog een aaneenschakeling van kort lucide dromen waarbij het voelde alsof iemand achter mij op het matras leunde en dit onder mij wilde wegtrekken. Steeds realiseerde ik me dat ik droomde maar kon het niet onder controle krijgen.

Al met al héél irritant allemaal.

De eerste weken werden wij 's morgens steeds wakker van het gefluit van de vogels. Uiteraard is dat een stuk aangenamer dan een bus die voorbij rijdt en je uit je bed trilt, maar ik werd er wel wakker van. Maar alles went, en zo wekken de vogels mij intussen al lang niet meer voor mijn wekker dat plichtsbewust doet.

Maar gisteren was het weer van dat, maar dan anders. Zoals zovele avonden wilde ik eens op tijd gaan slapen, met het grote verschil dat ik deze keer ook écht op tijd in bed lag. Helaas werd een goede nachtrust me niet gegund. Achter ons huis ligt een mooie wei en in die wei grazen koeien. Eén daarvan moet een jeneverbessenstruik gevonden hebben of zo want die was de hele nacht aan het zingen en het roepen. "Meuuuuuuuuuuuuuuu!!" melkte ze bijna onophoudelijk tussen 11.00 en 12.30. Toen ben ik eindelijk in slaap gesukkeld, maar zelfs dan bleef het beest me achtervolgen.

Tot in mijn dromen bleef ze in mijn oren loeien. Van een nachtmerriekoe gesproken. En elke keer werd ik er dan weer wakker van. Dat ging door tot zo'n 4.00 deze ochtend. Of dat is toch de laatste keer dat ik het uur op de wekker zag. Daarna ben ik uitgeput in een diepe slaap gevallen die kort daarop weer onderbroken werd door mijn plichtsgetrouwen wekker.

En dat allemaal met een sluimerende verkoudheid...

Xixarro

een grote refter waar vele studenten braaf rij aan rij naast elkaar hun soep eten. Vooraan de zaal een podium waarop vijf opzichters het geheel overschouwen. Intussen eten zij ook hun soep.

Plots staat een man in de zaal recht. Hij is gekleed in een lange bruine jas en ziet er erg kwaad uit. Terwijl hij kwaad spreekt wijst hij iemand in de zaal aan. Wat hij zegt is onverstaanbaar want de man knettert van de overtollige statische elektriciteit. Zijn woorden worden overstemt omdat elke keer hij zijn mond opendoet een hoop energie probeert te ontsnappen. Op zijn borst lichten ook oranje plekken op, ook een teken dat deze man teveel statische energie in zich heeft.

Toch verstaat iedereen wat de man wil zeggen. De jongen die hij aanwijst is namelijk een oude kamergenoot van hem en die is jaren geleden naar een andere kamer verhuisd omdat hij daar een grotere computer kon installeren. Met die computer heeft hij het systeem waarin wij leven ontcijfert.

De man in de bruine jas maakt daar nu echter misbruik van, maar wil tegelijk de aanwezigen doen geloven dat hij dit doet om hen te beschermen tegen die jongen.

Om zijn woorden kracht bij te zetten steekt hij zwijgend zijn arm in het bord soep van de man naast hem. Zijn arm verdwijnt tot voorbij zijn elleboog. Niemand begrijpt wat er gebeurt want het gaat om een normaal bord soep en ook onder de tafel verschijnt niet plots een hand.

De man kijkt grijnzend in het rond en wanneer hij zijn hand weer uit de soep haalt heeft hij een flinke portie spaghetti bolognaise vast. De verwondering groeit nog. gedreven door zijn succes en genietend van de aandacht gaat hij verder: hij steekt nu zijn hand in zijn mond. Helemaal. Spaghetti en hand gaan volledig in zijn mond. Wanneer hij zijn hand er weer uithaalt heeft hij geen spaghetti meet vast, maar een kipburger.

De man van de soep slaat met één vinger op de neus van de man met de bruine jas. Die lijkt even uit zijn lood geslagen, maar herpakt zich en overleeft zelfs een tweede tik op zijn neus. Vliegensvlug duwt hij zijn hand weer in de soep van de man.

Die neemt snel mes en vork en maakt erg snelle bewegingen terwijl de andere spaghetti bovenhaalt. Het resultaat is een prachtig gebreën spaghetti-vierkant in oranje en blauw dat het hand van de man in de bruine jas gevangen houdt.

Tot zover een fragment uit mijn droom uit mijn bijna slapeloze nacht van zaterdag op zondag.

Xixarro

Nachtmerries, 't is niet iets om naar uit te kijken. Maar deze nacht was het weer van dat. En als het dan nog gewoon een enge droom zou zijn en daarna verder slapen, tot daaraan toe. Maar een hele nacht lang, keer op keer dezelfde nachtmerrie.

Man, ik voelde me belabberd deze morgen. Echt niet uitgeslapen en vooral ook mentaal een wrak. Toch vreemd dat een nachtmerrie je zo kan beïnvloeden.

Wat had ik dan gedroomd?

Ik droomde dat ik de doodstraf had gekregen. Ik, zo'n braaf manneke. In mijn droom was het ook niet duidelijk wat ik mispeuterd had, maar ik zat wel met die straf.

Elektrocutie dan nog wel. En wat voor één. 't Was gewoon super sadistisch. Ik moest gewoon op mijn bed gaan liggen (ja, mijn bed. 't Was een doe-het-zelf-executie. 't Mocht gewoon thuis gebeuren. Zolang ik maar dood ging).
Dus op mijn bed liggend zou ik shocks krijgen die steeds opbouwden. 30 seconden schokken en dan 2 minuten niets. En het zou een hele tijd duren voor ik aan de dodelijke schokken zou komen.

Man, heb ik geangstzweet (sinds deze nacht bestaat dat werkwoord). Als kind heb ik al wel eens een prikkeldraad vastgepakt die onderstroom stond en dit jaar nog een ferme schok gekregen doen ik thuis aan de elektriciteit aan het prutsen was. En dat zijn nu twee dingen waar ik echt niet met plezier aan terug denk.

Laat staan dat ik dat om de 2 minuten 30 seconden lang zou moeten ondergaan. En telkens harder en harder. Ik voelde al opvoorhand mijn ogen uitzetten en mijn hersenpap koken.

Maar waarom ik echt aan het huilen was, was het besef dat ik ging sterven. En ik wil helemaal nog niet dood. Ook niet in mijn dromen.

En omdat ik deze morgen niet in mijn gewone doen was, heb ik mijn bus nog gemist ook.

Xixarro