'Oh wat heerlijk, Barcelona! Had je wel een goede reisgids? Heb je de huizen van Gaudi bezocht? Zijn jullie naar alle bekende plekken geweest, hebben jullie alles gezien?!' Nee, dat hebben we niet. Het 'niet hollen maar van dag tot dag kijken waar onze energie ons bracht' ontstond noodgedwongen door de griep waar mijn lief al bij vertrek door geveld was. Maar het heeft me een waardevol besef gebracht. Het belang dat in onze Westerse maatschappij gehecht wordt aan het DOEN van veel dingen, het ZIEN van veel dingen en zo ook het volgen van de diverse wandelingen die in de vele reisgidsen te vinden zijn, is voor mij niet meer van toepassing.

Ik ontdek meer en meer hoe ver we in onze Westerse wereld af zijn gaan staan van het werkelijk beleven, ervaren, voelen, bereiken van onszelf en de wereld om ons heen.Van het echt contact maken. Weten we eigenlijk nog wel wat ons echt gelukkig maakt? Waar we werkelijke rust en ontspanning vinden? Word ik gelukkig van het kunnen afstrepen van de oneindigde lijst van bezienswaardigheden die ik gezien MOET hebben? Ik zou er eerder gestresst van kunnen raken als ik alle dingen had moeten doen en zien in de zes dagen die we hadden om even vakantie te houden. Moet ik de zoveelste mooie kerk bezoeken, terwijl die me weinig zegt, omdat de Westerse religieuze stromingen mij niet aanspreken? Ik kan me van de vele kerken die ik in mijn leven bezocht heb op menig vakantie niets herinneren. Zelfs de Sagrada Familia hebben we niet van binnen bekeken, terwijl dat de enige bezienswaardigheid was die we wel van plan waren te bezoeken.

Maar wat heb ik dan wel gevonden? Ik heb nog niet eerder in zo'n korte tijd het niveau van intense ontspanning en flow ervaren als in deze week Barcelona. In vakanties van vier weken heb ik niet het gevoel bereikt van deze zes dagen. De zaken die in mijn normale dagelijkse leven zo aanwezig en bepalend zijn, zijn het willen, het moeten (zowel vanuit je omgeving als vanuit jezelf), de druk, planningen, doelen, resultaatgerichtheid, altijd vooruit kijken naar de dag van morgen en de weken en maanden daarna, het vaak reageren vanuit mijn aangeleerde automatische piloot. En juist deze zaken speelden in mijn vakanties tot nu toe vaak stiekem ook weer een rol. Een vakantie moest gevuld zijn met activiteiten, met doelen, met dingen plannen, etc. En deed ik dat niet, dan had ik het gevoel dat ik de vakantie niet ten volste had benut. Dit voelde ik op de eerste dag Barcelona ook nog: 'ik heb maar zes dagen en wil zoveel en voel me beperkt door de pap in de benen van mijn lief'. Tot ik besloot die gedachten en gevoelens los te laten en vol te genieten van het wegzijn uit de waan van de dag.

Ik heb voor het eerst ervaren dat het werkelijke 'eruit zijn' voor mij niet ontstaat door een andere omgeving, maar door het veranderen van mijn instelling. Het mijzelf gunnen even niets te moeten, niets te hoeven en echt te luisteren naar waar ik op dat moment behoefte aan heb.

En zo belandden wij elke ochtend weer in dezelfde kleine bakkerij waar ze op de derde dag al zonder te vragen onze inmiddels vertrouwde heerlijke cafes con leche met een croissantje kwamen brengen. Iets dat ze de dagen erna ook bleven doen. En op de zonnigste dag van de week gingen wij niet zoals de vele anderen naar het strand, maar kropen we stiekem op de zevende verdieping het dakterras van ons appartement op, klapten twee stoeltjes die er stonden uit, en lieten ons daar uren verwarmen door de zon. De eerste stralen die mijn huid weer voelde sinds de laatste in 2007! Ik voelde me bijna een spijbelaar terwijl ik daar zo lag en in de drukke stad de karavaan toeristen onder ons met reisgids in de hand de riedel van 'must-sees' af leek te werken. De toppen van de Sagrada groetten ons in het uitzicht vanaf het dak, maar konden ons niet verleiden. Wij wilden beiden juist daar zijn, op dat dak in de zon waar verder niets te merken was van alle dingen die we 'moesten zien!' Een terras dat zich dus overal had kunnen bevinden. Maar waar we iets vonden dat voor ons waardevoller was dan al het andere in deze zes dagen.

'Joh, had nou even gezegd dat jullie naar Barcelona gingen, dan had ik allerlei tips kunnen geven over winkels en restaurants waar je echt naar toe moet!'

En ik denk alleen maar: ik heb niets gemist... Natuurlijk is het heerlijk om met aandacht en rust dingen te bekijken en bezoeken. Maar het moet niet! En kies voor jezelf wat voor jou het hoofddoel is van je vakantie en hoe je dat wil bereiken. Dat verschilt natuurlijk ook van persoon tot persoon. Dat wat mij compleet opgeladen heeft doen terugkomen, kon ik niet vinden in de kerken en mooie huizen, maar vond ik in mijzelf. Toen ik eindelijk alle willens, moetens, resultaatgerichtheid en planmatigheid van me af kon schudden en er gewoon 'was'... Ik heb genoten! En nu eens kijken hoe ik dat 'eruit zijn' ook thuis kan bereiken. Want ik voel nu nog sterker dat ik daarvoor helemaal niet weg hoef te gaan...

En ook nog een mooi besef: dat wat ik me herinner van eerdere vakanties zijn zelden de bezienswaardigheden, maar mijn belevingen, mijn gevoelens. En die kunnen zowel plaatsvinden in een mooie kerk als in een bakkerij. Voor mij vermoedelijk eerder in die bakkerij... Zo zal ik mij Barcelona vermoedelijk herinneren als de stad waar ik me met mijn lief erg thuisvoelde door in een appartementje te zitten i.p.v. in een hotel, waar ik de lekkerste koffie ooit dronk (al zal ik de plek van het bakkertje zelf zeker weten vergeten... maar de ervaring en het gevoel niet!) en waar ik ontdekte dat ik een stad ook kan beleven zonder de 'verplichte' sights te zien.